ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 63 สั่งสอนหลานสะใภ้

บทที่ 63 สั่งสอนหลานสะใภ้

“กรี๊ด! ปล่อยฉันนะนังบ้า!” เสียงเพ่ยอิงกรีดร้องออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว ขณะที่พยายามดิ้นรนสุดแรงเพื่อหลุดจากการจับล็อกของอันจิ่วเม่ย ทว่าไม่ว่าจะดิ้นอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้

เพียะ!

เสียงฝ่ามือตบหน้าดังขึ้นอย่างหนักแน่น อันจิ่วเม่ยยกมือขึ้นมาตบปากเพ่ยอิงด้วยความหงุดหงิด

“ฉันอยากจะตบปากเธอมานานแล้ว! ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นหลานสะใภ้ของฉัน งอาสะใภ้คนนี้จะสั่งสอนเธอเอง!” เสียงของอันจิ่วเม่ยเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและกราดเกรี้ยว

“นังบ้า…”เพ่ยอิงพยายามจะด่ากลับ แต่ยังไม่ทันได้พูดจนจบ

เพียะ!

เสียงตบอีกครั้งที่รุนแรงกว่าเดิมทำให้หน้าของเพ่ยอิงสะบัดหันไปตามแรง แต่แม้จะเจ็บปวดเพียงใด เธอก็ยังพยายามดิ้นรน แต่กลับไม่สามารถหลุดจากการเกาะกุมได้

“ตบนี้ หวังว่าจะช่วยให้เธอสำนึกว่าควรจะเคารพผู้ใหญ่ยังไง แทนที่จะพูดจาหยาบคายใส่ฉันทุกครั้งที่เจอ! นังเด็กมารยาทต่ำ!” อันจิ่วเม่ยพูดเสียงเย็นเฉียบ ชัดเจนว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น

ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเพ่ยอิง อันจิ่วเม่ยมักจะแสร้งทำเป็นคนใจเย็น ตีสีหน้าซื่อ ๆ ปล่อยให้เพ่ยอิงพูดจาดูถูกใส่โดยไม่โต้ตอบ เธอสนุกกับการเห็นอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดในความเงียบของตน

แต่วันนี้… ไม่ใช่เวลามาเล่นละครอีกต่อไป!

ต่อหน้าลู่เหอ อันจิ่วเม่ยไม่ต้องการให้เขามองว่าเธออ่อนแอหรือไร้ความสามารถ วันนี้เธอต้องแสดงความแข็งแกร่งและเด็ดขาดออกมา เพื่อพิสูจน์ว่าผู้หญิงอย่างเธอนั้นมีคุณค่าและความสามารถพอที่จะยืนหยัดในโลกของธุรกิจ ไม่ใช่ผู้หญิงที่ใครจะมาเอาเปรียบได้ง่าย ๆ !

ถือว่าเป็นการอวดฝีมือและความมุ่งมั่นให้หุ้นส่วนธุรกิจในอนาคตของเธอให้ได้เห็นไปในตัว!

ลู่เหอที่เดิมทีตั้งใจจะเข้ามาช่วย แต่เมื่อเห็นอันจิ่วเม่ยจัดการกับเพ่ยอิงอย่างรวดเร็วราวกับมือโปร เขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง

เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่านี่คือสาวน้อยที่เพิ่งส่งยิ้มหวานเปลี่ยนคำเรียกเขาว่า ‘พี่ชาย’ อยู่เมื่อครู่นี้เอง

เพ่ยอิงที่ถูกกดอยู่บนพื้นดิ้นรนสุดชีวิต พยายามโวยวายออกมาด้วยความโกรธ แต่แรงของเธอไม่มีทางสู้คนที่ทำงานหนักอย่างอันจิ่วเม่ยได้เลย สถานะดั่งคุณหนูของตระกูลกวน ที่เธอเคยภาคภูมิใจกลับไม่มีความหมายเมื่ออยู่ใต้การควบคุมของอันจิ่วเม่ย

ในที่สุด อันจิ่วเม่ยก็ปล่อยเพ่ยอิงเป็นอิสระ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอมองลงมาที่เพ่ยอิงด้วยสายตาคมกริบพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน

“จำเอาไว้ให้ขึ้นใจนะ! ถ้าเจอฉันครั้งหน้า ให้เดินอ้อมไปให้ไกล ๆ ไม่งั้นฉันไม่รับรองว่าจะห้ามมือตัวเองไม่ให้ฟาดหน้าเธออีก!”

