ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 60 นับว่าเป็นโชคชะตา

บทที่ 60 นับว่าเป็นโชคชะตา

ลู่เหอชะงักฝีเท้าทันควัน หันขวับกลับมาอย่างตกใจ สายตาเหลือบมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นร่างบางของเด็กสาวที่ยืนโบกมือท่ามกลางกองขยะรุงรัง

ใบหน้าของเธอเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานท่ามกลางกองเศษซาก ภาพนี้ช่างตราตรึงใจจนยากที่ใครจะลืมเลือน

“เอ้ สหายหญิงในตลาดนี่!” ลู่เหอ อุทานพร้อมกับเดินเข้ามาหาอันจิ่วเม่ย ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“สหายหญิง คุณมาทำอะไรในที่แบบนี้ครับ?”

อันจิ่วเม่ยหัวเราะคิกคัก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น เธอยิ้มกว้างพลางแนะนำตัว

“ฉันชื่ออันจิ่วเม่ยค่ะ นับว่าเป็นโชคชะตาจริง ๆ ที่ได้เจอสหายอีกครั้ง”

ลู่เหอเผยรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยขึ้น “ผมชื่อลู่เหอครับ…” แต่แล้วเขาก็ชะงักไปเมื่อนึกได้ว่าอันจิ่วเม่ยรู้จักชื่อเขาอยู่แล้ว เขาจึงเกาศีรษะเบา ๆ ด้วยความเขิน

“เอ่อ… ผมลืมไปว่าสหายอันรู้จักผมแล้ว”

อันจิ่วเม่ยหัวเราะคิกคัก “ฉันเพิ่งสร้างบ้านใหม่เสร็จ แต่ของตกแต่งใหม่ ๆ มันแพงเกินไป เลยคิดว่าจะมาหาของเก่าดี ๆ จากที่นี่ดูน่ะ”

“แถมคุณตาที่ดูแลที่นี่น่ารักมากเลย! บอกว่าอะไรที่ฉันหยิบได้ เอากลับบ้านได้หมดเลย! ไม่คิดเงินด้วยนะ!”

อันจิ่วเม่ยพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง ไม่ได้บอกความจริงว่าคุณตาไม่ยอมขายให้ แต่กลับชมว่าคุณตาใจดีแทน

ลู่เหอขมวดคิ้วเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้า เขาไม่เคยได้ยินว่าปู่ของเขาจะใจดีขนาดนี้มาก่อน ปู่ของเขาที่เขารู้จักนั้นเป็นเหมือนนักล่าขยะตัวยง

เขาชอบออกไปเสาะหาสมบัติมีค่าจากกองขยะ แต่ละชิ้นผ่านการต่อสู้กับอุปสรรคมากมาย จนกลายเป็นของส่วนตัวสุดหวงแหนไปแล้ว

แม้ว่าสถานีขยะจะเป็นของรัฐ แต่กุ้ยฉางก็เป็นเหมือนฮีโร่ผู้พิทักษ์โลก คอยคัดแยกขยะอย่างพิถีพิถัน ชิ้นไหนรีไซเคิลได้ก็ช่วยโลก ชิ้นไหนรีไซเคิลไม่ได้ก็ส่งไปสู่สุคติด้วยการเผา

ส่วนขยะที่กุ้ยฉางหลงรักก็จะกลายเป็นสมบัติล้ำค่าประจำสถานี ที่ไม่มีใครกล้าแย้ง!

พูดจบอันจิ่วเม่ยก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาเรียกคุณตาว่า คุณปู่ นั้น สมองของอันจิ่วเม่ยก็เหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นฉ่ำ นึกถึงเนื้อเรื่องในนิยายขึ้นมาทันที

ลู่เหอเติบโตมากับปู่ตั้งแต่เด็ก หลังจากที่ลู่เหอถูกทำร้ายจนขาหักเละเทะ ต้องพึ่งปู่คอยป้อนข้าวป้อนน้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะรู้สึกผิดต่อบุญคุณที่ปู่เลี้ยงดูมา ลู่เหอคงกลายเป็นผีเฝ้าสถานีขยะไปแล้ว!

