หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 596 วางแผนพลิกฐานะ
เล่มที่ 20 ตอนที่ 596 วางแผนพลิกฐานะ
เซียวอี้เชินรู้สึกถึงความอัปยศอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่อนุญาตให้ใครทรยศตนเด็ดขาด! ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นสตรีที่เคยรักตนอย่างสุดหัวใจอีกด้วย! ในใจของเขาไม่ยินยอนจะเชื่อว่า คนที่เคยยินดีตายเพื่อเขา ในยามนี้จะถึงกลับโผเข้าสู่อ้อมกอดผู้อื่น!
ไม่ใช่ว่านางแค้นเขามากหรือ? ดังนั้นจึงทำให้แคว้นอี้วุ่นวายโกลาหล เพียงแต่เช่นนี้เพียงพอแล้วหรือ? ในเมื่อนางต้องการแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างกลับไปก็ควรจะนำชีวิตตนไปด้วยถึงจะถูก! เซียวอี้เชินสูดหายใจลึก นางต้องยังรักตนอยู่เป็นแน่ มิเช่นนั้นยามที่อยู่ในพระราชวัง เพียงแค่ความฉลาดเฉลียวของนาง หากต้องการเอาชีวิตตนย่อมไม่ใช่เรื่องยากอะไร ต่อให้นางจะปากแข็งเพียงนี้ ต่อให้นางจะหนีไป นางก็ไม่ลืมความจริงที่ว่าเคยเป็นฮองเฮาของเขามาก่อน!
เพียงแต่…บุรุษลึกลับผู้นั้นถึงกับเป็นราชวงศ์ของแคว้นเหลียนเชียว ทว่าในจดหมายไม่ได้กล่าวไว้อย่างละเอียดนัก ท่าทางอีกฝ่ายยังไม่ยอมเชื่อตนอย่างสิ้นเชิง
กองทัพของตนวนเวียนอยู่บริเวณชายแดนแคว้นเหลียนหลายวัน แต่จะอย่างไรก็ยังหาทางเข้าไม่พบ โชคดีที่คนของเขาพบร่องรอยของคนตระกูลอู่จึงสามารถนำจดหมายเข้าไปได้ ท่าทางอวิ๋นเม่ยก็ไม่นับว่าไร้ประโยชน์เสียทีเดียว อย่างน้อยก็ยังเหลือเส้นทางถอยเช่นนี้เอาไว้
ต้องทราบว่าบนโลกใบนี้ไม่มีมิตรและศัตรูถาวร เพื่ออวิ๋นซู เขาสามารถวางความแค้นที่มีกับตระกูลอู่ไปได้ชั่วคราว นี่คือวิธีการของเขา
เพียงแต่ในจดหมายของอีกฝ่ายไม่ได้กล่าวว่าจะเข้าสู่แคว้นเหลียนได้อย่างไร ท่าทางคงกำลังใคร่ครวญถึงความจริงใจของตน
เซียวอี้เชินค่อยๆ สงบลง หากต้องการติดต่อกับคนแคว้นเหลียนเขาจำเป็นต้องระมัดระวังเพิ่มขึ้นหลายส่วน มิเช่นนั้นจะตกอยู่ในจุดจบเช่นเดียวกับอวิ๋นเม่ย ต้องทำอย่างไรจึงจะทำให้ตนอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัยและสามารถใช้ประโยชน์จากอำนาจของตระกูลอู่ได้เล่า? เมื่อถึงตอนนั้นยังต้องคิดหาวิธีหนีออกจากเรื่องราวได้อย่างสมบูรณ์อีกด้วย
บุรุษรูปงามค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปยังท้องฟ้าอันมืดครึ้มในวันนี้พลันยกยิ้มเย็นชา ซูเอ๋อร์ ข้าทำถึงขั้นนี้เพื่อเจ้าแล้ว หลังจากเจ้ากลับมา ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ามีโอกาสหนีไปได้อีก!
