ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 53 ความสิ้นหวังของเพ่ยอิง

บทที่ 53 ความสิ้นหวังของเพ่ยอิง

กวนอู๋เจี๋ยและซินอี้รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างที่สุด พวกเขารู้ดีว่าครอบครัวตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธหรือโต้แย้งได้ ลูกสาวพวกเขาเองก็เป็นฝ่ายไปหาหลี่ถังก่อน

การแก้ตัวไม่ใช่ทางออกอีกต่อไป พวกเขาทำได้เพียงกล้ำกลืนน้ำตา ยอมรับความอยุติธรรมนี้อย่างขมขื่น

เมื่อทุกฝ่ายตกลงกันเรียบร้อย ผู้นำหมู่บ้านก็ออกคำสั่งให้ทุกคนแยกย้าย พร้อมกำชับเด็ดขาดไม่ให้ใครนำเรื่องนี้ไปเล่าต่อ มิฉะนั้นจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของหมู่บ้าน และเขาจะไม่ละเว้นโทษใด ๆ

ทุกคนรับคำเสียงดัง แล้วต่างแยกย้ายกันไป แต่ไม่มีใครรู้ว่าหลังจากนี้จะมีการซุบซิบนินทากันลับหลังมากแค่ไหน

เพ่ยอิงถูกซินอี้ลากตัวกลับบ้าน ระหว่างทางไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกจากปากของใคร แต่ความโกรธแค้นฉายชัดอยู่บนใบหน้าของทุกคน

ทันทีที่เข้าบ้าน ซินอี้ก็ยกมือฟาดหน้าเพ่ยอิงทันควัน ความแรงของฝ่ามือทำให้เพ่ยอิงสะดุ้ง

แต่ภายในใจเธอกลับไม่ได้รู้สึกโกรธ เพียงแต่ความรู้สึกชาจับแน่นอยู่ในใจ

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกิน ชีวิตคู่ของเธอถูกกำหนดอย่างง่ายดายและไร้ความสำคัญ

ไม่มีแม้แต่พิธีการใด ๆ ซ้ำยังต้องแต่งงานกับชายที่เธอเห็นว่าเป็นคนโง่เขลา เธอไม่เคยคิดว่าชะตาชีวิตจะเปลี่ยนแปลงในพริบตาเช่นนี้

แม้จะโดนตบ เพ่ยอิงกลับไม่โต้ตอบ แต่ทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าพ่อแม่ทันที น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย

“พ่อแม่คะ หนูถูกใส่ร้ายจริง ๆ นะคะ ช่วยหนูด้วย หนูไม่อยากแต่งงานกับไอ้โง่นั่น ฮือ ๆ…”

เสียงสะอื้นของเพ่ยอิงดังขึ้นพร้อมกับความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้าใส่เธอ

“ซื่อหงเป็นคนทำร้ายหนู หนูกินซาลาเปาที่เธอให้ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย หนูถูกใส่ร้ายจริง ๆ ช่วยหนูด้วยค่ะ ฮือ ๆ ๆ”

เมื่อได้ยินชื่อ ‘ซื่อหง’ ปรากฏขึ้น ความโกรธที่ซินอี้เก็บกดไว้ก็พลุ่งพล่านเหมือนภูเขาไฟระเบิดออกมา

“ฉันเคยเตือนแกแล้วใช่ไหมให้อยู่ห่าง ๆ ยายงูพิษซื่อหงนั่น! แต่แกก็ไม่ฟัง! ตอนนี้ไม่เพียงแต่ชีวิตแกที่พังยับเยิน แต่ทั้งตระกูลของเราก็ต้องขายหน้าไปทั่วหมู่บ้านเพราะแก!”

น้ำตาของซินอี้ไหลรินออกมา แม้เธอจะเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ภายในใจก็รู้สึกสงสารลูกสาวที่ตัวเองเลี้ยงดูมาอย่างสุดหัวใจ

แต่เมื่อเรื่องราวมาถึงจุดนี้แล้ว ถ้าเพ่ยอิงไม่แต่งงาน เธอก็จะถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงไร้ศีลธรรม ถูกลากไปขังคุกในที่สุด

กวนอู๋เจี๋ย พ่อของเพ่ยอิง ก็กัดฟันพูดด้วยเสียงอัดอั้น “แกก่อเรื่องเอง แล้วยังจะมาให้พ่อแม่ช่วยแกอีกเหรอ? ไม่มีทางออกอื่นนอกจากแต่งงานแล้ว! เช็ดน้ำตาซะ แล้วไปจดทะเบียนพรุ่งนี้! ชีวิตหลังจากนี้แกต้องรับผิดชอบเอง อย่ามาร้องไห้ฟูมฟายให้เราได้ยินอีก เรื่องมันจบแล้ว!”

