หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 22 ตอนที่ 640 ฟู่หย่าได้สติ
เล่มที่ 22 ตอนที่ 640 ฟู่หย่าได้สติ
แม้หลานอวิ๋นจะไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังกล่าวสิ่งใด แต่กลับได้ยินเบาะแสบางอย่างในนั้น
“ข้าจำได้ลางๆ ว่า หลังจากองค์ชายใหญ่กลับแคว้นมาได้ไม่นาน เพิ่งจะมีซ่างกวนเมิ่งผู้นี้ปรากฏตัวขึ้น” ความหมายของเขาก็คือ ก่อนที่เฟิ่งหลิงจะปรากฏตัวขึ้น เขาไม่เคยได้ยินว่าตระกูลอู่สายในมีบุคคลเช่นนี้อยู่
อวิ๋นซูและเฟิ่งหลิงสบตากัน ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด อวิ๋นซูในยามนี้กลับคิดไปถึงเหตุการณ์ที่นางได้พบซ่างกวนเมิ่งครั้งแรก สายตาเคียดแค้นเช่นนั้นของอีกฝ่าย ราวกับเคยเห็นที่ใดมาก่อน…
“เป็นไปไม่ได้กระมัง…” อวิ๋นซูหันกลับไปมองประตูห้องที่ปิดสนิท ในสมองถึงกับปรากฏความคิดน่าขันอย่างยิ่งขึ้นมา
“ซูเอ๋อร์ กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”
อวิ๋นซูไม่คิดจะเอ่ยความคิดในใจของตนให้คนเบื้องหน้าทั้งสองทราบ หากต้องการพิสูจน์ความคิดอันแปลกประหลาดของตน ก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ยามเย็น
หมอหลวงทุกท่านเดินออกมาจากตำหนักองค์ชายสี่ด้วยสีหน้าลังเล หมอหลวงฟู่ขมวดคิ้วแน่น ตอนนี้พวกเขามั่นใจแล้วว่าองค์ชายสี่ถูกพิษ! เพียงแต่จะเป็นพิษอะไรกันแน่ นี่เป็นปัญหาที่รับมือได้ยากยิ่งนัก
“คืนนี้ข้าจะกลับไปพลิกดูบันทึกวิชาต้องห้ามเสียหน่อย ท่านทั้งหลาย ขอลาก่อน”
พลันนั้น คำพูดของหมอหลวงฟู่ทำให้ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี วิชาต้องห้าม? ความจริงเมื่อครู่พวกเขาล้วนมีความคิดนี้มาตลอดเช่นกัน เพียงแต่ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวออกมาเท่านั้น
ในฐานะที่เป็นหมอหลวงแห่งแคว้นเหลียน มีโรคซับซ้อนน้อยมากที่จะทำให้พวกเขาลำบาก เพียงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในวังระยะนี้ เริ่มตั้งแต่พระสนมฆ่าตัวตายในวันพระราชสมภพของฮองเฮา ตามมาด้วยองค์ชายห้าหวงฝู่เซียวถูกพิษจนบ้าคลั่งเสียสติ ตอนนี้วนมาถึงองค์ชายสี่หวงฝู่อี้ที่มีพิษอันแปลกประหลาดอยู่ที่พระวรกาย พวกเขาจำต้องเชื่อมโยงอาการประชวรขององค์ชายทั้งสองพระองค์เข้าด้วยกัน
ก่อนหน้านี้คุณหนูฟู่กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่าพิษที่องค์ชายห้าได้รับก็คือพิษเสน่ห์ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาต้องห้าม พวกเขาไม่เคยแตะต้องมาก่อน แต่ตอนนี้ปฏิกิริยาแต่ละอย่างบนพระวรกายขององค์ชายสี่ทำให้พวกเขามิอาจลงมือรักษาได้แม้แต่น้อย แม้ในใจจะรู้สึกพ่ายแพ้ แต่พวกเขามีความมั่นใจในวิชาแพทย์ของตนยิ่งนัก สิ่งเดียวที่จะอธิบายสถานการณ์เช่นนี้ได้ก็คือ พิษที่องค์ชายได้รับคือวิชาต้องห้ามที่พวกเขามิอาจแตะต้อง!
