พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 45

เฉียวอี๋เหนียง นั่งบิดผ้าเช็ดหน้ารออยู่ในห้อง

นางไม่รู้ว่ากำลังเฝั้ารออะไร

อาการปั่วยของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกำเริบอย่าง

กะทันหัน ด้วยสถานะของนางไม่คู่ควรจะเข้าไป

ปรนนิบัติอยู่ในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว หลัง

นางรู้ข่าวก็ให้สาวใช้อุ้มเซวียนเกอร์ไป ส่วน

ตนเองก็เฝั้ารอ ยามฟั้าสว่างเซวียนเกอร์เพิ่งถูกอุ้ม

กลับมา เขาหาวหวอดเอ่ยกับนางด้วยนํ้าเสียงไร้

เดียงสา“ท่านย่าลุกไม่ขึ้นแล้ว พี่สาวกำลังคุกเข่า

อยู่ขอรับ”

เขาซบไหล่หมัวมัว ง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น เฉียวอี๋

เหนียงให้หมัวมัวอุ้มเซวียนเกอร์เข้าไปนอนด้าน

ใน

ด้านนอกสงบเงียบเกินไป

ความสงบเงียบเช่นนี้ทำให้นางลอบตื่นตระหนก

หลายปีมานี้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกดขี่นางมาโดย

ตลอด หากไม่ใช่เพราะมีฮูหยินผู้เฒ่าหลัวคอย

คุ้มครอง อี๋หนิง บุตรสาวสายตรงคนเล็กที่ไร้

มารดาจะมีชีวิตสุขสบายในตระกูลหลัวได้อย่างไร

และหลินไห่หรูซึ่งตัวคนเดียวไร้บุตรสายตรงจะ

ควบคุมสถานการณ์ได้หรือ

กระดูกของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวแข็งแกร่งยิ่งนัก

สามารถยืนหยัดมาได้นานหลายปี เมื่อถึงเวลาที่

นางใกล้ตายจริง ๆ ในใจเฉียวอี๋เหนียงกลับรู้สึก

ซับซ้อน

นางจำได้ว่ายามที่ตนเพิ่งเข้ามาในตระกูลหลัว ทุก

สิ่งในตระกูลหลัวล้วนดูเลิศหรู ฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

นั่งด้วยท่วงทีสูงศักดิ์อยู่ในห้องโถง ไม่ต้องเกรี้ยว

กราดก็ดูน่าเกรงขามแล้ว ทว่ากู้หมิงหลานกลับดู

นุ่มนวลอ่อนโยนบุคลิกของคุณหนูจากตระกูลขุน

นางทำให้นางรู้สึกตํ่าต้อย กู้หมิงหลานไม่

แม้กระทั่งจะมองนางตรง ๆ ในยามนั้นนางตํ่า

ต้อยอ่อนแอเป็นล้นพ้น เมื่อเห็นคนในตระกูลหลัว

มองตนด้วยสายตาดูแคลน นางก็รู้สึกว่าจะต้องมี

เกียรติยศรํ่ารวยให้จงได้ ไม่ช้าก็เร็วต้องมีสักวันที่

นางจะได้นั่งอยู่ในตำแหน่งนั้น

เฉียวอี๋เหนียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

ข้างนอกมีเสียงร้องไห้ดังเป็นระยะเล็ดลอดเข้ามา

มีรถม้าวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ สถานการณ์ราวกับ

หม้อนํ้าที่ใกล้เดือดพล่าน

ในที่สุดเฉียวอี๋เหนียงก็ค่อย ๆ คลายมือที่กำ

ผ้าเช็ดหน้าแน่น ฝั่ามือเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

เมื่อดูจากความเคลื่อนไหวด้านนอก สุดท้ายฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวก็จากไปแล้ว นางต่อกรกับอีกฝั่าย

มากว่าครึ่งชีวิต ในที่สุดคนก็จากไปแล้ว…

เฉียวอี๋เหนียงเอ่ยด้วยนํ้าเสียงราบเรียบ “ปีอี่ เจ้า

ไปเอาชุดสีขาวเรียบออกมา พวกเราเปลี่ยนแล้ว

ไปที่ห้องโถงกลางด้วยกัน”

นางมองไปทางห้องโถงกลาง เตรียมจะไปคำนับฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวเป็นครั้งสุดท้าย

