หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 607 ซ่างกวนลงมือ
เล่มที่ 21 ตอนที่ 607 ซ่างกวนลงมือ
เฟิ่งหลิงยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งประดุจสายน้ำ ฟู่หย่ามองระยะห่างระหว่างเขากับตน พลันรู้สึกว่าทั้งสองห่างไกลกันยิ่งนัก
“นอกจากนี้ ฟู่หย่ายังอยากจะกล่าวเตือนสักประโยค พิษเสน่ห์ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะมีได้ เกรงว่า…จะเกี่ยวข้องกับตระกูลเน่ย”
ดวงตาของเฟิ่งหลิงไม่มีความแปลกใจมากนัก ในยามที่ฟู่หย่ากล่าวถึงซ่างกวนเมิ่ง เขาก็คาดเดาได้แล้ว
ตระกูลอู่แห่งแคว้นเหลียนถวายความจงรักภักดีแก่ราชวงศ์ หมอหลวงในพระราชวังล้วนเลือกมาจากตระกูลสาขาของตระกูลอู่ ส่วนตระกูลเน่ยเป็นตระกูลอู่สายหนึ่งที่มีสายเลือดบริสุทธิ์ที่สุด พวกเขาครอบครองวิชาพิษที่สำคัญที่สุดเอาไว้ในมือ แน่นอนว่ารวมไปถึงวิชาลับที่ตระกูลสาขาไม่อาจแตะต้องด้วย
หมอหลวงฟู่เป็นหมอหลวงชราที่มีคุณสมบัติลึกล้ำที่สุดในสำนักหมอหลวง เขาเองก็เคยบังเอิญมีโอกาสสัมผัสกับวิชาลับของตระกูลออู่มาก่อนเช่นกัน
พวกเขารักษาท่าทีเคารพอีกฝ่ายในฐานะตระกูลสาขาขอตระกูลอู่มาตลอด ส่วนคนตระกูลเน่ยก็หยิ่งยโสอย่างยิ่ง โดยปกติไปมาหาสู่กับผู้อื่นเป็นการส่วนตัวน้อยมาก
“เรื่องนี้ข้าจัดการเอง คุณหนูฟู่รักษาบาดแผลไปอย่างสงบเถิด” เรื่องเกี่ยวกับตระกูลเน่ยย่อมอันตรายแน่นอน เฟิ่งหลิงไม่อยากให้พัวพันไปถึงผู้บริสุทธิ์
ฟู่หย่าแย้มยิ้มเล็กน้อย “หากองค์ชายมีธุระ เช่นนั้นฟู่หย่ามิรบกวนแล้ว”
“จะให้ข้าสั่งคนไปส่งเจ้าหรือไม่?”
นางส่ายศีรษะเล็กน้อย “ฟู่หย่าพักผ่อนอยู่ที่นี่ครู่หนึ่ง อีกสักครู่จะมีคนในจวนมารับ” นางมิใช่คุณหนูอ่อนแอเหล่านั้น ทายาของคุณหนูกงซุนไป ตอนนี้ไม่ปวดมากนัก ยิ่งไปกว่านั้นนางไม่อยากนำความยุ่งยากมาให้องค์ชายใหญ่
“ครั้งนี้ขอบคุณคุณหนูฟู่มาก” เฟิ่งหลิงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงหมุนตัวเดินไปจากสายตาฟู่หย่า
ฟู่หย่ามอเงาร่างนั้นเดินจากไปไกล รู้สึกเสียดายอยู่ในใจ บุรุษเฉกเช่นองค์ชายใหญ่ เกรงว่าตนคงไม่ได้พบอีกกระมัง?
เงามืดมิดสายหนึ่งบดบังแสงอาทิตย์ ฟู่หย่าหันไป พบสีหน้าอึมครึมของซ่างกวนเมิ่ง
“คุณหนูซ่างกวน มีอะไรจะชี้แนะหรือ?” น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความห่างเหินที่ไม่คิดจะปกปิดแม้แต่น้อย ซ่างกวนเมิ่งหัวเราะเสียงเย็น เอ่ยปากอย่างไม่เกรงใจ “ชี้แนะนั้นมิกล้า เพียงแค่มาดูเสียหน่อย คุณหนูฟู่บาดเจ็บหนักหรือไม่?”
