พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 80

นี่เป็นราตรีแรกในเมืองหลวง

อี๋หนิงหลับไม่สนิทนัก เมื่อนางตื่นขึ้นมาก็ได้ยิน

เสียงไม่คุ้นเคยกำลังขานเรียกนางที่ข้างหู

“คุณหนู คุณหนู…”

อี๋หนิงลืมตาขึ้นก็เห็นการตกแต่งประดับประดา

อันวิจิตรหรูหราภายในห้องของตน ตรงข้ามเป็น

ฉากกั้นห้องไม้จันทน์แดงรูปร้อยปักษีสู่หงสา

ประดับหยก ขนทุกเส้นบนปีกนกประหนึ่งมีชีวิต

พลิ้วไหววิจิตรสวยสด เหนือศีรษะเป็นโคมกงเติง

[1] ปัญจมุกร้อยเรียง แสงแรกของรุ่งอรุณยังคง

รำไร ตะเกียงยังคงส่องสว่างนุ่มนวล

ยามนี้นางถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตนไม่ได้อยู่ใน

ตระกูลหลัวแล้ว บัดนี้นางเป็นคุณหนูแห่งจวน

อิงกั๋วกงแล้ว

เจินจูประคองนางลุกขึ้น “เมื่อคืนท่านสั่งให้บ่าว

ปลุกท่านเวลานี้ บ่าวถึงได้ปลุกท่าน…ทว่าตอน

เช้าก่อนที่นายท่านกั๋วกงจะจากไปได้กำชับว่าเมื่อ

คืนคุณหนูเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ควรนอนพักให้

มาก ฮูหยินผู้เฒ่าชอบความสงบดังนั้นในจวนจึง

ไม่มีกฎระเบียบเข้าคารวะยามเช้าอะไรมากมาย

ท่านนอนพักอีกสักครู่เถิดเจ้าค่ะ สายหน่อยค่อย

ไปก็ได้”

อี๋หนิงส่ายศีรษะ “ข้าไม่เหนื่อย ลุกขึ้นเถอะ”

จวนอิงกั๋วกงไม่ด้อยไปกว่าตระกูลหลัว ฮูหยินผู้

เฒ่าเว่ยเพิ่งได้พบนางครั้งแรก การไปคารวะแต่

เช้าจึงเป็นสิ่งสมควร

เจินจูไม่เกลี้ยกล่อมอีก ไต้เม่านำเหล่าสาวใช้เข้า

มา นางยังคงคุกเข่าถือถาดสี่เหลี่ยมที่มีเสื้อผ้าวาง

อยู่ด้านบนให้อี๋หนิงเลือก

ตระกูลสูงศักดิ์มั่งคั่งเช่นนี้ไม่ใช่วงศ์สกุลที่ตระกูล

หลัวหาญเทียบได้อี๋หนิงกวาดตามอง อาภรณ์และ

เครื่องประดับในวันนี้มีรูปแบบแตกต่างจากเมื่อ

วาน

นางสวมอาภรณ์พลางเอ่ยถาม “ท่านพ่อออกไป

ตั้งแต่เช้า ไปร่วมประชุมที่ท้องพระโรงหรือ”

ไต้เม่ายิ้มพลางโคลงศีรษะ “กล่าวว่าจะไปเยี่ยม

ท่านติ้งเปั่ยโหวเจ้าค่ะปกตินายท่านกั๋วกงไปเข้า

ร่วมประชุมที่ท้องพระโรงไม่บ่อยนัก ทุกสามวัน

ไปร่วมสักครั้งก็พอแล้วเจ้าค่ะ”

นางต้องรีบเรียนรู้กฎระเบียบของจวนอิงกั๋วกงให้

กระจ่าง ไม่เช่นนั้นยามอยู่ในจวน นางมักจะรู้สึก

ว่าเป็นคนไม่รู้เรื่องรู้ราวใด ต้องติดอยู่ท่ามกลาง

บรรดาสาวใช้ตลอดเวลา อี๋หนิงกวาดตามองรอบ

ห้องก็พบว่าซงจือกับชิงชวี่ไม่อยู่ นางถามอีกครั้ง

“ซงจือกับชิงชวี่อยู่ที่ใด”

