หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 606 สตรีเฉลียวฉลาด
เล่มที่ 21 ตอนที่ 606 สตรีเฉลียวฉลาด
ซ่างกวนเมิ่งที่อยู่นอกห้องเอาหูแนบหน้าต่าง การแอบฟังอย่างเปิดเผยเช่นนี้ทำให้หมอหลวงที่อยู่บริเวณประตูไร้ซึ่งคำพูด อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่อาจกล่าวอะไรได้ เพียงแค่แปลกใจ เหตุใดคุณหนูเมิ่งผู้นี้จึงทำเรื่องไร้มารยาทเช่นนี้ออกมาได้
ซ่างกวนเมิ่งได้ยินบทสนทนาในห้องเมื่อครู่นี้อย่างเลือนลาง ดวงตาเกิดประกายเย้ยหยันพาดผ่าน คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฟู่หย่าที่เป็นสตรีเคร่งขรึมจะกล้ามีความคิดเป็นอื่นกับองค์ชายใหญ่! มิน่าเล่าตอนที่อยู่กับองค์ชายห้านางจึงวุ่นวายมากเรื่องเพียงนั้น ที่แท้ก็อดรนทนไม่ไหว อยากให้ตนถูกลากเข้าไปเกี่ยวพันแทบแย่! เบื้องหน้าดูผิวเผินมีคุณธรรมสูงส่ง ความจริงเป็นนางแพศยาผู้หนึ่ง! อายุสิบแปดแล้วยังมิออกเรือน ถึงกับมีหน้ามากล่าวว่ามีความรู้สึกดีกับองค์ชายอะไรนี่อีก!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ซ่างกวนเมิ่งไม่ทราบก็คือ แม้ฟู่หย่าจะอายุเกินสิบแปดปีแล้ว แต่ยังคงมีคนมาสู่ขอถึงประตูมิได้ขาด เพียงแต่นางไม่ต้องใจบุรุษใดเท่านั้น สำหรับนาง หากจะแต่งงานก็ต้องแต่งให้คนที่ตนชื่นชม มิเช่นนั้นนางยอมอยู่เพียงลำพังเสียยังจะดีกว่า
ในยามที่อีกฝ่ายเผชิญหน้ากับตนสงบนิ่งเพียงนี้ อวิ๋นซูจึงรู้ว่าสิ่งที่นางต้องการมีเพียงคำตอบโดยไม่ปิดบังเท่านั้น จะอย่างไร ระหว่างตนกับเฟิ่งหลิงก็มิใช่สหายธรรมดาจริงๆ
ในขณะที่กำลังใคร่ครวญอยู่นั้นพลันมีเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ดังมาจากหน้าต่าง ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองไปพร้อมกัน พบว่ามีเงาคนเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นซูและฟู่หย่าสบตากัน มีคนแอบฟังพวกนางคุยกันหรือ?!
ทั้งสองรีบจัดการสีหน้าให้ปกติ ฟู่หย่าดึงสายตากลับมาจากหน้าต่าง “คุณหนูกงซุน องค์ชายห้าทรงได้สติแล้วหรือไม่?”
อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย “คุณหนูฟู่รู้จักพิษที่องค์ชายห้าได้รับหรือไม่?”
เมื่อครู่ในห้องนั้นมีคนอยู่มากเกินไป ฟู่หย่าไม่อาจกล่าวตามตรง อย่างไรก็ตามนางเข้าใจกระจ่างเป็นอย่างดี เกรงว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับองค์ชายแปดและบ่าวไพร่ที่ชื่อว่าซานสุ่ยผู้นั้น พิษเสน่ห์ไม่ใช่อะไรที่คนทั่วไปจะหามาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงองค์ชายแปดที่ไม่มีอำนาจในวังเลย ต่อให้เป็นองค์ชายห้า หากต้องการได้มายังต้องดำเนินการลับๆ ใช้ของเช่นนี้มาทำร้ายผู้อื่น ไม่กลัวถูกตรวจสอบหรือไร? เช่นนั้นอธิบายได้เพียงอย่างเดียวก็คือ ผู้บงการหลังม่านหาตัวตายตัวแทนเตรียมไว้แล้ว!
