หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 597 ศัตรูร่วมกัน
เล่มที่ 20 ตอนที่ 597 ศัตรูร่วมกัน
เพียงพริบตาเดียวสตรีในอาภรณ์สีม่วงก็เดินมาถึงเบื้องหน้าตน หวงฝู่เซียวรู้สึกว่ามีกลิ่นหอมอันน่าหลงใหลลอยมาตามลม สายตาที่เบนออกไปก่อนหน้านี้ปลายมองกลับมาอีกครั้ง คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับรอยยิ้มอ่อนโยนราวสายน้ำของซ่างกวนเมิ่ง
“องค์ชายห้า ไม่ได้พบกันนานเพคะ” ดวงตาของนางเปล่งประกายไปด้วยรอยยิ้ม เพียงแต่หวงฝู่เซียวกลับมีใบหน้าแข็งเกร็ง ตนไม่ออกจากตำหนักมาหลายวันแล้วจริงๆ ทำได้เพียงตอบรับอย่างกระอักกระอ่วนคำหนึ่ง
ซ่างกวนเมิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดาย
“พระองค์สบายดีหรือไม่เพคะ? รู้สึกไม่สบายที่ใดหรือไม่?” คำพูดของนางคละเคล้าไปด้วยความใส่ใจที่ไม่ปกปิดเลยแม้แต่น้อย ทำให้หวงฝู่เซียวอดไม่ได้ที่จะสงสัย
ตลอดมาซ่างกวนเมิ่งล้วนไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา ราวกับว่าหากที่ใดมีองค์ชายใหญ่ ที่นั่นย่อมมีนาง เคยเรียกหาไต่ถามตนเช่นนี้เมื่อใดกัน ช่างแปลกประหลาดจริงๆ หากกล่าวถึงฐานะของนาง พวกเขารู้เพียงว่านี่เป็นหลานสาวของฮองเฮาที่โผล่ออกมาจากอากาศ เพียงแต่หลานสาวของฮองเฮาไม่ได้มีเพียงนางผู้เดียว กล่าวไปแล้วก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของฮองเฮาเท่านั้น
“มะ ไม่เป็นไร”
หวงฝู่เซียวถอยหลังไปหลายก้าว ตอนนี้เอง ซ่างกวนเมิ่งกลับเอ่ยเรียกด้วยความแปลกใจ ถึงกับยื่นมือไปจับแขนเขาดึงมาเบื้องหน้าตน “พระองค์ได้รับบาดเจ็บนี่เพคะ!”
อะไรนะ?
เขาก้มหน้าลงมอง ไม่ทราบว่าตั้งแต่ยามใดที่หลังมือของตนมีรอยเลือดปรากฏขึ้นหนึ่งรอย
“บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ร้ายแรง”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเพคะ! พระวรกายของพระองค์ล้ำค่า ต่อให้ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยก็ไม่ควรมองข้าม!” ซ่างกวนเมิ่งรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าดุจทะเลสาบผืนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อของตน ช่วยเช็ครอยเลือดบนมือเขาเบาๆ จากนั้นจึงเป่าอย่างอ่อนโยน
ลมอุ่นประทับบนหลังมือหวงฝู่เซียว พริบตานั้นทำให้ใจของเขารู้สึกชาวาบ
นี่…เป็นเขาเข้าใจผิดไปหรือไม่? เหตุใดจึงรู้สึกว่าซ่างกวนเมิ่งผู้นี้กำลังประจบประแจงเขา?
“องค์ชาย ยังเจ็บอยู่หรือไม่เพคะ?” ซ่างกวนเมิ่งจัดการบาดแผลที่มือของเขาไปพลาง เบนสายตาขึ้นมองเขาด้วยความกังวลไปพลาง ในใจของหวงฝู่เซียวเกิดกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน “มะ ไม่เจ็บแล้ว”
สตรีงดงามเบื้องหน้าแย้มยิ้มสว่างไสวโดยพลัน ท่าทีหวานล้ำเช่นนี้ละลายใจของหวงฝู่เซียว ไม่ว่าบุรุษใดหากถูกคนงามเลิศล้ำเช่นนี้ปฏิบัติอย่างอ่อนโยนเพียงนี้ ในใจย่อมเกิดความยินดีและจินตนาการขึ้นหลายส่วน ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทีที่องค์ชายใหญ่มีต่อซ่างกวนเมิ่งมีผู้ใดไม่ทราบบ้าง คนผู้หนึ่งที่ไม่รู้จักรักหยกถนนบุปผาจะเหมาะสมกับคนงามเช่นนี้ได้อย่างไร
หรือว่า…แน่ใจของหวงฝู่เซียวคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
“หาได้ยากยิ่งที่จะได้พบกันในวังเช่นนี้ มิสู้คุณหนูซ่างกวนไปพูดคุยกันที่ตำหนักของข้าเป็นอย่างไร?”
บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งปรากฏความเขินอาย พยักหน้าเล็กน้อย “เช่นนั้นเมิ่งเอ๋อร์ขอรบกวนแล้วเพคะ”
คำพูดแต่ละคำของนางคละเคล้าไปด้วยความหวานล้ำที่มีเสน่ห์ยั่วยวนจิตใจ หวงฝู่เซียวที่เดิมทีรู้สึกมืดมนจนว่างเปล่า เมื่อได้พบกับคนงามที่อาจจะเป็นสตรีขององค์ชายใหญ่เช่นนี้ เขาจะไม่รู้สึกทะนงตนได้อย่างไร? ในฐานะที่เป็นบุรุษผู้หนึ่ง เขาย่อมมีความมั่นใจ อย่างน้อยซ่างกวนเมิ่งก็เลือกตนมิใช่หรือ?
ในมุมมืด สายตาสนุกสนานคู่หนึ่งมองคนทั้งสองเดินห่างไปไกล จากนั้นจึงค่อยเดินออกมา
“องค์ชายสี่ นั่นคุณหนูเมิ่งกับองค์ชายห้า เกิดอะไรขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ขันทีที่อยู่ข้างกายราวกับพบเรื่องแปลกใหม่อันใดจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
หวงฝู่อวี้แย้มยิ้ม “ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน แต่สองคนนี้รวมตัวกันย่อมไม่มีเรื่องดีอันใดเป็นแน่!” หวังเพียงว่าเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นต่อไปจะไม่ทำให้ตนผิดหวัง!
“เด็กๆ ยังไม่รีบยกชาให้คุณหนูเมิ่งอีก!” เสียงอันเย็นชาของหวงฝู่เซียวดังขึ้น ข้าราชบริพารรีบถอยออกไปด้วยความหวาดกลัว “พ่ะย่ะค่ะ”
“องค์ชายห้าไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองเช่นนี้ ใช่แล้ว ได้ยินว่าองค์ชายทรงอักษรได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ไม่ทราบว่ายินดีให้เมิ่งเอ๋อร์ไปชื่นชมภาพอักษรล้ำค่าที่ห้องทรงอักษรขององค์ชายหรือไม่คะ?”
สายตาของหวงฝู่เซียวหยุดอยู่บนกระดูกไหปลาร้าอันน่าหลงใหลของอีกฝ่ายจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ ผิวของซ่างกวนเมิ่งมิได้ดีเยี่ยมธรรมดา แต่กระจ่างใสราวกับกระเบื้องเคลือบ มีคนงามเช่นนี้อยู่ องค์ชายใหญ่ช่างไม่รู้จักเสพสุขเสียจริง
“องค์ชาย?” ซ่างกวนเมิ่งย่อมสังเกตุเห็นสายตาของหวงฝู่เซียว มุมปากยกยิ้มเป็นวงโค้ง เสียงเรียกนี้ปลุกบุรุษให้กลับมาจากความคิด
“หือ? ห้องหนังสือหรือ? ได้ คุณหนูเมิ่งสนใจนับเป็นเกียรติของข้า เชิญทางนี้”
หวงฝู่เซียวในยามนี้เฝ้าอยู่ข้างกายซ่างกวนเมิ่ง คอยดูแลด้วยความพิถีพิถันแตกต่างจากท่าทีในยามปกติโดยสิ้นเชิง ร่างของเขาเคลื่อนเข้าไปใกล้คนงามคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้งใจ สูดดมกลิ่นหอมบนร่างนาง
การเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้จะรอดพ้นสายตาของซ่างกวนเมิ่งไปได้อย่างไร นางหัวเราะในใจอย่างเย็นชา บุรุษใต้หล้าต่างก็เป็นเช่นนี้ นางรู้นานแล้ว เพียงแต่เหตุใดมีเพียงคนผู้นั้นที่ไม่สนใจตนเล่า? นางไม่ยอม! นางไม่อนุญาตให้ตนแพ้ผู้ใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งนังสารเลวนั่น! ตนมีร่างกายเช่นนี้ ขอเพียงต้องการ ไม่ว่าบุรุษใดก็ต้องยอมกราบกรานอยู่ใต้กระโปรงนาง ต่อให้เป็นองค์ชายก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น!
ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก ซ่างกวนเมิ่งก้าวเข้าไป หวงฝู่เซียวปิดประตูอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าจะมีผู้ใดมารบกวน
ความหดหู่ในหลายวันมานี้หายไปราวกับอากาศเพราะซ่างกวนเมิ่ง บางทีวันนี้คงมีเหตุการณ์เหนือคาดอันใดเกิดขึ้นกระมัง? เขามีนางบำเรองดงามมากมาย เพียงแต่ซ่างกวนเมิ่งผู้นี้ไม่เหมือนกัน หากมีนาง ความยิ่งทนงในฐานะบุรุษคงถูกเติมเต็มอย่างเยี่ยมยอด!
ความรู้สึกเช่นนั้น ราวกับตนเอาชนะองค์ชายใหญ่ได้ก็มิปาน!
“นี่คืออักษรขององค์ชายห้าหรือ? ยอดเยี่ยมเหนือผู้อื่นจริงๆ เพคะ เมฆาล่องลอย สายน้ำไหลวน ดูปราณีตสบายตายิ่งนัก!”
“จริงหรือ? เจ้าคิดเช่นนี้จริงๆ หรือ?” ใบหน้าของหวงฝู่เซียวเต็มไปด้วยความยินดี ถึงกับยื่นมือไปทางซ่างกวนเมิ่งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของอีกฝ่ายเปล่งประกาย ขยับเลี่ยงเบาๆ โดยพลัน สัมผัสถูกอากาศเช่นนี้ทำให้หวงฝู่เซียวใบหน้ากระตุก ดึงมือกลับมาอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ
เขารีบร้อนเกินไปหรือ?
“เพียงแต่…”
“เพียงแต่อะไร?”
ซ่างกวนเมิ่งเบนสายตาขึ้นมอง “เพียงแต่เมิ่งเอ๋อร์รู้สึกเสียดายแทนองค์ชายห้าเพคะ”
หวงฝู่เซียวคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะกล่าวเช่นนี้จึงเงียบลงโดยพลัน
“ตอนนี้องค์ชายแปดยังรักษาพระวรกายอยู่กระมัง? ขออภัยที่เมิ่งเอ๋อร์ต้องพูดตามตรง หากมิใช่เพราะคุณหนูกงซุนผู้นั้น องค์ชายห้าจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้หวงฝู่เซียวพลันหน้าเปลี่ยนสีตามคาด
“คุณหนูกงซุนผู้นี้เกินไปแล้วจริงๆ ครั้งก่อนยังทำร้ายเมิ่งเอ๋อร์จนถูกแม่ทัพกงซุนตำหนิ ทั้งๆ ที่เมิ่งเอ๋อร์มิได้ทำอะไรทั้งสิ้น แต่กลับต้องพบกับเรื่องราวเช่นนี้ ตอนนี้เมิ่งเอ๋อร์กลายเป็นตัวตลกของแคว้นเหลียนไปแล้ว!” ในดวงตาของซ่างกวนเมิ่งมีประกายน้ำตาที่ทำให้ผู้คนต้องปวดใจ หวงฝู่เซียวพลันคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ นางกับตนพบเจอเรื่องคล้ายกันจริงๆ ล้วนถูกกงซุนซูลากไปพัวพัน
“คุณหนูเมิ่ง เรื่องผ่านไปแล้ว อย่าโศกเศร้าไปเลย”
“องค์ชายห้าคงไม่ทราบ คุณหนูกงซุนผู้นั้นยังล่อลวงองค์ชายใหญ่เป็นการส่วนตัว ทำให้องค์ชายใหญ่เข้าใจเมิ่งเอ๋อร์ผิด! เมิ่งเอ๋อร์รู้สึกปวดใจจริงๆ หากกล่าวถึงความงดงามความสามารถ เมิ่งเอ๋อร์สู้คุณหนูกงซุนไม่ได้ที่ใดบ้าง?”