…
ภายในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียน
ตำหนักของอวี๋เฟยเย็นยะเยือกหาใดเปรียบ ไม่มีความงดงามเปล่งประกายเฉกเช่นก่อนหน้านี้อีกต่อไป
จุดจบของพระสนมที่ใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมายไม่ได้โหดร้ายเฉกเช่นที่ทุกคนจินตนาการ เพียงแค่นางข้าหลวงที่ปรนนิบัติข้างกายถูกประหาร ส่วนนางถูกส่งไปอยู่ในตำหนักเย็นเงียบๆ กระทั่งตระกูลของอวี๋เฟยก็ไม่ได้พบหน้า สำหรับจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนแล้ว พระสนมที่ตายไปแล้วก็คือตาย ตอนนี้ตรวจสอบเรื่องจนกระจ่างชัดแล้วอย่างไรเล่า? ในเมื่อคนไม่อาจฟื้นคืนกลับมาจากความตาย อีกทั้งพระองค์ก็ไม่ใส่พระทัยในความตายของพระสนมเหล่านั้น ความโหดเหี้ยมของอวี๋เฟยก็ไม่ทำให้เกิดคลื่นอารมณ์ในพระทัยของพระองค์แม้แต่น้อย จึงรับสั่งตามพระทัย ให้ส่งนางเข้าตำหนักเย็นเสีย
เพียงแต่ชีวิตขององค์ชายห้ากลับไม่ได้ดีเช่นนั้น
เขาขังตัวเองอยู่ในตำหนักหลายวัน ความยโสโอหังในใจทำให้เขาไม่มีหน้าเหยียบย่างออกจากประตูตำหนักแม้เพียงครึ่งก้าว ใช้ชีวิตผ่านไปด้วยความหวาดกลัว ไม่ทราบว่ายามใดเสด็จพ่อจะรับสั่งกำจัดตำแหน่งองค์ชายของตน
เงาร่างๆ หนึ่งปรากฏตัวนอกตำหนักขององค์ชายห้าอย่างเงียบงัน
ใต้เท้าซูมีสีหน้าระมัดระวัง เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงเดินเข้าไปในประตูตำหนักอย่างเงียบเชียบ
“ทูลองค์ชาย ใต้เท้าซูมาพ่ะย่ะค่ะ”
ท่านตา?! หวงฝู่เซียวมีความยินดีเต็มใบหน้า ในที่สุดท่านตาก็เข้าวังแล้ว! เขายังคิดไปว่าเสด็จพ่อจะทำอะไรตระกูลซูเสียอีก! ตอนนี้หวงฝู่เซียวจำเป็นต้องระมัดระวังทุกด้าน กระทั่งความกล้าที่จะสั่งให้คนไปสืบข่าวก็ยังไม่มี ด้วยเกรงว่าจะทำให้จุดอ่อนของตนตกอยู่ในมือผู้อื่น ตอนนี้ใต้เท้าซูเข้าวังได้แล้ว เป็นการแสดงให้เห็นว่าเสด็จพ่อมิได้สอบสวนตระกูลซูใช่หรือไม่? เช่นนั้นตนยังมีทางพลิกฐานะใช่หรือไม่?
“เซียวเอ๋อร์!”
“ท่านตา! ในที่สุดเซียวเอ๋อร์ก็ได้พบท่าน!” หวงฝู่เซียวเดินเข้าไปด้วยความตื่นเต้น เฉกเช่นเดียวกับอวี๋เฟย ใต้เท้าซูให้ความสำคัญกับหลานผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง
ใต้เท้าซูมีสีหน้าเคร่งขรึมลง “ทรงผอมลงไปเพียงนี้ หรือข้าราชบริพารพวกนี้ทำให้พระองค์ลำบาก?!”
หวงฝู่เซียวแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “พวกเขากล้าหรือ! จะอย่างไรตอนนี้ข้าก็ยังเป็นองค์ชาย หากพวกเขากล้าไม่เคารพข้า ข้าโบกมือครั้งเดียวก็ทำให้พวกเขาตายได้แล้ว!”
“เช่นนั้น…พระองค์เป็นห่วงหมู่เฟยหรือ?”