ยามนี้หมอหลวงผู้หนึ่งเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของสำนักหมอหลวง สภาพขององค์ชายสี่ในยามนี้จำต้องมีคนดูแลทั้งวัน ซึ่งหมอหลวงที่รับหน้าที่ดูแลยามกลางวันและกลางคืนย่อมแตกต่าง
“ใต้เท้าทุกท่าน อาการประชวรขององค์ชายเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลายคนส่ายศีรษะ คนผู้นั้นจึงทอดถอนใจเบาๆ จากนั้นจึงมองไปยังทิศทางของหมอหลวงฟู่ “ท่านอาจารย์ คิดว่าท่านกลับไปกับคุณหนูฟู่แล้วเสียอีก”
“อาการประชวรขององค์ชายสี่ทำให้ข้ามิอาจวางใจได้ ดังนั้นจึงอยู่ต่อ ใต้เท้าทั้งหลาย พรุ่งนี้ค่อยหารือกันอีกครั้งเถิด”
“ขอรับใต้เท้าฟู่”
อย่างไรก็ตาม เพิ่งเดินออกมาที่ลานตำหนักได้ไม่นานก็มีองครักษ์ผู้หนึ่งซึ่งยืนรออยู่ด้านในก่อนแล้ว อีกฝ่ายเดินเข้ามา “ใต้เท้าฟู่ องค์ชายใหญ่เชิญไปพบขอรับ”
องค์ชายใหญ่? หมอหลวงฟู่ขมวดคิ้ว เขาไม่เคยไปมาหาสู่กับองค์ชายใหญ่มาก่อน หลายปีนี้ตนออกห่างจากสำนักหมอหลวงแล้ว ทั้งยังสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องราชสำนักน้อยมาก ครั้งนี้หากมิใช่เพราะหมอหลวงทั้งหลายขอร้องครั้งแล้วครั้งเล่า เขาคงไม่คิดจะมาถามไถ่เรื่องในวังหลังแห่งนี้อีก หมอหลวงฟู่เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับองค์ชายใหญ่มาเพียงผิวเผิน แต่เขารู้ดีว่าบุตรีของตนมีใจต่อองค์ชายใหญ่พระองค์นี้
หรือจะเกี่ยวกับหย่าเอ๋อร์? เมื่อคิดถึงตรงนี้ หมอหลวงฟู่จึงพยักหน้าเล็กน้อย เดินตามองครักษ์ผู้นั้นไป
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมาในตำหนักอันเงียบสงบ เมื่อเหยียบย่างเข้าไป หมอหลวงฟู่พลันสัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างลึกล้ำ ในตำหนักขององค์ชายพระองค์อื่นล้วนมีขันทีและนางข้าหลวงไม่ต่ำกว่าร้อยคอยปรนนิบัติ เพียงแต่เหตุใดตำหนักขององค์ชายใหญ่จึงได้เงียบงันเพียงนี้? เห็นเพียงนางข้าหลวงสองสามคนมาทำความสะอาดตำหนักเป็นครั้งคราว ที่มีมากที่สุดกลับเป็นองครักษ์ที่กำลังยืนอารักขาซุ้มประโค้งแต่ละแห่ง
เขาพลันคิดไปถึงครั้งหนึ่งที่ฟู่หย่าเคยกล่าวถึงองค์ชายใหญ่ บอกว่าเขาเป็นองค์ชายเพียงพระองค์เดียวที่ไม่เหมือนองค์ชาย แน่นอนว่าในคำพูดนั้นเต็มไปด้วยความหมายชื่นชม
ยามนั้นหมอหลวงฟู่ทำเพียงแย้มยิ้มบางเบา ความประทับใจที่เขามีต่อเฟิ่งหลิงก็คือใบหน้าอันงดงามที่เหมือนกับฮองเฮาพระองค์ก่อน บุรุษเช่นนี้จะไม่เหมือนองค์ชายได้อย่างไรเล่า? แต่วันนี้ นับว่าเขาเข้าใจความหมายในคำพูดของฟู่หย่าได้อย่างกระจ่างแจ้งแล้ว
ภายในห้องโถงใหญ่ ทั้งสามรออยู่ที่นั่นเนิ่นนาน
ยามหมอหลวงฟู่ปรากฏตัว บรรยากาศในห้องโถงทำให้เขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ
“ถวายพระพรองค์ชายใหญ่” หมอหลวงฟู่กำลังจะคารวะ แต่กลับถูกเฟิ่งหลิงยื่นมือไปหยุดไว้ “หมอหลวงฟู่ไม่จำเป็นต้องมากพิธี รีบลุกขึ้นเถิด”
หมอหลวงฟู่เบนสายตาขึ้น ยามนี้หลานอวิ๋นและอวิ๋นซูก็เดินเข้ามาแล้ว
“ไม่ทราบว่าองค์ชายใหญ่เรียกกระหม่อมเข้าพบ ทรงมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือ?”
