หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 602 องค์ชายถูกพิษ
เล่มที่ 21 ตอนที่ 602 องค์ชายถูกพิษ
ทั้งสามคนในห้องมองไปยังหวงฝู่เซียวด้วยความแปลกใจ เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ทำไม?”
เลือดหยดหนึ่งไหลลงมาถูกหลังมือของเขา รู้สึกคันเล็กน้อยบริเวณจมูกจึงยกมือขึ้นลูบโดยไม่รู้ตัว ถึงกับเปื้อนรอยเลือดรอยใหญ่ “นี่ นี่มันอะไร?!”
หวงฝู่เซียวตกใจยิ่งนัก จากนั้นจึงยืนขึ้น ร่างกายโอนเอน รู้สึกทุกสิ่งทุกอย่างเบื้องหน้าพร่าเลือน เสียงปังดังขึ้น เขาใช้มือยันโต๊ะจนจานขนมพลิกคว่ำ
“องค์ชายห้า?” อวิ๋นซูดวงตามืดครึ้มลง บุรุษเบื้องหน้ามีดวงตาเหม่อลอย ปากพึมพำกับตนเอง “เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น? ข้า…”
ผิวหนังทั้งร่างค่อยๆ เห่อร้อน ใบหน้าของเขามีสีแดงอันแปลกประหลาดปรากฏขึ้น สติรับรู้เลือนลางไม่ชัดเจน ใบหน้ายังคงเปื้อนเลือดที่ไหลลงมา
“เสด็จพี่ ท่านเป็นอะไรไป?! เร็ว รีบตาหมอหลวง!”
“…พ่ะย่ะค่ะ! พ่ะย่ะค่ะ! บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้!” ซานสุ่ยวิ่งออกไปนอกห้อง ตกใจเสียจนแยกทิศทางไม่ออก
หวงฝู่รุ่ยคิดจะเข้าไปประคองเขา เมื่อสัมผัสถูกหลังมืออีกฝ่ายถึงกับมีความรู้สึกร้อนตีกลับมา “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้? เสด็จพี่? เสด็จพี่?!”
“ร้อน…ร้อนยิ่งนัก…” หวงฝู่เซียวฟุบลงไปบนโต๊ะในพริบตา ใช้มือดึงคอเสื้อของตนให้เปิดออก ร่างกายกระตุกโดยไม่รู้ตัว ปากส่งเสียงครางที่ทำให้ผู้คนต้องหน้าแดงออกมา ทำให้หวงฝู่รุ่ยที่อยู่ด้านข้างรู้สึกกระอักกระอ่วนยิ่งนัก
“องค์ชายแปด ดูท่าทีแล้วองค์ชายห้าคงถูกพิษแล้วเพคะ” สายตาของอวิ๋นซูตกอยู่บนกาน้ำชา ยื่นมือออกไปหยิบกาน้ำชาขึ้น กดกลไกลับอันหนึ่งแล้วเทน้ำชาลงมาหนึ่งจอก หยิบเข็มเงินออกจากแขนเสื้อเพื่อใช้ทดสอบ พบว่าเข็มเงินกลายเป็นสีแดงคล้ำ!
“นี่…” หวงฝู่รุ่ยทราบดีว่าการใช้เข็มเงินทดสอบพิษนั้น หากเปลี่ยนเป็นสีดำก็คือมีพิษ เช่นนั้นสีแดงคล้ำคืออะไร?
สายตาลึกล้ำของอวิ๋นซูมองไปยังบุรุษบนโต๊ะ “นี่คือยาปลุกกำหนัด” ยิ่งไปกว่านั้นดูแล้วคงมีความรุนแรงไม่ธรรมดา ยาปลุกกำหนัดที่นางรู้จักร้ายกาจจนสามารถทำให้ผู้คนปล่อยเนื้อปล่อยตัวถึงสามวันสามคืน จากนั้นจะเหน็ดเหนื่อยจนตาย ทว่าเมื่อดูสภาพของหวงฝู่เซียวแล้ว ยังคงมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
อย่างไรก็ตาม นางรู้ว่าหวงฝู่เซียวมีความคิดอะไรกับตน เพียงแต่…เขาจะไม่ต้องการชีวิตตัวเองเชียวหรือ?
“ร้อนเหลือเกิน! ร้อนเหลือเกิน!” บุรุษบนโต๊ะเริ่มดิ้นอย่างรุนแรง “เร็ว รีบกดเขาไว้!”
