ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 89 เซ็นสัญญา

บทที่ 89 เซ็นสัญญา

ในชั่วขณะนั้น สมองของกงจิ่นฟานกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เขาไม่อาจปล่อยโอกาสทองนี้ให้หลุดลอยไป ไม่ว่าจะเป็นโรงงานเนื้อหมูหรือที่ใดก็ตาม

หากสินค้ามาถึงสหกรณ์แล้วเขาขายออก แน่นอนว่าจะได้กำไรงามจากส่วนต่าง แต่หากปล่อยให้ส่งไปโรงงานเนื้อหมูโดยตรง

นอกจากจะเสียออเดอร์ใหญ่แล้ว ยังพลาดโอกาสที่จะครอบครองสินค้าเหล่านี้อีกด้วย

เพียงชั่วพริบตา เขาก็ได้คำตอบกงจิ่นฟานยิ้มกว้าง

“เธอนี่ก็เก่งใช้ได้นะ ช่างเถอะ อากาศร้อนขนาดนี้ ไม่ต้องไปวิ่งวุ่นที่อื่นให้เหนื่อยแล้ว มาส่งที่สหกรณ์ของเราเถอะ ราคาก็คิดตามที่โรงงานให้เลย เธอตั้งมาได้เลย”

ดวงตาของอันจิ่วเม่ยเป็นประกายวับวาว เธอรีบตอบด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“ถั่วงอกสี่เหมาต่อสองจินค่ะ แป้งถั่วมีขั้นตอนพิเศษ จึงขอหกเหมา และถ้าเป็นซอสปรุงสำเร็จสูตรลับ แปดเหมาต่อสองจินค่ะ ราคารับรองคุ้มค่าแน่นอนค่ะ!”

กงจิ่นฟานอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างปนขบขัน

“เฮอะ! เธอจะเรียกราคานี้จริง ๆ น่ะหรือ? ถั่วงอกน่ะพอเข้าใจได้ แต่ทำไมพอเป็นแป้งถั่วกับซอสของเธอถึงแพงลิ่วขนาดนี้ล่ะ นี่มันราคาทองคำหรือไง?”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

อันจิ่วเม่ยยังคงรักษาสีหน้านิ่ง สง่างามราวกับแม่ค้ามืออาชีพ เธอยิ้มอย่างมั่นใจพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านหัวหน้าคะ ท่านก็รู้ว่าในยามข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ของพวกนี้นับว่ามีค่ายิ่งกว่าทองคำ แป้งถั่วของข้านั้นไม่ใช่แป้งถั่วธรรมดา มันสามารถใช้กินแทนข้าว ให้อิ่มท้อง แถมยังนำไปดัดแปลงเป็นเมนูได้หลากหลายถึงร้อยแปด”

เธอยกย่องคุณค่าของสินค้าตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ

“ส่วนซอสปรุงสำเร็จของฉัน…ยิ่งพิเศษท่านไม่ต้องเสียเงินซื้อเครื่องปรุงอื่น ๆ เพิ่มอีกเลย เพียงใช้ซอสนี้ปรุงรส ก็จะได้รสชาติเทียบเท่าร้านอาหารรัฐ”

“อีกทั้งทุกวัตถุดิบล้วนถูกคัดสรรอย่างดีเยี่ยม” เธอเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ

“รับประกันเลยว่ารสชาตินี้ท่านจะหาที่ไหนไม่ได้อีก ราคานี้ถือว่าถูกมากแล้วค่ะ เมื่อว่าท่านวางขายลูกค้าต้องเตรียมแย่งซื้อจนชุลมุนแน่ ๆ”

แน่นอน ซอสปรุงสำเร็จนี้เป็นสูตรลับจากต่างมิติของเธอ มันจะไม่พิเศษได้อย่างไร? ไม่มีใครในโลกนี้เลียนแบบได้ นี่แหละคือไม้ตายของอันจิ่วเม่ย!

กงจิ่นฟานลังเลอีกครู่ สายตาจับจ้องใบหน้าอันเปี่ยมความมั่นใจของสาวน้อยตรงหน้า ‘เด็กคนนี้ต้องมีของดีแน่ ๆ ถ้าพลาดโอกาสทองนี้ไปเขาคงมานั่งร้องไห้ทีหลังแน่’

“ตกลง!” เขาตัดสินใจในที่สุด

“ฉันจะลองเชื่อใจเธอดูสักครั้ง แต่จำไว้นะ ถั่วงอกต้องสด กรอบ และขาวอวบแบบนี้เท่านั้น อย่าแม้แต่จะคิดเอาของเสียมาหลอกฉันเด็ดขาด” กงจิ่นฟานเตือนเสียงเข้ม

“ได้ค่ะ”อันจิ่วเม่ยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะถามต่อ “แล้วผักสดล่ะคะ ท่านหัวหน้าต้องการเพิ่มไหมคะ?”

