ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 33 แก๊งอันธพาล

บทที่ 33 แก๊งอันธพาล

ความจริงแล้วลู่เหอไม่ได้ไปไหนไกล เขาแอบซ่อนตัวอยู่ที่มุมถนนใกล้ ๆ เขาอยากรู้ว่าอันจิ่วเม่ยจะพูดอะไร แต่ไม่คิดว่าพวกนั้นจะมาเร็วขนาดนี้

ลู่เหอเห็นดังนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของอันจิ่วเม่ย ก่อนจะรีบหมุนตัวจากไปทันที

ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว ดูเหมือนว่าเขาต้องหาที่ใหม่ขายเมล็ดแตงโมแล้วล่ะ

ลู่เหอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีกำลังไปสู้กับคนพวกนั้นหรอก แต่ถ้าสู้ไม่ได้ ก็หนีเอาตัวรอดไว้ก่อนดีกว่า!

อันจิ่วเม่ยถอนหายใจโล่งอก เมื่อเห็นว่าลู่เหอ ไม่มีอะไรผิดปกติ เธอจึงเดินสำรวจตลาดมืดอย่างสบายใจ จดจำทุกอย่างไว้ในหัวราวกับเป็นสายลับ ก่อนจะเล็ดลอดออกไปอย่างเงียบกริบ

ทันใดนั้นอันจิ่วเม่ยก็นึกขึ้นได้ว่า ลูกอมผลไม้ตักไม่อั้นที่เคยซื้อมากับหลี่เจียเฟิ่งใกล้จะหมดแล้ว เธอก็รีบตรงดิ่งไปร้านสหกรณ์ทันที เพราะลูกอมนี่แหละคือกุญแจสำคัญในการเข้าสังคม ขาดไม่ได้จริง ๆ

หลังจากกวาดลูกอมเข้ากระเป๋าเรียบร้อย อันจิ่วเม่ยก็เตรียมจะทำการลับ ๆ ด้วยการเอาจักรยานออกจากมิติพิเศษ

แต่ทันใดนั้น… อันจิ่วเม่ยก็สบตากับลู่เหอ ที่กำลังโบกมือเรียกอย่างกระตือรือร้น!

อันจิ่วเม่ยมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจแล้วว่าลู่เหอน่าจะเรียกเธอจริง ๆ จึงเดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย

“สหาย มีอะไรหรือเปล่าคะ?” อันจิ่วเม่ยเอ่ยถามชายหนุ่ม

ลู่เหอยิ้มเขินอาย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“สหายครับ! ผมต้องขอบคุณคุณมาก ๆ สำหรับวันนี้ ผมรีบวิ่งกลับบ้านไปเอาเมล็ดแตงโมมาเพิ่ม ขอมอบให้สหายทั้งหมดเลยนะครับ เป็นของขวัญขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้ หวังว่าสหายจะไม่รังเกียจนะ”

อันจิ่วเม่ยเห็นรอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าของเขา ก็รู้ทันทีว่าชายหนุ่มนี่คงแอบดูอยู่และเห็นว่าคนพวกนั้นไปตามล่าเขาจริง ๆ ถึงได้มารออยู่ตรงนี้เพื่อขอบคุณแบบจัดเต็ม

อันจิ่วเม่ยไม่ได้เกรงใจ รับมาบางส่วนแล้วพูดติดตลก

“โอ้โห สหาย มากเกินไปแล้ว ฉันรับไว้ไม่ไหวหรอก เดี๋ยวท้องระเบิดตาย ที่เหลือคุณเก็บไว้ขายเถอะ ฉันแค่ส่งข่าวให้เท่านั้น ไม่ได้หวังอะไรตอบแทนเลย”

“แต่นี่ สหายคงถูกจับตามองแล้วนะ ต่อไปคงต้องย้ายที่ขายแล้วไม่งั้นถ้าโดนจับขึ้นมาจริง ๆ สหายคงแย่แน่ ๆ”