ห้องโถงกลางมีแต่สีขาวล้วน

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวจากไปอย่างกะทันหัน ก่อนตาย

ยังลืมตาราวกับอยากจะพบผู้ใด ทั้งยังดูเหมือนจะ

ไม่พอใจที่ไม่ได้พบถึงได้ยังลืมตาอยู่ เป็นหลัวเฉิง

จางที่ปิดตาให้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเป็นครั้งสุดท้าย

จากนั้นก็นำผู้คนด้านหลังคุกเข่าอยู่หน้าเตียงของ

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัว เขาที่ไม่เคยมีนํ้าตา ในที่สุดก็ไม่

อาจสะกดกลั้น คุกเข่าโขกศีรษะให้ฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวสามครั้ง เมื่อเงยหน้าขึ้น ขอบตาก็แดงกํ่า

เขาเอ่ย “ไห่หรู เจ้าอุ้มเหมยเจี่ยเอ๋อร์ออกไป”

อี๋หนิงแทบจะตัวอ่อนยวบอยู่หน้าเตียงของฮูหยิน

ผู้เฒ่าหลัว มือเล็กจับแขนเสื้อของฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวรํ่าไห้ตลอดเวลา ผู้ใดก็ดึงนางออกไปไม่ได้

หลินไห่หรูเข้าไปอุ้มอี๋หนิงขึ้นแล้วตบหลังปลอบ

ประโลมนางเบา ๆ

นางมองเฉินซื่อที่ยืนอยู่อีกด้าน จากนั้นก็เอ่ย

ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“เหมยเจี่ยเอ๋อร์บอกแล้วว่า

จะอยู่รอ แต่ท่านกลับจะให้นางออกไปให้ได้

จังหวะสุดท้ายของชีวิต ฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่ได้

เห็นเหมยเจี่ยเอ๋อร์…” นางพูดแล้วขอบตาก็

แดงกํ่าอีกครั้ง นํ้าเสียงกลํ้ากลืน “แล้วเจี่ยเอ๋อร์

จะไม่เสียใจได้อย่างไร!”

เฉินซื่อจะล่วงรู้ได้อย่างไรว่าทันทีที่อี๋หนิงจากไป

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวก็สิ้นลมหายใจ

ก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวจะตายไร้ลูกหลานคุกเข่า

อยู่เบื้องหน้า ทั้งยังไม่ได้เห็นหน้าหลานรักเป็น

ครั้งสุดท้าย ความปรารถนาของนางย่อมไม่ถูก

เติมเต็ม

เฉินซื่อคุกเข่าลงด้วยความเคารพ โขกศีรษะให้ฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวดวงตาแดงกํ่า รํ่าไห้พลางเอ่ย “ฮู

หยินผู้เฒ่า เป็นสะใภ้ที่ผิดต่อท่าน…”

อี๋หนิงหลับตาลง นางไม่อยากฟังอีกต่อไป

ห้องโถงเซ่นไหว้ผู้ตายถูกจัดขึ้น ตะเกียงในจวนถูก

เปลี่ยนทั้งหมดอี๋หนิงถูกหลินไห่หรูพาไปเปลี่ยน

ชุดเป็นชุดไว้ทุกข์

หลินไห่หรูเปลี่ยนชุดไว้ทุกข์พลางร้องไห้

ห้องนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

อี๋หนิงเห็นบทสวดซึ่งอ่านไปครึ่งหนึ่งวางอยู่บน

โต๊ะเล็ก สร้อยลูกประคำไม้จันทน์เป็นมันเลื่อม

เก่าแก่เส้นนั้น แจกันเทพธิดาหมากูอวยพรวันเกิด

สีเขียวที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวชอบมากที่สุดใบนั้น

รองเท้าที่ทำให้อี๋หนิงยังคงวางอยู่บนที่วางเท้า

หลินไห่หรูคุกเข่าลง กลัดกระดุมให้นาง ก่อนจะ

ถามด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน “อี๋หนิง ต่อไปเจ้าอย่า

อยู่ที่นี่เลย แม่จะดูแลเจ้าเอง ดีหรือไม่”

อี๋หนิงมองหลินไห่หรูแล้วยิ้มพลางเอ่ย “ท่านแม่

ข้าไม่เป็นไร”