หวงฝู่เซียวไม่ได้กล่าว เขารู้ว่าหมู่เฟยของตนทำความผิดใหญ่หลวง เสด็จพ่อไม่ประหารนางก็นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันมากล้นแล้ว
ใต้เท้าซูทอดถอนใจเบาๆ “เหตุใดพระองค์ไม่ระวังเช่นนี้ ทั้งๆ ที่ผ่านมาหลายปีเพียงนี้แล้ว ตอนนี้ถึงกับถูกจับได้! น่าแค้นใจนัก” บุตรีของตนกระทำสิ่งใด มิใช่ว่าเขาไม่รู้ เพียงแต่เวลาผ่านมานานหลายปีแล้วเพิ่งจะถูกขุดออกมา ช่างโชคร้ายจริงๆ
“ล้วนเป็นเพราะกงซุนซูผู้นั้น! หากไม่ใช่เพราะนาง เกรงว่าวันนี้องค์ชายใหญ่คงถูกลงโทษแล้ว!” เมื่อหวงฝู่เซียวคิดถึงอวิ๋นซูพลันเผยความโกรธเจือไอสังหารเผยออกมาที่ดวงตา
ใต้เท้าซูมีสีหน้าเคร่งขรึมลง “เซียวเอ๋อร์ อย่าได้หาเรื่องแม่ทัพกงซุนเด็ดขาด! จากความคิดของกระหม่อม พวกพระองค์ถูกผู้อื่นใช้ประโยชน์เข้าแล้ว!”
อะไรนะ?! หวงฝู่เซียวชะงักไปเล็กน้อย ใต้เท้าซูเข้าใจนิสัยของหลานตนผู้นี้เป็นอย่างดีจึงไม่คิดจะพูดอะไรให้มากความ หวงฝู่เซียวในตอนนี้จะต่อต้านฮองเฮาได้หรือ? สำหรับพวกเขา หากฮองเฮาสามารถดึงองค์ชายใหญ่ลงมาได้จริงๆ เช่นนั้นก็จะเป็นเรื่องดีที่สุด
“ท่านตา เสด็จพ่อทำให้พวกท่านลำบากหรือไม่?”
“หากฝ่าบาททำให้กระหม่อมลำบาก ตอนนี้กระหม่อมจะมายืนอยู่ที่นี่ได้หรือ? โปรดวางพระทัยเถิด ฝ่าบาทไม่มีใจจัดการเรื่องราชสำนักมาหลายปีแล้ว ขอเพียงพวกเราขุนนางไม่กระทำความผิดใหญ่หลวงก็จะไม่พาลมาถึงพวกเรา พระองค์เถิด ต้องคิดหาวิธีเสียหน่อย!”
บนใบหน้าของหวงฝู่เซียวเจือไปด้วยความกังวล “ตอนนี้หมู่เฟยถูกส่งไปอยู่ตำหนักเย็น ข้าไร้ความสามารถ” หากท่านตาต้องการให้ตนไปขอร้องเสด็จพ่อ นั้นย่อมเป็นการฆ่าตัวตายโดยสิ้นเชิง
“ไม่ใช่ให้พระองค์ช่วยหมู่เฟยของพระองค์ แต่ต้องการให้พระองค์คิดหาวิธีแย่งชิงความสำคัญในพระเนตรของฝ่าบาทอีกครั้ง! พระองค์จำเป็นต้องหาผู้ที่สามารถพึ่งพิงได้ในหมู่องค์ชายทั้งหลายเสียก่อน แล้วใช้อำนาจของอีกฝ่ายโจมตีองค์ชายใหญ่ นี่จึงจะเป็นภารกิจแรก! เรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากันอีกครั้ง เพียงมีองค์ชายใหญ่อยู่วันหนึ่ง พวกท่านก็ไม่มีใครมีโอกาสได้ขึ้นครองบัลลังก์!” พวกเขาเห็นได้อย่างชัดเจน องค์ชายใหญ่เป็นองค์ชายที่เกิดจากฮองเฮาพระองค์ก่อน ฝ่าบาทมีความรู้สึกผิดต่อฮองเฮาพระองค์ก่อน ดังนั้นตำแหน่งจักรพรรดินี้ เชื่อว่าต้องมอบให้องค์ชายใหญ่แน่แล้ว!
นี่เป็นหนึ่งในสาเหตุที่คนมากมายไม่ยอมรับ ตระกูลท่านมหาราชครูเร้นกาย ฮองเฮาพระองค์ก่อนหายตัวไปหลายปี เท่ากับว่าองค์ชายใหญ่ไม่มีอำนาจหนุนหลังใดๆ เพียงแต่ฝ่าบาทยังคงให้ความสำคัญกับเขาเพียงนี้ นี่เป็นผลเสียกับองค์ชายของพวกเขาที่พยายามมาหลายปี ผู้ใดจะไม่รู้สึกกล่าวโทษบ้างเล่า?