“นายท่านกั๋วกงให้แม่นางซงจือคอยกำกับดูแล

สาวใช้ตัวน้อยของท่านแม่นางชิงชวี่ดูแลห้องครัว

เล็ก คอยกำกับดูแลให้ท่านได้ดื่มนมแพะในทุก

เช้าตามที่ท่านเคยดื่มเป็นประจำเจ้าค่ะ” เจินจู

ตอบ

หัวคิ้วของอี๋หนิงขมวดมุ่นเล็กน้อย เว่ยหลิงย้าย

สาวใช้ทั้งสองคนไปจากข้างกายนาง

เขาคงจะไม่ชอบตระกูลหลัวกระมัง กระทั่งสาวใช้

ข้างกายนางยังเปลี่ยนเป็นสาวใช้คนสนิทของเขา

ไม่ยอมให้สาวใช้ที่พามาจากตระกูลหลัวปรนนิบัติ

รับใช้ข้างกายนาง

“เรียกตัวพวกนางกลับมาปรนนิบัติข้า” อี๋หนิง

เลือกปินหยกเรียบง่ายอันหนึ่งส่งให้ไต้เม่า ก่อน

จะชี้ไปที่ดอกไม้ผ้าประดับในมือนาง “ไม่เอาอัน

นั้น”

เจินจูมีท่าทีลำบากใจ “คุณหนู นี่เป็นคำสั่งของ

นายท่านกั๋วกง บ่าวไม่อาจขัด…”

คิดแล้วก็ถูก เรื่องที่เว่ยหลิงสั่งการ พวกนางจะ

กล้าฝั่าฝืนได้อย่างไรอี๋หนิงทอดถอนใจ “เรียก

พวกนางกลับมาเถิด ข้าจะคุยกับท่านพ่อเอง”

เจินจูถึงได้รับคำ ให้สาวใช้ไปพาซงจือกับชิงชวี่ก

ลับมา

จากนั้นอี๋หนิงถึงได้ไปที่เรือนจิ้งอันเพื่อคารวะฮู

หยินผู้เฒ่าเว่ย

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเพิ่งจะตื่นก็ไปไหว้พระ เมื่อ

กลับมาก็เห็นร่างเล็ก ๆร่างหนึ่งนั่งรอนางอยู่ใน

ห้องแล้ว ดูเหมือนกำลังจับจ้องไปยังภาพวาดที่

แขวนบนกำแพง

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยให้สาวใช้ยกนํ้าแกงเห็ดหูหนูเงิน

มาให้นางดื่ม เอ่ยถามนางด้วยรอยยิ้ม “เจ้าก็รู้

เรื่องภาพเหมือนกันรึ”

“ภาพ ‘หุบเขาหิมะ’ ของต่งฉีชาง[2]” อี๋หนิงมอง

ภาพนั้น “หลัวเซิ่นหย่วนพี่ชายสามของข้าชื่น

ชอบภาพของต่งฉีชาง ข้าจึงได้ผ่านหูผ่านตามา

บ้างเจ้าค่ะลายพู่กันหนักแน่น องค์ประกอบภาพ

สมดุล น่าจะเป็นลายเส้นของต่งฉีชางจริง ๆ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมองดวงหน้าอ่อนเยาว์เฉลียว

ฉลาดของนางก็รู้สึกประทับใจ คิดว่ามารดาของ

นางคงต้องเป็นโฉมสะคราญแน่แท้

นางดึงมือหลานสาวให้นั่งบนตั่งไม้ “ในบ้านนี้ พ่อ

ของเจ้าไม่ชอบภาพวาด พี่หมิงจูของเจ้าก็ไม่ชอบ

ทว่าย่ากลับหลงใหล บัดนี้มีเจ้าเข้ามาพวกเราก็

สามารถสนทนาเป็นเพื่อนกันได้แล้ว”