เมื่อหลินไห่หรูได้ยินเช่นนี้ นํ้าตาก็ยิ่งไหลรินไม่

หยุด ลูบศีรษะของนางด้วยความสะเทือนใจ ไม่

อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใด

นางรู้สึกราวกับอี๋หนิงเติบโตขึ้นอย่างกะทันหัน

การถูกโลกภายนอกบังคับให้เติบโตอย่างรวดเร็ว

เช่นนี้ทำให้นางปวดใจยิ่งนัก

นางกุมมืออี๋หนิงแน่น

สุดท้ายเจิ้งมามาก็กลับมา นางคาดไม่ถึงว่าจะมา

ไม่ทันพบหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเป็นครั้งสุดท้าย นางรํ่า

ไห้ ทรุดตัวอยู่หน้าโลงศพ นํ้าตานองหน้า

นางจะคาดคิดได้อย่างไร ว่าเมื่อวานจะเป็นการ

พบหน้ากันครั้งสุดท้ายต่อไปจะไม่มีทางได้พบฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวอีกแล้ว

อี๋หนิงหันกายไปคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพของท่านย่า

โขกศีรษะให้ท่านย่าตามเสียง ในห้องโถงมีคน

คุกเข่าอยู่มากมาย เซวียนเกอร์ที่มีอายุสามขวบ

ยังไม่รู้ความ เพิ่งจะคุกเข่าลงก็คิดเงยหน้าขึ้น แต่

ก็ถูกหมัวมัวกดศีรษะลงอย่างทันท่วงที

แม้หลัวเซิ่นหย่วนจะไม่ใช่บุตรชายคนโต ทว่าเขา

มีชื่อเสียงมากที่สุดจึงนั่งอยู่ด้านหน้าบรรดาหลาน

คนอื่น ๆ ท่วงท่าตระหง่านดุจต้นสน

ในเมืองเปั่าติ้งมีคนจำนวนมากที่เคยได้รับความ

เมตตาจากฮูหยินผู้เฒ่าหลัว เมื่อทราบข่าวร้ายก็

มาร่วมงานศพ แม้หลัวเฉิงจางจะเศร้าโศกเสียใจ

เพียงใด แต่ก็ยังต้องลุกขึ้นมาต้อนรับแขก เรื่อง

ใหญ่เล็กต่าง ๆ ในบ้านมอบหมายให้เฉินซื่อกับ

หลัวเซิ่นหย่วนจัดการไปก่อน

หลัวเซิ่นหย่วนเชิญไต้ซือมาทำพิธีกรรม เขา

เตรียมงานต่าง ๆ อย่างมีขั้นตอนเป็นระเบียบ

แบบแผน

คืนนั้นทุกสิ่งถูกจัดการอย่างเรียบร้อย เฉินซื่อถือ

ถ้วยชา นั่งอยู่บนตำแหน่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมัก

นั่งในยามปกติ ทอดถอนใจพลางเอ่ย “ฮูหยินผู้

เฒ่าด่วนจากไปอย่างกะทันหัน เรื่องต่าง ๆ

หลังจากนี้กลับไม่ได้สั่งการไว้”

บรรดาสตรีตระกูลหลัวที่นั่งอยู่ในห้องโถงพากัน

นิ่งเงียบ เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าหลัวสิ้นใจ บัดนี้เฉินซื่อ

ซึ่งเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลหลัวย่อมมีสิทธิ์เอ่ย

วาจา

“แม้พวกเราจะมีสองบ้าน แต่มิใช่ว่าทันทีที่ฮูหยิน

ผู้เฒ่าหลัวสิ้นใจพวกเราก็จะแยกบ้านกันทันที นั่น

จะทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกสะท้อนใจ”เฉินซื่อเอ่ย

เสียงนุ่มละมุน มองไปทางอี๋หนิง “อี๋หนิงอายุยัง

น้อย เดิมติดตามฮูหยินผู้เฒ่า แต่บัดนี้นางจากไป

แล้ว หากอี๋หนิงจะอยู่ที่เรือนหลักต่อไปก็คงไม่ดี

นัก ข้าเป็นปั้าสะใภ้ของอี๋หนิงก็จะช่วยนางออก

ความคิดเห็นสักครั้งอี๋หนิง เจ้ายินดีจะย้ายกลับไป

อยู่ที่เรือนลู่หมิงหรือไม่ ปั้าสะใภ้จะส่งสาวใช้อีก

สักหลายคนไปปรนนิบัติเจ้า ดีหรือไม่”

