ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 51 เหตุเกิดเพราะซาลาเปา

บทที่ 51 เหตุเกิดเพราะซาลาเปา

“จริงหรอครับอาสาม!” หลี่ถังตาโตด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวังราวกับเด็กที่ได้ยินว่าจะได้ขนมหวาน

“จริงสิ” หลี่เจียเฟิ่งตอบอย่างเยือกเย็น เขาเอื้อมมือไปตบไหล่หลานชายเบา ๆ “อย่าชักช้า รีบไปบอกแม่เถอะ”

“เย้! ผมจะแต่งภรรยาเข้าบ้าน! จะได้อยู่ด้วยกันทุกวัน!”

หลี่ถังตะโกนด้วยความร่าเริง เขาตบมือดังแปะ ๆ แล้วกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหาแม่ที่บ้านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

หลี่เจียเฟิ่งมองตามหลานชายไปด้วยสายตาเย็นเยียบ รอยยิ้มมุมปากของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย

“แม้แต่คนสติไม่ดียังหลอกใช้ได้ เธอเหมาะจะเป็นสะใภ้บ้านนั้นจริง ๆ เพ่ยอิง…” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ไปยังบ้านหลังใหม่เพื่อจัดการงานของตัวเองต่อ

ในช่วงเย็นวันนั้น แสงแดดอ่อนๆ สีส้มอมชมพูฉาบทาทั่วบริเวณ ซื่อหงเดินมาหาเพ่ยอิงที่โรงเก็บของ เธอถือถุงกระดาษใบเล็กมาด้วย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของซาลาเปาร้อนๆ ลอยมาแตะจมูกเพ่ยอิงทันที

“เพ่ยอิง ป้าต้องขอบใจเธอมากนะ” ซื่อหงพูดด้วยรอยยิ้มพลางยื่นถุงให้เพ่ยอิง และยัดลูกอมผลไม้หลายเม็ดใส่มือเธอด้วย

“นี่ซาลาเปาไส้ถั่ว แล้วก็ลูกอมผลไม้ที่ป้าขโมยมาจากนังจิ่วเม่ย อย่ารังเกียจล่ะ”

เพ่ยอิงมองซาลาเปาในถุง กับลูกอมผลไม้ราคาแพงที่อยู่ในมืออย่างตื่นเต้น ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ความอิจฉาริษยาพลุ่งพล่านในใจจนแทบระเบิด ‘หลี่เจียเฟิ่งให้เงินนังสารเลวจิ่วเม่ยใช้มากมายขนาดนี้เลยงั้นหรือ? ทั้งหมดนี้มันควรจะเป็นของฉันแท้ๆ!’ เธอคิดอย่างเคียดแค้น

ใบหน้าของเพ่ยอิงแปรเปลี่ยนจากความตื่นเต้นเป็นความโกรธแค้น ริมฝีปากเม้มแน่น

ความมุ่งมั่นที่จะทำลายความสัมพันธ์ของหลี่เจียเฟิ่งและอันจิ่วเม่ยลุกโชนในใจอย่างรุนแรง เธอจะทำให้สองคนนี้หย่ากันให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม!

แต่เพ่ยอิงกลับเอ่ยอย่างสุภาพ “ไม่เป็นไรค่ะป้า เก็บไว้กินเองเถอะ”

ซื่อหงยังคงยัดถุงขนมใส่มือเพ่ยอิงอย่างไม่ลังเล พลางกระซิบอย่างมีเลศนัย “เอาไปเถอะ ใช้ล่อหลี่ถังได้ดี ถึงเขาจะโง่แต่ก็แอบดื้อเหมือนกัน ลองให้ของหวาน ๆ หน่อยก็จะง่ายขึ้น”

เพ่ยอิงพยักหน้ารับคำ พอเลิกงานเธอก็รีบตรงไปยังบ้านตระกูลหลี่ทันที

ขณะเดียวกัน หลี่ถังก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับบ้านไปหาแม่ เขาตื่นเต้นจนแทบกลั้นไม่อยู่ รีบบอกข่าวสำคัญทันที

“แม่ครับ! ผมจะแต่งงานกับเพ่ยอิง! ผมมีเจ้าสาวแล้ว!”