ในน้ำเสียงไม่มีความเป็นห่วงใดๆ มีเพียงความเย้ยหยันที่ทั้งคู่ต่างฟังออก
ในเมื่อฟู่หย่ามีอคติต่อตน เช่นนั้นซ่างกวนเมิ่งคิดว่านางไม่จำเป็นต้องไว้หน้าอีกฝ่าย อย่างไรก็แค่บุตรีหมอหลวงผู้หนึ่งเท่านั้น เบื้องหลังตนยังมีผู้อาวุโสตระกูลอู่และฮองเฮาคอยสนับสนุน
“ไม่ร้ายแรง ไม่ลำบากให้คุณหนูเมิ่งมาสิ้นเปลืองความคิด”
“เช่นนั้นก็ดี มิเช่นนั้นหากเป็นโรคซ่อนเร้นอันใดเพราะยุ่งเรื่องผู้อื่นมากไปคงไม่คุ้มค่ากระมัง?”
ฟู่หย่าเบนสายตาออกไป มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน
ท่าทีเช่นนี้ตกอยู่ในสายตาซ่างกวนเมิ่ง พลันไปกระตุ้นความโกรธในใจนาง “คุณหนูฟู่เองก็อายุไม่น้อยแล้ว ถือโอกาสที่ร่างกายยังมิป่วยหาสามีเถิด วันนี้ขาเจ็บ เกรงว่าคงจะเหลือรอยแผลเป็นกระมัง? เช่นนั้นไม่ดีเลย”
ความหมายของนางก็คือ อายุมากแล้ว ทั้งยังมีรอยแผลเป็น คงหาสามีไม่ง่ายนัก
ฟู่หย่ามิได้กล่าวคำใด นางรู้ว่าซ่างกวนเมิ่งมาเพื่อสร้างความวุ่นวายให้นางโดยเฉพาะ ไม่คิดจะคิดเล็กคิดน้อยกับคนผู้นี้ เพียงแต่ท่าทีสงบนิ่งประดุจปุยเมฆกลับทำให้ซ่างกวนเมิ่งยิ่งโกรธ ฟู่หย่าผู้นี้ช่างมีบุคลิกเหมือนนังสารเลวนั่นจริงๆ!
“คุณหนูฟู่ทราบหรือไม่? ข้าเกลียดคนประเภทหนึ่งเป็นที่สุด ภายนอกวางตัวสูงสง่ามีคุณธรรม แต่ความจริงกลับชอบกระทำซ่อนเร้นกับบุรุษ ทั้งยังชอบยุยงให้ผู้อื่นแตกคอกัน ท่านคิดว่าคนเช่นนี้จะมีจุดจบที่ดีหรือไม่?”
ฟู่หย่าสูดหายใจลึก เงยหน้าขึ้นสบตาคุณหนูเมิ่งอย่างเรียบเฉย “จะมีจุดจบที่ดีหรือไม่ฟู่หย่าไม่ทราบ แต่เหตุใดต้องใส่ใจจุดจบผู้อื่นด้วย ขอเพียงตนกระทำสิ่งที่มิละอายต่อตน ไม่ผิดต่อฟ้าดิน ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะสร้างความโกรธแค้นให้ผู้ใด ความอยุติธรรมทั้งหลายจะทำลายตัวมันเอง หลายคนกลับไม่เข้าใจหลักการนี้”
อะไรนะ?! นาง นางกำลังถากถางตนหรือ? จริงดังคาด นังแพศยานี่สงสัยตนแล้ว!
ในดวงตาของซ่างกวนเมิ่งเต็มไปด้วยประกายอันตราย แต่ฟู่หย่ากลับมิหวาดกลัว
จู่ๆ คิ้วของนางก็ขมวดแน่น “เหตุใดบนร่างคุณหนูเมิ่งจึงมีกลิ่นคาวเลือด?”