“คุณหนูกงซุนรู้สึกไม่สบายที่ใดหรือไม่?” โดยปกติ ยาปลุกกำหนัดชนิดนี้จะใช้กับสตรี ดังนั้นฟู่หย่าจึงมั่นใจได้เลยว่าคนที่อยู่หลังม่านต้องการเพ่งเล็งไปที่คุณหนูกงซุน! นางเห็นว่าเมื่อครู่นี้มีคนมากปากย่อมมาตาม เกรงว่าจะทำลายชื่อเสียงของคุณหนูกงซุน ดังนั้นจึงมิได้พูดออกไป “ยาปลุกกำหนดชนิดนี้เรียกว่าพิษเสน่ห์ ชื่อตามความหมาย เป็นยาพิษและยาเสน่ห์ผสมกัน ทำให้ฤทธิ์ของพิษรุนแรงขึ้น ผู้ที่ถูกพิษนั้น นอกจากจะเสื่อมเสียทั้งเกียรติและชื่อเสียงแล้ว สุดท้ายยังยากจะหลีกหนีความตายพ้น”
ดังนั้นพวกนางจึงเข้าใจดี ต่อให้องค์ชายห้าไม่ตายก็หนีไม่พ้นการเสียสติ
“คุณหนูกงซุนต้องระมัดระวังให้มาก คนผู้นี้ลงมือไม่สำเร็จ เกรงว่ายังจะมีครั้งที่สองอีก” คำพูดของฟู่หย่าตรงไปตรงมายิ่งนัก ราวกับนางมั่นใจในความคิดของตน ในใจของอวิ๋นซูรู้สึกตื่นตะลึงเป็นอย่างยิ่ง ทั้งๆ ที่พวกนางพบหน้ากันครั้งแรก ถึงกับบอกนางโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย นานแล้วที่ตนไม่ได้พบคนตรงไปตรงมาเช่นนี้
ฟู่หย่าราวกับเข้าใจความหมายในดวงตาของอวิ๋นซูจึงแย้มยิ้มเล็กน้อย “เมื่อครู่อันตรายเพียงนั้น คุณหนูกงซุนยังวิ่งออกมาช่วยข้า ฟู่หย่ารู้สึกว่าท่านกับข้าเป็นคนประเภทเดียวกัน”
“ไม่ คุณหนูฟู่กล้าหาญเหนือผู้คน ซูเอ๋อร์มิอาจเทียบ”
“ไม่จำเป็นต้องถ่อมตัว บุตรีสุดรักของแม่ทัพกงซุนย่อมไม่แตกต่างกันมาก แต่สิ่งที่ทำให้ฟู่หย่าแปลกใจก็คือ คุณหนูกงซุนเองก็รู้วิชาแพทย์ หากมีโอกาสต้องขอคำชี้แนะให้ดีเสีหยน่อย”
มือของอวิ๋นซูจัดการบาดแผลให้ฟู่หย่าช้าๆ กำลังใคร่ครวญเจตนาในคำพูดเมื่อครู่ของฟู่หย่า
คนเฉลียวฉลาดเช่นนาง ทั้งๆ ที่รู้ว่ามีคนลอบสังเกตการณ์พวกนางอยู่ กลับยังกล่าวความคิดในใจของตนออกมาทั้งหมด หรือนางจะเจตนา?
