ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 95 ทำหน้าที่ลูกสะใภ้
บทที่ 95 ทำหน้าที่ลูกสะใภ้
ลี่เฟยร้องเรียกพ่อแม่สามีเสียงหลง “พ่อแม่จะปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นทำกับฉันแบบนี้จริง ๆ เหรอคะ?”
เธอพยายามจะพูดต่ออีกสองสามคำ แต่หลี่เฉินฟู่ก็ขัดขึ้นมาเสียงเข้ม “พอได้แล้ว! เธอพูดถูก ครอบครัวที่สงบสุขย่อมเจริญรุ่งเรือง หยุดปลุกปั่นเสียทีเถอะ”
หลี่เฉินฟู่ขู่เสียงกร้าว “เรื่องอัปยศในครอบครัวห้ามเล่าออกไปข้างนอกเด็ดขาด ถ้าคำพูดเธอทำให้ลูกชายคนที่สามของฉันเดือดร้อน ฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”
แม้ว่าตอนนี้อันจิ่วเม่ยจะให้เงินเลี้ยงดูพวกเขาแค่เดือนละหกหยวนเท่านั้น แต่ยุงตัวจิ๋วก็ยังเป็นเนื้อ! พวกเขาไม่อาจปล่อยให้เงินน้อยนิดนี้หลุดลอยไปได้
ชิวหรงเดิมทีตั้งใจจะด่าไปสองสามคำพร้อมกับลี่เฟยแต่พอได้ยินสามีตนเองพูดแบบนั้น เธอก็หมดแรงทันควันหันไปบ่นอุบให้ลี่เฟย
“พ่อเธอพูดถูก อย่าไปนินทาพวกเขาสองคนข้างนอกมากนัก ถ้าถึงขั้นเสียเงินหกหยวนนั่นไป ฉันจะไม่ปล่อยเธอแน่! รีบไปทำอาหารเร็วเข้า เอาเนื้อไปผัดซะ!”
แม้ชิวหรงจะไม่ชอบอันจิ่วเม่ยสักเท่าไหร่ แต่จะให้ทิ้งเนื้อไปเฉย ๆ ก็คงเสียของเกินไป
ลี่เฟยเองก็ไม่อยากเสียเงินหกหยวนนั้นเช่นกัน อีกทั้งยังกลัวพ่อสามีจะโมโห แม้ในใจจะขุ่นเคืองมาก แต่ก็จำใจไปทำอาหารอย่างว่าง่าย
ส่วนอันจิ่วเม่ยนั้น ตอนมาก็ตั้งใจอวดให้คนเห็นว่าในตะกร้าของเธอมีเนื้อ และกำลังจะเอาไปส่งที่บ้านเก่าสามี พอตอนกลับก็ตั้งใจอวดตะกร้าเปล่าให้คนเห็นอีกรอบ เพื่อพิสูจน์ว่าเนื้อได้ส่งไปแล้วจริง ๆ ช่างเป็นการแสดงที่แนบเนียนจริง ๆ !
ผู้เรียบเรียง : Novel PDF
ระหว่างทางกลับบ้าน เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัวอันจิ่วเม่ย “โอ้โห! อันจิ่วเม่ยนี่เป็นสะใภ้ในอุดมคติจริง ๆ” ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ทั้งดูแลย่าและพ่อแม่สามีอย่างดี น่าเสียดายที่ตอนแต่งงานมีเรื่องวุ่นวาย เลยทำให้พวกเขาไม่ชอบหน้าเธอ”
อันจิ่วเม่ยได้ยินเสียงซุบซิบของเหล่าป้าที่พูดถึงเธอเมื่อครู่ก็อดยิ้มไม่ได้ จึงเดินเข้าไปร่วมวงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ป้าคะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ หนูคิดว่าการกตัญญูเป็นหน้าที่ของลูกสะใภ้อยู่แล้วค่ะ พ่อแม่สามีของฉันน่ะ ภายนอกอาจดูเย็นชา แต่จิตใจจริง ๆ อบอุ่นมากนะคะ ฉันนึกว่าพวกท่านจะไม่ยอมรับของที่ฉันให้ซะอีก”
เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา “โธ่เอ๊ย! เนื้อทั้งชิ้น ใครจะโง่ไม่รับล่ะ!”
อันจิ่วเม่ยยิ้มพอใจในใจ… ‘ภารกิจสำเร็จแล้ว!’ เธอพูดคุยกับพวกป้าอีกเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือลาและเดินจากไปด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข ปล่อยให้ชาวบ้านพูดคุยกันต่อไป
เมื่ออันจิ่วเม่ยมาถึงบ้านร้างที่ผู้นำหมู่บ้านจัดเตรียมไว้เป็นสถานที่สอนผลิตสินค้า สามอย่าง เธอพบชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่ได้รับเลือกนั่งรออยู่ที่ลานหน้าบ้าน พวกเขาดูตื่นเต้นที่จะได้เรียนรู้เทคนิคใหม่ ๆ จากเธอ
จู่ ๆ เสียงเอะอะก็ดังขึ้น “พี่อันจิ่วเม่ย มีจดหมายมาถึงพี่!”
