หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 563 ซ่อนยาในน้ำ

ทุกคนเดินมุ่งหน้าไปยังตำหนักของหวงฝู่รุ่ย หลานอวิ๋นมาข้างกายเฟิ่งหลิง เอ่ยปากขึ้นด้วยความโกรธ “คนเหล่านี้ไม่หยุดหย่อนจริงๆ ถึงกับใช้ประโยชน์กระทั่งองค์ชายแปด ข้าว่านี่ต้องเกี่ยวข้องกับหวงฝู่เซียวเป็นแน่!”

ก่อนหน้านี้พวกเขาปะทะกับอีกฝ่ายในสวนบุปผาหลวง เชื่อว่าหวงฝู่เซียวต้องรอโอกาสสร้างความลำบากใจให้องค์ชายใหญ่แน่นอน เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะใช้ประโยชน์จากน้องชายแท้ๆ ของตน!

“เรื่องนี้ยังไม่แน่ บางทีกระทั่งหวงฝู่เซียวก็คงถูกใช้ประโยชน์เช่นกัน” เฟิ่งหลิงเอ่ยปาก เขาสัมผัสได้ถึงแหขนาดใหญ่ที่ค่อยๆ หว่านเข้ามาใกล้ “ใช่แล้ว บอกซูเอ๋อร์ด้วยว่าเรื่องนี้นางไม่ต้องสอดมือ”

ก่อนหน้านี้อวิ๋นซูล่วงเกินฮองเฮาไปครั้งหนึ่งแล้ว หากครั้งนี้ออกหน้าขัดขวางฮองเฮาอีก เกรงว่าสถานการณ์ของนางจะอันตรายยิ่งนัก เฟิ่งหลิงไม่ได้กังวลว่าฮองเฮาจะคิดร้ายต่อตน เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่อยากผลักอวิ๋นซูเข้าสู่คลื่นลม

หลานอวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงหายไปจากกลุ่มคนอย่างเงียบเชียบ ไหนเลยจะรู้ว่าเพียงไม่นานเขาจะกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจนใจ “..คุณหนูกงซุนกับแม่ทัพกงซุนไปกับหมอหลวงแล้ว…”

สิ่งที่หลานอวิ๋นต้องการกล่าวก็คือ หากต้องการขัดขวางนางคงไม่ทันกาลแล้ว สองคนนี้น่าสนใจจริงๆ เมื่อพบความลำบาก อีกฝ่ายจะรีบแสดงตัวออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

สีหน้าของเฟิ่งหลิงพลันเปลี่ยนไป คิดจะกล่าวอะไรบางอย่างแต่หลานอวิ๋นกลับยิ้มแล้วเอ่ยปากว่า “ฝ่าบาท มีแม่ทัพกงซุนอยู่ย่อมไม่ยอมให้คุณหนูกงซุนลำบากเป็นแน่ หากจะเป็นห่วงนางที่เป็นคนนอก สู้เป็นห่วงตัวเองที่เป็นคนในเหตุการณ์เถิด!”

บุรุษรูปงามแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง แผนการของฮองเฮามีมาไม่ขาดสายจริงๆ แต่ยังคงทำให้เขาติดกับได้ง่ายๆ เชื่อว่าฮองเฮาคงไม่ใช้ประโยชน์เพียงแค่อย่างสองอย่างเป็นแน่

บางทีก่อนหน้านี้การที่พระนางฆ่าใครหลายคนเพื่อใส่ร้ายตน คงไม่อาจทำให้เสด็จพ่อใส่พระทัยอย่างแท้จริง คราวนี้จึงเลือกองค์ชายแปด

เฟิ่งหลิงพลันคิดไปถึงหลายคนที่ได้พบบนถนนก่อนหน้านี้ มั่นใจว่าเป็นคนที่ฮองเฮาส่งไปถึงแปดเก้าส่วน