“ใต้เท้าฟู่…เชิญใต้เท้าฟู่ไปที่ตำหนักหลังก่อนเถิด” ท่าทีของเฟิ่งหลิงทำให้หมอหลวงฟู่ไม่สงบใจยิ่งขึ้น เขาพบว่าท่าทีขององค์ชายใหญ่คล้ายกับมีคำพูดที่ยากจะเอ่ยเก็บซ่อนอยู่ มองไปยังสองคนที่เหลืออีกครั้ง หนึ่งในนั้นเขารู้จัก เป็นบุตรชายเพียงหนึ่งเดียวของแม่ทัพหลานผู้ชรา ทั้งยังเป็นลูกศิษย์คนโตของราชครู ส่วนแม่นางอีกผู้หนึ่งเขากลับไม่เคยพบมาก่อน
เขาเดินตามเฟิ่งหลิงไปถึงห้องแห่งหนึ่ง อวิ๋นซูเดินนำไปเบื้องหน้า ผลักประตูออกเบาๆ หมอหลวงฟู่มองเพียงปราดเดียวก็เห็นสตรีสีหน้าขาวซีดผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างโต๊ะ หัวใจพลันเต้นระรัว “หย่าเอ๋อร์?!”
ฟู่หย่ากำลังดื่มยาที่สาวใช้ต้มให้ ค่อยๆ เบนสายตาขึ้น กล่าวตอบเสียงเบา “ท่านพ่อ…”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของนาง อวิ๋นซูจึงวางใจลงมาก อาการของฟู่หย่าดีขึ้นตามกาลเวลาที่เคลื่อนผ่านจนดีกว่าก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน สีหน้าของนางก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาก เพียงแต่ยังคงอ่อนแอยิ่ง
“หย่าเอ๋อร์ นี่เจ้า…” หมอหลวงฟู่รู้สึกราวกับเลือดในกายของตนไหลย้อนกลับ สายตาหยุดอยู่บนนิ้วทั้งห้าของฟู่หย่าที่มีผ้าพันแผลพันอยู่ รู้สึกเวียนหัวตาพร่าไปชั่วขณะ
เดิมทีฟู่หย่าคิดจะยืนขึ้น แต่ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่างทำให้นางทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง สาวใช้ข้างกายรีบเข้ามาประคองนาง “คุณหนู นั่งไว้เถิดเจ้าค่ะ”
“ตกลง…ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่…” หลานอวิ๋นรีบดึงหมอหลวงชราที่ได้รับความตกใจอันใหญ่หลวงอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อนเอาไว้ “หมอหลวงฟู่ ขอกล่าวความจริงโดยไม่ปิดบัง วันนี้คุณหนูฟู่เกิดเรื่องเหนือคาดบางอย่าง…โชคดีที่คุณหนูกงซุนจัดการได้ทันเวลา ตอนนี้ไม่เป็นไรมากแล้ว”
“เรื่องเหนือคาด?” หมอหลวงฟู่มองไปทางอวิ๋นซูโดยไม่รู้ตัว คุณหนูกงซุน? หรือว่า…นางคือบุตรีของแม่ทัพกงซุนที่เพิ่งจะกลับมาในช่วงนี้?