อันที่จริงนางเองก็ไม่ได้ชอบ อี๋หนิงลอบคิด ต้อง

ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าผิดหวังแล้ว นี่ล้วนเป็นเพราะ

การเคี่ยวเข็ญของพี่ชายสาม นางคงต้องเขียน

จดหมายแสดงความขอบคุณเขาสักหน่อยแล้ว

นางยิ้มอย่างเก้อเขิน “ข้ารู้เพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ

พอกล่าวถึงได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยทอดถอนใจ ลูบผมของนางอย่าง

แผ่วเบาพลางเอ่ยถาม“อี๋หนิง เล่าความเป็นอยู่ใน

ตระกูลหลัวของเจ้าให้ย่าฟังได้หรือไม่ พวกเขามี

ผู้ใดรังแกเจ้าหรือไม่”

รังแกคงไม่มี…อี๋หนิงหวนระลึกถึงวันเวลาใน

ตระกูลหลัวก็คิดถึงเล็กน้อย

ยามที่จ้าวหมิงจูมาถึงก็ได้ยินเสียงฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย

กับอี๋หนิงสนทนากันอยู่ในห้อง มีเสียงหัวเราะดัง

เล็ดลอดออกมาเป็นระยะ ๆ

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยเห็นนางมาก็เรียกให้นางนั่งลง

กล่าวกับอี๋หนิงว่า“…เกรงว่าเจ้าจะเบื่อ ย่าจึง

เรียกสหายเล่นในยามปกติของพี่หมิงจูของเจ้ามา

พวกเจ้าก็ไปเล่นด้วยกันเถอะ นางกับคุณหนูรอง

เสิ่นเจียโหรวแห่งจวนจงฉินปั๋อทั้งยังมีคุณหนูทั้ง

สองจากตระกูลเฮ่อต่างเล่นด้วยกันอย่าง

สนุกสนาน” ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยตบมือของหมิงจูเบา

ๆ “เจ้าต้องดูแลน้องสาวของเจ้าให้ดี อย่าให้นาง

เหน็ดเหนื่อยนักเล่า”

