หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 22 ตอนที่ 635 กลายเป็นพิษ
เล่มที่ 22 ตอนที่ 635 กลายเป็นพิษ
ยามนี้ ในตำหนักของหวงฝู่อี้ฟุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศอันแปลกประหลาด
“เร็วเข้า! เคลื่อนไหวให้เร็วเสียหน่อย!” ขันทีหลายคนพานางบำเรอทั้งหมดของหวงฝู่อี้มุ่งหน้าไปยังตำหนักประทับแห่งหนึ่ง อวี้กุ้ยเฟยนั่งอยู่กลางห้องโถงด้วยสีหน้าย่ำแย่ เขวี้ยงถ้วยชาในมือออกไปจนเกิดเสียงดัง
แม้หมอหลวงจะไม่มั่นใจ แต่พวกเขาลอบบอกใบ้ตนมาว่าองค์ชายสี่อาจจะประชวรเป็นโรคที่ไม่ค่อยดีนัก อวี้กุ้ยเฟยจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของพวกเขาได้อย่างไร ต้องทราบว่าหวงฝู่อี้มิได้มีงานอดิเรกอันใด นอกจากเสาะหาและรวบรวมสมบัติล้ำค่าก็ลุ่มหลงในสตรีงดงาม ในตำหนักแห่งนี้มีเสียงเพลงดังทุกค่ำคืน หญิงงามที่เขาครอบครองมากจนนับไม่ถ้วน ดังนั้นอวี้กุ้ยเฟยจึงกังวลใจเช่นนี้!
เพียงไม่นานแม่นมก็กลับมารายงานด้วยความกระวนกระวาย “ทูลเหนียงเหนียง นางบำเรอทั้งหมดถูกตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสมเพคะ”
กล่าวเช่นนี้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนางบำเรอเหล่านี้หรือ? ทว่าจะทำอย่างไร ความโกรธเคืองของอวี้กุ้ยเฟยก็มิอาจสงบลงได้ “เด็กๆ ไล่สตรีเหล่านี้ออกไปจากวังให้หมด! เปิ่นกงไม่อยากเห็นพวกนางอีก!” หากมิใช่เพราะพวกนางปรนนิบัติสามีอย่างออกรสออกชาติ อี้เอ๋อร์คงไม่ลุ่มหลงหมกมุ่นถึงเพียงนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรพวกนางก็ไม่อาจหนีความผิดได้! “ลงโทษโบยทุกคนอีกคนละยี่สิบไม้!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ขันทีน้อยผู้นั้นถูกคนพาตัวเข้ามา ยามเขาเห็นสีหน้าอวี้กุ้ยเฟยพลันต้องรีบคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว “บ่าวถวายพระพรเหนียงเหนียง…”
“พูดมา ระยะนี้องค์ชายสนิทสนมกับผู้ใดอีก? เปิ่นกงต้องการความจริง!”
ขันทีน้อยอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเย็นยะเยือก สายตาเปล่งประกายเช่นกันยิ่งทำให้อวี้กุ้ยเฟยรู้ว่าจะต้องมีเรื่องปิดบังนางเป็นแน่! “หากเจ้าไม่ยอมพูด เช่นนั้นเปิ่นกงจะสั่งให้คนตัดลิ้นเจ้าเสีย!”
“เหนียงเหนียงโปดไว้ชีวิตด้วย! เหนียงเหนียงโปดไว้ชีวิตด้วย! ปะ เป็นองค์ชายทรงมีรับสั่ง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ให้บ่าวพูดออกไปพ่ะย่ะค่ะ!”
อวี้กุ้ยเฟยพลันเบิกตากว้าง สายตาอันตรายเช่นนั้นทำให้ขันทีน้อยหลับตาลง เขาไม่สามารถเห็นความตายเป็นเพียงการกลับบ้าน “ระยะนี้…องค์ชายไปมาหาสู่กับคุณหนูซ่างกวน…” เขากล่าวอย่างคลุมเคลือ ทว่าอวี้กุ้ยเฟยจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดนี้ได้อย่างไร
“อะไรนะ?! เจ้า เจ้ากล่าวอีกรอบเสีย…”
ขันทีน้อยอดไม่ได้ที่จะร่างกายสั่นระริก “องค์ชาย องค์ชายกับ…”
“พอแล้ว! เหลวไหล ล้วนเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งสิ้น! อี้เอ๋อร์จะ…จะ…” อวี้กุ้ยเฟยยากจะเชื่อว่าหวงฝู่อี้จะถึงกับทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้ นางมองไปทางประตูโดยไม่รู้ตัว ส่งสายตาครั้งหนึ่ง นางข้าหลวงทั้งหมดพลันถอยออกไป
“เจ้าจะกล่าวว่าอี้เอ๋อร์อยู่กับซ่างกวนเมิ่ง ดังนั้นจึง…”
ขันทีน้อยคิดว่าในยามนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก “เดิมที่คุณหนูซ่างกวนต้องการให้องค์ชายสี่เชิญคุณหนูฟู่มา เพียงแต่คุณหนูฟู่กลับดื้อดึงจะจากไป องค์ชายจึง…จึง…”
เหตุใดจึงพัวพันไปถึงคุณหนูฟู่ได้?! อวี้กุ้ยเฟยรู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นเร็วยิ่งขึ้น “ยังมีผู้ใดรู้เรื่องนี้อีก? อยู่ที่ใด? คุณหนูฟู่ก็รู้หรือ?
