ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 409 หัวหน้าผู้ร้ายคือข้า

ตอนที่ 409 หัวหน้าผู้ร้ายคือข้า

“ท่ำนอิ่มใจง่ำยเสียจริง”

หลิงอวี้จื้อเงยหน้ำขึ้น ดวงตำทั้งคู่เป็นประกำยขณะมองเซียวเห

ยี่ยน แววตำของเธอใสแจ๋ว รำวกับธำรน ้ำผุด ดึงดูดให้ใจเซียวเหยี่ยน

หวั่นไหวเล็กน้อย

หลิงอวี้จื้อลุกขึ้น

“อำเหยี่ยน ท่ำนพักสักครู่เถิด แผลท่ำนยังไม่หำยดี ไม่ควรยืนนำน

เรื่องพวกนี้ให้ข้ำจัดกำรเอง ตอนนี้ข้ำควรท ำอะไรสักหน่อยแล้ว เรื่อง

กำรดูแลหลังจำกนี้ให้ข้ำท ำเถิด”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็ประคองเซียวเหยี่ยนไปนอนบนเตียง ห่มผ้ำให้

เขำ แล้ววิ่งออกไป

แผลของเซียวเหยี่ยนเจ็บแปลบเป็นระยะ เฟิงอิ๋นตำยแล้ว ทหำร

ยำมที่พำมำด้วยก็ถูกสังหำรหมดแล้ว

หำกเดำไม่ผิด เจียงสือคงหนีไปแล้ว ทั้งส ำนักอู๋จี๋กลำยเป็นเมือง

ร้ำง ตอนนี้เจียงสือคงไม่ส่งใครมำอีกแล้ว ให้นำงไปดูข้ำงนอกสัก

หน่อยก็ดี

หลิงอวี้จื้อออกจำกห้องก็ไปหำอู่จิ้น เห็นหลิงอวี้จื้อมำหำ อู่จิ้นก็

เข้ำไปรำยงำน

“คุณหนู นับเรียบร้อยหมดแล้ว คนที่ยังอยู่มีทั้งหมดหนึ่งพันคน

ในหนึ่งพันคนนี้คนที่ไม่ได้รับบำดเจ็บเลยมีเพียงสองร้อยกว่ำคน

ส่วนคนอื่นที่เหลือได้รับบำดเจ็บ ตอนนี้ควรจัดกำรอย่ำงไรดีขอรับ”

ปัญหำนี้รับมือยำกจริงๆ ก็เท่ำกับว่ำมีคนบำดเจ็บแปดร้อยคน จะ

ให้คนแปดร้อยคนอยู่รวมกันที่เดียวก็ไม่ง่ำย ในแปดร้อยคนนี้อย่ำง

น้อยก็มีครึ่งหนึ่งโดนนักรบไร้ชีพท ำร้ำยมำ คิดถึงผลลัพธ์ของพวก

เขำ หลิงอวี้จื้อก็ยังท ำใจไม่ได้

แต่เรื่องเหล่ำนี้เธอต้องเรียนรู้ที่จะท ำ ต่อไปเธอจะกลำยเป็นพระ

ชำยำของอ๋องผู้ส ำเร็จรำชกำรแทนพระองค์ อำจจะต้องพบเจอเรื่อง

ท ำนองนี้อีกไม่น้อย หำกใช้ควำมรู้สึกขนำดนั้น ก็อำจจะเป็นตัวถ่วง

ของเซียวเหยี่ยน เธอจะต้องท ำให้ตัวเองกลำยเป็นเป็นพระชำยำอ๋อง

ผู้ส ำเร็จรำชกำรแทนพระองค์ที่มีคุณสมบัติเหมำะสม

คิดถึงตรงนี้ หลิงอวี้จื้อก็แอบตัดสินใจ เธอจะต้องจัดกำรเรื่องนี้ให้

ดี

“จัดกำรเรื่องศพก่อน ชำวบ้ำนคนอื่นต้องรอดูพรุ่งนี้ว่ำติดเชื้อ

หรือไม่ วันนี้ไม่ต้องไปรบกวนพวกเขำแล้ว นี่เป็นเวลำสุดท้ำยของ

พวกเขำแล้ว”

