หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 611 ของล้ำค่าแห่งเถี่ยเจิน
เล่มที่ 21 ตอนที่ 611 ของล้ำค่าแห่งเถี่ยเจิน
ภายในสวนบุปผาหลวง องค์หญิงหลายพระองค์รวมตัวกัน วิพากษ์วิจารณ์ถึงงานเลี้ยงต้อนรับองค์ชายเถี่ยเจินในวันนี้
“ได้ยินว่าองค์ชายเถี่ยเจินผู้นี้มีลักษณะองอาจ ข้ายังคิดไปว่าบุรุษของชนเผ่าล้วนป่าเถื่อนหยาบคาย คิดไม่ถึงว่าจะให้กำเนิดบุรุษรูปงามเช่นนี้ออกมาได้!” ใบหน้าขององค์หญิงหย่งเล่อเจือไปด้วยความเขินอาย หย่งผิงที่อยู่ด้านข้างรีบเอ่ยถากถางนางประโยคหนึ่ง “มิใช่ว่าน้องหญิงชอบจักรพรรดิเซียวหรือ? เปลี่ยนคนเร็วเพียงนี้เชียว?”
เมื่อกล่าวถึงจักรพรรดิเซียว หย่งเล่อพลันเผยสีหน้าย่ำแย่ “พี่หญิงห้า เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้ จักรพรรดิเซียวเป็นพระสวามีของหย่งหนิง ข้าจะไปคิดเช่นนั้นได้อย่างไร…”
อย่างไรก็ตามเมื่อพูดจบ หย่งผิงพลันหัวเราะเสียงดัง “พระสวามีอันใดกัน หย่งหนิงกลับมาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้สองแคว้นพักรบกันแล้ว มิแน่ว่าอาจจะมีการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อีกก็เป็นได้? ถึงตอนนั้นมิใช่ว่ามีโอกาสแล้วหรือ!”
“พี่หญิง ท่าน ท่าน…” ผู้ใดไม่ทราบบ้างว่าหย่งหนิงกลับมาได้อย่างไร ตอนนี้ในวังไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวถึงจักรพรรดิเซียวแห่งแคว้นอี้อีก หย่งผิงกล่าวเช่นนี้ ทำให้หย่งเล่อดวงตาแดงก่ำ แทบจะน้ำตาไหลด้วยความอัดอั้นตันใจ
“เป็นอะไรไป? หย่งเล่อ ผู้ใดรังแกเจ้า?” ตอนนี้เองท่าน หญิงสี่เดินออกมาจากเส้นทางเล็กๆ ด้านข้าง นางอยู่ไกลยังได้ยินน้องหญิงหลายคนนี้กล่าวเอะอะ ทั้งยังได้ยินลางๆ ว่ากล่าวถึงจักรพรรดิเซียวอีกด้วย นี่ทำให้หย่งเวยที่ปกติมิชอบวุ่นวายให้มากเรื่องจำเป็นต้องส่งเสียงเตือนพวกนาง
“พี่หญิง!” หย่งเล่อน้ำตาคลอที่หางตา มองไปยังหย่งผิงที่กำลังเผยสีหน้าลำบากใจออกมาอย่างไม่พอใจ “พี่หญิงห้ากล่าวว่าข้าต้องไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่แคว้นอี้!”
“หย่งเล่อ ข้ากล่าวเมื่อใดกัน มิใช่ว่าเจ้าชอบจักรพรรดิเซียวหรือ! พี่หญิงเพียงปลอบใจเจ้าด้วยเจตนาดีเท่านั้น” หย่งผิงเบะปากด้วยความไม่พอใจ ท่าทางปากไม่มีหูรูดเช่นนี้ทำให้หย่งเวยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“เรื่องนานนมมาแล้วยังกล่าวอันใดกันอีก? คำพูดเช่นนี้อย่าให้แพร่ไปถึงพระกรรณของเสด็จพี่รัชทายาทเชียว มิเช่นนั้นผู้ใดก็ปกป้องพวกเจ้าไม่ได้”
เมื่อกล่าวถึงเสด็จพี่รัชทายาท รอบด้านพลันเงียบลงดังคาด
หย่งเจียที่อยู่มุมหนึ่งมาโดยตลอดค่อยๆ ก้าวออกมา “พี่หญิง…ช่วงนี้ไม่เห็นหย่งหนิงออกมา ไม่ทราบว่าคืนนี้นางจะไปร่วมงานหรือไม่?”