เพ่ยอิงที่ยังนอนกองอยู่กับพื้น พยายามจะลุกขึ้นแต่ความเจ็บทำให้เธอทำได้เพียงจ้องมองด้วยแววตาอาฆาต

แต่ทันทีที่อันจิ่วเม่ยหันไปเจอลู่เหอ ใบหน้าดุกร้าวของเธอก็เปลี่ยนไปในพริบตา เธอกลับมาเป็นสาวน้อยน่ารักเช่นเดิม

รอยยิ้มหวานจาง ๆ ปรากฏขึ้นทันทีที่เธอพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน “พี่ชายลู่ เรารีบไปกันเถอะค่ะ”

“…” ลู่เหอนิ่งเงียบ ไม่ได้พูดอะไรออกมา

อันจิ่วเม่ยกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา ทำให้ลู่เหอที่ยังไม่ทันตั้งตัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถึงกับงุนงง เขาพยักหน้าแบบไม่รู้ตัว ก่อนจะเข็นรถเข็นตามเธอไปอย่างว่าง่าย

หลังจากที่ทั้งสองจากไป ห่านอู๋ก็เดินหนีบขา กุมเป้า เขายังรู้สึกเจ็บตรงจุดที่ถูกอันจิ่วเม่ยเตะ แต่ก็พยายามเดินเข้าไปพยุงเพ่ยอิงพร้อมทั้งพูดกับเพ่ยอิงว่า

“พี่ครับ พวกเราไปหาคุณลุงกันเถอะ เขาต้องช่วยพวกเราจัดการผู้หญิงบ้านั่นแน่ ๆ ”

เพ่ยอิงลุกพรวดขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยไฟแค้น จ้องเขม็งไปยังทิศทางที่อันจิ่วเม่ยเพิ่งจากไป ริมฝีปากเม้มแน่นไม่เอ่ยคำใด แต่ในใจกลับคุกครุ่นด้วยความแค้น

แม้ห่านอู๋จะพูดแบบนั้น แต่เพ่ยอิงรู้ดีว่าความช่วยเหลือจากพ่อคงไม่มีวันมาถึงอีกแล้ว เธอต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

อันจิ่วเม่ยกล้าทำร้ายเธอเพราะมีหลี่เจียเฟิ่งคอยหนุนหลัง แต่คราวนี้เพ่ยอิงจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น แม้แต่หลี่เจียเฟิ่งก็ไม่เว้น เพราะต้นเหตุที่ทำให้ชีวิตของเธอต้องตกต่ำมาถึงขั้นนี้ก็เป็นเพราะพวกเขาทั้งสองคน

พวกนั้นจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับเธอ! เพ่ยอิงคิดอย่างเจ็บแค้น พลางกำหมัดแน่น เตรียมใจแก้แค้นอย่างถึงที่สุด

ก่อนหน้านี้ เธอช่างโง่เขลาและไร้เดียงสาเหลือเกิน ที่เคยฝันหวานถึงหลี่เจียเฟิ่งว่าเป็นผู้ชายแสนดี แต่เมื่อคิดดูให้ดีแล้ว ผู้ชายที่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงร้ายกาจอย่างอันจิ่วเม่ย จะเป็นคนดีไปได้อย่างไร!?

พวกเขาก็เป็นพวกเดียวกันนั่นแหละ! เหมือนนกตัวเมียกับไข่ในรังเดียวกันไม่มีผิด!

