ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 82 ทดลองทำแป้งข้าวโพด

บทที่ 82 ทดลองทำแป้งข้าวโพด

หลี่เจียเฟิ่งเข้าใจความกังวลของเธอดี แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ากู่เทียนเฉิงและคนอื่น ๆ ล้วนเป็นเพื่อนที่ผ่านเป็นผ่านตายมาด้วยกัน เป็นคนที่ไว้ใจได้และพร้อมจะช่วยเหลือ แต่เมื่อเธอตัดสินใจแบบนี้แล้ว เขาก็จะปล่อยให้เธอลองดูด้วยตัวเอง เพราะเชื่อว่าเธอเก่งกว่าที่คิดมากนัก

“แผนของเธอที่จะให้หมู่บ้านร่วมมือกับร้านสหกรณ์นั้นเป็นความคิดที่ดีมาก” หลี่เจียเฟิ่งให้ความเห็น

“มันจะช่วยเพิ่มรายได้ให้ชาวบ้านได้แน่ๆ แต่ผมกังวลว่าผักสดอาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนัก เพราะไม่ใช่ทุกบ้านจะปลูกได้ตลอดปี ถ้าเป็นแค่การซื้อขายครั้งเดียว ก็อาจจะไม่คุ้มค่าเท่าไหร่?”

อันจิ่วเม่ยยิ้มอย่างมีเลศนัย “ฉันมีวิธีแก้ปัญหานั้นแล้วล่ะ แต่ขอเก็บไว้เป็นความลับก่อนนะ รอให้สำเร็จแล้วจะบอก”

หลี่เจียเฟิ่งหัวเราะชอบใจกับท่าทางลึกลับของเธอ เขาไม่ได้ซักไซ้ต่อ รู้ว่าเมื่อถึงเวลา เธอจะเล่าให้ฟังเอง ยังไงเสียเขาก็ต้องได้รู้อยู่ดี

หลังจากพูดคุยกันเสร็จดวงตาของอันจิ่วเม่ยก็เริ่มหรี่ลงอย่างช้า ๆ ความง่วงเข้าโจมตีเธออย่างไม่ปรานี ไม่นานนักเธอก็ดิ่งสู่ห้วงนิทรา แต่จิตใต้สำนึกของเธอกลับตื่นตัวมุ่งหน้าสู่มิติทีุ่ค้นเคย

เสียงฝีเท้าของอันจิ่วเม่ยดังก้องในความเงียบ เธอตรงไปที่ชั้นหนังสือไม้เก่า หยิบคู่มือเพาะปลูกเล่มหนามาวางบนโต๊ะ นิ้วเรียวบางค่อย ๆ พลิกหน้ากระดาษ ดวงตาคมกริบจับจ้องที่บทว่าด้วยการทำปุ๋ยและประโยชน์ของพืชแต่ละชนิด

“ในยุคนี้ เราต้องหาพืชที่เหมาะกับการทำเกษตรเพื่อส่งสหกรณ์” เธอครุ่นคิด น้ำเสียงแผ่วเบา “แป้งข้าวโพดน่าจะตอบโจทย์ที่สุด ถ้าทดลองทำในมิตินี้ได้ผล เราก็จะได้ไปขอเมล็ดพันธุ์มาปลูกจริง ๆ ”

อันจิ่วเม่ยลุกขึ้นเดินไปยังโซนอาหาร สายตากวาดมองหาข้าวโพด รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นสิ่งที่ต้องการวางอยู่ตรงหน้า

อันจิ่วเม่ยเริ่มลงมือทำตามขั้นตอนในคู่มืออย่างพิถีพิถัน มือเรียวบางค่อย ๆ แกะเปลือกข้าวโพดออกทีละชั้น เผยให้เห็นเมล็ดสีทองอร่ามเรียงตัวแน่นบนฝักอย่างสวยงาม เธอใช้มีดเล็ก ๆ ค่อย ๆ ขูดเมล็ดออกจากซังด้วยความระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวล้วนใส่ใจ

เมื่อขูดเมล็ดเสร็จ เธอตักน้ำจากบ่อน้ำพุใส่ลงในอ่างไม้ก่อนจะนำเมล็ดข้าวโพดลงแช่ ใช้มือน้อย ๆ ลูบไล้เมล็ดเบา ๆ เพื่อทำความสะอาด น้ำใสระยิบระยับสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ราวกับช่วยขับให้เมล็ดข้าวโพดสีทองเหล่านั้นดูงดงามยิ่งขึ้น