อวิ๋นซูคารวะหมอหลวงฟู่เล็กน้อย “คุณหนูฟู่ถูกพิษ ข้ารักษาพิษในร่างกายให้นางแล้ว เพียงแต่เสียเลือดมากเกินไป คุณหนูฟู่จึงยังมิอาจฟื้นคืนสู่สภาพปกติได้ชั่วคราว”
“ถูกพิษได้อย่างไร? หย่าเอ๋อ เจ้า…” หมอหลวงฟู่สูดหายใจเย็นยะเยือก “เร็ว ให้พ่อจับชีพจรให้เจ้า…”
หมอหลวงชราไม่สนใจสิ่งอื่นใด ชีวิตของบุตรีตนสำคัญกว่า
อย่างไรก็ตาม ยามที่นิ้วของเขาแตะลงบนชีพจรของฟู่หย่า สีหน้าพลันเปลี่ยนไป เขาเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นซูอย่างยากจะเชื่อ “คุณหนูกงซุน…นาง นี่นาง…”
เมื่อเห็นท่าทีของเขา อวิ๋นซูจึงรู้ว่าหมอหลวงชราที่มากด้วยประสบการณ์ท่านนี้ตรวจพบอะไรบางอย่างแล้วจึงมิได้กล่าวสิ่งใด อีกฝ่ายรีบรินชาให้ตนเองแล้วดื่มลงไป ราวกับพยายามซึมซับความจริงก็มิปาน
“ท่านพ่อ…หย่าเอ๋อร์ หย่าเอ๋อร์ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ…” แม้จะยังมิอาจเอ่ยวาจาได้อย่างสะดวกราบรื่น แต่สติรับรู้ของฟู่หย่าฟื้นคืนมาแล้ว พยายามทำให้บิดาของตนที่ได้รับความตกใจจนเกินขนาดสงบใจลงให้ได้
หมอหลวงฟู่มองไปยังดวงตากระจ่างใสของบุตรีตน เมื่อดูจากชีพจรของนางเมื่อครู่นี้ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่คิดถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ที่ตนได้พบกับผู้มีอาการป่วยเช่นนี้หลายคน ยามนั้นฮองเฮาพระองค์ก่อนยังอยู่ในวัง เป็นช่วงเวลาที่พระราชวังแคว้นเหลียนเคร่งเครียดที่สุด หมอหลวงฟู่ไม่อยากคิดไปถึงช่วงเวลาเหล่านั้น เพียงแต่ตอนนี้ เหตุใดจึงมาเกิดกับบุตรีของตนได้?
“หย่าเอ๋อร์ เจ้าได้ใกล้ชิดกับคนตระกูลอู่สายในหรือไม่?”
เฟิ่งหลิงและหลานอวิ๋นสบตากัน ท่าทางหมอหลวงฟู่จะเข้าใจเรื่องเกี่ยวกับตระกูลอู่สายในไม่น้อยจริงๆ
ฟู่หย่าก้มหน้าลงเล็กน้อย เมื่ออยู่เบื้องพระพักตร์องค์ชายใหญ่ นางไม่อยากกล่าวถึงซ่างกวนเมิ่งผู้นั้น “คะ คุณหนูกงซุน…ชะ ช่วยลูกแล้ว ท่านพ่อ…พะ พวกเรา กะ กลับจวน…”
เหตุใดหมอหลวงฟู่จะไม่เข้าใจนิสัยของบุตรีตน เชื่อว่านางคงมีคำพูดบางอย่างที่ไม่อยากกล่าวต่อหน้าผู้อื่นเป็นแน่ “ได้ ได้ กลับจวน! พ่อมีวิธีรักษาเจ้า…” จากนั้นจึงมองไปยังอวิ๋นซูที่อยู่ด้านข้าง เขาเคยได้ยินมาว่าคุณหนูกงซุนรู้วิชาแพทย์ ทว่าคิดไม่ถึงว่านางจะรักษาพิษจากวิชาต้องห้ามของตระกูลอู่ได้เช่นนี้ เขาลังเลครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยปากขึ้น “ไม่ทราบว่าคุณหนูกงซุน…ใช้วิธีใดกำจัดพิษให้หย่าเอ๋อร์?”