เมื่อวานหลังจากจ้าวหมิงจูได้ฟังคำกล่าวของฮู

หยินผู้เฒ่าก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย นางลุกขึ้น

ยืน คลี่ยิ้มออกมา

อี๋หนิงไม่ได้สนใจบรรดาเด็กสาวจากตระกูลขุน

นางในเมืองหลวงสักเท่าไร เมื่อคิดถึงการ

รวมกลุ่มปราศรัยเจื้อยแจ้ว หารือเกี่ยวกับเครื่อง

ประทินโฉมและเครื่องประดับต่าง ๆ นางก็รู้สึก

เวียนศีรษะ ทว่าความตั้งใจของฮูหยินผู้เฒ่าที่

อยากจะหาเพื่อนเล่นให้นางถือเป็นเจตนาดี อี๋ห

นิงจึงไม่ได้กล่าวอะไร ตามจ้าวหมิงจูไปยังโถงบุป

ผา โถงบุปผาสร้างขึ้นถัดจากระเบียงไม้ที่พบเมื่อ

วาน ทิวทัศน์งดงามอย่างยิ่ง

เมื่อวานอี๋หนิงได้พบคุณหนูรองเสิ่นเจียโหรวแห่ง

จวนจงฉินปั๋อแล้วอีกฝั่ายโตกว่านางหนึ่งปี คน

มิได้เป็นเช่นนาม[3] อุปนิสัยของนางโอหังหยิ่ง

ทะนงส่วนคุณหนูทั้งสองจากตระกูลเฮ่อที่ไม่

ทัดเทียมจวนอิงกั๋วกงและไม่หาญเทียบจวนจงฉิน

ปั๋อ พวกนางไม่ได้มีท่าทียโสเย่อหยิ่งแต่อย่างใด

วาจานุ่มนวลอ่อนหวาน ทว่าไร้ความโดดเด่น

เสิ่นเจียโหรวเล่นกับจ้าวหมิงจูมาตั้งแต่ยังเล็ก

ย่อมสนิทสนมกับนางมากที่สุด เมื่อเห็นอี๋หนิง

นางก็ดึงจ้าวหมิงจูไปกระซิบกระซาบอยู่ครู่หนึ่ง

จ้าวหมิงจูให้สาวใช้เอาเชือกเข้ามาถักเล่น คุณหนู

ทั้งสองแห่งตระกูลเฮ่อช่วยกันตัดเชือก พวกนาง

ไม่กล้าล่วงเกินอี๋หนิงที่เพิ่งมาใหม่ ฐานะของนาง

ถือว่าสูงที่สุด และแน่นอนว่าย่อมไม่กล้าสนทนา

กับนาง อี๋หนิงเบื่อหน่ายยิ่งนักทันใดนั้นก็หันไป

ถามคุณหนูสามแห่งตระกูลเฮ่อ “เจ้าถักลายอะไร

เป็นบ้าง”

คุณหนูสามแห่งตระกูลเฮ่อตื่นตกใจ พูด

ตะกุกตะกัก “ข้า…ข้าถักเป็นสองสามแบบ”

อี๋หนิงหดหู่อยู่บ้าง ไม่มีผู้ใดคุยกับนาง ส่วนจ้าวห

มิงจูก็ไม่ยอมเสวนากับนาง

อันที่จริงจ้าวหมิงจูไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์มีพิษสงอะไร

นางแค่ได้รับการทะนุถนอมเอาใจมากเกินไป คิด

ดูแล้วก่อนหน้านี้ในจวนอิงกั๋วกงมีนางเป็นคุณหนู

เพียงคนเดียว เดินไปที่ใดก็ประดุจดาวล้อมเดือน

หากมีจิตใจแยบยลเช่นนั้นต่อให้นางไม่ชอบอี๋หนิง

อย่างไรก็ต้องทำทีเป็นเอาอกเอาใจอย่างแน่นอน

ทว่านางไม่ทำ เพราะนางทั้งคิดไม่ถึงและไม่คุ้นชิน

นางชินกับการที่มีคนโอบอุ้มเชิดชูจนเคยตัวแล้ว

อี๋หนิงไม่มีปั้อมปราการใดกับคนที่เพียงมองก็เห็น

ถึงความคิดเบื้องลึก

นางหยิบเชือกขึ้นมาถักเล่น ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง

ของบุรุษดังขึ้นจากทางด้านหลัง “น้องสาวรอง

เจ้ากำลังเล่นอะไร”

อี๋หนิงได้ยินเสียงจึงหันกลับไป มีชายหนุ่มคนหนึ่ง

ยืนอยู่ด้านหลังพวกนาง สายลมอ่อนพัดชายเสื้อ

ของเขาให้พลิ้วไหว เครื่องหน้าทั้งห้างามสง่าหล่อ

เหลา ทันทีที่เสิ่นเจียโหรวเห็นเขาก็เข้าไปจับแขน

ของเขาไว้ ยิ้มพลางเอ่ยถาม “พี่ชาย ท่านมาได้

อย่างไร มิใช่ว่าท่านแม่ให้ท่านติดตามท่านอาสาม

ไปที่ค่ายหรอกหรือ”