“หย่งหนิงไม่จำเป็นต้องไปร่วมงานก็ได้”
“พี่หญิง ล้วนกล่าวกันว่าองค์ชายเถี่ยเจินผู้นั้นมีใบหน้างดงามหล่อเหลา ไม่ทราบว่าพี่หญิงเคยเห็นหรือไม่?” หย่งผิงลืมเหตุการณ์เมื่อครู่นี้จนสะอาดเกลี้ยงเกลา พวกนางเหล่าองค์หญิงทั้งหลายมารวมตัวกันที่นี่ เพราะหากตระกูลเถี่ยเจินต้องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นเฉิน เช่นนั้นจำเป็นต้องเลือกองค์หญิงที่จะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ออกมาจากพวกนางเป็นแน่ อย่างไรก็ดี สถานการณ์ในครั้งนี้แตกต่างจากการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่แคว้นอี้ ความสามารถของแคว้นเฉินเหนือกว่าเผ่าเถี่ยเจิน หากแต่งให้เถี่ยเจินจะต้องได้รับการปฏิบัติอย่างดีแน่นอน
สำหรับองค์หญิงเหล่านี้แล้ว นี่อาจเป็นความสุขอีกอย่างหนึ่ง
ในสมองของหย่งเวยอดไม่ได้ที่จะปรากฏดวงตาเยียบเย็นคู่นั้นขึ้นมา น้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย “ไม่เคยพบ”
“เช่นนั้นหรือ?” น้ำเสียงของหย่งผิงอดไม่ได้ที่จะปรากฏความผิดหวังขึ้นมา หย่งเล่อที่อยู่ข้างกายปรายตามองนางเงียบๆ พี่หญิงยังมีหน้ากล่าวถึงตนอีก นางเองก็คาดหวังมากมิใช่หรือ?
“ได้ยินว่าสตรีของเถี่ยเจินแต่ละนางล้วนใจกล้าห้าวหาญ พวกนางมีเทศกาลสตรีปีละครั้ง ทุกครั้งที่ถึงยามนั้น สตรีสามารถมอบของแทนใจให้แก่บุรุษที่ตนรักได้ด้วย!”
หย่งเจียรู้สึกยากจะเชื่อ “นี่…นี่ดูน่าอึดอัดจริง! เหตุใดจึงมีเรื่องเช่นนี้ได้”
หย่งผิงกล่าวด้วยท่าทีเหยียดหยาม “น้องหญิงอย่าได้อยู่เพียงในตำหนักประทับเชียว ออกมาเคลื่อนไหวเสียบ้าง ฟังเรื่องใหม่ๆ ในวังเสียบ้าง อ่านหนังสือให้มากก็จะรู้ประเพณีวัฒนธรรมของแคว้นอื่นแล้ว!”
เมื่อครู่หย่งเล่อถูกหย่งผิงกล่าวกลับไปกลับมา ตอนนี้จึงไม่คิดสนใจนางอีก ดึงหย่งเวยมาด้านข้าง “พี่หญิง ได้หญิงว่าสองวันก่อนกองภูษาส่งผ้าฝูหรงชั้นยอดให้ท่านสามพับ ตำหนักของน้องไม่ค่อยมีอาภรณ์ที่พอไปวัดไปวาได้ พี่หญิงมอบให้หย่งเล่อสักพับได้หรือไม่?”
อะไรนะ? ผ้าฝูหรง? หย่งผิงเองก็อยากได้มาตลอด! นางรีบกล่าวขัดราวกับกลัวตนจะด้อยกว่า “น้องหญิง คืนนี้ก็มีงานเลี้ยงต้อนรับแล้ว ต่อให้พี่หญิงมอบให้เจ้า เจ้าก็ตัดเย็บเป็นอาภรณ์ไม่ทันหรอก!”
“ตอนนี้ยังพอมีเวลา ให้นางข้าหลวงกองภูษาเร่งทำงานคงทันอยู่!”