“เดิมทีร่างกายของคุณหนูฟู่ก็มีลักษณะต้านพิษอยู่แล้ว แม้จะเป็นเช่นนั้นก็เกรงว่าข้ายังมิอาจทำให้นางได้สติเร็วเช่นนี้ ดังนั้นจึงจำต้องใช้เข็มสกัดจุดชีพจรแต่ละจุดให้นางเสียก่อนเพื่อควบคุมการไหลเวียนของพิษ จากนั้นจึงสร้างบาดแผลที่นิ้วทั้งห้าของนาง ทำให้เลือดพิษในแขนข้างที่ถูกพิษหยดออกมา และใช้ยาสลายพิษร่วมด้วย ตอนนี้แม้จะไม่เป็นไรแล้ว แต่คุณหนูฟู่เสียเลือดไปมาก ภายหลังต้องให้หมอหลวงฟู่สิ้นเปลืองความคิดแล้ว”
สร้างบาดแผลที่นิ้วทั้งห้าให้เลือดไหล?! หมอหลวงฟู่มองไปยังปลายนิ้วที่ถูกพันแผลไว้อย่างดีโดยพลัน ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เพียงแต่เขาไม่เคยรู้ว่ามีวิธีการเช่นนี้ด้วย หากอิงตามวิธีการกำจัดพิษของตระกูลอู่ จะใช้ได้เพียงยาเพื่อสลายพิษ หากอาการหนักจำต้องใช้พิษแก้พิษ เพียงแต่วิธีการเช่นนี้จะทำให้ผู้ถูกพิษได้รับความลำบากเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้โชคดีที่พิษในร่างกายของฟู่หย่าถูกขจัดออกไปกว่าครึ่ง เขาจึงสามารถใช้วิธีการอบตัว ทำให้พิษได้รับอุณหภูมิสูงจนถูกบีบให้ซึมออกมาตามผิวหนังได้
“ขอบคุณคุณหนูกงซุน ขอบคุณมาก…” หมอหลวงฟู่ยืนขึ้น “ไม่ทราบว่าอาจารย์ของคุณหนูกงซุนคือผู้ใด?” หากมีโอกาส ตนอยากพบหน้าอีกฝ่ายสักครั้งจริงๆ เพื่อถกกันถึงวิธีการแก้พิษต้องห้ามของตระกูลอู่สายใน
ความคลั่งไคล้ในวิชาแพท์ของหมอหลวงฟู่เป็นสิ่งที่คนภายนอกมิอาจจินตนาการได้ เขาคิดไม่ถึงว่าอวิ๋นซูที่อายุน้อยเพียงนี้จะมีความสามารถเช่นนี้จึงอดถามออกไปไม่ได้
อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย ฟู่หย่าพลันเอ่ยปากอย่างจนใจ “ท่านพ่อ…”
หมอหลวงฟู่จึงค่อยได้สติกลับมา เขาพอทราบเรื่องอดีตที่คุณหนูกงซุนได้พบมาบ้าง เชื่อว่าผู้ใดคงไม่อยากกล่าวถึงช่วงเวลาที่ต้องจากบิดาผู้ให้กำเนิดไปเร่ร่อนอยู่ด้านนอกเป็นแน่ เขาสะเพร่าเกินไปแล้ว “ผู้ชราเสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว…”
“หมอหลวงฟู่ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ รีบให้คุณหนูฟู่กลับจวนไปพักผ่อนเถิด อีกหลายวันข้าจะไปตรวจดูที่จวน”
“ได้ๆๆ ยินดีต้อนรับอย่างยิ่ง ยินดีอย่างยิ่ง”
ฟู่หย่าเผยรอยยิ้มซาบซึ้งให้อวิ๋นซู ตนติดหนี้น้ำใจคุณหนูกงซุนครั้งหนึ่งแล้ว นี่ยิ่งทำให้ฟู่หย่ามั่นใจ เมื่อครู่นางได้ยินว่าคุณหนูกงซุนพบว่ามีคนลงมือกับดอกไม้ดอกนั้น คิดไม่ถึงว่าความคิดของคุณหนูเมิ่งจะลึกล้ำเพียงนี้
“คุณหนูฟู่” ฟู่หย่ากำลังจะเดินจากไป ทว่าอวิ๋นซูกลับเดินมาข้างกายนาง กระซิบว่า “ช่วงนี้ขอให้คุณหนูฟู่อยู่แต่ในจวน อย่าได้เข้าวังมาเผยตัวต่อหน้าผู้คนอีกเป็นอันขาด”
เมื่อซ่างกวนเมิ่งทราบว่าฟู่หย่าไม่ได้เป็นเช่นที่นางปรารถนา เกรงว่าจะต้องหาวิธีอำมหิตอันใดออกมาอีกเป็นแน่
ฟู่หย่าเข้าใจความหมายในคำพูดของนางโดยพลัน อย่างไรเสียนางก็รู้จักประเมินความสามารถของตนเช่นกัน จึงพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินตามหมอหลวงฟู่ออกไปภายใต้การคุ้มครองขององครักษ์ที่เฟิ่งหลิงจัดเตรียมไว้ให้ กระทั่งหายไปจากสายตาของพวกเขา
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
อวิ๋นซูฉลาดมากกกกก ต้องคิดออกแล้วแน่ ช่างกวนเมิ่งเป็นใคร ยัยพี่สาวตัวร้าย