ยาปลุกกำหนัดชนิดนี้มิอาจสัมผัสเพศตรงข้ามได้ เมื่อสัมผัสเขา เกรงว่าฤทธิ์ของยาจะทำให้เกิดเรี่ยวแรงผิดปกติ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหยุดหวงฝู่เซียวได้!
หวงฝู่รุ่ยพยักหน้าอย่างร้อนรน รีบเข้าไปกดไหล่เขาไว้ “เสด็จพี่ ได้สติเสียทีเถิด! ข้าคือรุ่ยเอ๋อร์! ข้าคือรุ่ยเอ๋อร์!”
ร่างกายของหวงฝู่เซียวกระตุกอย่างรุนแรง โต๊ะสั่นโยกอย่างแรงตามการเคลื่อนไหวของเขา ทำให้จานกระเบื้องพลิกลงเต็มพื้น ในสถานการณ์เช่นนี้เดิมทีควรจะใช้เข็มเงินสกัดจุดชีพจรให้เขาเสียก่อน เพียงแต่อวิ๋นซูรู้ว่าเมื่อมีเพศตรงข้ามเข้าไปใกล้ สถานการณ์จะมีใช่อะไรที่ตนควบคุมได้อีก
บนหน้าผากของหวงฝู่รุ่ยมีเหงื่อซึมออกมาชั้นหนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งร่างเพื่อมิให้หวงฝู่เซียวสลัดไหล่ทั้งสองออกจากตนไปได้
จนกระทั่งด้านนอกมีเสียงฝีเท้าร้อนรนดังแว่วมา ซานสุ่ยพาหมอหลวงหลายท่านตามมาแล้ว
“เอ๋?! นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”
“ใต้เท้าทุกท่าน เร็ว รีบตรึงองค์ชายห้าไว้!”
หมอหลวงหลายคนร่วมแรงกันตรึงมือทั้งสองของหวงฝู่เซียวเอาไว้ บุรุษผู้นั้นส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง ทั้งยังกัดหมอหลวงผู้หนึ่งด้วย!
“ชีพจรสับสนยิ่งนัก! ขะ ข้าไม่เคยพบชีพจรเช่นนี้มาก่อน!”
ใบหน้าของหวงฝู่เซียวปรากฏเส้นเลือดสีดำขึ้น มีเลือดไหลออกมาจากจมูกมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถูกอากาศไม่นานก็กลายเป็นน้ำตาลดำ
“ปล่อยข้า…ปล่อยข้า…” มือของหวงฝู่เซียวสะบัดไปมาในอากาศอย่างดุร้าย สายตาของเขาจ้องไปยังอวิ๋นซูที่อยู่เบื้องหน้าเขม็ง ราวกับต้องการพุ่งเข้าไปกอดรัดนางอย่างไรอย่างนั้น ท่าทีเช่นนี้ทำให้หวงฝู่รุ่ยไม่อาจทนมองต่อไปได้อีก นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดเสด็จพี่จึงดื่มชานั้นไปจนมีสภาพเช่นนี้ได้?!
“เมื่อครู่องค์ชายห้าทรงเสวยสิ่งใด?” หมอหลวงหันมา มีเหงื่อเต็มใบหน้า ต้องทราบว่าหวงฝู่เซียวถูกพิษอะไรเสียก่อนพวกเขาถึงจะให้ยาได้
“ใต้เท้า เมื่อครู่องค์ชายห้าทรงเสวยชาจอกนี้” อวิ๋นซูชี้ไปที่กาน้ำชาบนโต๊ะ หมอหลวงรีบเข้าไปตรวจสอบอย่างละเอียด
หวงฝู่รุ่ยรีบร้อนถอยไปข้างกายอวิ๋นซู “คุณหนูกงซุน มีวิธีช่วยเสด็จพี่ของข้าหรือไม่?”
อวิ๋นซูขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่เขาอย่างเรียบเฉย สายตาเช่นนี้ทำให้หวงฝู่รุ่ยรู้สึกผิด ในดวงตาเต็มไปด้วยความร้องขอ
“องค์ชายแปดทรงทราบหรือไม่ว่าในชานี้มีอะไรอยู่?”