เมื่อเห็นน้องหญิงทั้งสองถกเถียงกัน หย่งเวยจึงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจเบาๆ “ข้าสั่งให้คนนำไปตัดเย็บอาภรณ์แล้ว อีกประเดี๋ยวจะให้นางข้าหลวงไปมอบให้พวกเจ้าคนละชุด พวกเจ้าสั่งให้คนแก้เสียหน่อยก็พอแล้ว”
องค์หญิงทั้งสองดวงตาเปล่งประกาย “ขอบพระทัยพี่หญิง!”
“ใช่แล้ว ปิ่นมุกบนศีรษะของพี่หญิงงดงามจริงๆ วันนี้ให้หย่งผิงหยิบยืมไปประดับได้หรือไม่?”
ยามปกติน้องหญิงเหล่านี้ขอสิ่งของจากตนน้อยมาก หย่งเวยไม่ได้สนใจงานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้ ในใจคิดว่า ให้พวกนางแต่งกายให้งดงามเสียหน่อยก็ดี บางทีอาจจะหลีกเลี่ยงเรื่องวุ่นวายได้
เมื่อเห็นหย่งเวยดึงปิ่นมุกออกมาจริงๆ ในใจของหย่งเล่อทั้งอิจฉาทั้งคาดหวัง สายตาของนางหยุดอยู่ที่กำไลหินโมราสีเขียวกระจ่างใสบนข้อมือของหย่งเวย “พี่หญิง กำไลข้อมือนี้งามยิ่งนัก…”
ไหนเลยจะรู้ว่าเพิ่งยื่นมือออกไปสัมผัส หย่งเวยจะรีบดึงมือตนกลับโดยพลัน มีท่าทีเคร่งครึ้มอยู่บ้าง ราวกับกลัวว่านางจะแย่งชิงไปก็มิปาน ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้หย่งเล่อรู้สึกตื่นตกใจ ตนทำให้พี่หญิงโกรธแล้วใช่หรือไม่?
หย่งผิงที่อยู่ด้านข้างลอบหัวเราะเย้ยหยันอยู่ในใจ ผู้ใดให้หย่งเล่อมิยอมเอ่ยปากขอก่อนเล่า? เสียโอกาสไปแล้ว ถูกพี่หญิงปฏิเสธก็สมควร!
หย่งเวยพบว่าปฏิกิริยาของตนทำให้อีกฝ่ายตกใจจึงมีสีหน้าอ่อนลง “กำไลข้อมือหินโมรานี้พี่หญิงใส่มานานแล้ว ไม่เหมาะกับผิวของเจ้า หากเจ้าไม่รังเกียจ ต่างหูมุกหยกนี้ก็มอบให้เจ้าแล้ว”
“จะ จริงหรือ?!” สายตาของหย่งเล่อหยุดอยู่บนเครื่องประดับล้ำค่าบนหูของหย่งเวย นี่ล้ำค่ายิ่งกว่าปิ่นมุกที่หย่งผิงขอเมื่อครู่นี้มากนัก!
หย่งผิงขมวดคิ้ว เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้?! เช่นนั้นมิใช่ว่าตน…เสียเปรียบหรอกหรือ?
มือของหย่งเวยลูบลงบนกำไลหินโมราบนข้อมือของตน มีเพียงของสิ่งนี้ที่นางไม่อาจมอบให้ผู้อื่นเด็ดขาด “หย่งเจีย เจ้าชอบอะไรหรือไม่?”