ทว่าในนิยายปู่ของลู่เหอก็จากโลกนี้ไป หลังจากที่ลู่เหอลุกขึ้นมาสู้ชีวิตอีกครั้งได้ไม่นาน

อันจิ่วเม่ยหันไปมองชายชราอีกครั้ง แม้อายุจะมากแล้ว แต่ก็ยังดูแข็งแรงกระฉับกระเฉงราวกับนักมวยปล้ำ ไม่มีทีท่าว่าจะป่วยเลยสักนิด ในเรื่องการจากไปเร็วของเขาคงเป็นเพราะผลกระทบจากลู่เหอ

โดยเฉพาะช่วงที่ลู่เหอพักรักษาตัว คุณปู่ต้องตื่นแต่ไก่โห่เพื่อออกไปหาเลี้ยงชีพ คงเป็นช่วงนั้นที่ทำให้ร่างกายทรุดโทรมจนต้องลาจากโลกนี้ไปอย่างน่าเศร้า

ลู่เหอมองอันจิ่วเม่ยที่จ้องปู่ของเขาด้วยสายตาแปลก ๆ ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ในหัว แต่หลังจากฟังจุดประสงค์ของเธอแล้ว เขาก็หันไปมองปู่ของตัวเองด้วยสายตาวิเคราะห์ คล้ายกับกำลังประเมินราคาของเก่า

ชายชรารู้สึกถูกหลานชายจ้องจนรำคาญ เหมือนถูกแมลงวันมาตอม เขาจึงหันไปมองหลานชายพร้อมกับค้อน “ลู่เหอ แกมองฉันแบบนั้นทำไม? หรือว่าแกรู้จักยายเด็กปากมากคนนี้?”

ลู่เหอพยักหน้าหงึก ๆ โดยไม่คิดจะปิดบังอะไร เขาตอบอย่างภูมิใจ “ครับ ผมรู้จักเธอ สหายคนนี้แหละที่เตือนผมในตลาดมืดว่ามีคนมาทำร้ายผมไงครับ คุณปู่ยังสั่งเลยว่าถ้าเจอกันอีกต้องขอบคุณเธอให้ดี ๆ ด้วย”

ชายชรามองอันจิ่วเม่ยตาเหลือก ราวกับเพิ่งเห็นผี คราวนี้ถึงคราวเขาเขินจนหน้าแดงก่ำ นึกในใจ ‘หา เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะผู้มีพระคุณของหลานชายไปงั้นเหรอ?’

อันจิ่วเม่ยสังเกตเห็นสีหน้าตกใจของชายชรา จึงรีบช่วยกู้สถานการณ์

“ฉันแค่บังเอิญได้ยินพวกโจรคุยกัน เลยบอกสหายลู่เท่านั้นเองค่ะจริง ๆ แล้วต้องขอบคุณสหายลู่ที่เชื่อคำพูดของฉันด้วยนะคะ คนทั่วไปคงไม่เชื่อที่ฉันพูด ใครจะยอมทิ้งทำเลค้าขาย ๆ ดีแบบนั้นล่ะคะ”

กุ้ยฉางพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะอุทานว่า “ใช่ ๆ หลานชายฉันนี่ฉลาดจริง ๆ ไม่ใช่ไอ้หัวแข็งอย่างที่คิด ไม่งั้นคงโดนเตะก้นลอยแน่ ๆ”

แต่แล้วสายตาของกุ้ยฉางก็เปลี่ยนไปเมื่อมองมาที่อันจิ่วเม่ย ก่อนจะพูดกับเธอ “ก่อนหน้าเธอบอกว่าอยากได้อะไรนะ?”

อันจิ่วเม่ยรู้สึกเหมือนถูกรางวัลที่หนึ่ง ดวงตาเป็นประกายวิบวับ เธอมองลู่เหอด้วยสายตาขอบคุณ แล้วหันไปตอบกุ้ยฉางอย่างตื่นเต้น

“เฟอร์นิเจอร์ค่ะ! จะเก่าหรือพังยับเยินก็ไม่เป็นไร ฉันจะเอากลับไปซ่อมจนเหมือนใหม่เองค่ะ!”