ลี่เฟยฟังแล้วดีใจจนน้ำตาคลอเบ้า เธอหันไปสอนลูกชายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ถ้าเพ่ยอิงมาอีก ลูกต้องกอดเธอไว้แน่น ๆ เลยนะ อย่าให้หลุด”

ดวงตาของหลี่ถังเปล่งประกายวิบวับ ราวกับดาวบนท้องฟ้ายามราตรี

“ได้ครับ! ผมจะกอดเจ้าสาวไว้แน่น ๆ เลย! ไชโย ภรรยาจะมาอยู่กับผมแล้ว!” เขาตะโกนด้วยความดีใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

ทันใดนั้นเอง เสียงแมวร้องดังมาจากนอกบ้าน หลี่ถังหูผึ่ง ตาเป็นประกาย รีบวิ่งออกไปทันทีโดยไม่รอช้า

ลี่เฟยมองตามลูกชายที่วิ่งไปอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มกริ่ม ดวงตาฉายแววสะใจ ‘ฮึ! นังตัวแสบเพ่ยอิง ดันเดินเข้ามาหากับดักเอง อย่าหาว่าตระกูลหลี่ใจร้ายก็แล้วกัน!’

จากนั้น ลี่เฟยก็รีบไปตามแม่สามี ทั้งคู่แอบย่องตามหลี่ถังไปอย่างเงียบ ๆ

ทางด้านเพ่ยอิง หลังเลิกงาน เธอตรงมาที่บ้านตระกูลหลี่ทันที โดยไม่แวะกลับบ้านหรือแม้แต่กินอะไรเลย ความหิวเริ่มกวนใจจนเธอนึกถึงซาลาเปาสองลูกกับลูกอมผลไม้ที่ซื่อหงให้มา เธอหยิบซาลาเปาขึ้นมากินหนึ่งลูกอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะเก็บอีกลูกไว้ให้หลี่ถัง

แต่แล้ว… เพ่ยอิงกลับรู้สึกว่าร่างกายเริ่มมึนงง ความร้อนวูบวาบแล่นขึ้นมาทั่วร่าง คล้ายถูกไฟเผา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา

ความคิดที่ตั้งใจจะถามข่าวคราวกับหลี่ถังกลับกลายเป็นภาพจินตนาการน่าอายเกี่ยวกับหลี่เจียเฟิ่ง… ภาพที่ทำให้เธอเคลิ้มจนหายใจหอบถี่

เพ่ยอิงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หายใจแรงและถี่ ร่างกายร้อนรุ่มไปทั้งตัว ความคิดฟุ้งซ่านถึงหลี่เจียเฟิ่งทำให้เธอแทบจะเสียสติ ทำไมแค่คิดถึงเขา ร่างกายของเธอกลับตอบสนองถึงขนาดนี้?

ทันใดนั้น เสียงเรียกอันคุ้นเคยก็ดังขึ้น “ภรรยาจ๋า!” หลี่ถังวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น เขากางแขนโอบเธอไว้ในอ้อมกอด

เพ่ยอิงพยายามจะผลักเขาออก แต่ไม่รู้ทำไม ร่างกายเธอร้อนผ่าวราวกับไฟลน แต่อ้อมกอดของไอ้โง่กลับเย็นฉ่ำชื่นใจ เธอจึงไม่อยากผลักออกอีกต่อไป ถึงขั้นเอนตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขาเองอย่างหมดสติ

ความปรารถนาลุกโชนขึ้นในใจของเพ่ยอิง อย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกว่าแค่กอดกันนั้นไม่เพียงพออีกต่อไป มือน้อย ๆ ของเธอเริ่มไล้ไปตามเสื้อผ้าของอีกฝ่าย แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เธอถึงกับตะลึง! จนกระทั่งเธอเงยหน้าขึ้นมองคนโอบกอด แล้วต้องตะลึง!

คนที่เธอคิดว่าเป็นหลี่ถัง แต่ในสายตาของเธอกลับเป็นหลี่เจียเฟิ่งแทน!