เพ่ยอิงรู้สึกราวกับโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า เธอเคยเป็นลูกที่พ่อแม่รักเอ็นดู แต่ตอนนี้กลับถูกทอดทิ้งให้แต่งงานเพื่อปิดปากคนในหมู่บ้าน

เธอทรุดลงนั่งบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง แม้แต่น้ำตาก็หยุดไหล ความเจ็บปวดที่แทรกซึมในใจมันลึกเกินกว่าจะระบายออกมาเป็นเสียงร้องไห้อีกต่อไป

เจียงอิงเดินผ่านมาพลางหัวเราะเยาะด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ตอนเตือนดี ๆ ก็ไม่ฟังเอง ตอนนี้พอถูกคนอื่นวางแผน ก็ยังจะมาโทษใครอีก? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไปหาไอ้โง่นั่นเอง ใครเขาจะมาแกล้งเธอได้? นี่มันกรรมของเธอเอง”

เมื่อเจียงอิงพูดจบ เธอก็เดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้อง ซินอี้และกวนอู๋เจี๋ยได้แต่นิ่งเงียบ ไม่รู้จะเอ่ยคำใดต่อ

กวนหมิงจู พี่ชายของเพ่ยอิงแม้ไม่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่ด้วยสัญชาตญาณของพี่ชาย เขาก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ความเกลียดชังที่เขามีต่อน้องสาวพุ่งขึ้นสูงสุด เขาจึงรีบพาลูกชายไปนั่งกินข้าวในครัว เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์อันอึดอัด

ไม่นานนัก กวนอู๋เจี๋ยและซินอี้ก็เดินตามเข้ามาในครัว แต่บรรยากาศมื้ออาหารกลับเต็มไปด้วยความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ทุกคนทำเพียงแต่กินข้าวเงียบ ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ขณะเดียวกัน เพ่ยอิงนั่งเหม่อมองครอบครัวของเธอที่ดูเหมือนจะใช้ชีวิตตามปกติ ในขณะที่เธอกลับรู้สึกแปลกแยกและโดดเดี่ยวอย่างท่วมท้น ความรู้สึกนี้ยิ่งบีบรัดหัวใจของเธอ จนเธอแทบหายใจไม่ออก

เมื่อทุกคนเข้านอนแล้ว เพ่ยอิงย่องไปยังครัว หยิบมีดเล่มหนึ่งขึ้นมาจับไว้ในมือแน่น จากนั้นเธอพุ่งตัวออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังบ้านของซื่อหงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

เธอไม่อาจทนความเจ็บปวดนี้ได้อีกต่อไป ซื่อหงจะต้องชดใช้!

ในค่ำคืนที่เงียบสงบ ที่บ้านของตระกูลอัน อันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่งเพิ่งกลับจากการดูแลบ้านใหม่ที่กำลังจะสร้างเสร็จ

ทั้งสองเหน็ดเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว พวกเขาจึงเตรียมตัวเข้านอน หวังจะพักผ่อนให้หายเหนื่อยจากวันที่หนักหน่วง

ซื่อหงกำลังล้างจานพลางครุ่นคิดถึงแผนการเรียกร้องผลประโยชน์จาก ลี่เฟยแต่แล้วเธอก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็น เพ่ยอิงพุ่งเข้ามาพร้อมมีดในมือ!

“โอ๊ย! เพ่ยอิง! เธอจะทำอะไรน่ะ!” ซื่อหงร้องลั่น ขณะที่เธอเบี่ยงตัวหลบคมมีดได้อย่างหวุดหวิด เธอดิ้นรนหนีตาย ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือด้วยเสียงสั่นเครือ ขณะที่เพ่ยอิงในสภาพบ้าคลั่งยังคงไล่ฟันเธอในบ้านอย่างไม่หยุด

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!”