อันจิ่วเม่ยคิดในใจว่า ‘การเป็นคนต้องถ่อมตัวไว้ก่อน ของพวกนี้ที่จะเอาไปโชว์ข้างนอกไม่จำเป็นต้องหรูหราจนเกินไป เดี๋ยวจะโดนอิจฉาตาร้อนกันพอดี ส่วนถ้าอยากจะใช้ของดี ๆ เธอก็มีในมิติอยู่แล้ว’

ลู่เหอหันไปมองปู่ของเขาด้วยสายตาออดอ้อน ก่อนจะพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณปู่ครับ ผมจำได้ว่าคุณปู่มีของเก็บไว้เป็นภูเขาเลากาเลยนะครับ ให้ผู้มีพระคุณผมเลือกเอากลับไปบ้างสิครับ”

“รู้เยอะจริงนะแก!” กุ้ยฉางตวาดเสียงดัง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ มองค้อนหลานชายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

สมบัติล้ำค่าเหล่านั้นคือความหวังและความฝันที่กุ้ยฉางเฝ้าเก็บสะสมมาตลอดชีวิต เพื่อมอบให้หลานชายสุดที่รักในวันแต่งงาน

แม้ว่าตัวเองจะเป็นเพียงคนเก็บขยะธรรมดา แต่โชคชะตาก็เข้าข้างเขา เมื่อหลายปีก่อนมีการยึดทรัพย์ครั้งใหญ่ ทำให้ของมีค่ามากมายถูกโยนทิ้งมา กุ้ยฉางแอบเก็บมันไว้อย่างทะนุถนอม หวังว่าจะได้ซ่อมแซมให้กลับมางดงามดังเดิม

ใครจะคิดว่าไอ้หลายชายเนรคุณคนนี้จะไม่รู้จักบุญคุณถึงเพียงนี้ ถึงขั้นกล้าให้หญิงสาวคนนี้เลือกเอาไปตามใจชอบ!

แต่ถึงอย่างไร กุ้ยฉางก็ยังเป็นคนที่คิดอะไรรควรไม่ควร เขารู้จักแยกแยะถูกผิดและรู้จักตอบแทนบุญคุณ เขาจึงหันไปพูดกับอันจิ่วเม่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามกลั้นความรู้สึกไว้ “ตามฉันมา”

ดวงตาของอันจิ่วเม่ยเป็นประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้น เธอรีบตอบรับอย่างกระตือรือร้น “ขอบคุณปู่มาก ๆ นะคะ!”

อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้าง เธอไม่รอช้า เปลี่ยนคำเรียกจาก ‘คุณตา’ เป็น ‘คุณปู่’ ทันทีท่าทางสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานาน

ชายชราแสร้งทำหน้าบึ้งตึงรังเกียจ แต่ในใจกลับยิ้มกริ่ม คิดในใจ ‘เด็กคนนี้นิสัยไม่เลวเลย ดูท่าหลานชายเราก็ถูกชะตากับเธอ บางทีอาจได้หลานสะใภ้ในอนาคตก็ได้’

ด้วยความคิดนั้นกุ้ยฉางจึงใจกว้างขึ้นมาทันตา พาสาวน้อยไปยังโกดังเก่าครึ่งพังครึ่งแพ ควักกุญแจขึ้นสนิมออกมาไขประตูเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด แล้วประกาศเสียงดังฟังชัด

“เอาละ เห็นอะไรถูกใจก็หยิบไปได้เลย ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยเหลือหลานชายของฉัน”

อันจิ่วเม่ยรู้สึกซาบซึ้งใจที่คุณปู่ใจดีขนาดนี้ แต่เธอไม่ใช่คนเอาเปรียบใคร จึงยืนหลังตรงพูดอย่างจริงจัง

“คุณปู่ หนูบอกแล้วไงคะว่าการช่วยสหายลู่เหอ เป็นแค่เรื่องบังเอิญ หนูไม่ได้ทำอะไรมากมาย แถมวันนั้นสหายลู่ก็ให้เมล็ดแตงโมมาเป็นของขอบคุณแล้ว หนูว่าถุงเมล็ดแตงโมนั่นก็ถือเป็นการตอบแทนที่เกินพอแล้วล่ะค่ะ”

“วันนี้หนูรู้สึกขอบคุณมาก ๆ ที่คุณปู่ยอมขายของเก่าให้ แต่หนูไม่เอาฟรีหรอกนะคะ คุณปู่ต้องรับเงินด้วยนะ!”

พูดจบ อันจิ่วเม่ยก็กระโดดโลดเต้นเข้าไปในโกดังเพื่อเลือกสมบัติล้ำค่าที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางฝุ่นและใยแมงมุม