กลิ่นคาวเลือด?! ซ่างกวนเมิ่งใจสั่น รีบเดินถอยไปหลายก้าว คิดไม่ถึงว่าประสาทรับกลิ่นของฟู่หย่าจะเฉียบคมเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ตนดื่มเลือดไปมาก กลิ่นบนร่างจะล้างอย่างไรก็ไม่ออก สุดท้ายทำได้เพียงใช้ถุงหอมที่มีกลิ่นเข้มข้นปิดบังเอาไว้
“คุณหนูฟู่ได้กลิ่นเลือดที่บาดแผลตนเองกระมัง?”
ฟู่หย่าไม่ได้กล่าวคำใด ทำเพียงใช้ท่าทีลึกล้ำมองไปยังซ่างกวนเมิ่ง สายตาเช่นนี้ทำให้นางลูบใบหน้าของตนโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าอาจจะเผยใบหน้าดั้งเดิมได้ทุกเมื่อก็มิปาน
สมควรตาย! ทั้งๆ ที่ตนมาเตือนนางแท้ๆ คิดไม่ถึงว่าจะลำบากเช่นนี้! ซ่างกวนเมิ่งกัดฟันอย่างดุดัน สะบัดชายแขนเสื้อหมุนตัวเดินจากไปก้าวใหญ่
คิดไม่ถึงว่าซ่างกวนเมิ่งจะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเน่ย เมื่อเป็นเช่นนี้ เกรงว่าสถานการณ์ขององค์ชายใหญ่คงลำบากกว่าที่ตนคิดเสียแล้ว
ฟู่หย่าอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงขึ้นมา
…
อีกด้านหนึ่ง
หวงฝู่รุ่ยยังคงเฝ้าอยู่นอกห้ององค์ชายห้า รอข่าวจากด้านใน
หมอหลวงหลายคนห้อมล้อมเข้าด้วยกัน บนร่างของบุรุษบนเตียงมีเข็มเงินปักอยู่หลายเล่ม ผิวส่วนใหญ่ถูกผ้าเย็นโปะไว้เพื่อทำให้อุณหภูมิร่างกายลดลง
หวงฝู่เซียวดูคล้ายมีปฏิกิริยามากมาย ปากพึมพำกับตัวเองไม่หยุด
“ร้อน…ร้อนเหลือเกิน…”
หมอหลวงหลายท่านมีความยินดีเต็มหน้า “องค์ชาย? องค์ชาย? ทรงตื่นเถิด”
“คุณหนู…ซ่างกวน…ร้อน…ร้อน…”
พวกเขาได้ยินเสียงละเมอของหวงฝู่เซียวชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของใครหลายคนพลันเปลี่ยนไป เป็นคุณหนูซ่างกวนอีกแล้ว! ในยามที่องค์ชายคลั่งก็ตะโกนเรียกชื่อคุณหนูซ่างกวนโดยตลอด นี่จะเป็นเรื่องดีไปได้อย่างไร?
“เป็นอย่างไร เขาตื่นแล้วหรือไม่?”
“องค์ชายใหญ่ นี่…” พวกเขารู้ว่าคุณหนูเมิ่งเป็นพระชายาขององค์ชายใหญ่ที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เพียงแต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ไม่ทราบว่าองค์ชายใหญ่จะคิดอย่างไร?
ในมุมมืด ซ่างกวนเมิ่งเดินกลับมาแล้ว ตอนนี้เรื่องยังไม่ถูกแก้ไขอย่างสมบูรณ์ นางไม่อาจปล่อยให้มีอุบัติเหตุอันใดเกิดขึ้นได้อีก!
หมอหลวงผู้หนึ่งเดินออกมาจากในห้อง ซ่างกวนเมิ่งดวงตาเปล่งประกาย เดินเข้าไปเงียบๆ
“ใต้เท้าเฉิน!”
