ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 48 พลังของมิตรภาพที่แท้จริง

บทที่ 48 พลังของมิตรภาพที่แท้จริง

ยวี่เฟยเอียงคอมองอันจิ่วเม่ยด้วยดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มบาง ๆ ประดับบนใบหน้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแฝงความสงสัยอย่างจริงใจ

“น้องจิ่วเม่ย บ้านเธอไม่ได้กำลังวุ่นวายกับการก่อสร้างเหมือนรังมดรังปลวกหรอกเหรอ ทำไมถึงมีเวลามาที่นี่ได้ล่ะ?”

แม้ว่าเพ่ยอิงและซื่อหงจะติดต่อกันน้อยลง แต่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ข่าวคราวและเสียงซุบซิบนินทาก็ยังคงแพร่กระจายไปทั่ว ราวกับไฟลามทุ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งข่าวใหญ่อย่างการแต่งงานของอันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่ง ที่กลายเป็นประเด็นร้อนฉ่าบนปากของชาวบ้านทุกคน ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหน ก็จะได้ยินเสียงพูดคุยถึงเรื่องนี้เป็นหลัก

แทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว ยากนักที่ใครสักคนในหมู่บ้านจะไม่รับรู้ถึงข่าวการแต่งงานครั้งนี้ เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นคนหูหนวกตาบอดเท่านั้น

อันจิ่วเม่ยยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบคำถามของยวี่เฟยอย่างนุ่มนวล

“ใกล้จะสร้างเสร็จแล้วค่ะ ฉันไปก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก สู้เอาเสื้อผ้าสกปรกที่บ้านมาซักดีกว่า”

ดวงตาของยวี่เฟยเป็นประกายด้วยความยินดี

“ดีจังเลย วันเวลาที่ลำบากของเธอคงจะสิ้นสุดแล้วสินะ ต่อไปอยู่ให้ห่างจากแม่เลี้ยงของเธอหน่อย ชีวิตจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอน เหมือนดอกไม้ที่ผลิบานหลังฝนพรำ”

ทันใดนั้น เหม่ยลี่ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล “น้องจิ่วเม่ย น้องชายของเธอเป็นยังไงบ้าง ฉันได้ยินมาว่าทำร้ายคนจนตาย จริงหรือเปล่า? เรื่องนี้กำลังเป็นที่ซุบซิบกันทั่วหมู่บ้านเลยนะ”

ผิงผิงรีบเสริมด้วยท่าทางตื่นตระหนก “ฉันได้ข่าวว่าเธอปฏิเสธให้แม่เลี้ยงยืมเงินเหรอ? จิ่วเม่ยระวังตัวด้วยนะ! แม่เลี้ยงของเธอต้องแค้นเธอแน่ ๆ”

สามสาวรุมล้อมอันจิ่วเม่ย กระซิบกระซาบด้วยความห่วงใย เสียงจ้อกแจ้กดังไปทั่วบริเวณ

อันจิ่วเม่ยนั่งท่ามกลางวงล้อมของเพื่อนสาวทั้งสาม ยวี่เฟย เหม่ยลี่ และผิงผิง ความอบอุ่นแผ่ซ่านในใจเธอ

แม้ว่าทั้งสามจะมาจากครอบครัวธรรมดา มีพี่น้องมากมาย และพ่อแม่อาจรักลูกชายมากกว่า แต่พวกเธอก็ยังโชคดีกว่าอันจิ่วเม่ยที่เป็นเพียงลูกเลี้ยง

ความคิดนี้ทำให้อันจิ่วเม่ยสงสัยว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงได้ทอดทิ้งมิตรภาพอันล้ำค่านี้ เพื่อไปสนิทสนมกับเพ่ยอิงที่แสร้งทำดีด้วย

“ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” อันจิ่วเม่ยยิ้มแหย ๆ พลางอธิบาย

“ที่จริง อันตงหยางต่างหากที่ขโมยเงินคนอื่น แถมยังทำร้ายเขาจนเข้าโรงพยาบาล สุดท้ายก็เลยโดนจับขังคุกไปแล้ว”

ยวี่เฟยแค่นเสียงอย่างเย็นชา “อันตงหยาง สมน้ำหน้า! ไอ้เด็กนั่นไม่เคยดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ทั้งหมดเป็นเพราะแม่มันตามใจนั่นแหละ!”