อวิ๋นซูคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความคิดขององค์ชายห้า เขาต้องถูกผู้อื่นหลอกใช้เป็นแน่ เช่นนั้นผู้ที่อยู่หลังม่านอย่างแท้จริงจะต้องจับตามองพวกนางอยู่ในทางลับแน่นอน เพียงแต่…คุณหนูฟู่ต้องการยั่วยุผู้บงการหรือ ต้องการบอกอีกฝ่ายเงียบๆ ว่านางคาดเดาความร้ายแรงของเรื่องได้แล้ว
ในความคิดของอวิ๋นซู คุณหนูฟู่เป็นสตรีที่เชื่อมั่นในตนเองมากจริงๆ หากอีกฝ่ายรู้ว่าแผนของตนถูกผู้อื่นมองออก ความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือหยุดมือไปชั่วคราว แต่อวิ๋นซูกังวลว่าอีกฝ่ายจะอับอายจนกลายเป็นโกรธ ไปหาเรื่องคุณหนูฟู่แทน
ตอนนี้เอง หมอหลวงที่อยู่ด้านนอกเคาะประตูเบาๆ จากนั้นจึงเดินเข้ามา “คุณหนูฟู่ องค์ชายห้ายังไม่ได้สติ ไม่ทราบว่าคุณหนูเดินไปได้หรือไม่ขอรับ?”
ในยามที่เขากล่าวคำนี้ บนใบหน้าเจือไปด้วยความกระอักกระอ่วนอยู่มาก จะอย่างไรก็มิใช่ว่าทุกคนจะเคยสัมผัสกับวิชาลับ แต่คุณหนูฟู่มีฐานะเป็นคนนอกสำนักหมอหลวง นับว่านางเหมาะสมกันที่สุด
ฟู่หย่าพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าเองก็กำลังคิดเช่นนี้”
“คุณหนูฟู่ อาการบาดเจ็บของท่าน…” อวิ๋นซูรู้ว่าอาการบาดเจ็บของนางไม่เบาเลย ยังไม่ได้พักผ่อนเต็มที่ก็ต้องลำบากเพียงนี้แล้ว…
“ยาของคุณหนูกงซุนให้ผลเยี่ยมจริงๆ ไม่ปวดขนาดนั้นแล้ว”
อวิ๋นซูยื่นมือออกไปประคองนาง ในตอนที่ทั้งสองปรากฎตัวท่ามกลางสายตาทุกคน บนใบหน้าคุณหนูทุกท่านพลันมีความแปลกใจพาดผ่าน พวกนางเห็นคุณหนูฟู่ใกล้ชิดกับคุณหนูท่านอื่นน้อยมาก ส่วนคุณหนูกงซุน…ก็เป็นบุคคลลึกลับเช่นกัน คิดไม่ถึงว่าความสัมพันธ์ส่วนตัวของพวกนางจะดีเพียงนี้?
สายตาอันคมกริบทำให้คุณหนูฟู่ที่สัมผัสได้อย่างเฉียบแหลมหันไป สายตาของนางตกอยู่บนร่างของซ่างกวนเมิ่งที่อยู่หลังเสาสีแดง ในดวงตาทอประกายลึกล้ำ
ซ่างกวนเมิ่งใจสั่น ดูเหมือนเมื่อครู่จะถูกพวกนางเห็นแล้ว ทำให้ตนหวาดกลัวจนไม่ได้ยินว่าภายหลังพวกนางกล่าวอะไรต่อ เพียงแต่ฟู่หย่าผู้นี้ทำให้นางต้องระมัดระวังขึ้นหลายส่วน ตอนนี้พวกนางจะไปหาองค์ชายห้าหรือ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจซ่างกวนเมิ่งพลันเอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกไม่ดี รีบเดินตามไป
…
ภายในตำหนักฮองเฮา ในสวนบุปผา สตรีสูงศักดิ์หยิบชากรุ่นหอมขึ้นจิบอย่างสบายอุราหาใดเปรียบ แม่นมผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาแต่ไกล ย่อตัวลงข้างพระวรกายฮองเฮา “ทูลฮองเฮา องค์ชายห้าเกิดเรื่องแล้วเพคะ!”
องค์ชายห้าเกิดเรื่อง? ซ่างกวนเมิ่งล้มเหลวอีกแล้วหรือ!
ฮองเฮาอดไม่ได้ที่จะสรวลเย็นชา ท่าทางคงไม่อาจสิ้นเปลืองความคิดไปกับสตรีผู้นี้ได้อีก ตัวเลือกที่ผู้อาวุโสแนะนำก็เท่านั้นเอง
“องค์ชายแปดและบ่าวไพร่ผู้หนึ่งยอมรับผิดแล้ว เพียงแต่องค์ชายห้ายังหมดสติจนถึงตอนนี้ ไม่อาจไต่ถามจนถึงที่สุดได้เพคะ!”