“…” องค์ชายแปดกัดริมฝีปากเบาๆ ท่าทีเช่นนี้อธิบายทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว “ล้วนเป็น…ความผิดของข้า หากหนูกงซุนต้องการตำหนิก็ตำหนิข้าเถิด หากมีวิธีช่วยเสด็จพี่ของข้า หวังว่าคุณหนูกงซุนจะ…”
“องค์ชายแปด”
ในน้ำเสียงของอวิ๋นซูมิปรากฏอารมณ์ใดๆ แม้แต่น้อย “ความจริง ชาจอกนั้นที่องค์ชายห้ารินชาให้หม่อมฉันถูกหม่อมฉันสับเปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นชาที่พระองค์เสวยแทนหม่อมฉันจึงไม่มีพิษ”
ดวงตาของหวงฝู่รุ่ยสว่างวาบ อ้าปากเล็กน้อย แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใด
หรือว่า…ตั้งแต่แรกเริ่มคุณหนูกงซุนก็รู้ว่าเสด็จพี่ห้ามีแผนร้ายต่อนางแล้ว? นางรู้ว่าเสด็จพี่ต้องการทำร้ายนาง ดังนั้นจึงใช้ดาบคืนสนอง?
“เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าองค์ชายห้าจะมีอคติกับหม่อมฉันลึกล้ำเพียงนี้ หากหม่อมฉันดื่มชานี้เข้าไป ผลลัพธ์มิอาจคาดเดา เมื่อถึงตอนนั้น องค์ชายแปดคิดจะทำเช่นไรหรือเพคะ?”
ความหมายของนางก็คือ ตอนนี้จะให้นางช่วยคนหรือ? ในยามที่หวงฝู่เซียวทำร้ายนาง เคยมีความเห็นอกเห็นใจบ้างหรือไม่? หวงฝู่รุ่ยคล้ายไม่มีความคิดจะขอร้องแทนหวงฝู่เซียวอีก ต่อให้นางมีวิธี นางก็จะไม่ช่วย
คนผู้นี้คิดจะใช้วิธีการโหดเหี้ยมเพียงนี้มาสร้างความอัปยศให้ตน อวิ๋นซูรู้ตัวว่าตนไม่ใช่คนดีอะไร ไม่คิดปล่อยเสือกลับคืนภูเขา
หวงฝู่เซียวคำรามออกมาโดยไร้สติรับรู้ สายตาของเขาหยุดอยู่บนร่างของอวิ๋นซู สมองปรากฏเพียงความคิดเดียวเท่านั้น สตรี! เขาต้องการสตรี! ความร้อนบนร่างยากทานทน เขาต้องการใช้สตรีมาแก้ความกระหายอยาก! ท่ามกลางสายตาอันพร่าเลือน ใบหน้าของอวิ๋นซูค่อยๆ เปลี่ยนไปงดงามหาใดเปรียบ บนใบหน้าอันบ้าคลั่งถึงกับปรากฏรอยยิ้มแปลกประหลาดขึ้นมา “คุณหนูเมิ่ง…เมิ่ง คุณหนูเมิ่ง…ฮ่าๆ …มา มา…”
คุณหนูเมิ่ง?! อวิ๋นซูจับคำพูดของเขาได้อย่างคมกริบ ซ่างกวนเมิ่ง?
“อา!” ทันนั้นหวงฝู่เซียวตะโกนขึ้นฟ้า ความร้อนระลอกหนึ่งแผดพุ่งออกมาจากปาก กระอักเลือดลงไปบนร่างของท่านหมอเบื้องหน้าผู้หนึ่ง ทำให้ชุดขุนนางของอีกฝ่ายเปื้อนไปด้วยโลหิตในพริบตา
“องค์ชายห้า!”
ในดวงตาของอวิ๋นซูเกิดประกาย รีบหยิบเข็มเงินหยาบๆ เข็มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ เดินไปเบื้องหลังหวงฝู่เซียว ปักเข็มลงไปบริเวณลำคอของเขา บุรุษหยุดร้องโดยพลัน ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างมองไปเบื้องหน้า สงบลงราวกับพายุฝนที่สงบเงียบ
“ข้าทำเพียงช่วยสงบพิษที่องค์ชายได้รับไปชั่วครู่เท่านั้น ส่วนเรื่องกำจัดพิษ เกรงว่าข้าจะไร้ความสามารถ” นางฝังเข็มครั้งนี้เพียงเพราะไม่ต้องการให้หวงฝู่เซียวตายไปเช่นนี้ ซ่างกวนเมิ่งหรือ? มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเขากับซ่างกวนเมิ่งหรือ?