ยิ่งไปกว่านั้นองค์ชายใหญ่ไม่ต้องการไปมาหาสู่กับพวกเขาเหล่านี้ กระทำเรื่องใดไม่มีความปลิ้นปล้อนมากพอ เรียกได้ว่าเมื่อเขาปรากฏตัวก็จะเป็นศัตรูของคนนับไม่ถ้วนโดยพลัน
เรียกได้ว่ามีอำนาจไม่มากพอ ใต้เท้าซูคิดดีแล้วว่าสถานการณ์ของหวงฝู่เซียวในตอนนี้ไม่ดี จำเป็นต้องมีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งทำให้คลื่นลมสงบเสียก่อน
“เช่นนั้น…” แม้จะไม่พอใจแต่ท่านตากล่าวได้มีเหตุผล “ข้างกายเสด็จพี่รองมีเสด็จพี่สาม ส่วนเสด็จพี่สี่…ข้าไม่อย่างเกี่ยวข้องกับเขาจริงๆ ”
“ผู้ใดกล่าวว่าข้างพระวรกายองค์ชายรองมีองค์ชายสามอยู่แล้วพระองค์จะไปไม่ได้เล่า? ล้วนต้องอาศัยความสามารถของแต่ละคน องค์ชายสามมิได้ธรรมดาเฉกเช่นที่พระองค์คิด ในจุดนี้ภายหลังพระองค์ย่อมเข้าใจเอง สรุปแล้วหากมีโอกาส พระองค์ต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีกับองค์ชายรอง นี่ดีกว่าการที่พระองค์โดดเดี่ยวเพียงลำพัง ส่วนองค์ชายสี่ อย่าได้ไปล่วงเกิน”
หวงฝู่เซียวรู้สึกกดดันไม่น้อย แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยคิดว่าตนจะถึงกับตกอยู่ในสภาพที่ต้องประจบประแจงผู้อื่นถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เช่นนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเพราะสตรีผู้นั้น!
ใต้เท้าซูเห็นสีหน้าไม่ยินยอมบนใบหน้าของบุรุษผู้นี้จึงทำได้เพียงทอดถอนใจเบาๆ “กระหม่อมต้องไปแล้ว มิเช่นนั้นอาจถูกผู้มีใจคิดไม่ซื่อฉวยโอกาสได้ พระองค์คิดให้ดีเถิดว่าต่อไปจะทำเช่นไร หากมีโอกาส กระหม่อมจะมาเยี่ยมพระองค์ใหม่”
เมื่อเห็นบุรุษผู้นั้นเดินจากไป มือที่อยู่ในแขนเสื้อของหวงฝู่เซียวพลันกำแน่น มีความรู้สึกราวกับตนเป็นเนื้อปลาบนเขียงของผู้อื่น
เงาร่างร้อนรนร่างหนึ่งดึงดูดความสนใจของหวงฝู่เซียว “เสี่ยวโยวจื่อ มานี่!”
“เอ๋? องค์ชาย…”
เสี่ยวโยวจื่อถือถ้วยยาในมือเดินเข้ามา หวงฝู่เซียวขมวดคิ้ว “องค์ชายแปดเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ทูลองค์ชาย ตอนนี้องค์ชายแปดมีหมอหลวงหลายท่านคอยดูแล มีชีวิตชื่อมาขึ้นมากแล้ว แต่มักจะได้ยินองค์ชายแปดทรงตรัสว่าคิดถึงพระองค์พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยมองหวงฝู่เซียวอย่างระมัดระวัง อีกฝ่ายดวงตาเป็นประกาย “ออกไปเถิด”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เขาในตอนนี้ไม่อยากไปพบหวงฝู่รุ่ย ไม่ทราบว่าเพราะรู้สึกผิดหรือพาลโกรธกันแน่ ท่าทางเขามีชีวิตดีกว่าที่ตนคิด หรือว่าหมู่เฟยเกิดเรื่องจะมีเพียงตนที่ตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่?