เขาคงเป็นคุณชายเสิ่นอวี้แห่งจวนจงฉินปั๋อ อี๋ห

นิงจำได้ว่าเมื่อวานได้ยินเว่ยหลิงพูดถึง

“ท่านแม่ให้ข้ามาคารวะฮูหยินผู้เฒ่า” เสิ่นอวี้ยิ้ม

เล็กน้อย เมื่อสายตาของเขาทอดลงบนร่างของ

อี๋หนิงก็อดตะลึงงันไม่ได้

อี๋หนิงสวมเสื้อกันหนาวสีนํ้าเงินเลื่อมทอง ข้อมือ

ขาวดั่งหิมะดุจหยกขับให้กำไลหยกยิ่งดูงดงาม

เครื่องหน้าทั้งห้าเปล่งประกายพริ้มพรายเฉลียว

ฉลาด หว่างคิ้วชวนมองมีเสน่ห์ นางไม่ได้เอื้อน

เอ่ยสิ่งใด นิ้วมือเรียวขาวถักทอเชือกแดงไปมา

ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปจากนิ้วมือของนาง

หนึ่งรอบ สองรอบ…

“นี่คือน้องสาวของหมิงจูที่เพิ่งกลับมา” เสิ่นเจีย

โหรวพูดกับเขา กระซิบเสียงเบา “พี่ชาย ท่านไม่

ต้องไปพบฮูหยินผู้เฒ่าหรือ”

เสิ่นอวี้เพิ่งหลุดจากภวังค์ รับคำเสียงหนึ่ง เขารู้ว่า

คุณหนูของจวนอิงกั๋วกงถูกตามตัวกลับมาแล้ว

เดิมไม่ได้รู้สึกสนใจอะไร แต่เขาไม่เคยรู้ว่า…

คุณหนูท่านนั้นจะงดงามถึงเพียงนี้

“เช่นนั้นต้องเรียกเจ้าว่าน้องสาวอี๋หนิงแล้ว”

เสิ่นอวี้พูดกับนางด้วยรอยยิ้ม

อี๋หนิงเงยหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นตอบกลับ

อย่างมีมารยาท“คารวะพี่เสิ่นอวี้”

นํ้าเสียงนางเล็กบางทว่าใสกังวาน เสิ่นอวี้คล้าย

ถูกสิ่งใดขบกัดเบา ๆเข้าที่ใบหู รู้สึกคัน ๆ ชา ๆ

ทว่าอี๋หนิงกลับรู้สึกว่าอยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ มิ

สู้กลับไปนอนหลับเสียดีกว่า นางจึงกล่าวลาพวก

เขา ก่อนจะเดินออกไปจากศาลาเล็กแห่งนี้

“…ได้ยินว่าท่านชอบอ่านหนังสือ นายท่านกั๋วกง

ให้ผู้ดูแลทำเบาะนุ่มจากวัสดุชั้นเลิศให้ท่านหลาย

ใบ ท่านสามารถใช้หนุนเอนเพื่ออ่านหนังสือได้

เจ้าค่ะ” ระหว่างทางกลับ เจินจูให้อี๋หนิงไปดูที่

ห้องหนังสือ “เมื่อวานเพิ่งทำเสร็จก็ส่งมาแล้วเจ้า

ค่ะ”

อย่างไรอี๋หนิงก็ไม่มีอะไรทำ จึงตามเจินจูไปยัง

ห้องหนังสือ ทว่านางกลับเห็นเงาร่างเล็ก ๆ นอก

ห้องหนังสือที่โผล่ออกมาเพียงศีรษะ

“ผู้ใดอยู่ด้านนอก” เจินจูถามเสียงสูง เมื่อเห็นว่า

ไม่มีผู้ใดปรากฏตัวออกมาก็รีบพูด “หากยังไม่

ออกมา ข้าจะเรียกองครักษ์แล้วนะ”

ร่างเล็กนั่นถึงได้ปรากฏกายออกมา เป็นถิงเกอร์

เขายืนอยู่ตรงประตูสูงใหญ่ มีท่าทีคล้ายลังเล

มองอี๋หนิงโดยไม่เอื้อนเอ่ยวาจา

อี๋หนิงคาดไม่ถึงว่าจะเป็นเขา ยังหลงนึกว่าเป็น

ผู้ใดมาสอดแนมตน นางเรียกให้เขาเดินมา

ตรงหน้า “ถิงเกอร์ เหตุใดเจ้าจึงวิ่งมาที่นี่ คนที่

ปรนนิบัติเจ้าเล่า”

ถิงเกอร์เม้มริมฝีปาก “ข้ามาหยิบหนังสือของข้า

…”

อี๋หนิงคิดแล้วก็กล่าวว่า “ข้าจำได้ว่าหนังสือของ

เจ้าถูกย้ายออกไปหมดแล้ว เจ้ามาเอาอะไร”

ถิงเกอร์อับอายระคนโกรธที่ถูกจับได้ ท่าทางของ

เขาราวกับไม่อยากพูดจากับอี๋หนิงอีก “ข้าจะ

กลับแล้ว!”

