ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 52 ชะตากรรมอันข่มขื่น

บทที่ 52 ชะตากรรมอันข่มขื่น

“ไม่นะ… ไม่จริง ฉันโดนใส่ร้าย!” เพ่ยอิงพึมพำด้วยเสียงสั่น ราวกับคนเสียสติ พยายามจะหาทางอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ

ไม่นานนัก ผู้นำหมู่บ้านกับภรรยาของเขา รวมถึงคนจากตระกูลกวนก็เดินทางมาถึง ลี่เฟยเห็นว่าทุกคนมาพร้อมหน้าแล้ว ก็รีบทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้โวยวายเสียงดังราวกับนักแสดงละคร

“นังเด็กไร้ยางอาย!” เธอชี้หน้าเพ่ยอิงด้วยความโกรธเกรี้ยว “ทำลายความบริสุทธิ์ของลูกชายฉัน! ตระกูลกวนต้องรับผิดชอบ!”

“ความคิดชั่ว ๆ ของแกมันมาจากสายเลือดสินะ!” ลี่เฟยตะโกนลั่น

ลี่เฟยตะโกนลั่นพร้อมกล่าวหาด้วยน้ำเสียงอาฆาต “ก่อนหน้านี้ครอบครัวฉันไปสู่ขอเธอดี ๆ เธอก็ไม่ยอม แต่ตอนนี้กลับมายั่วยวนลูกชายฉันกลางวันแสกๆ แบบนี้ได้ยังไง? ลูกชายฉันไม่รู้อะไรเลย ถูกเธอกดลงกับพื้นอยู่ฝ่ายเดียว ทุกคนก็เห็นอยู่!”

เสียงพึมพำเห็นด้วยดังขึ้นรอบ ๆ ชาวบ้านพยักหน้าหงึกหงัก สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่มองมาทางเพ่ยอิง

กวนอู๋เจี๋ยและซินอี้รู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี พวกเขารู้ดีว่าลูกสาวคงไม่ทำเรื่องเช่นนี้ แต่หลักฐานมันชัดเจนต่อหน้าต่อตาทุกคน จะปฏิเสธอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อ

ท่ามกลางความตึงเครียด ผู้นำหมู่บ้านเหวินฟู่ก้าวออกมา เสียงทุ้มนุ่มของเขาช่วยบรรเทาบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุ

“สหายลี่ อย่าร้องไห้ไปเลย เรื่องมันใหญ่โตขนาดนี้แล้ว เราควรคุยกันเรื่องการแต่งงานของเด็กทั้งสองเถอะ”

ซินอี้รีบเดินเข้าไปหาลูกสาว ดึงแขนเพ่ยอิงให้ลุกขึ้นจากพื้น แต่เพ่ยอิงกลับร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอปฏิเสธเสียงดัง

“แม่! หนูโดนทำร้าย หนูไม่ยอมแต่งงาน!”

เพียะ!

เสียงตบดังลั่นจนทุกคนในที่นั้นเงียบกริบ กวนอู๋เจี๋ยเดินเข้ามาตบหน้าลูกสาวอย่างแรงจนเธอหน้าหัน เพ่ยอิงรู้สึกชาไปทั้งหน้า หูอื้อจนไม่ได้ยินอะไรชั่วขณะ

เพียงไม่นานความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า รอยแดงปรากฏชัดบนผิวขาวซีด

นี่เป็นครั้งแรกที่กวนอู๋เจี๋ย พ่อผู้ที่เคยรักและตามใจเธอมาตลอด ลงมือรุนแรงเช่นนี้ เขาจ้องมองลูกสาวด้วยสายตาเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“แกยังกล้าปฏิเสธอีกเหรอ? แกทำให้ตระกูลกวนขายหน้า ไม่มีอะไรเหลือแล้ว!” กวนอู๋เจี๋ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ เสียดายที่เขาเคยรักลูกสาวคนนี้

เพ่ยอิงได้แต่ร้องไห้เงียบ ๆ ความรู้สึกในใจของเธอพังทลาย ชีวิตของเธอในตอนนี้คงจบสิ้นแล้ว…

ท่ามกลางความโกลาหลม ลี่เฟยก็ฉวยโอกาสนี้ทวงบุญคุณด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส

“แต่ก่อนตระกูลหลี่ของเราขอแต่งงานดี ๆ แต่ตระกูลกวนกลับไม่ยอม แต่ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับลูกชายฉัน ชื่อเสียงเขาเสียหาย ฉันขอพูดตรง ๆ นะ สินสอดบ้านฉันจะไม่ให้แม้แต่หยวนเดียว! ตรงกันข้าม ตระกูลกวนต่างหากที่ต้องเพิ่มสินเดิม เพื่อชดเชยให้หลี่ถัง!”