หย่งเจียที่มีนิสัยขี้ขลาดส่ายศีรษะเล็กน้อย นางไม่ร่าเริงและกระตือรือร้นเฉกเช่นพี่หญิงสองท่าน ได้ยินว่าบุรุษบนทุ่งหญ้าล้วนดุดันโหดเหี้ยม เชื่อว่าองค์ชายเถี่ยเจินผู้นั้นคงเป็นคนประเภทเดียวกับจักรพรรดิเซียวแห่งแคว้นอี้กระมัง? เพียงแค่คิด หย่งเจียก็รู้สึกกระสับกระส่ายแล้ว
“คืนนี้พี่หญิงจะแต่งกายเช่นไรหรือ?” หย่งผิงมองไปยังสตรีราวดอกท้อเบื้องหน้าด้วยความคาดหวัง ต้องทราบว่าพี่หญิงเป็นผู้ที่มีท่าทีอ่อนโยนที่สุดในหมู่องค์หญิงทั้งหลาย หากแต่งกายงดงาม ไม่แน่ว่าอาจได้รับความโปรดปรานจากองค์ชายเถี่ยเจินก็เป็นได้
หย่งเวยทำเพียงแย้มยิ้มอย่างเรียบเฉย “พี่หญิงกลับก่อนแล้ว พวกเจ้าคุยเล่นกันให้ดีเถิด”
เมื่อกลับมาจากสวนบุปผาหลวง หย่งเวยกลับมีท่าทางหนักอึ้ง
“องค์หญิงเพคะ ทรงรู้สึกไม่สบายพระวรกายหรือเพคะ?” นางข้าหลวงข้างกายเอ่ยปากด้วยความกังวล
หย่งเวยค่อยๆ หยุดฝีเท้าลง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หากคืนนี้มีคนมาเชิญ ให้กล่าวไปว่า…ข้าไม่สบาย”
ความหมายขององค์หญิงก็คือจะมิเข้าร่วมงานเลี้ยงหรือ?! หากถูกพบ รัชทายาทจะลงโทษหรือไม่? เมื่อเห็นสีหน้าองค์หญิงของตน นางข้าหลวงจึงทำได้เพียงเก็บกลืนความสงสัยในใจกลับลงไป
ใต้แสงโคม บริเวณลานกว้างมีเสียงดนตรีอันไพเราะดังขึ้น
ขุนนางเข้าสู่ที่นั่งของตนเรียบร้อยแล้ว องค์หญิงและพระสนมนั่งอยู่ด้านข้าง เสียงหัวเราะดังวนเวียน
ในยามที่เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยปรากฏตัว รอบด้านพลันเงียบลง ใบหน้างดงามหล่อเหล่าทั้งยังมีการแต่งกายโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์กลายเป็นจุดรวมสายตาของทุกคน คนนับไม่ถ้วนสังเกตุเห็นดวงตาสีฟ้าราวน้ำแข็งอันโดดเด่นคู่นั้น ซุบซิบเสียงเบา ไม่ทราบว่ากำลังกล่าวอันใด
สายตาของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยมองสำรวจไปในหมู่สตรีอย่างว่องไว ท่ามกลางนางข้าหลวงที่กำลังปรนนิบัติเหล่านั้นกลับไม่เห็นใบหน้างดงามราวดอกท้อ หรือว่า…วันนี้นางจะไม่มา?
ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เมื่อคืนตอนที่อยู่ในห้องของตนเพียงลำพังกลับคิดถึงเหตุการณ์ริมทะเลสาบ สัมผัสอ่อนนุ่มเช่นนั้นจากมือนาง เนิ่นนานยังคงไม่เลือนหาย ในใจอดไม่ได้ที่จะคาดหวัง อยากเห็นนางข้าหลวงผู้นั้นอีกครั้ง
หย่งผิงและหย่งเล่อที่อยู่มุมหนึ่งยืดตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว จากมุมของพวกนางสามารถมองเห็นใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลานั้นได้อย่างชัดเจน องค์ชายรองเถี่ยเจินอ่อนเยาว์ทั้งยังเป็นผู้มีความสามารถโดดเด่น เมื่อได้เห็นก็อดไม่ได้ที่จะทำให้พวกนางพาลคิดไปถึงม้าหนุ่มที่วิ่งทะยานอยู่บนทุ่งหญ้า เมื่อสายลมเข้าปะทะให้ความรู้สึกองอาจห้าวหาญ
สายตาค้นหากวาดผ่านใบหน้าพวกนางไป ทั้งสองรู้สึกราวกับมีสายฟ้าแล่นผ่านไปทั้งร่าง ลอบจัดอาภรณ์เส้นผมของตนโดยพลัน หวังว่าจะทำให้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยประทับใจ
ตงฟางซวี่เข้าสู่ที่นั่งท่ามกลางสายตาสนใจของทุกคน เสียงดนตรีค่อยๆ เงียบลง
บุรุษรูปงามผู้นั้นยืนขึ้น “รัชทายาท ของล้ำค่าแห่งเถี่ยเจินที่อวิ๋นเหวยกล่าวเมื่อคืนมาถึงแล้ว หวังว่าพระองค์จะรับไว้”
ของล้ำค่าแห่งเถี่ยเจิน? ขุนนางทั้งหลายสบตากันด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตงฟางซวี่พลันแย้มยิ้ม “องค์ชายรองเกรงใจไปแล้ว”
องค์ชายเยาว์วัยผู้นั้นหมุนตัวไป ปรบมือสามครั้ง มีนางระบำในอาภรณ์สีม่วงกลุ่มหนึ่งเดินยักย้ายเข้ามา ในมือถือพัดสีชมพูอันใหญ่บดบังใบหน้าพวกนางไว้ เพียงแค่เอวแบบบางของพวกนางก็ทำให้ทุกคนในงานต้องตื่นตะลึงแล้ว
เป็นอาภรณ์ที่ใจกล้ายิ่งนัก! บริเวณสะดือบนหน้าท้องขาวนวลของทุกคนฝังเครื่องประดับล้ำค่าเปล่งประกาย ดูมีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง
เสียงหูหลูซือ[1]ที่กระจ่างใสราวเสียงกระดิ่งดังขึ้น แถบผ้าสีทองบริเวณเอวของนางระบำทั้งหลายโบกสะบัดไปตามการยักย้าย ทำเอาสายตาทุกคนพร่าเลือน พวกนางราวกับงูน้ำที่เลื้อยไปตามเสียงเพลง ค่อยๆ ลดพัดในมือลง เผยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มอันงดงามหาใดเปรียบ
ขนตาหนายาวราวกับกองเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำ ริมฝีปากสีแดงประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนหลงใหล พริบตาเดียวก็ผลาญบรรยากาศในงานให้ร้อนรุ่ม
ตอนนี้เองบุรุษเถี่ยเจินเดินออกมา พวกเขาเปลือยแขนสวมเพียงกางเกงยาวสีดำรัดรูป สตรีในงานพากันส่งเสียงอุทานด้วยความหวาดกลัว เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยหันไปด้วยความสงสัย กลุ่มสตีรีบเบนสายตาออกด้วยกลัวว่าการกระทำของตนจะเป็นการเสียมารยาทต่อองค์ชายรอง
ต้องทราบว่านี่เป็นระบำพื้นเมืองของเผ่าเถี่ยเจิน บุรุษเปลือยแขนไม่นับเป็นอะไรได้
เปลวเพลิงถูกพ่นออกมาจากปากของบุรุษ ทำให้ขุนนางทุกคนส่งเสียงร้องว่าดีไม่หยุด ทั้งแข็งกร้าวและอ่อนนุ่มผสมกัน พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าที่แท้บุรุษเองก็ร่วมแสดงกับนางระบำได้ ไม่มีความรู้สึกไม่เหมาะสมแม้แต่น้อย
ตอนนี้เอง สตรีผู้มีรูปร่างอ้อนแอ้นทว่าร้อนแรงถูกบุรุษสองคนแบกเข้ามา พวกเขาออกแรงโยนสตรีบนไหล่ขึ้นฟ้า ขุนนางทั้งหลายตกใจ คิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่สตรีผู้นั้นกลับหมุนตัวเป็นเส้นโค้งมากสีสันกลางอากาศ ก่อนจะหยัดยืนลงบนพื้นอย่างมั่นคง พลันนั้นนางเงยหน้าขึ้น คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าทุกคนกลับเป็นหน้ากากสีแดงอันน่าหวาดกลัว
————
คำอธิบายเพิ่มเติม
[1] หูหลูซือ หรือขลุ่ยน้ำเต้า เป็นเครื่องดนตรีประจำชาติของมณฑลยูนนาน ส่วนใหญ่จะนิยมใช้เล่นเพลงพื้นบ้าน
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ขอบคุณค่าแอด มาไวมากก