อันจิ่วเม่ยอยากจะเป็นเพื่อนกับเขา จึงพยายามหาเรื่องคุยเพื่อสร้างความคุ้นเคย ก่อนที่จะพูดถึงเรื่องความร่วมมือทางธุรกิจสุดที่เธอวางแผนไว้

ลู่เหอพูดอย่างกังวล ใบหน้าเคร่งเครียด “สหายพูดถูก ผมจะระวังตัวให้มาก ๆ ขอบคุณสหาย มากนะครับที่เตือน”

ในใจเขาคิดว่า ถ้าไปตลาดมืดไม่ได้ ก็คงต้องแอบไปขายตามย่านที่อยู่อาศัยแทน แต่แบบนั้นเสี่ยงมาก ถ้าถูกจับได้ผลที่ตามมาก็ร้ายแรงยิ่งกว่าโดนจับได้ว่าแอบกินขนมในห้องเรียน

แต่เรื่องนี้ยังไม่จำเป็นต้องบอกหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกัน เขาตั้งใจว่าจะกลับไปคิดให้ดีอีกที

อันจิ่วเม่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย “สมัยนี้คนส่วนใหญ่ปากจืดกันทั้งนั้น เหมือนกินข้าวต้มทุกมื้อเลย คุณลองไปขายแถว ๆ โรงงานหรือไซต์ก่อสร้างดูสิ รับรองว่าขายดีไม่แพ้ที่เดิม หรืออาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ”

คนทำงานหนักมักไม่ปากไม่มีเสียงที่สุด ถ้ามีเมล็ดแตงโมรสเด็ดมาแก้เหงาปาก คงจะดีไม่น้อย ราวกับได้กินอาหารในภัตตาคารหรูเลยทีเดียว!

ดวงตาของลู่เหอเป็นประกายวาววับ เขาแค่ตั้งใจจะออกมาขายเล่นในหมู่บ้านเท่านั้น แต่คำพูดของอันจิ่วเม่ย ทำให้เขาเห็นช่องทางทำมาหากินใหม่ ๆ ขึ้นมาทันที

“เข้าใจละ! ขอบใจมากนะ” ลู่เหอยิ้มกว้าง “อยากกินเมล็ดแตงโมเมื่อไหร่ก็มาเอาฟรี ๆ ได้เลย! ”

“โอ้โห! งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะนะ” อันจิ่วเม่ยหัวเราะร่า

ทั้งสองคุยกันอีกสองสามคำก่อนแยกย้าย ใครเห็นก็คงคิดว่าแค่เพื่อนบ้านทักทายกันธรรมดา

อันจิ่วเม่ยรอให้ลู่เหอ เดินลับตาไปก่อนจึงรีบแอบเข้าตรอกเล็ก ๆ แล้วดึงจักรยานออกมาจากมิติพิเศษ ก่อนจะรีบปั่นกลับบ้านสุดฝีเท้า เพราะกลัวจะไม่ทันมื้อเย็น

อันตงหยางที่เพิ่งออกมาปลดทุกข์ ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพ อันจิ่วเม่ย แบกตะกร้าของดี ๆ ปั่นจักรยานผ่านหน้าไปทั้ง ๆ ที่เขาตั้งใจจะรอให้เงินที่แม่ให้มาหมดก่อนค่อยไปรีดไถเธอ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเข้าข้างเขาเสียแล้ว!

ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในหัวอันตงหยางทันที! พรุ่งนี้ไม่เหมือนวันนี้ เมื่ออันจิ่วเม่ยออกมาเดินถนน แน่นอนว่าต้องพกเงินติดตัวไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่จักรยานคันใหม่เอี่ยมก็มีค่าไม่ใช่น้อย ถ้าเอาไปขายคงได้เงินก้อนโต จากนั้นก็สามารถไปสนุกกับพวกพ้องได้อีก!

ก่อนหน้านี้อันตงหยางเคยโดนอันจิ่วเม่ย ตีมาแล้ว รอบนี้เขาจึงไม่กล้าไปหาเรื่องอันจิ่วเม่ยคนเดียวอีก

อันตงหยางหันไปเรียกพรรคพวกมาช่วย พวกพ้องของเขาล้วนเป็นอันธพาลในสังคม คราวนี้นังบ้านั่นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่!

เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินอันตงหยางบอกว่าไม่เพียงแต่ได้เงิน ยังมีสาวสวยด้วย ก็สนใจขึ้นมาทันที พวกเขาทิ้งไพ่ในมือแล้วลุกพรวดตามอันตงหยางไปล่าเหยื่อทันที!

อันจิ่วเม่ยเป็นสาวยุคใหม่ คุ้นเคยกับจักรยานมาตั้งแต่เด็ก ไม่เหมือนคนยุคนี้ที่ส่วนใหญ่เพิ่งหัดขี่จึงขี่ช้า

อันจิ่วเม่ยปั่นจักรยานเร็วปรู๊ด แม้จะสะพายตะกร้าของไว้บนหลังก็ไม่ได้ทำให้ช้าลงเลย จนกระทั่งอันตงหยางและพรรคพวกไล่ตามจนหอบถึงจะเห็นเงาร่างของอันจิ่วเม่ยลิบ ๆ อยู่ข้างหน้า

“พี่ลั่ว ไล่ทันแล้ว อดทนอีกนิด!” อันตงหยางหอบหายใจ รู้สึกกระอักกระอ่วนไม่กล้าสบตาลั่วเฟิง

ลั่วเฟิงเป็นหัวโจกของแก๊ง ปกติอันตงหยางมักจะหากินอยู่ใต้อาณัติของลั่วเฟิง คอยเอาอกเอาใจลั่วเฟิงอย่างที่สุด

วันนี้ตั้งใจจะส่งอันจิ่วเม่ยให้ลั่วเฟิงเล่นสนุก แต่เขาไม่คิดว่านังพี่สาวตัวแสบของเขามันจะปั่นจักรยานเร็วขนาดนี้ จนทำให้พวกเขาที่วิ่งตามเหนื่อยจนตาเหลือก

อันตงหยางร้อนรนยิ่งกว่าใคร ๆ เขารู้ตัวว่ากำลังจะโดนลั่วเฟิงเล่นงานแน่ และแล้วฝ่ามือหนาของลั่วเฟิงก็ฟาดลงมาเต็มแรง!

เพียะ!

“ไอ้สารเลว! แกหลอกฉัน!” ลั่วเฟิงคำรามลั่น

“ไม่ใช่นะครับ พี่ลั่ว! เธอเป็นพี่สาวผมจริง ๆ แถมเธอยังรวยมากเลยนะครับ!” อันตงหยางแก้ตัวเสียงสั่น

“ถ้าเราตามทัน เผลอ ๆ จะได้ของดีกว่าที่คิดนะครับพี่ เชื่อผมเถอะ! ครั้งนี้ครั้งเดียว!”

อันตงหยางอยากจะวิ่งไปพิสูจน์ให้เห็นกับตา แต่ก็ไม่กล้าโผล่หัวออกไป กลัวหลี่เจียเฟิ่งจะเอาคืน จึงได้แต่แอบมองอยู่เงียบ ๆ อย่างหวาดระแวง

ลั่วเฟิงเกือบจะยอมแพ้ แต่ก็เสียดายที่อุตส่าห์ตามมาตั้งไกล เขาจึงตบอันตงหยางไปอีกฉาด ก่อนจะสั่งให้ไปทางลัด เพื่อไปดักรอต่อไป

ขณะที่อันจิ่วเม่ย กำลังจะถึงปากทางเข้าหมู่บ้านอยู่รอมร่อ จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งโผล่ออกมาขวางทางอย่างกะทันหัน!

ด้วยความที่เธอปั่นจักรยานมาเร็วมาก เกือบจะชนคนพวกนั้นเข้าให้ โชคดีที่ขายาวช่วยชีวิต เธอจึงเบรกได้ทันเวลาพอดิบพอดี ไม่งั้นคงโดนเรียกค่าเสียหายยับเยินแน่ ๆ