ซินอี้นิ่งไปด้วยความตกใจกับความไร้ยางอายของลี่เฟย เธอพยายามจะตอบโต้ แต่กลับหาคำพูดไม่เจอ จนต้องอึ้งค้างอยู่แบบนั้น

ชิวหรงที่เพิ่งก้าวออกจากบ้าน เดินเข้ามาร่วมบทสนทนาอย่างรวดเร็ว “ลูกสะใภ้ใหญ่ของฉันพูดถูกแล้ว พวกเราเคยคิดจะทาบทามลูกสาวของสหายมาเป็นสะใภ้ด้วยความสุจริตใจ แต่กลับถูกตระกูลกวนปฏิเสธไม่ใยดี”

เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน “ตอนนี้เธอเองกลับสร้างเรื่องฉาวโฉ่เช่นนี้ ใครกันจะยังอยากรับเธอเข้ามาเป็นลูกสะใภ้อีก?”

ชิวหรงถอนหายใจยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับจนหนทาง “ถ้าไม่ใช่เพราะหลานชายฉันชอบเธอ ครอบครัวฉันคงไม่มีวันยอมรับผู้หญิงที่ไร้ค่าแบบนี้! ส่วนเรื่องสินสอด… ตระกูลกวนควรจะแสดงความจริงใจให้ชัดเจนมากกว่านี้หน่อยนะ!”

เมื่อคำพูดของชิวหรงจบลง ทุกคนถึงกับนิ่งอึ้งไปตามกัน ความโลภของตระกูลหลี่นั้นเกินคาด พวกเขาไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะจ่ายสินสอดตามธรรมเนียม

ยังหน้าด้านเรียกร้องเงินเพิ่มอย่างไร้ยางอาย ราวกับว่าเพ่ยอิงไม่ใช่มนุษย์ที่มีหัวใจ แต่เป็นสินค้าที่ถูกวางบนโต๊ะเพื่อให้เจรจาต่อรองราคาอย่างเลือดเย็น

ความโกรธพลุ่งพล่านในใจของคนตระกูลกวนแทบจะระเบิดออกมา ขณะที่เจียงอิง ที่เพิ่งมาถึงก็ถึงกับชะงักไปเช่นกัน เธอได้แต่คิดในใจ ‘นี่งานแต่งงานแท้ ๆ ทำไมเราต้องควักเงินเพิ่มอีก? นี่มันบ้ากันไปหมดแล้ว!’

เจียงอิงไม่รอช้าให้เรื่องนี้ยืดยาวออกไป เธอตัดสินใจกระโจนออกมากลางวงสนทนา พร้อมตะโกนเสียงดังอย่างไม่เกรงใจใคร

“ชาติที่แล้วฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงต้องเจอกับน้องสามีแบบนี้! พ่อแม่ ถ้าจะให้สินสอดเพิ่มเพื่อผู้หญิงคนนี้จริง ๆ ก็ตัดญาติขาดมิตรกันไปเลย! ฉันไม่ยอมให้ชื่อเสียงของฉันกับลูก ๆ ต้องพังเพราะความไร้ยางอายของคนพวกนี้เด็ดขาด!”

เจียงอิงยังเสริมด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “เธออยากทำตัวไร้ค่าก็เชิญ! แต่ลูกฉันยังเด็ก จะให้เผชิญเรื่องน่าอายพวกนี้ได้ยังไง? ถ้าไม่ตัดญาติ ฉันขอหย่าดีกว่า!”

คำพูดของเจียงอิงทำให้ทุกคนรอบตัวถึงกับตะลึง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด จนดูเหมือนเหตุการณ์จะระเบิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

กวนอู๋เจี๋ยและซินอี้โกรธจนแทบระเบิด! ลูกสาวถูกกดดันจากทุกทิศ แถมลูกสะใภ้ยังสร้างปัญหาอีก ความโกรธเกรี้ยวทำให้พวกเขาหายใจติดขัดเหมือนมีควันออกจากหู

ผู้นำหมู่บ้านและภรรยายืนดูอยู่ข้าง ๆ เห็นกวนอู๋เจี๋ยกับซินอี้โงนเงนเหมือนจะเป็นลม จึงรีบเข้าไปช่วยพยุงทันที ไม่อย่างนั้นคงได้เห็นฉากล้มกลิ้งกันบนพื้นแน่ ๆ

“เจียงอิง! พูดให้น้อย ๆ หน่อยสิยะ!” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “จะให้เรื่องมันบานปลายไปถึงไหน!”