ก็ถูก เดิมทีน้องแปดไม่มีอนาคตอันใดให้กล่าวถึง ต่อให้เป็นอย่างไร เขาก็ไม่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง
ต้องประจบประแจงเสด็จพี่รองหรือ? สมควรตาย ยุ่งยากจริงๆ!
…
ซ่างกวนเมิ่งเดินออกมาจากตำหนักฮองเฮา สีหน้าแย้มยิ้มค่อยๆ เคร่งขรึมลง
ตั้งแต่เรื่องครั้งที่แล้ว ท่าทีที่ฮองเฮามีต่อตนเย็นชาขึ้นมาก เฉกเช่นที่ท่านผู้อาวุโสกล่าว หากตนสูญเสียการสนับสนุนจากฮองเฮา เกรงว่าคงไม่มีวันที่จะพลิกฐานะได้ตลอดกาล! พยายามขบคิดไปถึงคำพูดของฮองเฮาเมื่อครู่นี้ ราวกับพระนางกล่าวถึงกงซุนซูโดยไม่ตั้งใจ ดูท่าแล้ว กระทั่งฮองเฮาก็ไม่พอพระทัยนังสารเลวนั่น!
จริงดังคาด หากต้องการให้องค์ชายใหญ่ยอมรับตน ก็จำเป็นต้องกำจัดนังสารเลวนั่นเสียก่อน!
นางไม่ยอมให้อีกฝ่ายจูงจมูกอีกต่อไป ตนในตอนนี้ผลัดเนื้อเปลี่ยนกระดูกแล้ว ไม่ใช่คุณหนูในห้องหอผู้โง่งมและดวงตาไร้แววเฉกเช่นเมื่อก่อนอีก นางไม่เชื่อว่าตนจะเทียบกับนังสารเลวที่เติบโตมาในหมู่บ้านชนบทผู้นั้นไม่ได้!
ซ่างกวนเมิ่งเดินมาถึงสวนบุปผาหลวงด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด เห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินไปเดินมาด้วยความลังเลบริเวณไม่ไกล
องค์ชายห้า? ไม่ใช่ว่าอวี๋เฟยถูกส่งไปตำหนักเย็นแล้วหรือ เหตุใดพระองค์จึงมีอารมณ์ออกมาอีก?
ประเดี๋ยวก่อน มิแน่ว่าตนอาจใช้ประโยชน์จากองค์ชายโชคร้ายผู้นี้ได้
หวงฝู่เซียวไม่เชี่ยวชาญเรื่องการประจบประแจง เขากำจัดข้ออ้างที่ตนเตรียมไว้ในใจก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่รอบแล้ว ต้องทำเช่นไรจึงจะทำให้เสด็จพี่รองรู้สึกว่าตนไปขอพึ่งพิงอย่างจริงใจเล่า?
“องค์ชายห้า”
ตอนนี้เองด้านหลังมีเสียงหนึ่งดังเข้าหู หวงฝู่เซียวหันไป เห็นสตรีงดงามกำลังเดินเข้ามาเงียบๆ
ดวงตาอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว ในใจหวงฝู่เซียวกระตุกเล็กน้อย ซ่างกวนเมิ่ง? เหตุใดนางจึงอยู่ที่นี่ได้
ไม่พบกันหลายวัน เหตุใดตนจึงรู้สึกว่านางดูงดงามขึ้นมาก ผิวขาวกระจ่างเมื่ออยู่ใต้แสงอาทิตย์ดูแวววาวทรงเสน่ห์ ดวงหน้าชุ่มชื่นราวสายน้ำ ประดุจดังดอกเหลียนฮวาฤดูร้อน ดวงตาอันงดงามกำลังจับจ้องมาที่ตน
ช่างเป็นหญิงงามจริงๆ แต่นางกลับเป็นคู่หมั้นขององค์ชายใหญ่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจท่านชายพลันเกิดความรู้สึกต่อต้าน
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
อวิ๋นซูศัตรูเยอะจริง อีจักรพรรดิเซียวหน้าหนามาก สั่งฆ่านางเอกเอง อยู่ๆ พอรู้ว่านางเอกกละบชาติมาเกิดเสือกต้องการอีก