“ไม่ ยามนั้นคุณหนูฟู่กลับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ บะ บนหอสูง…” ขันทีน้อยไม่อยากกล่าวเรื่องที่ตนเห็นผีสตรีผู้หนึ่ง กล่าวไปคงไม่มีผู้ใดเชื่อ
“เหลวไหล! เหลวไหล! ซ่างกวนเมิ่งเป็นคนที่พวกเจ้าแตะต้องได้หรือ?! หากฮองเฮาทรงทราบ พวกเจ้าจะให้เปิ่นกงกราบทูลเช่นไร?” แม้นางจะไม่ทราบพื้นเพของซ่างกวนเมิ่งอย่างแน่ชัด แต่ฮองเฮาพระองค์นั้นมิอาจล่วงเกินได้ มีเพียงสวรรค์ที่ทราบว่านางมีสายตามากน้อยเพียงใดกำลังจับจ้อง รอให้สนมเช่นพวกนางกระทำผิดเท่านั้น!
อวี้กุ้ยเฟยรู้สึกกระวนกระวายใจ “เช่นนั้นซ่างกวนเมิ่งเล่า? นางอยู่ที่ใด?”
“บ่าวไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ ยามที่บ่าวไปถึง เหลือองค์ชายอยู่บนหอสูงผู้เดียว…”
จะกล่าวว่าเรื่องนี้ซ่างกวนเมิ่งมิอาจหนีความเกี่ยวข้องได้เช่นนั้นหรือ?
…
อีกด้านหนึ่ง
“กรี๊ด!” ภายในห้องมีเสียงกรีดร้องอันน่าสังเวชดังแว่วมา สตรีผู้นั้นกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นด้วยความทรมานพลางฉีกทึ้งอาภรณ์ของตน “ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…”
ความเจ็บปวดที่ทรมานยิ่งกว่าเมื่อก่อนกัดกร่อนเส้นประสาทของซ่างกวนเมิ่ง นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าผิวหนังของตนกำลังร่วงหล่นช้าๆ เล็บมือทั้งสองข้างจิกลึกลงไปบนขาของตนยามใดก็ไม่อาจทราบ เลือดซึมออกมาทว่ากลับไม่รู้ตัว
เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร? ทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงเวลากำเริบ…
“ผะ ผู้อาวุโส…”
สายลมอึมครึมระลอกหนึ่งพัดเข้ามา เสียงปังดังขึ้น ประตูห้องที่ปิดสนิทพลันเปิดออก บุรุษที่สวมใส่อาภรณ์สีดำทั้งร่างปรากฏตัวเบื้องหน้านางในเวลาเพียงชั่วพริบตา ใช้สายตาน่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่งจ้องมองสตรีครึ่งคนครึ่งผีบนพื้น
ในดวงตาของซ่างกวนเมิ่งพลันมีประกายความหวังลุกโชน “ผะ ผู้อาวุโส…ชะ ช่วยข้าด้วย…”
“หึ รู้จักกลัวแล้วหรือ?” เสียงนี้คละเคล้าไปด้วยความโกรธอันอยากจะปกปิด “ฮองเฮาให้เจ้าใกล้ชิดองค์ชายใหญ่ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะทนเปล่าเปลี่ยวไม่ได้เพียงนี้ ยามนี้ในพระวรกายขององค์ชายสี่ถูกพิษร้ายแรง หากคนของสำนักหมอหลวงตรวจสอบให้ลึกล้ำขึ้นมา เจ้าคิดจะใช้วิธีใดหลีกหนีความผิด?!”
บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งแยกไม่ออกว่าเป็นน้ำตาหรือเลือด นางกัดฟันแน่น อดกลั้นความทรมาณที่เอ่อล้นออกมา “ขะ ข้าไม่ทราบ….หะ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…”
สายตาของบุรุษในชุดคุมสีดำหยุดอยู่บนข้อมือของซ่างกวนเมิ่ง จุดพรหมจรรย์บริเวณนั้นหายไปแล้ว “พิษบนร่างของเจ้าถูกส่งต่อไปยังพระวรกายขององค์ชายสี่แล้ว อีกไม่นานเจ้าก็มิอาจรักษาใบหน้างดงามเช่นนี้ไว้ได้อีก”
“ไม่! ไม่ได้…ข้า ข้ายังไม่ได้แก้แค้น…ยังไม่ได้…ขอร้องเถิด ขอร้อง…ช่วย ช่วยข้า…”
“ข้าเคยกล่าวไปแล้ว นั่นเป็นโอกาสสุดท้ายของเจ้า…” บนใบหน้าของบุรุษเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา สะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่งแล้วเดินจากไป คิดไม่ถึงว่าซ่างกวนเมิ่งกลับโถมเข้ามากอดขาเขาไว้ “ผู้อาวุโส…ไม่ ช่วยข้า…มะ เมิ่งเอ๋อร์ขอร้องท่าน…”
“ขอร้องข้าก็ไม่มีประโยชน์อันใด ความพยายามที่ข้าสิ้นเปลืองไปกับเจ้ายังมิมากพออีกหรือ?!”
“ไม่! ครั้งนี้…เป็นอุบัติเหตุ…เป็นองค์ชายสี่มาพัวพันกับข้า…หะ เห็นแก่ฐานะของท่านยาย ผู้อาวุโสช่วยข้าอีกครั้งเถิด…ได้โปรด…”
ดวงตาของบุรุษในชุดคลุมสีดำเปล่งประกาย มองไปยังสตรีอายุน้อยที่ยามนี้มีเลือดโทรมกายอีกครั้ง จากนั้นจึงคิดถึงสิ่งต่างๆ ที่ตนสิ้นเปลืองไปกับนางในระยะนี้ ดวงตาพลันเกิดประกายลังเลอยู่หลายส่วน
ขวดกระเบื้องเล็กๆ สีดำขวดหนึ่งล่วงลงข้างมือนาง “นี่เป็นยาขวดสุดท้ายแล้ว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ตัวเจ้าจะกลายเป็นพิษ จำไว้ เจ้าไม่ใช่มนุษย์อีก แต่เป็นพิษ!”
พิษ?! ซ่างกวนเมิ่งไม่มีเวลาคิดให้ละเอียด หยิบขวดกระเบื้องขึ้นมาด้วยอาการสั่นเทาแล้วดื่มลงไป ความเผ็ดร้อนเคลื่อนจากลำคอลงสู่กระเพาะ ไม่นานก็เกิดความรู้สึกร้อนรุ่ม เพียงแต่ความรู้สึกเช่นนี้ดียิ่งกว่าความทรมานอันเสียดแทงกระดูกเมื่อครู่นี้มากนัก เพียงพริบตาเดียวนางก็รู้สึกราวกับผิวหนังทั้งร่างถูกเปลวเพลิงแผดเผา ทรมานจนกรีดร้องเสียงแหลมออกมา
“กรี๊ด!”
“ฮ่ะๆ ฮ่าๆๆ…” เสียงหัวเราะอันน่าหวาดกลัวดังตามเสียงกรีดร้องขึ้นมาติดๆ ดังก้องอยู่ในห้องเนิ่นนาน ในอากาศฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าอันเข้มข้น เหล่าแมลงและหนูพากันถอยหนีราวกับหวาดกลัวของในห้องเป็นอย่างยิ่ง
ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด ยามที่ซ่างกวนเมิ่งได้สติกลับมา ในห้องเหลือเพียงนางผู้เดียว
บุรุษในชุดคลุมสีดำหายไปแล้ว นางไอเบาๆ สองครั้ง จากนั้นพลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบยกมือทั้งสองของตนขึ้นมอง
ผิวงดงามสมบูรณ์ไร้ข้อตำหนิ นิ้วมือขาวราวหิมะกระจ่างใส นางฟื้นคืนสู่ความงดงามเช่นเดิมแล้ว!
บนใบหน้าของสตรีเผยรอยยิ้มยินดีออกมาโดยพลัน ทรุดตัวลงนั่งอย่างดีใจ “ข้า…ข้า…” นางมองไปรอบด้าน จากนั้นจึงพยายามลุกขึ้น เดินไปยังกระจก ใบหน้าในกระจกยังคงงดงามเช่นเดิม มือของซ่างกวนเมิ่งสัมผัสใบหน้ามีชีวิตชีวานั้นเบาๆ
นางรู้ดี ชีวิตของตนยังไม่จบสิ้น!
อาภรณ์ฉีกขาดบนร่างถูกเหงื่ออาบย้อมจนเปียกชุ่มไปนานแล้ว ส่งกลิ่นแปลกๆ ที่กระทั่งนางยังยากจะรับไหวออกมา เมื่อมองไปยังข้อมือกระจ่างใสของตนอีกครั้ง ดวงตาพลันเกิดประกายโหดเหี้ยมพาดผ่าน
ผู้อาวุโสกล่าวว่าพิษบนร่างของตนถูกส่งต่อไปยังร่างขององค์ชายสี่แล้วหรือ? ฮ่าๆ สมควรแล้ว!