องค์ชายแปด? ดวงเนตรของฮองเฮาเย็นยะเยือก เด็กคนนี้มิใช่โชคร้ายธรรมดาเสียแล้ว องค์ชายท่านอื่นต่างมีกระยาหารหยกภูษาทอง เปล่งประกายไร้ขีดจำกัด แต่เขากลับทำได้เพียงนอนอยู่ในตำหนักเล็กๆ แห่งหนึ่ง กินอาหารอ่อนทุกวัน ใช้ชีวิตอยู่กับยาต้มขม หรือต้องการให้ตนมอบพระกรุณาธิคุณให้เขาสักครั้ง?
ตอนนี้เอง การปรากฏตัวของขันทีผู้หนึ่งทำให้ดวงเนตรของคนเฮาเป็นประกาย นั่นไม่ใช่…อวี้กงกงหรือ?
“บ่าวถวายพระพรฮองเฮา”
“ช่างเป็นแขกที่หาได้ยากเสียจริง วันนี้ลมอะไรพัดมาทำให้อวี้กงกงมาถึงที่นี่ได้? ฝ่าบาททรงมีรับสั่งหรือ?”
อวี้กงกงเป็นขันทีใหญ่ข้างกายจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียน ในยามปกติจะไม่ห่างพระวรกายจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนแม้เพียงครึ่งก้าว การปรากฏตัวของเขาในวันนี้แสดงให้เห็นแล้วว่ามีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น
“ฮองเฮาทรงล้อเล่นแล้ว บ่าวเพียงมาถ่ายทอดรับสั่งของฝ่าบาทเท่านั้น เรื่ององค์ชายห้า ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ฮองเฮาไม่ต้องสิ้นเปลืองความคิด วางพระทัยมอบให้องค์ชายใหญ่จัดการเถิด”
ดวงเนตรของฮองเฮาเกิดประกายเย็นชา จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน ไม่ให้ตนสอดมือไปยุ่งเรื่องในวังหลังหรือ? นี่ฝ่าบาทหมายความว่าอย่างไร?
“ตอนนี้องค์ชายใหญ่อยู่ที่นั่นแล้ว ฝ่าบาททรงกังวลว่าฮองเฮาจะเหน็ดเหนื่อย ไม่ใช่เรื่องสำคัญอันใด บ่าวนำรับสั่งมากราบทูลแล้ว ทูลลาก่อนพ่ะย่ะค่ะ” อวี้กงกงแย้มยิ้มเล็กน้อย โค้งตัวถอยออกไป เมื่อเห็นเงาร่างนั้นเดินจากไป ฮองเฮาจึงสูดอัสสาสะลึก
“เหนียงเหนียง นี่…เหตุใดราวกับฝ่าบาททรงทราบนานแล้วว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น?” แม่นมเอ่ยปากด้วยความสงสัย
ฮองเฮาแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างในวังหลังแห่งนี้ ฝ่าบาทจะไม่ทราบได้อย่างไร? พระองค์เพียงไม่อยากยุ่งไม่อยากถามเท่านั้น เพียงแต่ครั้งนี้…ในที่สุดฝ่าบาทก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ? พระองค์กำลังเตือนตนหรือ?
…
เมื่อออกมาจากห้องของหวงฝู่เซียว สีหน้าของหมอหลวงทั้งหลายและฟู่หย่าทำให้หวงฝู่รุ่ยรีบเดินเข้าไปด้วยความรู้สึกไม่ดี “เสด็จพี่ฟื้นแล้วหรือไม่?!”
“องค์ชายแปด เสด็จกลับไปพักผ่อนในห้องเถิด”
“ไม่ เสด็จพี่เป็นอย่างไรกันแน่?!”