อีกด้านหนึ่ง

เงาร่างสุภาพงดงามข้างกายแม่ทัพร่างกำยำดึงดูดสายตาผู้คนนับไม่ถ้วน แม่ทัพกงซุนปรายตาเย็นยะเยือกไปครั้งหนึ่ง ทุกคนจึงรีบเก็บสายตากลับมาไม่กล้ามองให้มากอีก หมอหลวงทั้งหลายรวมตัวกันอยู่ในลานตำหนักของหวงฝู่รุ่ย ฮองเฮาเดินเข้ามาจากด้านหนึ่ง ดวงเนตรของนางตกอยู่บนใบหน้าของแม่ทัพกงซุน อีกฝ่ายมองกลับมาด้วยสายตาเป็นธรรมชาติยิ่งนัก

หากต้องการปิดปากเขา จำเป็นต้องทำให้เขารู้ถึงที่มาที่ไปของเรื่อง! ในจุดนี้ฮองเฮากระจ่างชัดเป็นอย่างดี อย่างไรก็ตามเมื่อเดินผ่านแม่ทัพกงซุนไปยังอดมองไปยังอวิ๋นซูไม่ได้ ในพระทัยของฮองเฮาเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้น เมื่อคิดดูอีกครั้ง นางพลันยิ้มเยาะตนเองออกมา ตนต้องกลัวดรุณีน้อยผู้หนึ่งด้วยหรือ? เรื่องซูเฟยครั้งที่แล้ว บางทีอาจจะเป็นเพียงความบังเอิญ นางไม่เชื่อว่าดรุณีน้อยตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะร้ายกาจกว่าหมอหลวงในวัง

“กระหม่อมถวายพระพรฮองเฮา” หมอหลวงทุกคนรีบคารวะ

“ลุกขึ้นให้หมดเถิด ต้องตรวจสอบให้ได้ว่าพิษที่องค์ชายแปดได้รับคือพิษใด ห้ามปิดบังเด็ดขาด!”

“พ่ะย่ะค่ะ! ฮองเฮา”อวี๋เฟยและหวงฝู่เซียวรออยู่ด้านในแล้ว หมอหลวงหลิวและหมอหลวงสวีพาทุกคนเดินเข้าไป พวกเขาเดินมาถึงข้างเตียงเป็นพวกแรก จับชีพจรให้องค์ชายแปดอีกครั้งแล้วจึงลุกขึ้นด้วยความเคร่งเครียด มองไปยังหมอหลวงทุกคน “ใต้เท้าทุกท่าน ตอนนี้พิษขององค์ชายแปดเเล่นสู่หัวใจแล้ว ขอให้ใต้เท้าทุกท่านตรวจสอบให้เร็วเสียหน่อย หายาแก้พิษที่แท้จริงออกมาให้ได้เพื่อช่วยชีวิตองค์ชายแปด!”

ทุกคนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วจึงรีบเดินเข้าไป ตอนนี้เอง เด็กชายบนเตียงพลันไอออกมาอย่างรุนแรง ใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดขาวอยู่แล้วพลันม่วงคล้ำ ดูแล้วมีท่าทางย่ำแย่ยิ่งนัก

อวิ๋นซูเดินตามแม่ทัพกงซุนไปด้านข้าง ทั้งยังมีใต้เท้าหลายคนเป็นพยาน เมื่อเห็นใบหน้าย่ำแย่ของหวงฝู่รุ่ย ทุกคนพลันมีท่าทางเคร่งเครียดจริงจังหาใดเปรียบ

“แค่กๆ…แค่กๆๆ…” ไม่รอให้หมอหลวงลงมือ มุมปากของหวงฝู่รุ่ยพลันมีเลือดสีดำไหลออกมา หมอหลวงสวีรีบยกถ้วยน้ำเข้ามาป้อน จัดให้เด็กชายพิงอยู่บนร่างของเขา ดูแลอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง จากนั้นจึงมองไปยังหมอหลวงจางที่เดินเข้ามา “ใต้เท้าจาง เชิญ”

ใต้เท้าจางรีบยกแขนเสื้อขึ้น จับชีพจรหวงฝู่รุ่ยเบาๆ ครู่หนึ่งผ่านไป เขาพลันขมวดคิ้วแน่น พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงเปลี่ยนให้ผู้อื่นเข้ามา

หมอหลวงหลายคนล้อมเข้ามา ส่งเสียงพึมพำออกมาไม่ขาดสาย

“เป็นอย่างไรบ้าง? องค์ชายแปดถูกพิษหรือไม่?”