“ข้ำน้อยรับทรำบ”

อู่จิ้นรับปำกค ำหนึ่งก็ออกไปก่อน หลิงอวี้จื้อนั่งบนบันไดลำน

บ้ำนตำมล ำพัง พรุ่งนี้ก็เป็นวันสิ้นปีแล้ว นี่เป็นวันที่ส ำคัญที่สุด

ส ำหรับประชำชน กร ำงำนยุ่งมำทั้งปี ปีใหม่ทั้งทีที่จริงควรจะ

ปรนนิบัติตัวเองให้ดีๆ แต่ต ำบลเถำหยวนกลับกลำยเป็นนรกบนดิน

ไปในชั่วพริบตำ

นึกถึงตรงนี้ หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกเศร้ำโศกอย่ำงยิ่ง เธอรู้สึกผิดกับ

ชำวบ้ำนต ำบลเถำหยวน หำกเธอไม่มำที่นี่ ก็คงไม่น ำโชคร้ำยมำให้

พวกเขำ

“อวี้จื้อ เหตุใดมำอยู่ที่นี่คนเดียว”

เสียงมู่หรงนี่อวิ๋นแว่วมำจำกด้ำนหลัง จำกนั้นมู่หรงนี่อวิ๋นก็ลงมำ

นั่งข้ำงหลิงอวี้จื้อ เห็นหน้ำหลิงอวี้จื้อไม่มีรอยยิ้มเลย เขำก็รู้ว่ำเธอ

อำรมณ์ไม่ดี

หลิงอวี้จื้อที่ขมวดคิ้วกังวลเช่นนี้ เขำเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก ปกติ

หลิงอวี้จื้อจะยิ้มตำหยีตลอด แม้ว่ำจะตกอยู่ในอันตรำย ก็ยังหยอกล้อ

คุยเล่นได้ เป็นหญิงสำวที่มองโลกในแง่ดีอย่ำงยิ่ง

เขำชอบรอยยิ้มของหลิงอวี้จื้อ ขอเพียงได้เห็นเธอยิ้ม ไม่ว่ำในใจ

จะมีเรื่องกังวลอะไรก็หำยไปเป็นปลิดทิ้ง

หลิงอวี้จื้อกอดเข่ำ ซุกหัวลงไปกลำงเข่ำ น ้ำเสียงหงุดหงิด

“พรุ่งนี้ก็วันสิ้นปีแล้ว เดิมเป็นวันที่ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้ำ

พร้อมตำ นี่อวิ๋น ข้ำท ำร้ำยชำวบ้ำนที่นี่ หำกข้ำไม่ได้มำที่นี่ ส ำนักอู๋จี๋ก็

คงไม่ลงไม้ลงมือกับคนต ำบลเถำหยวน หัวหน้ำผู้ร้ำยตัวจริงคือข้ำ”

“อวี้จื้อ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้ำ เจ้ำไม่ต้องโทษตัวเอง ใครก็ไม่อยำก

ให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นหรอก”

“ถึงแม้ว่ำข้ำจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ตัวต้นเหตุก็คือข้ำ ตอนนี้มีคนแปด

ร้อยคนบำดเจ็บ ข้ำไม่รู้ว่ำในแปดร้อยคนนี้ติดเชื้อไปกี่คน ถึงตอน

นั้นต้องก ำจัดพวกเขำด้วยน ้ำมือของตนเอง พอคิดถึงเรื่องเหล่ำนี้แล้ว

ข้ำก็รู้สึกเสียใจอย่ำงยิ่ง พวกเขำทุกคนเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้ำไม่รู้เลยว่ำจะ

มีหน้ำไปพบพวกเ