“ฮ่าๆ ฮ่าๆ …” เสียงอันลุ่มหลงดังมาจากปากหวงฝู่เซียว “คุณหนูเมิ่ง…คุณหนูเมิ่ง…”
หมอหลวงหลายคนหน้าเปลี่ยนสี สบตากันอย่างกระอักกระอ่วน ผู้ใดไม่ทราบบางว่าฮองเฮามีเจตนาจับคู่คุณหนูเมิ่งกับองค์ชายใหญ่ ด้วยสภาพขององค์ชายห้าในยามนี้ ถึงกับพึมพำเรียกชื่อคุณหนูเมิ่งออกมา มิใช่ว่าจะทำให้เกิดคลื่นลมหรือไร?
การเคลื่อนไหวทางด้านนี้ มิทราบว่าส่งผลไปถึงนอกตำหนักตั้งแต่ยามใด
ในตำหนักฮองเฮา
แม่ทัพกงซุนนั่งอยู่ในห้องโถงอย่างอดรนทนไม่ไหว มิได้ดื่มชาที่อยู่ข้างกายแม้แต่อึกเดียว
“กงกง ฮองเฮาทรงกำลังหยอกล้อแม่ทัพเช่นข้าหรือไร?”
ขันทีใหญ่แย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “มะ มิใช่ขอรับ ท่านแม่ทัพ…นี่เพิ่งจะผ่านไปครู่เดียว…”
“ครู่เดียวอันใดกัน! มิใช่ฮองเฮาทรงตรัสว่ามีเรื่องสำคัญกับข้าหรือ? ผลกลับกลายเป็นว่าให้ข้ารออยู่นานเพียงนี้! ช่างเถิด! ไม่รอแล้ว กลับไปกราบทูลฮองเฮาด้วยว่า เข้าวังมาครั้งหน้าข้าจะมาเข้าเฝ้าใหม่!”
ขันทีใหญ่ยังคิดจะกล่าวอะไรบางอย่าง ทว่าแม่ทัพกงซุนถึงกับยื่นมือออกไปจับกระบี่บริเวณเอว การกระทำนี้ทำให้ขันทีตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ไม่กล้าเคลื่อนไหวตามใจ
“หึ” แม่ทัพกงซุนแค่นเสียงโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย จากนั้นจึงเดินก้าวใหญ่ออกไปจากตำหนักฮองเฮา
อีกด้านหนึ่ง
“เหนียงเหนียง แม่ทัพกงซุนรอไม่ไหว ไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ภายในสวนบุปผา ขันทีใหญ่ที่ส่งแม่ทัพกงซุนไปแล้วกลับมารายงานอย่างรวดเร็ว
ฮองเฮาจิบชาด้วยสีหน้าสบายอุรา “เปิ่นกงรู้แล้วว่าแม่ทัพกงซุนรอได้ไม่นานเท่าใดนัก ได้ยินว่ามีหมอหลวงไปหาองค์ชายห้าแล้วกระมัง? เวลาเพียงเท่านี้ นับว่าเปิ่นกงช่วยนางครั้งหนึ่งแล้ว”
“เหนียงเหนียง คุณหนูเมิ่งไปแล้วเพคะ” แม่นมด้านหลังเอ่ยปาก
ฮองเฮาเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย ซ่างกวนเมิ่งผู้นี้ ในที่สุดก็รู้จักฉลาดขึ้นมาแล้ว เรื่องยืมมีดฆ่าคนเช่นนี้มิต้องสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงเป็นที่สุด ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่ก็จะไม่ลำบากมาถึงตน ต่อให้กำจัดกงซุนซูไม่ได้ก็ยังดึงองค์ชายห้าลงน้ำได้
คิดหรือว่าแม่ทัพกงซุนจะปล่อยเขาไป? ไม่ว่าวันนี้ฝ่ายไหนจะชนะย่อมมีแต่ประโยชน์กับตน
ซ่างกวนเมิ่งในยามนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังตำหนักของหวงฝู่รุ่ย หมอหลวงที่ดูร้อนรนหลายท่านเมื่อครู่นี้ทำให้ในใจของนางเกิดความรู้สึกยินดีอันบ้าคลั่ง
สำเร็จแล้ว! ในที่สุดนังสารเลวนั่นก็ล้มแล้วกระมัง?