“ได้สิ ถ้าเธอหามาให้ได้” กงจิ่นฟานตอบทันที

“สำหรับผักสด ฉันจะเหมาซื้อทุกชนิดในราคาสามเหมาต่อสองจิน ห้ามต่อรองนะ!”

อันจิ่วเม่ยดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น แต่ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ “ได้ค่ะ เป็นเกียรติของหมู่บ้านเราแล้วที่ได้ร่วมงานกับท่านนะคะ เราจะส่งของดีที่สุดมาให้แน่นอน”

“แล้วจะส่งของมาได้ล่ะ?” กงจิ่นฟานถามอย่างใจร้อน

“ผักส่งพรุ่งนี้เช้าได้เลยค่ะ แต่ถั่วงอกกับแป้งถั่วต้องใช้เวลาสักสามสี่วัน ท่านหัวหน้ารอได้ไหมคะ?” อันจิ่วเม่ยถามอย่างระมัดระวัง

กงจิ่นฟานแทบจะกลอกตา “ก็ส่งมาให้เร็วที่สุดแล้วกัน”

“งั้นเซ็นสัญญากันเลยนะคะ!” อันจิ่วเม่ย ยิ้มกว้าง ความสำเร็จอยู่แค่เอื้อม

กงจิ่นฟานมองเด็กสาวด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าเด็กบ้านนอกจะรู้เรื่องสัญญาด้วย ช่างเป็นเด็กที่น่าทึ่งจริง ๆ !

กงจิ่นฟานยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “วางใจเถอะน่า ฉันจะไปหลอกลวงเธอได้ยังไงกัน?”

แล้วเขาก็ตะโกนลั่นออกไปนอกห้องทันที “ซินหยวน! รีบเอาสัญญาความร่วมมือมาให้ฉันหนึ่งฉบับ เดี๋ยวนี้!”

ซินหยวนที่นั่งอยู่ในห้องทำงานข้าง ๆ รีบควานหาเอกสารอย่างทุลักทุเล ก่อนจะวิ่งปรู๊ดปร๊าดมาส่งให้นายด้วยลมหายใจหอบ

สัญญาสำเร็จรูปถูกวางลงบนโต๊ะ ช่องว่างสำคัญรอคอยการเติมเต็ม เพียงแค่กรอกและลงนาม ทุกอย่างก็จะเสร็จสิ้น

อันจิ่วเม่ยจ้องมองสัญญาอย่างพินิจพิเคราะห์ ตาเธอกวาดไปมาราวกับเครื่องสแกน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีกับดักซ่อนอยู่ เธอก็ลงชื่อฉับไว ก่อนจะหยิบตราประทับที่ ‘ยืม’มาจากผู้ใหญ่บ้านตอนไปถอนผักเมื่อเช้า แล้วประทับลงอย่างมั่นใจ

ซินหยวนมองเธอด้วยสายตาประหลาด ก่อนจะยิ้มกว้างพลางพูดว่า “โอ้โห ผู้นำหมู่บ้านของคุณช่างไว้ใจคุณเหลือเกิน ถึงกับให้ตราประทับมาแบบนี้ ไม่กลัวว่าคุณจะเอาไปทำเรื่องไม่ดีเลยเหรอ?”

อันจิ่วเม่ยเก็บสำเนาสัญญาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะยิ้มตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ “ความไว้ใจเป็นสิ่งที่ต้องให้กันและกันนะคะ ผู้นำหมู่บ้านไว้ใจฉันขนาดนี้ ฉันก็ต้องรักษาความไว้ใจนั้นให้ดี”

“ท่านหัวกงจิ่นฟานขอให้ความร่วมมือของเราราบรื่นนะคะ!”เธอยื่นมือออกไปก่อน กงจิ่นฟานก็ยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี จับมือตอบพลางกล่าว

“ขอให้ความร่วมมือของเราราบรื่นเช่นกัน หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ความไว้วางใจที่ฉันมีต่อเธอต้องสูญเปล่านะ”