อี๋หนิงจับคอเสื้อเขาไว้ ถิงเกอร์จึงหนีไปไม่ได้ นาง

รู้สึกว่าเขาน่าเย้าแหย่นัก จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้า

จะไปเช่นนี้ไม่ได้ ข้าจะไปส่งเจ้าเอง เจ้าอยู่ที่เรือน

ด้านข้างใช่หรือไม่”

อี๋หนิงพาถิงเกอร์กลับไปที่เรือนของเขา ระหว่าง

ทางก็ถาม “เจ้าไม่ไปเล่นกับพี่หมิงจูหรือ”

ถิงเกอร์เอ่ย “ข้าไม่ได้ไปเล่นกับนางทุกวันสัก

หน่อย! นางอยู่ฝังประจิมข้าไม่อยากไป” เขาพลัน

เงียบไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ยถาม “ท่านกล่อมคนนอน

เป็นหรือไม่”

อี๋หนิงชะงัก ถิงเกอร์พูดต่อ “ไม่มีคนกล่อมข้าเข้า

นอน ตอนกลางคืนพอในห้องมืดเกินไป ข้าต้อง

เรียกให้ถงมามาเข้ามาจุดตะเกียงหลายดวง”

อี๋หนิงประหลาดใจ เหตุใดจู่ ๆ ถิงเกอร์จึงพูดเรื่อง

นี้ “ท่านพ่อไม่กล่อมเจ้าเข้านอนหรือ”

“ทุกเดือนข้าพบเขาเพียงครั้งสองครั้งเท่านั้น” ถิง

เกอร์กล่าว “ท่านย่าก็ไม่สบาย ข้าจึงไม่เคยถูก

เลี้ยงดูอยู่ข้างกายท่านย่า”

“แล้วแม่นม สาวใช้ของเจ้าเล่า พวกนางไม่กล่อม

เจ้าเข้านอนหรือ”

ถิงเกอร์ส่ายหน้า “พวกนางคอยดูแลอยู่ด้านนอก

…ข้าเองก็ไม่อยากให้พวกนางเข้ามากล่อมข้าเข้า

นอน ข้าไม่ใช่เด็กสามสี่ขวบเสียหน่อย” เขาคล้าย

ไม่ค่อยพอใจแล้ว “ช่างเถิด ท่านไม่ต้องไปส่งแล้ว

ข้าจะกลับแล้ว!”

อี๋หนิงยังคิดจะปลอบประโลมเขาสักสองสาม

ประโยค ผู้ใดจะรู้ว่าเพียงถิงเกอร์ขยับกายก็วิ่ง

จากไปไกล เมื่อเห็นว่าเขาถึงประตูเรือนแล้ว อี๋ห

นิงจึงไม่ได้ตามต่อ

อี๋หนิงประหลาดใจ อุปนิสัยของเด็กคนนี้ช่าง

แปลกพิลึกนัก

——————–

[1] โคมกงเติงหรือโคมวังหลวง เป็นโคมหก

เหลี่ยม หรือแปดเหลี่ยม ทุกด้านบุผ้าแพรหรือ

กระจกลงภาพสี ด้านล่างห้อยพู่ เดิมทีใช้ในวัง

หลวง จึงเรียกว่าโคมวังหลวง

[2] ต่งฉีชางเป็นจิตรกรภาพพู่กันที่มีชื่อเสียง

ในช่วงราชวงศ์หมิง

[3] 嘉柔 (เจียโหรว) หมายถึง อ่อนโยน จิตใจ

งดงาม