ยาที่นางให้หวงฝู่เซียวไม่ใช่ยาปลุกกำหนัดธรรมดาอันใด เมื่อหวงฝู่เซียวลงมือสำเร็จ นังสารเลวนั่นก็จะกลายเป็นของเล่นของบุรุษทุกคน! บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งเจือไปด้วยรอยยิ้มอำมหิต รอให้หวงฝู่เซียวเล่นจนพอเสียก่อน ฤทธิ์ของยาจะมีแต่เพิ่มไม่มีลด เมื่อถึงตอนนั้น นังสารเลวนั่นจะเรียกร้องให้ผู้อื่นเสพสมกับนางไปทั่ว เมื่อเรื่องแพร่ออกไป นังสารเลวนั่นคงไม่มีชื่อเสียงอันใดให้กล่าวถึงอีก
ไม่ต้องพูดถึงว่าองค์ชายใหญ่จะไม่ต้องการนางเลย คนเช่นนี้คงไม่มีหน้าอยู่ในแคว้นเหลียนด้วยซ้ำ! แม่ทัพกงซุนจะรักใคร่นังตัวปลอมเช่นนี้จริงๆ หรือ? อย่าโง่ไปเลย แต่เห็นแก่หน้าองค์ชายใหญ่ รอให้คุณหนูกงซุนกลายเป็นสตรีที่มีบุรุษทุกผู้เป็นสามีเสียก่อน เกรงว่าแม่ทัพกงซุนจะเกลียดชังนังสารเลวที่มีชื่อเสียงเลวร้ายผู้นั้นอย่างลึกล้ำเป็นแน่!
ซ่างกวนเมิ่งรู้สึกว่านี่ยังไม่เพียงพอ! ยาพิษชนิดนี้จะทำให้นังสารเลวผู้นั้นกลายเป็นคนโง่งมโดยสิ้นเชิง! เป็นสตรีโง่งมที่มีความปรารถนาไม่สิ้นสุด! นางสามารถจินตนาการถึงภาพเช่นนั้นได้เลยทีเดียว ภาพที่ทำให้นางมีความสุขอย่างหาใดเปรียบ
นางไม่ยอมให้นังสารเลวนั่นตายสบายเพียงนั้น รอให้องค์ชายใหญ่ทอดทิ้งนางเสียก่อน ตนจะให้คนไปพานางไปส่งที่หอโคมเขียวชั้นต่ำที่สุด ให้นางอยู่ที่นั่นไปชั่วชีวิต! มอบจุดจบอันน่าอนาจจนนางเป็นครึ่งคนครึ่งผี! มีเพียงเช่นนี้เท่านั้น ตนถึงจะระบายความโกรธแค้นได้!
“คุณหนู นั่นมิใช่แม่ทัพกงซุนหรือ?” นางข้าหลวงที่อยู่ข้างกายชี้ไปยังบุรุษบริเวณไม่ไกลที่กำลังเดินก้าวเข้ามา
ซ่างกวนเมิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางในตอนนี้มิหวาดกลัวแม่ทัพกงซุนแล้ว ต่อให้เขาโกรธเกรี้ยวจริงๆ แล้วอย่างไรเล่า ผู้ที่ทำเรื่องชั่วช้ามีเพียงองค์ชายห้าเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับตนแม้เพียงครึ่งส่วน! ความร้ายกาจของยาพิษชนิดนี้ก็คือ หากผู้ใดเสพสมกับผู้ที่ถูกพิษนั้น พิษจะลามไปบนตัวบุรุษ แม้ไม่มีผลถึงชีวิต แต่หวงฝู่เซียวก็จะกลายเป็นคนโง่งมที่พูดจาเลอะเลือน
มีผู้ใดจะเชื่อคำพูดของคนโง่งมผู้หนึ่งบ้าง? ฮ่า เป็นคางคกริจะกินเนื้อห่านฟ้า นางไม่เคยคิดมอบตนเองให้องค์ชายห้า นางเพียงใช้ประโยชน์จากเขาเท่านั้น
ในดวงตาของซ่างกวนเมิ่งเต็มไปด้วยความเย็นชา นางเข้าใจกระจ่างแล้ว ในฐานะที่เป็นสตรีผู้หนึ่ง อาวุธที่ร้ายกาจที่สุดก็คือใบหน้าของตน ขอเพียงนางใช้ความยอดเยี่ยมของตนออกไปได้เต็มที่ เช่นนั้นบุรุษใต้หล้านี้ล้วนยินยอมถูกนางใช้งาน!
ต่อให้เป็นองค์ชายก็มิใช่ข้อยกเว้น
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ฝันแล้วอีช่างกวนเมิ่ง อวิ๋นซูไม่ใช่คนโง่