เด็ก ๆ หลายคนวิ่งกรูมาพร้อมกับบุรุษไปรษณีย์หนุ่มในชุดสีเขียวหม่นคล้ายทหาร เขาเข็นจักรยานมาพร้อมกับเด็ก ๆ ที่รุมล้อมด้วยท่าทางตื่นเต้น
“สหายคืออันจิ่วเม่ยใช่ไหมครับ?” เขาถามพลางยื่นจดหมายให้
หัวใจของอันจิ่วเม่ยเต้นแรงทันที เธอรู้ว่านี่ต้องเป็นจดหมายจากหลี่เจียเฟิ่ง สามีของเธอแน่ ๆ เธอรีบรับจดหมายมาอ่าน ลืมเรื่องการสอนถั่วงอกไปชั่วขณะ
บุรุษไปรษณีย์หนุ่มยิ้มให้แล้วเอ่ย “ถ้าสหายอยากตอบจดหมาย ผมสามารถรอรับจดหมายกลับไปส่งให้อีกทีได้นะครับ”
อันจิ่วเม่ยประทับใจในความมีน้ำใจของเขา แต่ยังมีงานสอนชาวบ้านรออยู่ “ขอบคุณมากค่ะ แต่ตอนนี้ฉันยังมีธุระต้องจัดการ คงต้องรอถึงตอนเย็นถึงจะได้อ่านจดหมายอย่างละเอียด ฉันจะไปส่งจดหมายเองก็ได้ค่ะ ขอบคุณที่อุตส่าห์มาส่งถึงที่นะคะ”
เธอยิ้มหวานพลางหยิบลูกอมออกมาเป็นกำใหญ่ ยื่นให้บุรุษไปรษณีย์ที่ยิ้มรับอย่างขอบคุณ การได้รับลูกอมเช่นนี้ในยุคที่ทุกคนลำบากทำให้เขายิ้มเขินแก้มแดง พูดอย่างอาย ๆ “คุณมีน้ำใจมากเลยครับ ขอบคุณจริง ๆ นะครับ นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”
อันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีเขิน ๆ ของหนุ่มน้อย ในใจนึกว่าคนยุคนี้ช่างน่ารักจริง ๆ เมื่อบุรุษไปรษณีย์เอ่ยลาพร้อมรอยยิ้ม เขาปั่นจักรยานออกไป ทิ้งความสดใสไว้ในใจของคนที่ได้รับจดหมาย
จากนั้นเธอก็หยิบลูกอมแจกลูก ๆ หลาน ๆ ของชาวบ้านที่วิ่งเข้ามาบอกข่าวคนละสองเม็ด ราวกับแม่มดใจดีที่แจกขนมวิเศษ เด็ก ๆ ต่างวิ่งกลับไปด้วยท่าทางตื่นเต้นและดีใจ
พวกชาวบ้านที่เห็นบุรุษไปรษณีย์หนุ่มมาส่งจดหมายก็เอ่ยแซวทันทีด้วยรอยยิ้มกริ่ม
“อ๋อ! จดหมายรักจากสามีมาถึงแล้วสินะ? คู่รักคู่นี้หวานกันเร็วจริง ๆ เพิ่งถึงที่หมายก็รีบส่งจดหมายกลับมาหาเมียซะแล้ว!”
“อันจิ่วเม่ยนี่โชคดีจริง ๆ!” เสียงซุบซิบชื่นชมดังขึ้นรอบตัว
“ฉันว่าถูกแล้วนะ อันจิ่วเม่ยคู่ควรกับความรักจากหลี่เจียเฟิ่งจริง ๆ ระหว่างสามีภรรยาน่ะ ความรักและความห่วงใยมันต้องตอบแทนกันทั้งนั้น!”
ถ้าเป็นคนอื่นคงหน้าแดงด้วยความเขิน แต่ไม่ใช่อันจิ่วเม่ย เธอหันมายิ้มรับและตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “ใช่เลยค่ะ! เขาดีกับฉัน เพราะฉันดีกับเขาเหมือนกันไงล่ะ!”