“พี่เพ่ยอิง ผมต้องกลับแล้วล่ะ พี่ก็รีบกลับบ้านเถอะ ระวังผีหลอกด้วยนะ” ห่านอู๋พูดปนหัวเราะเบา ๆ แม้จะมีแววเจ็บใจที่ถูกอันจิ่วเม่ยเล่นงาน และอยากจะอยู่เป็นเพื่อนพี่สาวต่อ แต่ความจริงที่บ้านก็ไม่ค่อยอยากให้เขาออกมาเล่นกับเพ่ยอิงนานเกินไปนัก

เพ่ยอิงพยักหน้ารับเบา ๆ อย่างไร้อารมณ์ หลังจากที่ห่านอู๋กุมเป้าค่อย ๆ เดินจากไป เธอหันหลังกลับ เดินมุ่งหน้ากลับบ้านตระกูลหลี่ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก ราวกับกำลังแบกทั้งโลกไว้บนบ่า

เธอแต่งงานเข้าตระกูลหลี่ด้วยวิธีที่น่าอับอาย ความอัปยศทำให้เธอแทบไม่กล้าสู้หน้าใคร อีกทั้งยังบีบบังคับให้เธอต้องตัดขาดจากครอบครัวเดิมอย่างน่าเศร้า

ช่วงนี้เธอคงไม่กลับบ้าน เพราะไม่มีหน้าไปพบใคร ราวกับนกที่ปีกหัก ไม่มีแรงจะบินกลับไปยังรังเดิม

เมื่อเพ่ยอิงกลับถึงบ้านตระกูลหลี่ ลี่เฟยเห็นรอยฟกช้ำตามตัวเธอชัดเจน ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้ แต่กลับไม่ได้แยแสแม้แต่น้อย เพียงแค่ตวาดใส่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“รีบไปทำอาหารเดี๋ยวนี้! หลี่ถังหิวจนท้องจะแบนติดหลังแล้ว!”

เพ่ยอิงทำเป็นหูทวนลม เดินหนีเข้าห้องโดยไม่พูดอะไร ลี่เฟยเห็นเช่นนั้นก็โมโหจัด จึงระเบิดอารมณ์ทันที

“นังเด็กอกตัญญู! ฉันอุสาให้แกแต่งเข้ามาในตระกูลหลี่มา ถ้าไม่ใช่ตระกูลเรา แล้วใครมันจะกล้าแต่งกับแก!”

เพ่ยอิงหยุดก้าวและหันกลับมาจ้องลี่เฟยด้วยแววตาแข็งกร้าว เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่เธอไม่ตอบโต้คำพูดนั้น ทว่าเธอกลับตะโกนลั่นบ้านแทน

“หลี่ถัง! แม่ของนายรังแกฉันอีกแล้ว มาช่วยด้วย!”

ไม่ทันขาดคำ หลี่ถังก็วิ่งพรวดพราดออกจากห้อง ราวกับถูกผึ้งไล่ต่อย เขารีบกางแขนออก ปกป้องเพ่ยอิงไว้ด้านหลัง ก่อนพูดกับลี่เฟยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แม่ครับ อย่ารังแกภรรยาผมนะ! ไม่งั้นผมจะไม่กินข้าวที่แม่ทำอีกเลย!”

ลี่เฟยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ พลางคิดในใจ ลูกโง่… เมียร้าย… ชีวิตช่างน่าอนาถจริง ๆ ถ้าเธอรู้แต่แรกว่านังเพ่ยอิงคนนี้จะสร้างความปั่นป่วนในบ้านได้มากขนาดนี้ เธอคงไม่มีวันยอมให้นังงูพิษนี่ย่างกรายเข้ามาในบ้านเด็ดขาด!

เพ่ยอิงเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าประตูบ้านได้ไม่ทันไร ยังไม่ทันได้เริ่มแผนการรังแกลูกสะใภ้เลยด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่เธออ้าปากพูดไม่กี่คำ ยายจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์นี่ก็เรียกลูกชายของเธอมาได้ทันที

ถึงแม้ว่าหลี่ถังจะโง่เขลา แต่เขาก็รักและทะนุถนอมภรรยาตัวเองมากและทุกครั้งที่เพ่ยอิงถูกลี่เฟยหาเรื่อง หลี่ถังก็จะหันมาเถียงแทนเสมอ เพียงไม่กี่วัน ลูกชายของเธอก็กลายเป็นศัตรูกับเธอ มันช่างน่าแค้นใจจริง ๆ!

ในที่สุด เพ่ยอิงได้กลับไปพักผ่อนในห้องตามใจปรารถนา ขณะที่ภาระในการทำอาหารก็ตกเป็นของลี่เฟยอย่างช่วยไม่ได้ แม้เธอจะบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ยังต้องลงมือทำอาหารเย็นให้ทั้งครอบครัวจนเสร็จ