“ขั้นตอนต่อไป… การบดหรือปั่น…” เธอพึมพำ ขณะที่สายตากวาดมองหาอุปกรณ์ที่จำเป็น

เครื่องปั่นวางอยู่ราวกับรอคอยการมาถึงของเธอ รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้า “เหมาะเลย… แต่ถ้าอยู่ในโลกจริง เราคงต้องใช้ครกหินหรือเครื่องโม่แป้งแทน”

เธอเทน้ำลงในถ้วยที่มีข้าวโพดบด คนให้เข้ากัน ก่อนจะกรองผ่านผ้าขาวบาง น้ำสีขาวขุ่นค่อย ๆ ไหลผ่านผ้า ทิ้งกากเส้นใยสีเหลืองนวลไว้เบื้องบน

ค่ำคืนนั้น เงาร่างของอันจิ่วเม่ยเคลื่อนไหวไปมาในมิติลับ ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ขณะที่เธอทุ่มเทให้กับการทดลองทำแป้งข้าวโพด เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเธอแว่วก้องในความเงียบ สะท้อนให้เห็นถึงความสุขที่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ในค่ำคืนพิเศษนี้

ในขณะเดียวกัน หลี่เจียเฟิ่งกำลังนับถอยหลังวันที่ต้องกลับไปรับใช้ชาติ เหลือเพียงสามวันก่อนที่เขาจะต้องจากไป โดยไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกเมื่อไหร่ ด้วยความห่วงใย

เขาจึงจะใช้เวลาทุกวินาทีที่เหลืออยู่ขึ้นเขาไปตัดฟืน พยายามกักตุนให้เต็มห้องเก็บ เพื่อให้อันจิ่วเม่ยไม่ต้องกังวลเรื่องการขาดแคลนฟืนในยามที่เขาไม่อยู่

ส่วนอันจิ่วเม่ยแม้จะดูเหมือนไม่มีอะไรทำ แต่ความจริงแล้วเธอกำลังวางแผนอย่างลับ ๆ ราวกับเป็นภารกิจสำคัญที่ต้องเร่งดำเนินการให้เสร็จก่อนที่หลี่เจียเฟิ่งจะจากไป เธอทำงานอย่างขะมักเขม้นโดยไม่ให้ใครรู้

แม้จะเป็นงานที่ต้องใช้เวลาและความอดทนสูง แต่สำหรับอันจิ่วเม่ยแล้ว มันกลับเป็นความท้าทายที่น่าสนุก เธอทุ่มเทให้กับงานนี้อย่างเต็มที่ โดยไม่รู้สึกว่ามันเป็นภาระแต่อย่างใด

ในขณะเดียวกันซื่อหงที่ขาหักก็เงียบหายไป ไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็นเลยในช่วงไม่กี่วันมานี้

วันก่อนที่หลี่เจียเฟิ่งจะกลับไปกองทัพ อันจิ่วเม่ยตื่นแต่เช้ามืด ปั่นจักรยานเข้าเมืองด้วยความกระตือรือร้น เธอมุ่งหน้าไปที่ร้านสหกรณ์เพื่อซื้อเนื้อสด ๆ ทั้งเนื้อวัวและเนื้อหมู ยิ่งมากยิ่งดี!

ขณะยืนต่อแถวอันยาวเหยียด อันจิ่วเม่ยก็เกิดอาการเบื่อขึ้นมา เธอจึงหยิบเมล็ดแตงโมรสเด็ดออกมา แล้วชวนพนักงานขายของที่สหกรณ์ พนักงานขายที่ว่าง ๆ คุยเล่นเพื่อฆ่าเวลา

“โอ้โห! ร้านสหกรณ์นี่คนเยอะจังเลยนะคะ พี่สาวที่ขายของที่สหกรณ์ ต้องเหนื่อยมากแน่ ๆ เลย” อันจิ่วเม่ย พูดพลางเอียงตัวพิงเคาน์เตอร์อย่างสบาย ๆ

คำพูดแสดงความเห็นอกเห็นใจของเธอทำให้ พนักงานขายของที่สหกรณ์ รู้สึกดีขึ้นมาทันที เธอยิ้มตาหยีพลางตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ของมีจำกัดอยู่แล้ว หมดก็หมด คนเยอะก็ช่วยไม่ได้นะคะ”

พนักงานขายของที่สหกรณ์ ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะบ่นต่อ “จริง ๆ แล้วฉันอยากให้มีผักมากกว่านี้ซะอีก จะได้เก็บไว้บ้าง ช่วงนี้ผักหายากมาก แถมราคาก็แพงลิบ บ้านฉันไม่ได้ซื้อผักมาตั้งหลายวันแล้วล่ะ”