บริเวณทางเลี้ยว หมอหลวงเฉินหยุดฝีเท้าลงหันกลับไป เห็นสตรีงดงามเดินเข้ามาจึงรีบคารวะอย่างนอบน้อม “คุณหนูเมิ่ง”
“ใต้เท้าเฉินไม่จำเป็นต้องมากพิธี ใต้เท้าลำบากเรื่ององค์ชายห้าแล้ว”
ในใจใต้เท้าเฉินรู้สึกผิดปกติ ต้องทราบว่ายามปกติคุณหนูเมิ่งไม่เคยพูดคุยฉันมิตรกับพวกเขาเหล่านี้ “ข้าเพียงทำตามหน้าที่เท่านั้น”
“ใต้เท้า พวกเราเปลี่ยนสถานที่คุยกันเถิด”
“…” จนใจที่อีกฝ่ายเป็นหลานสาวของฮองเฮา ใต้เท้าเฉินไม่อาจล่วงเกิน ทำได้เพียงตามไปเงียบๆ
ภายในลานแห่งหนึ่งที่ไร้ซึ่งผู้คน ซ่างกวนเมิ่งพยายามทำให้ท่าทีของตนสงบนิ่ง ในคำพูดเจือไปด้วยความใส่ใจ “ไม่ทราบว่าองค์ชายห้าทรงฟื้นแล้วหรือไม่? ก่อนหน้านี้องค์ชายพูดจาพร่ำเพ้อ ทำให้เมิ่งเอ๋อร์รู้สึกลำบากจริงๆ กลัวว่าองค์ชายใหญ่จะเข้าพระทัยผิด”
ที่แท้นางก็กังวลว่าองค์ชายใหญ่จะเข้าใจผิด แต่นี่ก็เป็นเรื่องยากจะหลีกเลี่ยง จะมีผู้ใดเรียกชื่อสตรีในความฝันบ้าง?
“องค์ชายห้ายังมิทรงฟื้น แต่…พระองค์ยังละเมอเป็นบางครั้ง”
เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย ในใจของซ่างกวนเมิ่งพลันหนักอึ้ง ท่าทางหวงฝู่เซียวผู้นี้จะเริ่มพูดตามใจอีกแล้ว! “คงมิใช่ว่าองค์ชายใหญ่เข้าใจผิดแล้วกระมัง?”
ใต้เท้าเฉินย่อมมิอาจกล่าวมากความ ทำเพียงแย้มยิ้มอย่างขออภัย “ตอนนี้องค์ชายทรงประทับอยู่ข้างพระวรกายองค์ชายห้าขอรับ”
“ลำบากใต้เท้าเฉินแล้ว เมิ่งเอ๋อร์เข้าใจ”
“เช่นนั้น…ผู้น้อยขอตัวก่อน! ขอตัว”
สมควรตาย! หวงฝู่เซียวทำงานไม่สำเร็จแล้วยังสร้างเรื่องให้อีก ในเมื่อล้มเหลวแล้ว เหตุใดไม่ตายสบายไปเสียเลยเล่า จะได้ไม่เกี่ยวพันมาถึงตน! หากไม่ใช่เพราะเขา ตนคงไม่ต้องไปหาเรื่องวุ่นวายกับฟู่หย่า!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในดวงตาซ่างกวนเมิ่งพลันเกิดประกายสังหาร
บนระเบียงทางเดิน นางข้าหลวงผู้หนึ่งเดินก้มหน้าไปยังห้องของหวงฝู่เซียวด้วยความเร่งรีบ ทว่าจู่ๆ กลับมีคนขวางทางนางไว้
“หยุด”
“คุณหนูเมิ่ง?!” นางข้าหลวงเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ ประคองถ้วยยาคารวะอย่างระมัดระวัง “คารวะคุณหนูเมิ่งเจ้าค่ะ”
“รีบร้อนเช่นนี้จะไปที่ใด? เกือบชนคุณหนูเช่นข้าแล้ว”
“บ่าวสมควรตาย! บ่าวได้รับคำสั่งจากหมอหลวงให้นำยาต้มไปส่งให้องค์ชายห้าเจ้าค่ะ”
จริงดังคาด นี่เป็นยาที่จะมอบให้หวงฝู่เซียว
บริเวณไม่ไกล ซานสุ่ยที่ผ่านทางมาอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าลง มองไปยังคนทั้งสองที่ระเบียงทางเดิน
“ข้าทำต่างหูหาย เจ้าช่วยข้าหาเสียก่อน”
“นี่…”
“ทำไม? คำพูดของข้า เจ้ากล้าไม่ฟังหรือ?!”