เจียงอิงสะดุ้งเฮือก ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว รีบหุบปากฉับ แม้พยายามทำสีหน้าเรียบเฉย สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่เพ่ยอิงด้วยแววตารังเกียจ ความขมขื่นและความอับอายฉายชัดบนใบหน้า

เหวินฟู่ ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ สีหน้าครุ่นคิด เขารู้สึกว่าตระกูลหลี่เรียกร้องมากเกินไป แม้เพ่ยอิงจะทำผิด แต่เธอก็เป็นผู้หญิง การบีบคั้นมากเกินไปอาจนำไปสู่โศกนาฏกรรมที่ไม่คาดคิด

ด้วยความกังวล เหวินฟู่จึงตัดสินใจออกโรงไกล่เกลี่ย เสียงทุ้มนุ่มของเขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“เอาอย่างนี้ดีกว่า” เขาเริ่มต้น สายตามองไปรอบ ๆ เพื่อดึงความสนใจของทุกคน “ถอยคนละก้าว ไม่ต้องมีสินสอดทองหมั้นอะไรทั้งนั้น แค่ช่วยกันจัดงานแต่งให้สองคนนี้ก็พอ ต่อไปก็เป็นญาติกันแล้ว อย่าให้มันวุ่นวายไปกว่านี้เลย”

เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อีกอย่าง เพ่ยอิงก็ยังเป็นเจ้าหน้าที่บันทึกคะแนนของหมู่บ้าน มีเงินเดือนประจำ หลี่ถังก็ต้องพึ่งพาเธอ เก็บหน้าตากันหน่อยเถอะ”

แม้ในใจเหวินฟู่จะรู้ดีว่าเพ่ยอิงสมควรถูกไล่ออกจากตำแหน่งด้วยซ้ำ แต่เธอทำงานดีมาตลอด และตอนนี้ชื่อเสียงก็พังยับเยินแล้ว

หากไม่มีงานทำอีก อนาคตของเธอคงมืดมนเกินกว่าจะแก้ไข ด้วยความเมตตา เขาจึงตัดสินใจให้เธอรักษาตำแหน่งไว้ก่อน

ชิวหรงยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ สมองอันเฉียบแหลมของเธอกำลังประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

เธอรู้ดีว่ากวนอู๋เจี๋ยยังเป็นเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน ต่อไปสองครอบครัวต้องเจอกันอีกแน่ ตอนนี้ไม่ต้องเสียเงินสักหยวนก็ได้ลูกสะใภ้มาแล้ว

หากจะเอาเปรียบมากกว่านี้ ทำให้ตระกูลกวนตัดขาดจากเพ่ยอิงจริง ๆ นั่นสิจะเป็นการเสียมากกว่าได้

ชิวหรงแสร้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อยราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด ก่อนจะประกาศด้วยน้ำเสียงใจกว้าง สายตาฉายแววเมตตา

“ผู้นำหมู่บ้านพูดถูกแล้วละ” เธอเอ่ยขึ้น เสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ

“พวกเราไม่ใช่คนขี้งก ถ้าลูกชายเราชอบเธอ ใครจะไปห้ามได้? งั้นตกลงตามนี้ พรุ่งนี้ให้พวกเขาไปจดทะเบียนที่เมือง แล้วสองตระกูลก็มากินเลี้ยงฉลองกัน เท่านี้ก็ถือว่าแต่งงานเสร็จสิ้น ว่าไงล่ะ?”

ชิวหรงพูดพลางจ้องมองกวนอู๋เจี๋ยและซินอี้อย่างเย็นชา ราวกับว่าตระกูลกวนเป็นฝ่ายได้เปรียบมหาศาล ในขณะที่ความจริงกลับตรงกันข้าม ตระกูลหลี่ต่างหากที่ดูเหมือนจะได้กำไรงามโดยไม่ต้องเสียอะไรเลย