เรือนลู่หมิงคือเรือนที่กู้หมิงหลานใช้พำนักเมื่อ

ครั้งที่ยังมีชีวิต

หลัวอี๋เหลียนซึ่งนั่งถัดจากอี๋หนิงเอ่ยสนับสนุน

ด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน“ตั้งแต่เด็ก น้องสาวเจ็ดก็

อาศัยอยู่ที่เรือนลู่หมิง น่าจะคุ้นเคยกับทุกสิ่งเป็น

อย่างดี ทั้งเรือนลู่หมิงยังกว้างขวาง หากต้อง

เลือกที่พำนักสักที่ เรือนลู่หมิงก็เป็นสถานที่ที่

เหมาะสมที่สุด”

เมื่ออี๋หนิงได้ฟังถึงตรงนี้ก็เงยหน้าขึ้น

ท่านย่าเพิ่งจะจากไป คนเหล่านี้ก็อดกลั้นไม่ไหว

แล้วหรือ แม้นางไม่ควรอยู่ที่เรือนหลัก เฉินซื่อเอง

ก็ไม่อยากให้นางอาศัยอยู่ต่อไป ส่วนการจะให้

นางย้ายออกไปอยู่ที่เรือนลู่หมิงก็ไม่ใช่เรื่องที่

เป็นไปไม่ได้ แม้แก่นแท้ของนางจะเป็นผู้ใหญ่

ทว่ารูปลักษณ์ภายนอกยังคงเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

หากต้องอยู่ในเรือนหลักซึ่งมีขนาดใหญ่ก็ถือว่า

กว้างขวางเกินไป ยังมีบรรดาสาวใช้และบ่าวหญิง

ชราที่อยู่ใต้อาณัติอีกจำนวนมาก นางจะจัดการ

ดูแลอย่างไร ในเมื่ออายุยังน้อยนัก

เฉินซื่อแค่ไม่อยากสนใจนางอีกต่อไป จึงเลือกที่

อยู่ให้นางอย่างไม่ใส่ใจเท่านั้น

ท่านย่าจากไปแล้ว บัดนี้นางเองก็ควรจะฮึกเหิม

ขึ้นมาได้แล้ว

“อี๋หนิงจะกลับไปที่เรือนลู่หมิงไม่ได้!” หลินไห่หรู

รีบเอ่ย “ข้าจะดูแลอี๋หนิงเอง ข้าเป็นแม่ของนาง

ต่อไปข้าจะดูแลนางเอง” นางเดินไปดึงมืออี๋หนิง

ให้มาอยู่ข้างกาย

เฉินซื่อมองไปยังอี๋หนิงซึ่งนิ่งเงียบ เอ่ยถามนาง

ด้วยรอยยิ้ม “อี๋หนิงเจ้ายินดีจะพำนักอยู่ในเรือน

ใหญ่เพียงลำพังหรือไม่ เจ้าสามารถสร้างชิงช้าใน

นั้น ทั้งยังเล่นซ่อนหากับบรรดาสาวใช้ตัวน้อยได้”

เฉินซื่อร่ายเรียงข้อดี“พอถึงช่วงฤดูคิมหันต์ ต้น

ส้มหวานในเรือนลู่หมิงก็จะมีผล”

หลินไห่หรูเอ่ยด้วยนํ้าเสียงขุ่นเคือง “พี่สะใภ้ ท่าน

กำลังเกลี้ยกล่อมไม่ให้อี๋หนิงติดตามข้าหรือ”

เฉินซื่อเพียงยิ้มน้อย ๆ พื้นเพนิสัยของอี๋หนิงไม่

ชอบการผูกมัด ย่อมอยากอาศัยเพียงลำพัง เฉิน

ซื่อเอ่ย “นี่คงต้องถามเจตจำนงของอี๋หนิงแล้ว”

หลินไห่หรูถูกแรงบีบกระชับที่มือเรียกสติ รีบคลี่

ยิ้มแล้วเอ่ย “พี่สะใภ้กล่าวได้ถูกต้อง! เรื่องของ

บ้านรองอย่างไรก็ต้องให้บ้านรองตัดสินใจเอง

พี่สะใภ้รีบร้อนให้อี๋หนิงย้ายออกจากเรือนหลัก

เช่นนี้ก็ไม่รู้ว่ามีแผนการใดอยู่…”

คำพูดของหลินไห่หรูทำให้เฉินซื่อโกรธจนคิ้ว

ขมวดมุ่น นี่หมายความว่าอย่างไร!