“ไม่ๆๆ บ่าว บ่าวจะช่วยคุณหนูเมิ่งหาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!” นางได้ยินนางข้าหลวงคนอื่นกล่าวกันว่า นิสัยคุณหนูเมิ่งไม่ดีนัก ก่อนหน้านี้ยังทำโทษนางข้าหลวงหลายคนโดยไร้เหตุผล ตนไม่อาจล่วงเกินนาง
นางรีบนำถ้วยยาในมือวางไว้ด้านข้าง เริ่มค้นหาไปทั่วทุกทิศ
ซ่างกวนเมิ่งยิ้มอย่างเย็นชา ถือโอกาสที่นางข้าหลวงผู้นั้นไม่สนใจใส่ยาเม็ดหนึ่งลงไปในถ้วยอย่างรวดเร็ว ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของซานสุ่ย เขาปิดปากตัวเองด้วยความตื่นตะลึง
นั่นคุณหนูเมิ่งกำลังทำอะไร?
“เอาล่ะ! ข้าหาเจอแล้ว!”
อะไรนะ? นางข้าหลวงผู้นั้นเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ ซ่างกวนเมิ่งโบกมือให้นาง “ช่างเถิด เจ้าไปเสีย อย่าเสียเวลาส่งยาให้องค์ชายห้า”
“จะ…เจ้าค่ะ…”
ตอนนี้ในใจของซานสุ่ยกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ควรบอกเรื่องนี้กับองค์ชายแปดหรือไม่? ไม่ทราบว่าซ่างกวนเมิ่งใส่อะไรลงไปในยาถ้วยนั้น แต่เขารู้สึกไม่ดียิ่ง
“ซานสุ่ย เจ้าไปที่ใดมา?”
หวงฝู่รุ่ยมองขันทีน้อยผู้มีความงุนงงเต็มใบหน้าเดินออกมาจากมุมหนึ่ง อีกฝ่ายชะงักไปชั่วครู่แล้วค่อยได้สติกลับมา “เอ๋? บ่าวเห็นว่าองค์ชายไม่ได้เสวยนานแล้วจึงไปโรงครัว นำขนมมาให้…”
“เช่นนั้นขนมเล่า?”
ซานสุ่ยก้มหน้าลงมองมืออันว่างเปล่าของตน ในสมองมีภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้วนเวียนไปมา ถึงกับลืมเรื่องนี้ไปเชียว! พลันนั้นจึงมีสีหน้าขมขื่น “บ่าวลืมพ่ะย่ะค่ะ”
หวงฝู่รุ่ยถอนใจเบาๆ “อย่างไรเสียข้าก็ไม่หิว” ก้มหน้าลงมองเท้าของตนด้วยอารมณ์หดหู่ เขาหวังว่าเสด็จพี่จะฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว
“ใต้เท้า บ่าวมาส่งยาเจ้าค่ะ”
นางข้าหลวงผู้นั้นประคองตัวยายืนอยู่หน้าประตูห้อง ซานสุ่ยมองเงาร่างของนางก้าวเข้าไปในห้องด้วยความเคร่งเครียด ในใจรู้สึกสับสน
หากคุณหนูซ่างกวนลงมือในยาจริงๆ แล้วตนกล่าวออกไปจะมิเป็นการหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น…เขาคิดว่าหากองค์ชายห้าไม่อยู่ จะเป็นเรื่องดีสำหรับองค์ชายแปด
เพียงแต่จะอย่างไรความดีในใจกลับไม่อาจสงบลงได้ เขาคิดว่าหากองค์ชายห้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ เช่นนั้นมิใช่ว่าตน…ช่วยคนชั่วหรือ?
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ช่างกวนเมิ่งหนอ ขนลุกแท้ ถอนตัวไม่ทันแล้วใช่ไหม