ทุกคนหัวเราะอย่างชอบใจ บรรยากาศรอบ ๆ ครึกครื้นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ขณะเดียวกันทุกคนต่างชื่นชมความมั่นใจและความเป็นกันเองของเธอ
“พอ ๆ รู้แล้วว่าพวกเธอหวานกันขนาดไหน อันจิ่วเม่ย สอนงานพวกเราได้เลยนะ” ใครคนหนึ่งเอ่ยยิ้ม ๆ “วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่อยู่กับเธอทั้งวันจนได้คะแนนเต็ม ฉันรู้สึกเกรงใจจริง ๆ”
งานดี ๆ แบบนี้ ใคร ๆ ก็อยากได้ ถ้าไม่ทำให้ดีที่สุด คนที่รออยู่ข้างนอกอีกมากมายอาจจะมาแย่งที่ไปได้ง่าย ๆ
อันจิ่วเม่ยพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม แล้วเริ่มเข้าสู่เนื้อหาความรู้ที่เตรียมมา โชคดีที่ชาวบ้านกลุ่มนี้ล้วนเป็นคนที่เธอเลือกมาอย่างดี ทุกคนตั้งใจฟังเธอบรรยายอย่างจริงจัง หากไม่เข้าใจก็ถามซ้ำโดยไม่ลังเล บรรยากาศการเรียนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความอบอุ่น
ตกเย็นอันจิ่วเม่ยกลับถึงบ้าน กินข้าวเสร็จก็รีบคว้าจดหมายขึ้นมาอ่านทันที ใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น
จดหมายจากหลี่เจียเฟิ่งถึงมืออันจิ่วเม่ย เนื้อหาจดหมายสั้นกระชับแต่อัดแน่นด้วยความห่วงใย ทหารหนุ่มผู้พูดน้อยเพียงแจ้งว่าเดินทางถึงอย่างปลอดภัย แต่เรื่องราวสนุกสนานกลับอยู่ที่อาหารที่อันจิ่วเม่ยทำให้เขา เพราะตอนนี้มันกลายเป็นของล้ำค่าในค่ายทหารไปแล้ว!
หัวหน้าถึงกับแย่งปิ่นโตเขาไป ส่วนโถใส่เนื้อไว้ก็รอดพ้นจากการถูกเพื่อนทหารแบ่งปันเพราะหลี่เจียเฟิ่งปกป้องไว้แน่นหนา ท้ายจดหมายหลี่เจียเฟิ่งไม่ลืมถามไถ่เรื่องที่อันจิ่วเม่ยต้องจัดการ พร้อมทิ้งเบอร์โทรศัพท์ให้ติดต่อยามฉุกเฉิน
อันจิ่วเม่ยอ่านจบก็ยิ้มไม่หุบ ดีใจที่เนื้อผัดพริกกับเนื้อผัดเค็มฝีมือเธอช่วยสร้างสัมพันธ์อันดีให้หลี่เจียเฟิ่งในกองทัพ เธอรีบตอบจดหมายทันที บอกเล่าความเป็นไปที่บ้าน การตกลงความร่วมมือกับร้านสหกรณ์ และแผนพัฒนาหมู่บ้านในอนาคต
สองหน้ากระดาษเต็มไปด้วยความคิดถึงและความหวังดี อันจิ่วเม่ยวางแผนจะส่งจดหมายในเช้าวันรุ่งขึ้น ใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น
ช่วงนี้ชีวิตของอันจิ่วเม่ยวุ่นวายราวกับมดงานในรังที่กำลังเตรียมตัวรับมือฤดูหนาว ไม่ต้องพูดถึงการทำอาหารอร่อย ๆ ส่งไปให้สามีเลย ตัวเธอเองก็แทบไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจ
เดิมทีอันจิ่วเม่ยก็ตั้งใจว่าหลังจากผ่านพ้นช่วงยุ่งเหยิงนี้ไป เธอจะไปขึ้นเขา เพื่อไปเก็บเห็ดมาทำเป็นน้ำพริกเห็ดส่งไปให้หลี่เจียเฟิ่ง
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากส่งจดหมายหวานซึ้งถึงชายในดวงใจแล้วอันจิ่วเม่ยก็มุ่งหน้าไปยังร้านสหกรณ์ เพื่อส่งผักสดให้ฟางหรู ตอนนี้เธอเสมือนเป็นลูกค้าคนสำคัญที่อาจเป็นกุญแจไขสู่ความสำเร็จในอนาคต อันจิ่วเม่ยต้องรักษาสัมพันธภาพนี้ไว้ให้ดี
แต่วันนี้กลับผิดคาด เพราะฟางหรูหายหน้าไปไม่มาปรากฏตัว อันจิ่วเม่ยจึงเดินไปสอบถามพนักงานที่เคาน์เตอร์ใกล้ ๆ และได้ความว่าฟางหรูไม่ได้มาทำงานสองสามวันแล้ว เนื่องจากป่วยจนต้องหยุดพัก
YOU MAY ALSO LIKE
Pchaya
ฟางหรูเป็นอะไรน้า