เหม่ยลี่และผิงผิงพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าของพวกเธอบ่งบอกถึงความโล่งใจแทนอันจิ่วเม่ยที่ไม่ต้องเผชิญปัญหาจากอันตงหยางอีกต่อไป

ผิงผิงโน้มตัวเข้ามากระซิบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย

“เมื่อวานฉันตามแม่ไปทำงานที่ทุ่ง พอไปคืนจอบที่โรงเก็บของ บังเอิญได้ยินแม่เลี้ยงของเธอ นินทาเธอกับเพ่ยอิง บอกว่าเธอไม่มีน้ำใจอะไรทำนองนั้น ช่วงนี้สองคนนั้นสนิทกันมาก เหมือนแม่ลูกแท้ ๆ เลยนะ เธอต้องระวังตัวให้ดีล่ะ”

รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของอันจิ่วเม่ย ความยินดีเอ่อล้นในใจ เธอรู้ทันทีว่าการตัดสินใจมาซักผ้าที่นี่เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว เพราะเธอได้รับข้อมูลสำคัญอย่างที่คาดหวังไว้

ขณะที่มือของอันจิ่วเม่ยยังคงขยับซักผ้าอย่างต่อเนื่อง สมองของเธอก็เริ่มประมวลข้อมูลที่ได้รับอย่างรวดเร็ว ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ

ซื่อหงคงไม่มีทางปล่อยโอกาสทองนี้หลุดลอยไปแน่ เป็นไปตามที่เธอคาดการณ์ไว้ ซื่อหงกำลังวางแผนชั่วร้าย โดยใช้เธอเป็นเครื่องมือในการหลอกลวงเพ่ยอิง

“ซื่อหงคงกำลังจะลงมือกับเพ่ยอิง แล้วคิดจะโยนความผิดให้เราแน่ๆ…” อันจิ่วเม่ยเผลอพึมพำกับตัวเอง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อผิงผิงได้ยินและพูดเสริมทันควัน

“ใช่แล้วล่ะ จากนั้นซื่อหงก็คงเผ่นหนีไปอย่างไร้ร่องรอย แผนการช่างแยบยลจริง ๆ” ผิงผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“…” อันจิ่วเม่ยอดยิ้มมุมปากอย่างจนใจไม่ได้ ผิงผิงนี่ช่างมีหูทิพย์จริง ๆ

เธอหันไปมองเพื่อนด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณมากนะผิงผิง”

ความอบอุ่นแผ่ซ่านในหัวใจของอันจิ่วเม่ย เธอรู้สึกถึงพลังของมิตรภาพที่แท้จริง จึงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง

“รอให้บ้านฉันสร้างเสร็จ ฉันจะเชิญพี่ๆ และเธอมาเที่ยว แล้วทำอาหารอร่อยๆ เลี้ยงทุกคนเอง!”

“ดีเลย!” ทั้งสามคนตอบรับอย่างร่าเริง

ทั้งสี่คนคุยกันไปพลางทำงานไป บรรยากาศรอบ ๆ ริมแม่น้ำอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข ไม่นานนักสาว ๆ ที่แต่งงานแล้วอีกหลายคนก็ทยอยมาร่วมซักผ้าด้วย

อันจิ่วเม่ยทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง และอย่างแนบเนียน เธอค่อย ๆ เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปที่เรื่องของซื่อหงและเพ่ยอิง ทำให้ได้ข่าวลับมาอีกไม่น้อย

ขณะที่แสงแดดยามบ่ายทอดตัวลงบนหมู่บ้าน ที่อีกฟากหนึ่งของถนนดินแคบ ๆ เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาจากโรงเก็บของ

ภายในห้องที่มีแสงสลัว ซื่อหงนั่งอยู่ตรงหน้าเพ่ยอิง ดวงตาของเธอเป็นประกายวาววับด้วยความมุ่งมั่น

ขณะที่ริมฝีปากซื่อหงกำลังคลี่ยิ้มบางๆ อย่างมีเลศนัย โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าแผนการชั่วร้ายของตนนั้น ถูกอันจิ่วเม่ยล่วงรู้ไปหมดแล้ว

“เพ่ยอิง” ซื่อหงเอ่ยเสียงนุ่มนวล “หนูกังวลเรื่องหลี่เจียเฟิ่งมากใช่ไหม? ป้าเข้าใจความรู้สึกของเธอนะ”

เพ่ยอิงพยักหน้า ดวงตาฉายแววกังวล “ใช่ค่ะ หนูอยากจะวิ่งไปถามเขาตรง ๆ จริง ๆ ”

ซื่อหงยิ้มอย่างเห็นใจ ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของเพ่ยอิง อย่างอ่อนโยน

“ป้าเข้าใจ แต่หนูคิดว่าการทำแบบนั้นจะดีจริง ๆ เหรอ? ทำไมเราไม่ลองวิธีอื่นดูล่ะ?”