บุรุษรูปงามหยุดหวงฝู่รุ่ยเอาไว้ เด็กชายเงยหน้าขึ้นสบตาเฟิ่งหลิง พลันมีสีหน้าหวาดกลัว “…เสด็จพี่ใหญ่…”
“รุ่ยเอ๋อร์ ข้ามีคำพูดต้องการกล่าวกับหมอหลวงทั้งหลาย หากมีข่าวอะไรจะรีบให้คนไปบอก ถ้าเจ้ารั้งอยู่ที่นี่ เกรงว่าจะเพิ่มความลำบากให้หมอหลวงทั้งหลายแล้ว”
“ใช่แล้ว องค์ชายโปรดวางพระทัย มีองค์ชายใหญ่อยู่ด้วย ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่” ซานสุ่ยรีบเดินเข้ามาดึงหวงฝู่รุ่ย ไม่อยากให้เขาคิดเหลวไหลอีก
“องค์ชาย ฟู่หย่าอยากสนทนากับพระองค์สักหลายประโยคเพคะ”
ฟู่หย่าหันมา ดวงตาของเฟิ่งหลิงมีความแปลกใจพาดผ่าน มองไปยังอวิ๋นซูที่อยู่ด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ การเคลื่อนไหวเล็กน้อยเช่นนี้ทำให้ในใจของฟู่หย่าเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา
ทุกคนรีบแยกย้ายกันไป ในศาลาบริเวณลานเรือน สตรีที่ได้รับบาดเจ็บนั่งลงช้าๆ มองไปยังบุรุษรูปงามเบื้องหน้าแล้วเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย “องค์ชายทรงใส่พระทัยคุณหนูกงซุนยิ่งนัก”
เฟิ่งหลิงไม่ได้หลบตาแม้แต่น้อย สำหรับฟู่หย่า เขาได้พูดคุยกันหลายครั้งแล้ว รู้ว่าสตรีผู้นี้แตกต่างจากคุณหนูสูงศักดิ์คนอื่นๆ
“นางคือคนที่ข้าใส่ใจที่สุด”
ประโยคเดียวมากพอที่จะอธิบายทุกสิ่ง
ฟู่หย่าก้มหน้าลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากเจือไปด้วยความขมขื่น ใช่แล้ว นางไม่เคยเห็นองค์ชายใกล้ชิดสตรีใดมาก่อน ที่แท้ก็มีคนในใจนานแล้ว คุณหนูกงซุนช่างมีวาสนาจริงๆ
“คุณหนูกงซุนเหมาะสมกับองค์ชายยิ่งกว่าคุณหนูซ่างกวนจริงๆ”
เฟิ่งหลิงคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะกล่าวเช่นนี้ ฟู่หย่าเบนสายตาออกไป “แม้นี่เป็นเพียงการคาดเดาของฟู่หย่า แต่ยังคงต้องกล่าวเตือนองค์ชายสักประโยค ระวังคุณหนูซ่างกวนไว้ ตอนที่พระองค์ยังเสด็จมาไม่ถึง ขณะที่องค์ชายห้ามีสติอยู่บ้าง องค์ชายห้าตะโกนเรียกชื่อคุณหนูซ่างกวนหลายครั้ง”
หวงฝู่เซียวกับซ่างกวนเมิ่ง? ยามปกติพวกเขาไม่ได้ไปมาหาสู่กัน เหตุใดจึงได้…
ฟู่หย่ากล่าวเพียงตื้นๆ เท่านั้น นางรู้ว่าเฟิ่งหลิงเป็นคนฉลาด ความอิจฉาของสตรีน่าหวาดกลัวเป็นที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น ที่มาที่ไปของซ่างกวนเมิ่งก็ไม่ชัดเจน ในยามที่ทุกคนได้ยินว่าฮองเฮาทรงมีเจตนาแนะนำนางให้องค์ชายใหญ่ ในใจฟู่หย่าก็เกิดความสงสัยแล้ว
“ขอบคุณคุณหนูฟู่ที่กล่าวเตือน!”
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
วันนี้มาไวมากกก ขอบคุณค่าา โล่งใจหมอฟู่มิใช่ตัวโกง