หมอหลวงจางซึ่งเป็นผู้นำค่อยๆ หันมาคารวะฮองเฮาครั้งหนึ่ง “ทูลฮองเฮา พิษที่องค์ชายแปดได้รับเป็นพิษออกฤทธิ์ช้าประเภทหนึ่ง เวลาที่ถูกพิษยังสั้นนัก เดิมทีไม่ควรกำเริบในวันนี้ คิดไม่ถึงว่าพระวรกายขององค์ชายแปดจะอ่อนแอ ยากจะต่อต้านพิษได้ ด้วยเหตุนี้จึงอาการแย่ลงฉับพลันในวันนี้พ่ะย่ะค่ะ”

ฮองเฮาเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย “เวลาถูกพิษยังสั้น?” ยามนี้เอง มีคนนำขนมกล่องหนึ่งเข้ามา

“ถูกต้อง ตามความเห็นของกระหม่อม องค์ชายแปดเพิ่งจะเสวยของมีพิษเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ”

“พวกเจ้าดูเถิด ใช่พิษในขนมนี้หรือไม่?”

สายตาของทุกคนถูกหมอหลวงที่อยู่ด้านข้างดึงดูดโดยพลัน ส่วนอวิ๋นซูกลับมองไปบนร่างของหวงฝู่รุ่ยโดยไม่ละสายตาแม้แต่น้อย เพิ่งจะถูกพิษหรือ? หมอหลวงเหล่านี้ตรวจไม่พบว่าพิษในพระวรกายขององค์ชายแปดอยู่มานานแล้วจริงหรือ? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ตอนนี้เอง หวงฝู่เซียวพลันมองไปยังเฟิ่งหลิงอย่างโกรธแค้น “เสด็จพี่ใหญ่ รุ่ยเอ๋อร์ทำสิ่งใดผิดท่านจึงต้องวางยาพิษทำร้ายเขา?! ก่อนหน้านี้ก็เช่นกัน ตอนอยู่ในสวนบุปผาหลวงเสด็จพี่ถึงกับผลักเขา มีเรื่องอะไรก็มาลงที่ข้าเถิด เดิมทีรุ่ยเอ๋อร์ก็อยู่ได้ไม่เกินสิบสี่ปีแล้ว เหตุใดท่านจึงละเว้นเขา?!”

“คำพูดนี้ขององค์ชายห้าดูไม่ดีนัก คราวที่แล้วกระหม่อมเองก็อยู่ด้วย องค์ชายใหญ่ไม่ได้ลงมือกับองค์ชายแปดแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องในตอนนี้ยังไม่กระจ่างชัด องค์ชายห้าอย่าได้ใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่นเลย!” หลานอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะโกรธ องค์ชายห้าผู้นี้ช่างรู้จักสร้างความยุ่งยากจริงๆ

“อะไรนะ?! เซียวเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าไม่บอกหมู่เฟยให้เร็วกว่านี้? องค์ชายใหญ่ รุ่ยเอ๋อร์ทำสิ่งใดผิดไปหรือ ท่านจึงได้โกรธเขาเช่นนี้ เห็นแก่ที่เขาร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ท่านไม่ควรลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้! รุ่ยเอ๋อร์ที่น่าสงสารของข้า…รุ่ยเอ๋อร์ เจ้าตื่นเถิด บอกหมู่เฟยมาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่! เป็นผู้ใดทำร้ายเจ้าจนกลายเป็นเช่นนี้!” อวี๋เฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำตาพลางโถมตัวไปข้างกายหวงฝู่รุ่ย ท่าทางรักใคร่ของมารดาเช่นนี้ ดูแล้วทำให้ผู้อื่นรู้สึกโศกเศร้ายิ่งนัก

