หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 608 แทะโลม
เล่มที่ 21 ตอนที่ 608 แทะโลม
“องค์ชายห้า?! องค์ชายห้า?!” ตอนนี้เองในห้องพลันมีเสียงตื่นตระหนกดังแว่วมาระลอกหนึ่ง หวงฝู่รุ่ยพลันสีหน้าเปลี่ยนไป รีบเดินเข้าไปด้านใน ซานสุ่ยตามไปด้านหลัง
พบว่ามุมปากของหวงฝู่เซียวยังมียาไหลออกมา ตอนนี้กำลังกระอักเลือดออกมาไม่หยุด
“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”
พลันนั้นมีหมอหลวงเดินไปตรวจสอบตัวยาที่อยู่ด้านข้าง ซานสุ่ยสังเกตุเห็นการกระทำของเขา รู้สึกหัวใจของตนเต้นระรัว หรือว่าคุณหนูซ่างกวนจะวางยาพิษในยาจริงๆ? เหตุใดนางต้องวางยาพิษทำร้ายองค์ชายห้าด้วย?
ทว่าหมอหลวงกลับทำเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อย “ยานี้ไม่มีปัญหา ประสิทธิภาพก็ไม่น้อย เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้?”
อะไรนะ? ดวงตาของซานสุ่ยมีความตื่นตะลึงพาดผ่าน ความรู้สึกผิดในใจค่อยๆ เลือนหาย หากไม่ใช่พิษที่คุณหนูซ่างกวนลงมือ เช่นนั้นตนก็มิได้ช่วยคนชั่ว
“เสด็จพี่! เสด็จพี่!” หวงฝู่รุ่ยโถมเข้าไปข้างเตียง มองบุรุษที่ยามนี้มีโลหิตเต็มหน้าอย่างยากจะเชื่อ หมอหลวงที่อยู่ข้างกายรีบขวางเขาไว้ “องค์ชายแปด องค์ชายแปด!”
หวงฝู่รุ่ยน้ำตาใหลเต็มหน้า วิ่งไปเบื้องหน้าเฟิ่งหลิงที่อยู่ด้านข้าง จับชายเสื้ออีกฝ่ายแน่น “เสด็จพี่ใหญ่ ขอร้อง ช่วยเสด็จพี่ห้าด้วยเถิด…รุ่ยเอ๋อร์ รุ่ยเอ๋อร์จะฟังท่านทุกเรื่อง ช่วยเขาด้วย…”
“ไม่ควรเป็นเช่นนี้…เกิดอะไรขึ้น?” หมอหลวงหลายท่านสบตากันอย่างทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้เองคนผู้หนึ่งสังเกตุเห็นอวิ๋นซูปรากฏตัวขึ้นบริเวณประตู จึงรีบเดินเข้าไป “คุณหนูกงซุนมาพอดี ไม่ทราบว่าองค์ชายห้าเป็นอะไร จู่ๆ ก็กระอักเลือดออกมา…”
อวิ๋นซูมองไป รอยเขียวช้ำบนใบหน้าบ่งชี้ว่าหวงฝู่เซียวเหลือเวลาไม่มากแล้ว เห็นชัดเจนว่าพิษกำเริบ
“คุณหนูกงซุน! คุณหนูกงซุนช่วยเสด็จพี่ด้วยเถิด!”
หวงฝู่รุ่ยทำท่าจะคุกเข่าลง ทำให้ซานสุ่ยที่อยู่ด้านข้างตกใจ รีบวิ่งเข้ามาดึงเขาไว้ “องค์ชายอย่าทำเช่นนี้! องค์ชายห้าจะไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแน่!”