“วิธีอื่น?” เพ่ยอิงเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

ซื่อหงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“ใช่แล้ว เราควรส่งหลี่ถังไปสืบข่าวแทน ไอ้หนุ่มโง่เง่าเต่าตุ่นคนนั้นมีจิตใจไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย ควบคุมง่ายยิ่งกว่าหุ่นเชิด การส่งเขาไปถามหลี่เจียเฟิ่งจะช่วยรักษาหน้าทุกฝ่าย และคลายความวิตกของหนูได้อย่างไร้ที่ติ”

เพ่ยอิงยังคงลังเลอยู่ ซื่อหงจึงเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม

“เธอไม่ต้องกังวล ยังไงไอ้โง่นั่นก็ฟังเธออยู่แล้ว ถ้ามันช่วยสืบข่าวได้ เธอก็ให้รางวัลมันบ้าง หลังจากที่ได้แต่งงานกับหลี่เจียเฟิ่งแล้ว”

คำพูดของซื่อหงเหมือนมนตร์สะกด ทำให้ความลังเลในใจของเพ่ยอิงค่อย ๆ จางหายไป

เพ่ยอิงพยักหน้าอย่างแน่วแน่ ก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจ “ขอบคุณป้ามากนะคะ!”

มือน้อย ๆ ของเธอจับมือซื่อหงแน่น “ถ้าไม่ได้ป้า หนูคงทุกข์ทรมานไปอีกนาน”

ซื่อหงแสร้งทำหน้าสำนึกผิด น้ำตาเอ่อคลอ “โธ่ ที่จริงป้าเองก็ไม่ได้ดีนักหรอก ป้ามันแย่จริง ๆ ที่เผลอพูดออกไป ป้าไม่น่าพูดออกไปเลย…”

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ!” เพ่ยอิงค้านเสียงแข็ง ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น

“ถ้าไม่ใช่เพราะป้า หนูก็คงไม่รู้ว่าตัวเองโดนขโมยชีวิตไป! นังอันจิ่วเม่ยนั่นมันแค่คนอกตัญญู หนูต้องสั่งสอนมันให้ได้ เพื่อแก้แค้นให้ป้าและตัวหนูเอง!”

ซื่อหงยิ้มอย่างพึงพอใจพลางพูดว่า “ขอบใจมากนะเพ่ยอิง เธอเป็นเด็กดีจริง ๆ ถ้าป้ามีลูกสาวที่สวยและใจดีอย่างเธอ ป้าคงมีความสุขมาก”

ทั้งสองจับมือกันอย่างอบอุ่น เสียงพูดคุยเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ ซึ่งแฝงไปด้วยแผนการที่มุ่งร้าย

เพ่ยอิงเดินกลับบ้านด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม พร้อมกับเสียงฮัมเพลงที่ดังแว่วมาแต่ไกล ทว่าเมื่อก้าวเข้าบ้าน เธอกลับต้องเผชิญกับสายตาคมกริบของเจียงอิงที่จ้องมองอย่างไม่พอใจ

“นี่! มัวแต่เล่นอะไรอยู่ รีบมาช่วยทำกับข้าวสิยะ” เจียงอิงตวาดเสียงดัง

“ทุกวันนี้เธอทำงานน้อยที่สุด แต่กลับมาบ้านช้าที่สุด อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ คิดว่าตัวเองเป็นคนจดคะแนนแล้วเก่งมากรึไง!”

นับตั้งแต่เพ่ยอิงได้รับตำแหน่งเจ้าหน้าที่บันทึกคะแนน เธอก็ทำตัวราวกับเป็นราชินีในบ้านหลังนี้ ไม่ช่วยงานบ้านเหมือนแต่ก่อน

ซ้ำยังมองทุกคนด้วยสายตาดูถูก พูดจาหยิ่งผยองจนน่าหมั่นไส้ พ่อแม่ของเพ่ยอิงเห็นแก่ตำแหน่งใหม่ของลูกสาว จึงไม่ได้ว่าอะไร

แต่เจียงอิงไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรี หล่อนอดทนมาหลายวันแล้ว และวันนี้ความอดทนก็หมดลงจนระเบิดอารมณ์ออกมา

แต่ทว่าวันนี้กลับมีเรื่องที่น่าแปลกใจ เพ่ยอิงกลับไม่โกรธเคืองแม้ถูกด่าอย่างรุนแรง เธอกลับอารมณ์ดีผิดปกติ พับแขนเสื้อแล้วเดินเข้าไปช่วยงานในครัวทันที

อีกทั้งยังคงฮัมเพลงไปพลางพร้อมรอยยิ้มที่ไม่จางหายไปจากใบหน้า เจียงอิงมองตามไปด้วยความรำคาญ ถลึงตาใส่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ซินอี้กลับสังเกตเห็นสีหน้าเคลิ้มฝันของลูกสาว ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ เธอจึงเตือนขึ้นทันทีว่า

“เพ่ยอิงลูก ช่วงนี้แม่เห็นลูกสนิทกับซื่อหงมากไปนะ แม่ว่าหล่อนไม่ใช่คนดี อย่าไปใกล้ชิดกับหล่อนมากนัก ระวังจะถูกหล่อนชักจูงไปในทางที่ผิด”