เมื่อคิดถึงความอยุติธรรมทั้งหมดที่ตนได้รับในระยะนี้ ซ่างกวนเมิ่งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา “ฮ่าๆๆๆ สมควรแล้ว! สมควรแล้ว! ทางที่ดีให้เขาทรมานเช่นข้าแล้วตายไปเสีย! ฮ่าๆๆ…”
ไม่ได้ ยังมีขันทีน้อยผู้นั้นด้วย! เขารู้เห็นทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่อาจปล่อยให้เขานำเรื่องเช่นนี้ไปบอกต่อได้!
ท่าทีของซ่างกวนเมิ่งเปลี่ยนไปย่ำแย่หาใดเปรียบ ใช่แล้ว ยังมีฟู่หย่าผู้นั้นด้วย….
ในใจของสตรีรู้สึกตื่นตระหนัก เกือบลืมวันนั้นไปเสียแล้ว ฟู่หย่าก็เห็นตนอยู่กับหวงฝู่อี้อย่างชัดเจน ท่าทางตนต้องคิดหาวิธีกำจัดสองคนนี้ให้สิ้น!
เพียงแต่…ราวกับในสมองเกิดเสียงดังสนั่น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางมิใช่มนุษย์ แต่เป็นพิษ
นี่หมายความว่าอย่างไร? ซ่างกวนเมิ่งขมวดคิ้ว เพียงแต่ไม่เป็นไร ขอเพียงได้แก้แค้น ต่อให้ต้องกลายเป็นพิษแล้วอย่างไรเล่า? นางเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีเส้นทางใดให้ถอยอีก!
ยามค่ำคืน
สายลมอันบ้าคลั่งระลอกหนึ่งผัดผ่านช่องหน้าต่าง สตรีบนเตียงมีสีหน้าขาวซีด เหงื่อซึมออกมาชั้นหนึ่ง
ในภาพฝัน ใบหน้าที่อาบยอมไปด้วยเลือดของซ่างกวนเมิ่งวนเวียนอยู่ในหัวสมองไม่จบไม่สิ้น ฟู่หย่ากรีดร้องออกมาแล้วสะดุ้งขึ้นนั่ง หอบหายใจรุนแรง มองไปรอบด้านด้วยความหวาดกลัว
ที่แท้คือความฝัน…เพียงแต่…
นางกระชับคอเสื้อของตนโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่อาจลืมสภาพในยามนั้นของซ่างกวนเมิ่งไปได้
ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดใบหน้าของมนุษย์จึงละลายได้เล่า?
“คุณหนู! คุณหนู!”
สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกพุ่งเข้ามาด้วยความเคร่งเครียด ฟู่หย่าขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้าไม่เป็นไร…ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือ?”
“คุณหนู นายท่านอยู่ในหอตำรา ยังไม่พักผ่อนเจ้าค่ะ”
เงยหน้าขึ้นมองไปนอกหน้าต่าง มองดวงจันทร์กลมโตที่แขวนลอยอยู่บนฟ้า ดึกเพียงนี้แล้วหรือ…
ภายในหอตำราจวนฟู่มีประกายเทียนส่องสว่าง เงาร่างของชายชราผู้หนึ่งหันหลังให้ชั้นหนังสือ กำลังพลิกดูตำราแพทย์ในมือ
เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นระลอกหนึ่ง “หมอหลวงฟู่เอ่ยปากเล็กน้อย “ฮูหยินเข้านอนก่อนเถิด”
“ท่านพ่อ”
หมอหลวงฟู่ชะงักเล็กน้อย รีบหมุนตัวไป พบว่าใบหน้าของฟู่หย่าขาวซีดดูย่ำแย่อยู่บ้าง บนร่างสวมชุดคลุมยืนอยู่เบื้องหน้าตน
“หย่าเอ๋อร์ เหตุใดเจ้ายังไม่นอน?”
“…ท่านพ่อ วันนี้ลูกได้ยินเรื่องแปลกประหลาดเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องแปลกประหลาดหรือ?!”
ฟู่หย่าใคร่ครวญครู่หนึ่ง “ไม่ทราบว่าในหมู่ผู้ป่วยก่อนหน้านี้ของท่านพ่อ ผู้ป่วยใดมีอาการใบหน้าละลายบ้างหรือไม่เจ้าคะ?
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ช่างกวนเมิ่งเป็นพิษ หากใครถูกนาางก็เป็นพิษหรือเปล่า หรือรู้สึกมีกลิ่นไม่ดีซะแล้ววว