ภายในห้องตกลงสู่บรรยากาศอันแปลกประหลาด สำหรับหวงฝู่เซียว เฟิ่งหลิงไม่ใส่ใจความเป็นความตายของเขา เขากล้ามีความคิดร้ายกับอวิ๋นซู นี่เพียงพอที่จะทำให้เขาตายนับพันนับหมื่นครั้งแล้ว คนเช่นนี้ไม่คู่ควรให้หวงฝู่รุ่ยขอร้องเพื่อเขา
“องค์ชายแปด ไม่ใช่ว่าหม่อมฉันไม่ช่วยองค์ชายห้า แต่หม่อมฉันช่วยไม่ได้” อวิ๋นซูเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย คำพูดของนางตัดฟางเส้นสุดท้ายของหวงฝู่รุ่ยจนสิ้น ช่วยไม่ได้…กระทั่งคุณหนูกงซุนก็กล่าวเช่นนี้…
ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เขาต้องตัวคนเดียวหรือ?
“องค์ชาย โปรดอย่าทำเช่นนี้เลย พระองค์ พระองค์ยังมีซานสุ่ย!” ซานสุ่ยเห็นท่าทีเช่นนี้ของหวงฝู่รุ่ยก็รู้สึกปวดใจยิ่งนัก ตั้งแต่ตนเข้าวังมาก็อยู่ข้างพระวรกายองค์ชายแปดมาตลอด ความรู้สึกเกินกว่าความสัมพันธ์นายบ่าวไปแล้ว เพียงแต่บ่าวไพร่เช่นเขาไม่มีคุณสมบัติกล่าวเรื่องความสัมพันธ์พี่น้องอันใดกับองค์ชายแปดโดยสิ้นเชิง แต่ความใส่ใจไม่มีผู้ใดเทียบได้
อวิ๋นซูเห็นท่าทางร้องไห้คร่ำครวญของหวงฝู่รุ่ยพลันเข้าใจกระจ่าง บางทีในสายตาขององค์ชายแปด องค์ชายห้าคงเป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของเขาในพระราชวังแห่งนี้ ครอบครัวราชวงศ์จะมีญาติมิตรได้มากน้อยเพียงใดกันเชียว เขามักจะถูกขังอยู่ในห้อง ไม่มีความสัมพันธ์อันใดกับองค์ชายท่านอื่น ย่อมเห็นองค์ชายห้าและอวี๋เฟยเป็นทุกสิ่งของเขา ตอนนี้…เกรงว่าเขาคงคิดว่าโลกทั้งใบเหลือเขาเพียงคนเดียวกระมัง
“ข้าสามารถทำให้เขาไม่ตายได้”
“ซูเอ๋อร์?” เฟิ่งหลิงเงยหน้าขึ้นมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความแปลกใจ ส่วนหวงฝู่รุ่ยก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว “จริงหรือ?”
“เพียงแต่…แค่ทำให้ไม่ตายเท่านั้น”
นี่หมายความว่าอย่างไร? เฟิ่งหลิงเข้าใจได้โดยพลัน ส่วนหวงฝู่รุ่ยดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายลึกล้ำที่แฝงอยู่ด้านใน “ขอเพียงทำให้เสด็จพี่มีชีวิตต่อไป รุ่ยเอ๋อร์ยอมทำทุกอย่าง!”
มองไปยังใบหน้าเล็กๆ อันซูบผอม อวิ๋นซูพลันใจอ่อน “องค์ชายแปดไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใด หม่อมฉันจะพยายามสุดความสามารถ”
อวิ๋นซูค่อยๆ เดินไปข้างเตียง มองสภาพของหวงฝู่เซียวในยามนี้ที่น่าอนาจหาใดเปรียบ ในใจไม่มีคลื่นอารมณ์อันใดแม้แต่น้อย เฟิ่งหลิงบดบังสายตาหวงฝู่รุ่ยเอาไว้ “น้องแปด พวกเราไปรอด้านนอกเถิด”
“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย อยู่ที่นี่ก็ทำได้เพียงรบกวนหมอหลวงและคุณหนูกงซุนเท่านั้น”
“…ดะ ได้”
หวงฝู่รุ่ยหันกลับมาอย่างอาลัยอาวรณ์ จากนั้นมีเสียงสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ของเฟิ่งหลิงดังขึ้นเหนือศีรษะ “เสด็จพ่อทรงมอบอำนาจในเรื่องนี้ให้ข้าแล้ว”
“เสด็จพี่?!”