หลานอวิ๋นถูกการแสดงอันยอดเยี่ยมทำเอาตื่นตะลึงจนกล่าวคำใดไม่ออก ผู้ใดต่างก็รู้ว่าอวี๋เฟยปฏิบัติไม่ดีต่อองค์ชายแปด ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ถูกขังอยู่ในตำหนักหลายปีไม่ยอมให้ออกมาข้างนอกแน่นอน นี่เป็นเพียงเพราะร่างกายอ่อนแอจริงหรือ? ต่อให้ร่างกายอ่อนแอ แต่หมอหลวงก็ไม่เคยกล่าวว่าต้องจำกัดการออกไปข้างนอก เห็นได้ว่าอวี๋เฟยไม่ต้องการให้องค์ชายแปดโผล่หน้าออกไปสร้างความยุ่งยากให้ตนก็เท่านั้น นางจะกล่าวคำพูดเหล่านี้ออกมาด้วยเจตนาดีได้อย่างไร?

ฮองเฮามองงิ้วอันชาญฉลาดของอวี๋เฟย แย้มสรวลด้วยความชื่นชม ไม่เสียทีที่ตนใช้ประโยชน์จากโอรสของนาง อวี๋เฟยผู้นี้ไม่โง่เลยจริงๆ

“ทูลฮองเฮา พวกกระหม่อมมั่นใจว่าพิษในพระวรกายขององค์ชายแปดเป็นเครื่องหอมเรียกว่าถัวหลัวเซียง หลายปีก่อนหน้านี้มีการใช้เครื่องหอมชนิดนี้ผสมลงในขนม ทว่าด้านในแฝงไปด้วยพิษออกฤทธิ์ช้า ยามนั้นเมื่อถูกพบจึงสั่งห้ามมิให้ใช้อีก กระหม่อมพบว่าขนมกล่องนี้มีถัวหลัวเซียงอยู่จำนวนมากจริงๆ เห็นได้ว่ามีเจตนากระทำ”

ถัวหลัวเซียง? พิษชนิดนี้อวิ๋นซูเคยได้ยิน ยามนั้นผู้คนนิยมใช้ทำขนมหลากหลายชนิด ทำให้ขนมมีรสชาติยอดเยี่ยม แต่เป็นดังที่หมอหลวงจางกล่าว หลังจากถูกพบว่ามีพิษก็ไม่มีผู้ใดกล้าใช้อีก อย่างไรก็ตาม คนวางยาจะมั่นใจได้อย่างไรว่าองค์ชายแปดจะหมดสติในงานเลี้ยงจริงๆ? ในเมื่อต้องการป้ายความผิดให้เฟิ่งหลิง เชื่อว่าอีกฝ่ายคงคำนวณมาอย่างแม่นยำแล้ว

นอกเสียจาก…

“ตอนนี้พิสูจน์ได้อย่างจริงแท้แล้ว องค์ชายใหญ่ ท่านยังมีคำใดจะกล่าวหรือไม่?” ฮองเฮาทอดพระเนตรไปทางเฟิ่งหลิงที่เงียบงันไม่พูดคำใดมาโดยตลอด ทุกคนใช้สายตายากจะเชื่อมองไปที่เขา

“ในเมื่อข้าองค์ชายไม่ได้เป็นผู้วางยา ไม่ทราบว่าฮองเฮาต้องการฟังคำพูดเช่นไร?”