“ไม่! กงซุนซูผู้นั้นเทียบไม่ได้แม้แต่หนึ่งนิ้วของคุณหนูเมิ่ง!” ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิน่าเล่าซ่างกวนเมิ่งถึงมาหาตน คิดไม่ถึงว่ากงซุนซูผู้นั้นจะมีความสามารถเพียงนี้ กระทั่งกล้าดึงดูดความสนใจจากองค์ชายใหญ่!
“จริงหรือเพคะ?” ซ่างกวนเมิ่งเบนสายตาขึ้นอย่างน่าสงสาร ท่าทีประดุจดอกไม้กลางสายฝนเช่นนี้ทำให้ในสมองของหวงฝู่เซียวส่งเสียงดังสนั่น เดินไปเบื้องหน้าอย่างควบคุมตนเองไม่อยู่ ดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดเบาๆ “จริงสิ คุณหนูเมิ่งงดงามเพียงนี้ เป็นองค์ชายใหญ่ที่ไม่รู้จักเสียดายวาสนา หากเปลี่ยนเป็นข้า จะต้องหวงแหนคุณหนูเมิ่งให้ดีเป็นแน่”
มุมปากของซ่างกวนเมิ่งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลำพองใจ จากนั้นจึงเอนศีรษะซบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ “แต่ดูเหมือนคุณหนูกงซุนจะมีอคติกับเมิ่งเอ๋อร์ ก่อนหน้านี้ยังข่มขู่เมิ่งเอ๋อร์ด้วย แต่นางมีแม่ทัพกงซุนหนุนหลัง เมิ่งเอ๋อร์หวาดกลัวจริงๆ เพคะ”
“หึ นางกล้าหรือ! คุณหนูเมิ่งโปรดวางใจ ข้าจะไม่ยอมให้นางทำร้ายเจ้าแม้แต่ปลายเส้นผม!” ผมของนางหอมหวลเช่นนี้ทำให้หวงฝู่เซียวหลงใหล ค่อยๆ ก้มศีรษะลงคิดสูดดม ไม่นึกว่าในอ้อมกอดจะว่างเปล่า ซ่างกวนเมิ่งหลบออกไปได้อย่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก
คนงามเผยท่าทีเขินอายออกมา “องค์ชายห้าดีกับเมิ่งเอ๋อร์เพียงนี้ เมิ่งเอ๋อร์ไม่มีอะไรจะตอบแทน เพียงแต่คุณหนูกงซุนผู้นั้นรับมือไม่ง่ายเลย เมิ่งเอ๋อร์มีความคิดอย่างหนึ่งเพคะ”
“อ้อ? ลองกล่าวมาให้ฟังเสียงหน่อยเถิด” ความผิดหวังในใจของหวงฝู่เซียวถูกกดเอาไว้ด้วยความรังเกียจและคับแค้นใจที่มีต่ออวิ๋นซูอย่างรวดเร็ว! ความแค้นนี้ต้องตอบแทนอย่างสาสม!
“มิใช่ว่าอาการประชวรขององค์ชายแปดไม่อาจรักษาหรือเพคะ? ในเมื่อคุณหนูกงซุนเข้าใจวิชาแพทย์ มิสู้ให้องค์ชายแปดออกหน้า เรียกให้คุณหนูกงซุนเข้าวังมารักษาพระองค์ เมื่อถึงตอนนั้นก็ถือโอกาสวางยาในน้ำชาคุณหนูกงซุน แต่คงผิดต่อองค์ชายห้าแล้วเพคะ สตรีเช่นนี้ไม่เหมาะสมกับองค์ชายจริงๆ อย่างไรก็ตาม…ตอนนี้องค์ชายห้าสูญเสียอำนาจไปแล้ว หากได้เป็นบุตรเขยของแม่ทัพกงซุน อนาคตขององค์ชายต้องไม่มีขีดจำกัดเป็นแน่ รอให้คุณหนูกงซุนกลายเป็นคนขององค์ชายเสียก่อน จะฆ่าจะแกง มิใช่ว่าอยู่ที่องค์ชายจะจัดการแล้วหรือ?”