“น้องสะใภ้ บัดนี้กระดูกของฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่ทัน

เย็น เจ้าอย่าได้กล่าววาจาให้ร้ายเช่นนี้ออกมา”

เฉินซื่อปิดฝาถ้วยนํ้าชา พูดด้วยนํ้าเสียงเยือกเย็น

หลินไห่หรูยอบตัวให้นาง “พี่สะใภ้โปรดอภัยด้วย

ข้าผู้นี้เป็นคนปากไวหากล่วงเกินท่านก็อย่าได้เอา

ไปใส่ใจ”

เฉินซื่อยังคงเคืองขุ่น แต่เมื่อหลินไห่หรูกล่าวถึง

ขั้นนี้แล้ว หากนางยังถือสาก็จะยิ่งแสดงว่านาง

กำลังวางแผนการอะไรไว้จริง ๆ จึงได้แต่ปล่อย

ผ่าน ไม่ว่าอย่างไรฮูหยินผู้เฒ่าก็จากไปแล้ว บ้าน

หลักกับบ้านรองภายนอกดูเหมือนสนิทสนมกันดี

แต่แท้จริงกลับไม่ใช่ อย่างไรช้าเร็วเรื่องการแยก

บ้านก็ต้องเกิดขึ้น

หลัวอี๋หนิงจะติดตามผู้ใดแล้วเกี่ยวอะไรกับนาง!

ยามนี้เองสาวใช้ด้านนอกก็เข้ามารายงาน กล่าว

ว่าคุณชายสามพาสวีมามาเข้ามา

หลัวเซิ่นหย่วนพาสวีมามาเข้ามา เขาคารวะหลิน

ไห่หรูและเฉินซื่อก่อนจะนั่งลง กวาดตามองทุก

คน “ท่านย่ามีคำสั่งเสียไว้กับสวีมามานานแล้ว

หวังว่าทุกท่านจะฟังสักครู่”

สวีมามาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยอบตัวลงแล้ว

เอ่ย “ขอให้ทุกท่านโปรดฟัง ก่อนหน้าฮูหยินผู้

เฒ่าจะจากไปครึ่งเดือน เคยกล่าวกับบ่าวเป็นการ

ส่วนตัวว่าขอมอบทรัพย์สมบัติทุกอย่างของนาง

ให้กับคุณหนูเจ็ด ข้าวของทุกสิ่งในเรือนหลักก็ขอ

มอบให้กับคุณหนูเจ็ด ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า ของ

ส่วนใหญ่ในนั้น เดิมก็เป็นของฮูหยินรองท่านก่อน

หากยกให้คุณหนูเจ็ดก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

บ่าวได้จัดการเรื่องโฉนดที่ดินและบ้านเรียบร้อย

แล้วแต่การย้ายของในเรือนหลักออกมายัง

ต้องการเวลาอีกสักระยะ”

นํ้าเสียงของนางไม่เร่งไม่ร้อน ราวกับกำลัง

สาธยายเรื่องการมอบเครื่องหยกเล็ก ๆ ให้แก่ผู้ใด

สักคน

หากเมื่อครู่เฉินซื่อยังไม่สนใจความเป็นไปของอี๋ห

นิง ยามนี้เมื่อได้ฟังคำของสวีมามาก็รู้สึก

ประหลาดใจขึ้นทุกขณะ ความโกรธเกรี้ยวปะทุ

จนแทบจะบีบที่วางแขนแหลกคามือ!

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมีจิตใจเอนเอียงถึงเพียงนี้!

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมีหลานชายหลานสาวมากมาย

ครอบครัวของนางเป็นบ้านหลัก ตามเหตุผลควร

ได้ครอบครองสิ่งต่าง ๆ มากกว่า แต่อีกฝั่ายกลับ

ยกทรัพย์สมบัติให้กับอี๋หนิง!

หลัวอี๋อวี้ฟังถึงตรงนี้ก็ยิ้มหยันอย่างไม่อาจสะกด

กลั้น “ข้าช่างมีท่านย่าที่ประเสริฐนัก!”