คำพูดเรียบเฉยทำให้ฮองเฮาอดไม่ได้ที่จะสรวลเย็นชา “หากเรื่องนี้เข้าพระกรรณองค์จักรพรรดิ องค์ชายยังคิดว่าองค์จักรพรรดิจะให้ท้ายท่านอีกหรือ? ต่อให้องค์จักรพรรดิทรงโปรดปรานรักใคร่ท่าน แต่ไท่ซ่างหวง [1] ย่อมไม่อนุญาตให้องค์จักรพรรดิทำความผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”

ไท่ซ่างหวง? ที่แท้ไท่ซ่างหวงของของแคว้นเหลียนยังมีชีวิตอยู่ อวิ๋นซูได้ยินคำพูดนี้ของฮองเฮาจึงอดไม่ได้ที่จะระมัดระวังให้มากขึ้น

“แค่กๆ…แค่กๆ…” เด็กชายบนเตียงไอออกมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลง ส่งเสียงอาเจียนออกมาไม่หยุด “แย่แล้ว! องค์ชายแปดจะอาเจียนแล้ว!”

พลันนั้นมีนางข้าหลวงรีบนำกระโถนเข้ามา จริงดังคาด ได้ยินเสียงอาเจียนดังขึ้นเป็นระลอก หวงฝู่รุ่ยอาเจียนน้ำออกมาคำใหญ่ หมอหลวงสวีราวกับเห็นอะไรบางอย่างพลันต้องหน้าเปลี่ยนสี ความเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ตกอยู่ในดวงตาของอวิ๋นซู เขาเอ่ยปากขึ้นเป็นคนแรก “เร็ว นำของสกปรกนี่ออกไป!”

“เจ้าค่ะ…”

“ช้าก่อน!” สตรีสุภาพงดงามผู้นั้นเอ่ยขึ้น ทุกคนมองไปทางสตรีที่เดินออกมาจากด้านหลังแม่ทัพกงซุนด้วยความแปลกใจ นางเดินตรงไปยังนางข้าหลวงผู้นั้น ถือโอกาสที่ทุกคนยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอันใดยื่นมือไปรับกระโถนนั้นมา

หมอหลวงสวีตกใจ “คุณหนูกงซุน นี่ท่าน….”

อวิ๋นซูไม่สนใจเขา เดินไปเบื้องหน้าหมอหลวงจาง “ใต้เท้าจาง ท่านเห็นยาในนี้หรือไม่ นี่คือสิ่งใด?”

ยา?! ฮองเฮาขมวดขนง มองไปทางหมอหลวงสวีที่มีสีหน้าเคร่งเครียดหาใดเปรียบอย่างสงสัย อีกฝ่ายโถมเข้ามาต้องการแย่งกระโถนนั้นไป “คุณหนูกงซุนทำอะไร? ของสกปรกเช่นนี้จะนำมาแปดเปื้อนสายตาใต้เท้าจางได้อย่างไร…โอ้ย แม่ทัพกงซุน แม่ทัพกงซุนปล่อยมือเถิด!”

อย่างไรก็ตาม เขายังไม่ทันแตะต้องอวิ๋นซู ด้านหลังกลับมีมือใหญ่ยื่นเข้ามาดึงเขาขึ้นจนห้อยอยู่บนอากาศ แม่ทัพกงซุนเอ่ยเสียงเย็น “อย่าได้คิดจะแตะต้องบุตรีของแม่ทัพเช่นข้า! ใต้เท้าสวี ท่านคงมิได้กำลังร้อนตัวกระมัง?””

“ข้า ข้า…ขะ ข้าจะร้อนตัวได้อย่างไร…”

อวิ๋นซูเห็นสีหน้าร้อนรนของใต้เท้าสวีอยู่ในสายตา ราวกับนางคาดเดาเบาะแสบางอย่างได้แล้วว่าเหตุใดหมอหลวงหลายท่านจึงไม่พบพิษในร่างกายองค์ชายแปด เชื่อว่าคงเกี่ยวข้องกับน้ำถ้วยนั้นที่หมอหลวงสวีให้องค์ชายแปดดื่มกระมัง

หมอหลวงหลายคนล้อมเข้ามาด้วยความสงสัย พบว่าในกระโถนมียาเล็กๆ ที่ยังละลายไม่หมดอยู่เม็ดหนึ่งจริงๆ

———————

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] ไท่ซ่างหวง คือ บิดาของจักรพรรดิ