แม้พนักงานจะได้ส่วนลดบ้าง แต่ราคาต่ำสุดก็ยังสูงเกินไปสำหรับพนักงานขายของที่สหกรณ์ เธอจึงไม่ได้เก็บผักไว้ให้ตัวเองเลย

อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้างอย่างตื่นเต้นราวกับโชคหล่นทับ พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“โชคดีจริง ๆ ที่คนในหมู่บ้านเรายังพอมีอะไรกินกันเองได้! ปลูกผักในสวนหลังบ้านได้ด้วย เหลือแค่ต้องซื้อเนื้อในเมืองเท่านั้นเองล่ะค่ะ ฉันตั้งใจจะปลูกผักเพิ่มไว้ที่บ้าน ถ้าได้ผลผลิตเมื่อไหร่จะเอามาฝากพี่สาวนะคะ”

แม้จะเพิ่งรู้จักกัน แต่เธอก็ดูสนิทสนมราวกับเป็นเพื่อนเก่าที่คบหากันมานาน ใครจะไปคิดว่าเพิ่งเจอกันเมื่อครู่นี้เอง

พนักงานขายของที่สหกรณ์ทำหน้าแปลกใจเหมือนเจอกับเรื่องที่คาดไม่ถึง เธอยิ้มอย่างเกรงใจแล้วรีบตอบ

“ไม่ต้องลำบากหรอกจ้ะ ขอบคุณน้ำใจของเธอมากนะ แต่เก็บไว้กินที่บ้านเถอะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ผักเอง ฉันปลูกกินเป็นประจำอยู่แล้ว อีกอย่างเราคุยกันถูกคอกันขนาดนี้ แบ่งให้พี่สาวบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย บ้านฉันคนก็ไม่เยอะ เดี๋ยวผักเหลือกินไม่ทันค่ะ” อันจิ่วเม่ยพูดอย่างจริงจังจนประกายในตาของเธอบ่งบอกถึงความจริงใจ

พนักงานขายของที่สหกรณ์หัวเราะขำเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยเสียงนุ่มนวล

“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ไม่เกรงใจละนะ ขอบใจมากจ้ะ ต่อไปถ้าเธออยากซื้ออะไรก็มาหาพี่ได้เลย พี่จะเก็บของไว้ให้เยอะ ๆ เลย”

“จริงเหรอคะ? ขอบคุณพี่สาวมากเลยนะคะ!” อันจิ่วเม่ยร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

จากนั้นเธอก็เสริมขึ้น “สามีของฉันกำลังจะกลับไปประจำการที่กองทัพ ฉันเลยอยากซื้อเนื้อวัวไปทำอาหารให้เขาเอาไปกินระหว่างทาง ถ้าพี่สาวสะดวก ช่วยเก็บเนื้อไว้ให้ฉันสักหน่อยได้ไหมคะ?”

ยุคนี้เนื้อวัวแพงยิ่งกว่าทองคำ คนทั่วไปได้แต่มองตาปริบ ๆ อันจิ่วเม่ยไม่เพียงแต่จะซื้อเนื้อวัว แต่ยังอยากซื้อเยอะ ๆ แสดงว่าฐานะดีเป็นบ้า!

ยิ่งไปกว่านั้น เธอบอกว่าสามีของเธอจะกลับไปกองทัพ นั่นหมายความว่าสามีของเธอเป็นทหาร!

คนหนึ่งเป็นทหารทั้งหมู่บ้านก็ภูมิใจจนอกผายไหล่ผึ่ง ใคร ๆ ก็รักทหารกันทั้งนั้น ด้วยเหตุผลเหล่านี้ พนักงานขายของที่สหกรณ์จึงตอบตกลงเร็วปานสายฟ้าแลบ

“เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวฉันจัดการให้เธอเดี๋ยวนี้เลย”

อันจิ่วเม่ยออกจากแถวอันยาวเหยียด เมื่อพนักงานขายของที่สหกรณ์ ผู้ใจดีหันหลังไปเก็บเนื้อให้เธอจึงไปยืนรอที่เคาน์เตอร์ด้านข้างอย่างมีความหวัง

ไม่นานนักพนักงานขายของที่สหกรณ์ก็กลับมาพร้อมถุงผ้าใบใหญ่ที่บรรจุเนื้อวัวหลายกิโล ผู้คนรอบข้างต่างจ้องมองด้วยความสงสัย แต่ไม่มีใครรู้ว่าในถุงนั้นซ่อนอะไรไว้