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ!” อันจิ่วเม่ย ตอบกลับอย่างมั่นใจ พลางคิดในใจว่าเกมแห่งความไว้ใจนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

เมื่อสิ้นเสียง อันจิ่วเม่ยก็รีบร้อนเก็บกวาดขอ

งที่นำติดตัวมา ก่อนจะวางผักสดที่ขอมาจากสวนของผู้นำหมู่บ้านเมื่อเช้านี้ไว้ในห้องทำงานของ กงจิ่นฟานเพื่อเป็นหลักฐานอ้างอิง แล้วจึงเดินจากไปด้วยใจที่เบาหวิว ราวกับภูเขาที่ทับอกได้ถูกยกออก

กงจิ่นฟานทอดสายตามองกองผักที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

“เด็กสาวที่น่าสนใจจริง ๆ หวังว่าเธอคงไม่ทำให้ฉันผิดหวัง” เขาพึมพำกับตัวเอง

ขณะเดียวกันฟางหรูที่ยืนรออยู่ชั้นล่างด้วยความกระสับกระส่าย ถึงขนาดไล่ลูกค้าที่มาซื้อของไปยังเคาน์เตอร์อื่นเพราะไม่มีอารมณ์จะต้อนรับ

ทันใดนั้น เมื่อเห็นอันจิ่วเม่ยเดินออกมา เธอก็รีบถลาเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “จิ่วเม่ย เป็นยังไงบ้าง?”

แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า กงจิ่นฟานไม่ใช่คนที่พูดด้วยง่าย โอกาสล้มเหลวมีสูง เธอจึงรีบปลอบใจก่อนที่อันจิ่วเม่ยจะทันได้เอ่ยปาก

“ไม่เป็นไรหรอกจิ่วเม่ย ถึงกงจิ่นฟานจะไม่เห็นด้วย พี่ก็จะหาทางช่วยเธอเอง”

ฟางหรูกระซิบเสียงแผ่ว “เธอสามารถขนผักมาในเมืองได้ พี่จะช่วยเธอ…” น้ำเสียงของเธอค่อย ๆ เบาลงจนแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบของโจรย่องเบา

อันจิ่วเม่ยอดขำไม่ได้กับท่าทางระแวดระวังของอีกฝ่าย แต่ก็รู้ว่าเธอหวังดี จึงยิ้มกว้างพลางบอกว่า

“พี่ฟางหรู ไม่ต้องกังวลนะ! หัวหน้ากงจิ่นฟานตกลงแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะส่งรถมารับสินค้าที่หน้าหมู่บ้านเราด้วย!”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“หา?” ฟางหรูอ้าปากค้าง ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ท่าทางงุนงงน่าเอ็นดูราวกับลูกแมวที่เพิ่งเห็นปลาครั้งแรกในชีวิต

“พี่ไม่เชื่อใช่ไหมล่ะ!” อันจิ่วเม่ยพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“แต่ฉันทำได้จริง ๆ นะ ทั้งหมดนี้ก็เพราะพี่ช่วยสนับสนุน แถมหัวหน้ากงก็ใจดีมาก ๆ เลย! ฉันอยากเล่ารายละเอียดให้ฟัง แต่ตอนนี้ต้องรีบไปเตรียมของให้พี่ ๆ น่ะ ไว้คราวหน้าค่อยมาเล่าละเอียด ๆ นะ แล้วจะเอาผักอร่อย ๆ มาฝากด้วย!”

“ไม่เป็นไรจ้ะ รีบไปเถอะ!” ฟางหรูตะโกนไล่หลังพลางมองอันจิ่วเม่ยที่รีบวิ่งไปขึ้นจักรยาน ในใจนึกชื่นชม ‘เด็กคนนี้เก่งจริง ๆ อนาคตไกลแน่ ๆ’

อันจิ่วเม่ยหันมาโบกมือลาฟางหรู ก่อนจะปั่นจักรยานกลับหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว สายลมตีผ่านใบหน้า แต่สมองเธอกำลังทำงานรัว ๆ มีหลายเรื่องที่ต้องจัดการ

ทั้งต้องแจ้งผู้นำหมู่บ้าน เรียกประชุมชาวบ้าน เลือกครอบครัวที่จะส่งผัก ไหนจะเตรียมถั่วงอกกับแป้งถั่วอีก