เสียงตะโกนของซื่อหงดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน ชาวบ้านที่ยังไม่หลับต่างพากันวิ่งออกมาดูเหตุการณ์ และสิ่งที่พวกเขาพบก็คือภาพสยองขวัญที่ไม่น่าเชื่อ เพ่ยอิงกำลังถือมีดครัวไล่ฟันซื่อหงอย่างบ้าคลั่ง!

“แกหลอกใช้ฉัน! แกกับนั่งจิ่วเม่ยร่วมมือทำร้ายฉัน!” เพ่ยอิงตะโกน น้ำตาไหลพราก ขณะที่เธอฟาดฟันมีดลงมาอีกครั้ง

“ฉันจริงใจกับแก ช่วยเหลือทุกอย่าง แต่แกตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ? นังสารเลว! ทั้งแกและจิ่วเม่ย ไม่มีใครดีสักคน! ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด! พวกแกสมควรตาย!”

สติของเพ่ยอิงหลุดลอยไปแล้ว เธอไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป การตายดูจะเป็นทางออกที่ดีกว่าให้เธอต้องแต่งงานกับคนโง่ แต่ก่อนจะจบชีวิต เธอจะลากซื่อหงและอันจิ่วเม่ยลงนรกไปด้วยกัน!

ซื่อหงแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา ร้องเสียงหลง “เธอเป็นบ้าอะไร? ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงคลุ้มคลั่งใส่ฉัน ฉันทำอะไรผิด?”

ซื่อหงพยายามแสร้งทำเป็นผู้บริสุทธิ์ ทั้ง ๆ ที่ในใจเต็มไปด้วยความกลัว

“เพ่ยอิง! เธอเป็นบ้าอะไร? ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงมาทำร้ายฉัน! ฉันทำอะไรผิด?”

ท่ามกลางความโกลาหล อันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่งก็วิ่งออกมาดู พวกเขาตกใจเมื่อเห็นเพ่ยอิงถือมีดด้วยท่าทางดุร้าย

เพ่ยอิงมองเห็นเป้าหมายครบถ้วน ความคลั่งในตัวเธอยิ่งพุ่งสูงขึ้น เธอกรีดร้องและพุ่งมีดใส่อันจิ่วเม่ยทันที

“จิ่วเม่ย ระวัง!” หลี่เจียเฟิ่งตะโกนเตือนด้วยสัญชาตญาณ เขาเตะมีดในมือของเพ่ยอิงกระเด็นออกไปอย่างหวุดหวิด ก่อนที่มันจะเสียบเข้าที่อันจิ่วเม่ย!

เมื่อเพ่ยอิงไร้อาวุธ ซื่อหงก็ไม่รอช้า กระโจนเข้าไปกดร่างเพ่ยอิงลงกับพื้นอย่างแรง ตบหน้าเธอฉาดใหญ่สองครั้งติด เสียงตบดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางผู้คนที่มุงดูอยู่

เพ่ยอิงหยุดนิ่ง ความบ้าคลั่งในสายตาของเธอมลายหายไปแทบสิ้น เหลือเพียงแววตาอันว่างเปล่า ราวกับวิญญาณของเธอได้หลุดลอยออกไปแล้ว

“เพ่ยอิง! ฉันปฏิบัติกับเธอดีแค่ไหน ทุกคนก็เห็น! แต่เธอกลับถือมีดมาทำร้ายฉันตอนกลางดึกแบบนี้ เธอไม่ละอายใจบ้างเหรอ?”

ซื่อหงตวาดเสียงกร้าว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสมเพชต่อเพ่ยอิง

เพ่ยอิงที่เริ่มได้สติกลับคืนมา โกรธจนแทบคลั่งทันทีที่ได้ยินคำพูดจอมปลอมของซื่อหง ในหัวของเธอพลันตระหนักว่าซื่อหงน่าเกลียดเพียงใด เธอเสียใจอย่างสุดซึ้ง

ถ้ารู้แต่แรกว่าซื่อหงเป็นคนแบบนี้ เธอคงจะเชื่อคำเตือนของแม่ และอยู่ห่างจากซื่อหงตั้งนานแล้ว เพื่อไม่ให้กลายเป็นตัวตลกเช่นนี้