ที่แท้ ความหมายของนางก็คือ…
กงซุนซูผู้นั้นห่างไกลจากซ่างกวนเมิ่งยิ่งนัก! เพียงแต่นางกล่าวได้ถูกต้อง รอให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกเสียก่อน แม่ทัพกงซุนจะไม่ยอมรับตนเป็นบุตรเขยคงไม่ได้! ยิ่งไปกว่านั้น หากทำให้นางเป็นคนของตนได้จริงๆ ต้องการจะทรมานเช่นไร จะกักขังอยู่ในห้องเช่นไรก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้!
ช่างเป็นความคิดที่ดีจริงๆ! เพียงแต่หากเป็นเช่นนี้…สายตาที่หวงฝู่เซียวมองไปยังซ่างกวนเมิ่งเต็มไปด้วยความสงสัยและสับสน สตรีตรงข้ามมีปฏิกิริยาขึ้นมาโดยพลัน เขากังวลว่าจะพลาดคนงามล้ำเลิศอย่างตนไปกระมัง
“องค์ชายโปรดวางพระทัย หากต้องร่วมหอกับสตรีเช่นนั้นนับว่าอยุติธรรมต่อองค์ชายเกินไปจริงๆ รอให้องค์ชายได้รับความสำคัญจากองค์จักรพรรดิอีกครั้งเสียก่อน อาจจะมีอุบัติเหตุอันใดเกิดขึ้นจนทำให้คุณหนูกงซุนตายไปก็เป็นได้ เช่นนั้นจะมีผู้ใดกล่าวอันใดได้เล่า? เมื่อถึงตอนนั้น…เมิ่งเอ๋อร์ต้องขอบคุณองค์ชายเป็นอย่างดีแน่นอน ที่พระองค์ช่วยระบายความโกรธแค้นนี้แทนเมิ่งเอ๋อร์!” นางลูบผมที่อยู่บริเวณหน้าอกอย่างเขินอาย ขยับเล็กน้อย คอเสื้อพลันสยายออกเผยผิวขาวนวล หวงฝู่เซียวที่ได้เห็นพลันต้องเลือดลมสูบฉีดถึงสมอง
“ในเมื่อคุณหนูเมิ่งมีศัตรูคนเดียวกันกับข้า พวกเราย่อมต้องร่วมแรงร่วมใจกันถึงจะถูก! คุณหนูเมิ่งโปรดวางใจ ข้าต้องทำให้กงซุนซูรับรู้ถึงความร้ายกาจของพวกเราเป็นแน่!”
เขาเดินเข้าไปใกล้ กุมมือเล็กๆ อันเย็นยะเยือกของซ่างกวนเมิ่ง
อีกฝ่ายเบนสายตาขึ้นอย่างอ่อนโยนราวกับสายน้ำ พยักหน้าเล็กน้อย เบนสายตาออกไปนอกหน้าต่าง พลันมีความดุดันปรากฏขึ้นในดวงตา
มือของบุรุษวางลงบนหลังของซ่างกวนเมิ่ง สตรีมีแสร้งทำเป็นปฏิเสธเล็กน้อย ยิ่งกระตุ้นจิตใจทะยานอยากของหวงฝู่เซียว จนกระทั่งซ่างกวนเมิ่งคิดว่าพอประมาณแล้วจึงค่อยๆ เอนตัวออกมา “เมิ่งเอ๋อร์มาที่นี่ระยะหนึ่งแล้ว หากถูกผู้อื่นพบจะไม่เป็นผลดีต่อองค์ชาย มิสู้พวกเราค่อยหาเวลามาปรึกษากันใหม่เป็นอย่างไรเพคะ”
“ได้ ได้ ล้วนฟังเจ้า…”
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ซวยแล้วอวิ๋นซู มีแต่พวกผู้ร้ายวางแผนลับหลัง