ตายก็ตายแล้ว แต่ยังมีใจเอนเอียงให้อี๋หนิง แค่

เห็นว่านางน่าเวทนาก็ยกทรัพย์สมบัติให้ทุกอย่าง

เลยหรือ

หลัวอี๋เหลียนก้มศีรษะตํ่า สีหน้าเรียบเฉยไม่เอ่ย

สิ่งใด ทรัพย์สมบัติของฮูหยินผู้เฒ่าหลัว ต่อให้ไม่

ไปกองบนหัวของอี๋หนิงก็ไม่มีวันตกมาบนหัวนาง

นางย่อมไม่แตกตื่นเหมือนหลัวอี๋อวี้

เฉินซื่อพยายามระงับความโกรธที่อยู่ในใจ เอ่ย

ถามเสียงเยียบเย็น“ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวเช่นนี้จริง

หรือ เจ้ามีหลักฐานอะไร”

ในเวลานี้เอง หลัวเซิ่นหย่วนถึงได้เอ่ยปากด้วยนํ้า

เสียงราบเรียบ “ปั้าสะใภ้ไม่จำเป็นต้องตื่น

ตระหนก ข้าย่อมมีจดหมายเป็นลายลักษณ์อักษร

ของท่านย่า เพียงแต่จดหมายฉบับนี้ถูกเก็บไว้ที่

ท่านพ่อชั่วคราว หากปั้าสะใภ้อยากจะดูก็

สามารถตามข้าไปเอาได้ จดหมายเป็นของจริงแท้

ไม่ต้องสงสัยบรรดาผู้ดูแลต่างได้ดูแล้ว ไม่มี

ปัญหา”

เฉินซื่อประสานสายตากับหลัวเซิ่นหย่วน เมื่อมอง

ไปก็พบว่าเขาสงบนิ่งมาก หัวใจนางพลันเย็น

เยียบ ก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะสิ้นใจ นางเข้าใจมา

โดยตลอดว่าเขาไปเตรียมการเรื่องพิธีศพของฮู

หยินผู้เฒ่าหลัว ทว่าต้องใช้เวลานานถึงเพียงนี้เลย

หรือ! อะไรคือผู้ดูแลต่างได้ดูจดหมายแล้ว เห็นได้

ชัดว่ากำลังครอบนางไว้ในกลอง รอกระทั่งนาง

รับรู้ แม้จะไม่ยินยอมก็สายเกินแก้แล้ว

ยามนั้นหลัวเซิ่นหย่วนคงรู้แล้วว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลัว

มอบทรัพย์สมบัติให้กับอี๋หนิง ดังนั้นเขาจึงออกไป

ลอบจัดการทุกอย่างให้อี๋หนิง เกรงว่าทรัพย์

สมบัติส่วนตัวเหล่านั้นของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวคงถูก

จัดการส่งมอบเรียบร้อยแล้ว!ส่วนนางกลับไม่รู้

เรื่องรู้ราวเลยสักนิด

ประเสริฐนัก หลัวเซิ่นหย่วน ที่ผ่านมานาง

ประเมินเขาตํ่าไปจริง ๆ

เขาปกปั้องคุ้มครองน้องสาวโดยไม่เผยพิรุธ

ออกมาสักนิด บัดนี้เมื่อไร้หนทางพลิกชะตาถึงได้

พาสวีมามาออกมาประกาศคำสั่งเสียของฮูหยินผู้

เฒ่า! ทรัพย์สมบัติส่วนตัวของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวมี

น้อยนักหรือ รวม ๆ กันแล้วอย่างไรก็ต้องไม่น้อย

กว่าหนึ่งหมื่นตำลึง!

มือของเฉินซื่อที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่น

อี๋หนิงตกตะลึง ท่านย่า…มอบทรัพย์สมบัติ

ทั้งหมดของนางให้กับตนคนเดียว

หลินไห่หรูรู้สึกตื่นเต้น ย่อตัวลงกระซิบข้างหูอี๋ห

นิง “เหมยเหมยเมื่อครู่แม่ยังพูดอยู่เลยว่าพี่ชาย

สามของเจ้าไปไหนแล้ว ที่แท้ก็ไปจัดการเรื่องนี้

นี่เอง…เขาต้องจัดการให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว

แน่นอน! ต่อไปเจ้าก็จะมีเรือนส่วนตัวแล้ว เจ้ารู้

หรือไม่ว่านั่นมีมูลค่าเท่าไร”