ซานสุ่ยตกตะลึง รีบยกชายอาภรณ์คุกเข่าลง “ขอองค์ชายใหญ่โปรดช่วยบ่าว โปรดตัดสินว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้บ่าวเป็นผู้กระทำ…”
ไม่รอให้หวงฝู่รุ่ยหยุดยั้ง เฟิ่งหลิงก็มีท่าทางเคร่งขรึมลง “พวกเจ้าหวังให้ข้าหลอกลวงเบื้องสูงหรือ?”
“มะ มิใช่พ่ะย่ะค่ะ”
รอบด้านพลันจมลงสู่ความเงียบงัน
ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด ประตูห้องที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดออก อวิ๋นซูและหมอหลวงหลายท่านเดินออกมา
“คุณหนูกงซุน! เสด็จพี่เขา…”
อวิ๋นซูมองไปยังเฟิ่งหลิง จากนั้นจึงมองไปยังหวงฝู่รุ่ยเบื้องหน้าที่มีท่าทีคาดหวัง “องค์ชาย พวกเราพยายามเต็มที่แล้ว”
“…เสด็จพี่! เสด็จพี่!” เด็กชายรีบวิ่งเข้าไปในห้อง บนเตียง บุรุษผู้นั้นนอนอยู่อย่างสงบ หน้าอกขยับขึ้นลงเล็กน้อยทำให้หวงฝู่รุ่ยวางใจได้ในที่สุด หมอหลวงหลายท่านตามเข้ามา “องค์ชาย พวกกระหม่อมมิอาจกำจัดพิษในพระวรกายองค์ชายแปดได้ แต่คุณหนูกงซุนคิดวิธีสกัดจุดชีพจรให้องค์ชายแล้ว เพียงแต่…”
“เพียงแต่อันใด?”
“เกรงว่าองค์ชายห้า…จะไม่อาจฟื้นขึ้นมาอีก”
“นี่หมายความว่าอย่างไร? มิใช่ว่าเสด็จพี่ยังมีชีวิตอยู่หรือ?” หวงฝู่รุ่ยเงยหน้าขึ้นด้วยรู้สึกความสั่นสะท้าน
หมอหลวงหลายท่านสบตากัน “ยังมีชีวิตอยู่ แต่…มีชีวิตอยู่ได้เช่นนี้”
เช่นนี้ หรือจะหมายความว่า…
…
“เรียนคุณหนูเมิ่ง บ่าวไปสืบมาแล้วเจ้าค่ะ”
ภายในศาลาที่ไร้ซึ่งผู้คน ซ่างกวนเมิ่งรออยู่นานแล้ว “พูดมา”
“องค์ชายห้าถูกหมอหลวงหลายท่านช่วยชีวิตเอาไว้ เพียงแต่…ทำได้เพียงเมีชีวิตอยู่เป็นคนครึ่งตาย ไม่อาจเอ่ยปากได้ตลอดกาล”
ครึ่งประโยคแรกทำให้ซ่างกวนเมิ่งใจเต้น คิดว่าหวงฝู่เซียวดวงแข็งเพียงนี้เชียวหรือ ยานั้นของตนช่วยกระตุ้นฤทธิ์ของพิษเสน่ห์ เขาถึงกับยังมิตายเชียวหรือ? แต่คนครึ่งตายที่เอ่ยปากไม่ได้เช่นนี้ก็เพียงพอแล้ว ขอเพียงไม่ลำบากมาถึงตน ปล่อยให้เขามีลมหายใจเหลืออยู่แล้วอย่างไรเล่า?
ในที่สุดซ่างกวนเมิ่งก็เผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า ไม่เสียแรงที่ตนรั้งอยู่ในสถานที่อัปมงคลแห่งนี้เนิ่นนาน “ไปเถิด พวกเรากลับ”
ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ตอนนี้เอง อีกด้านหนึ่งของระเบียงทางเดินกลับมีบุรุษผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นโดยมีนางข้าหลวงเดินตามมา
“นี่มิใช่คุณหนูเมิ่งหรือ? ถึงกับได้พบกันที่นี่ ช่างเป็นวาสนาจริงๆ!”