หัวใจเพ่ยอิงเต้นรัวเร็วขึ้น ความปรารถนาที่ท่วมท้นเกินกว่าจะต้านทานได้ เธอดึงศีรษะของหลี่ถังเข้ามาใกล้ และประทับจูบลงไปอย่างดูดดื่ม ความร้อนแรงของจูบทำให้เธอรู้สึกถึงความปรารถนาที่ลุกโชนอยู่ในตัว

ขณะเดียวกัน ลี่เฟยและชิวหรงที่แอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ถึงกับอ้าปากค้าง สิ่งที่พวกเธอวางแผนไว้คือการสาดน้ำสกปรกใส่เพ่ยอิง แต่กลับได้เห็นฉากเร่าร้อนเกินคาด! ทั้งคู่หันมามองหน้ากันอย่างตกตะลึง

ชิวหรงยิ้มเจ้าเล่ห์ หันมากระซิบกับลี่เฟย “เธอไปตามคนมาดูเพิ่มสิ บอกว่าไอ้ถังของเราหายตัวไป ให้ทุกคนช่วยกันหา”

ลี่เฟยพยักหน้าอย่างเข้าใจทันที เธอยิ้มตอบด้วยแววตามีแผนการ แล้วรีบวิ่งไปตามชาวบ้านมาร่วมชมภาพอื้อฉาวนี้

ชิวหรงเองก็รีบกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว เพราะเกรงว่าหากดูลานานกว่านี้ ดวงตาอาจจะบอดได้!

เมื่อลี่เฟยพาชาวบ้านมาถึง เธอก็แสร้งเป็นตะโกนเรียกหลี่ถังออกมาด้วยเสียงดัง ชาวบ้านต่างเดินตามหา จนกระทั่งไปถึงตรอกมืด ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ ภาพที่ทุกคนได้เห็นทำให้ตกตะลึงจนพูดไม่ออก!

เพ่ยอิงกำลังกดร่างหลี่ถังไว้ เสื้อผ้าของเขากำลังหลุดลุ่ย ขณะที่เพ่ยอิงอยู่ในท่าทางที่บ่งบอกถึงการบังคับอย่างดุดัน ชาวบ้านบางคนรีบปิดตาลูก ๆ และด่าทอออกมา พลางอุ้มลูกหนีไปด้วยความตกใจ

ลี่เฟยเห็นดังนั้นก็รีบสวมบทบาทแสดงละครใหญ่ทันที เธอสั่งให้คนแยกเพ่ยอิงและหลี่ถังออกจากกัน ตะโกนเสียงดังลั่น

“ไปตามครอบครัวของเพ่ยอิง! ตามผู้นำหมู่บ้านมาเดี๋ยวนี้! เรื่องนี้ต้องอธิบายให้ชัดเจน ฉันไม่ยอมให้ลูกชายฉันต้องเสียเปรียบ!”

เสียงโหวกเหวกโวยวายของชาวบ้านทำให้เพ่ยอิงค่อย ๆ ได้สติ เธอหันมองรอบตัวอย่างงุนงง ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาที่ดังก้องในหู

“ไอ้หยา! เด็กสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมด? ก่อนหน้านี้พยายามจับคู่ให้ก็ไม่ยอม แต่ตอนนี้กลับทำเรื่องแบบนี้ ผิดธรรมเนียมจริง ๆ !”

“หมู่บ้านเราคงพลาดรางวัลหมู่บ้านดีเด่นอีกแน่ ๆ!” เสียงบ่นดังระงมขึ้นจากชาวบ้านอีกคน “พวกเราทำงานหามรุ่งหามค่ำแทบตาย เรื่องของอันตงหยางยังไม่ทันจบ ตอนนี้กลับมีเรื่องผัว ๆ เมีย ๆ มาทำลายความสงบกันแบบนี้!”

เพ่ยอิงรู้สึกเหมือนถูกหอกแทงเข้ากลางใจ เธออยากแก้ตัว อยากอธิบายความจริง แต่รู้ดีว่าไม่มีใครเชื่อ ทุกสายตาจ้องมองเธออย่างดูแคลนและเต็มไปด้วยการตัดสิน

เธอกวาดตามองฝูงชนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ค่อย ๆ ปะติดปะต่อขึ้นในหัว สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะซาลาเปานั่น!