องค์ชายสี่? ในใจซ่างกวนเมิ่งเคร่งขรึมลง นางไม่ชอบพบกับคนผู้นี้จริงๆ ทำเพียงคารวะครั้งหนึ่ง “องค์ชายสี่มากมารยาทแล้วเพคะ”
“รอก่อน ข้าองค์ชายคิดจะไปพบเสด็จพี่ห้าเสียหน่อย มิสู้คุณหนูเมิ่งไปด้วยกันเป็นอย่างไร?” เขาได้ยินว่าหวงฝู่เซียวกลายเป็นคนครึ่งตายแล้ว นี่เป็นเรื่องใหญ่ในพระราชวังตอนนี้ จะอย่างไรก็ต้องไปดูความครึกครื้นเสียหน่อย แสดงความสัมพันธ์ฉันพี่น้องเสียบ้าง
“เมิ่งเอ๋อร์เพิ่งกลับมาจากที่นั่นเพคะ ไม่รบกวนองค์ชายสี่แล้ว”
กำลังคิดจะเดินไปจากข้างกายหวงฝู่อี้ที่ชอบเข้ามาพัวพันผู้นี้ แต่อีกฝ่ายกลับถอยหลังไปครึ่งก้าว ขวางทางเดินนางไว้
“จะไปเร็วเช่นนี้เชียวหรือ? มิใช่ว่าคุณหนูเมิ่งมีความสัมพันธ์กับเสด็จพี่ห้าหรือไร?” เขาแย้มยิ้มลึกลับแปลกประหลาด คิ้วงามของซ่างกวนเมิ่งขมวดแน่น “องค์ชายสี่ทรงหมายความเช่นไรเพคะ? เมิ่งเอ๋อร์มิเข้าใจ”
“ไม่เข้าใจหรือ?” ฮ่าๆ สตรีผู้นี้ช่างไร้เดียงสาเสียจริง คิดว่าผู้อื่นจะไม่ทราบเรื่องที่นางกระทำหรือ? รอยยิ้มของหวงฝู่อี้เจือไปด้วยความสนุกสนาน โน้มตัวลงมาช้าๆ “หากคุณหนูเมิ่งจำไม่ได้ เช่นนั้นข้าองค์ชายจะกล่าวเตือนเสียหน่อย หลายวันนี้คุณหนูเมิ่งและองค์ชายห้าใกล้ชิดกันยิ่งนัก ครั้งนั้นที่อยู่ในสวนบุปผาหลวง มิใช่ว่าคุณหนูเมิ่งไปที่ตำหนักประทับกับน้องห้าหรอกหรือ?”
อะไรนะ?! ขะ เขารู้ได้อย่างไร?!
หวงฝู่อี้แย้มยิ้ม “แน่นอน ยามนั้นคุณหนูเมิ่งและน้องห้าหมกมุ่นเพียงนั้น ย่อมไม่ทราบว่ามีข้าองค์ชายอยู่ข้างๆ หึๆๆ ข้าแปลกใจยิ่งนัก คุณหนูเมิ่งเข้าตำหนักน้องห้าไปนานเพียงนั้น ทำสิ่งใดไปบ้างหรือ?”
คำพูดของเขาแฝงไปด้วยความคลุมเครือ ซ่างกวนเมิ่งพยายามไม่ให้ตนกระวนกระวาย อย่างไรก็ตาม นางรู้ว่าตนประมาทไปแล้วจริงๆ!
บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแข็ง “วันนั้นเมิ่งเอ๋อร์เพียงไปดูภาพวาดขององค์ชายห้าเท่านั้นเพคะ”
“อ้อ? หากกล่าวถึงภาพวาด น้องห้าเทียบข้าไม่ได้จริงๆ! ข้าจะหาเวลาสั่งให้คนไปรับคุณหนูเมิ่งมาดูภาพวาดในตำหนักข้าองค์ชาย ชื่นชมความงามเสียหน่อยเป็นไร? ดีหรือไม่?” เขายื่นมือไปเฉยคางซ่างกวนเมิ่งขึ้นเบาๆ สัญญาณลับเช่นนี้ผู้ใดฟังไม่ออกบ้าง?
ซ่างกวนเมิ่งลอบกับฟัน นางย่อมรู้ความประพฤติขององค์ชายสี่ผู้นี้ดี ชอบยุแยงผู้อื่นอย่างเผด็จการทั้งยังเจ้าชู้อย่างยิ่ง! ยังมิทันได้ตกแต่งชายาเอกก็มีนางบำเรอหลายคนแล้ว นางข้าหลวงที่เขาต้องใจล้วนมิอาจหนีไปได้แม้แต่ผู้เดียว
สมควรตาย เหตุใดจึงไม่ระวังจนผู้อื่นพบเข้าเช่นนี้!
“ทำไม ไม่เต็มใจหรือ? องค์ชายเช่นข้าก็มิชอบบีบบังคับผู้อื่น พอดีเชียว อีกสักครู่ยามที่ไปเยี่ยมน้องห้า คงต้องสนทนากับเสด็จพี่ใหญ่เสียหน่อย เพิ่มความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง”
เขากำลังข่มขู่ตนหรือ?! มือที่อยู่ในแขนเสื้อของซ่างกวนเมิ่งกำแน่น ไม่นานก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า “ได้รับคำเชิญจากองค์ชายสี่ นับเป็นวาสนาของเมิ่งเอ๋อร์แล้ว เพียงแต่เมิ่งเอ๋อร์กังวลว่า เมื่อถึงตอนนั้นจะไปขัดอารมณ์สุนทรีย์ขององค์ชายเพคะ”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร หากเจ้ามา ข้าต้องสั่งให้คนเตรียมพร้อมอย่างดีเป็นแน่” เขาเป่าลมหายใจรดแก้มซ่างกวนเมิ่ง ทำให้ในใจของนางเกิดความรู้สึกรังเกียจยิ่งขึ้น แต่ยังคงมิกล้าแสดงออกบนใบหน้าแม้แต่น้อย
เดินถอยหลังไปหลายก้าว “เช่นนั้น…เมิ่งเอ๋อร์ทูลลาก่อนเพคะ”
“ได้ จำไว้ ต้องมาให้ได้เล่า” สายตาของหวงฝู่อี้เปล่งประกาย มองสตรีที่ค่อยๆเดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าลึกล้ำขึ้นหลายส่วน
หากมองให้ละเอียด นับเป็นคนงามที่หาได้ยากจริงๆ ผิวแบบบางเช่นนั้นไม่มีรอยตำหนิแม้แต่น้อย กระจ่างใสราวกับกระเบื้องเคลือบก็มิปาน ไม่รู้ว่าหากได้สัมผัสจะมีความรู้สึกเช่นไร!
ฮ่าๆ ตนมีจุดอ่อนของอีกฝ่ายอยู่ในมือ ไม่เชื่อว่านางจะกล้าปฏิเสธตน น้องห้าตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น ท่าทางเขาจะไร้วาสนา ตนทำเพียงแค่เข้าแทนที่เขาเท่านั้น เชยชมหญิงงามเสียหน่อย
“ไป ไปหาองค์ชายห้า!” ถือโอกาสไปบอกข่าวดีนี้กับเขาเสียหน่อย แม้ว่า…เขาจะไม่ได้ยินก็ตาม แต่ก็ควรจะยินดีแทนตนมิใช่หรือ? ฮ่าๆๆ…
ภายในห้องอันเงียบสงบ หวงฝู่รุ่ยนั่งอยู่ข้างเตียงอย่างเหม่อย มองไปยังบุรุษที่ถูกเช็ดตัววจนสะอาดสะอ้าน ทว่ามิอาจตื่นขึ้นมา
“เสด็จพี่…”
“องค์ชาย! องค์ชาย!” ตอนนี้เอง ซานสุ่ยเดินเข้ามาจากด้านนอก “องค์ชาย บ่าวพบสิ่งนี้ในห้องหนังสือขององค์ชายห้า…”
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ช่างกวนเมิ่งโดนบ้าง 5555