หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 22 ตอนที่ 642 ทดสอบทีละน้อย
เล่มที่ 22 ตอนที่ 642 ทดสอบทีละน้อย
คุณหนูซ่างกวน? กระทั่งนางก็มาด้วยหรือ…
“แปลกยิ่งนัก ก่อนหน้านี้มิใช่ว่าคุณหนูซ่างกวนล่วงเกินแม่ทัพกงซุนไปหรือ เหตุใดยังแจกเทียบเชิญให้นางอีก?”
“เจ้าไม่รู้กระมัง เทียบเชิญของคุณหนูทั้งหลาย คุณหนูกงซุนเป็นผู้ส่ง ดูแล้วคุณหนูกงซุนคิดจะไว้หน้าคุณหนูซ่างกวนอยู่หลายส่วน”
“พวกเจ้าดูเถิด คุณหนูซ่างกวนในวันนี้ดูแตกต่างไปจากปกติอยู่บ้าง” เมื่อกล่าวจบ ทุกคนจึงสังเกตซ่างกวนเมิ่งอย่างละเอียด เป็นเช่นนั้นจริงๆ ทั้งๆ ที่ใบหน้าเดียวกัน แต่การประทินโฉมเบาบางลงมาก อีกทั้งอาภรณ์บนร่างเป็นกระโปรงยาวสีขาวรากบัว บริเวณผมก็ไม่มีเครื่องประดับมากมายอันใด นี่แตกต่างจากการแต่งกายยามปกติของนางมากจริงๆ
ซ่างกวนเมิ่งเดินไปยังประตูโดยไม่สนใจสายตารอบด้าน นางสังเกตุเห็นสายตาคมกริบคู่หนึ่งที่หยุดอยู่บนร่างนางได้อย่างชัดเจน พยายามบอกกับตนเองในใจว่าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว จะอย่างไรนางก็มีเทียบเชิญอยู่ในมือ มิใช่มาโดยไม่ได้รับเชิญ
“ช้าก่อนคุณหนูซ่างกวน!” จริงดังคาด แม่ทัพกงซุนเอ่ยปากอย่างเย็นชาในยามที่ซ่างกวนเมิ่งเดินเข้าไปใกล้
นางมาได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้สตรีผู้นี้ยังใส่ร้ายซูเอ๋อร์ของเขา เหตุใดจึงเชิญคนเช่นนี้มาได้?
ซ่างกวนเมิ่งรีบเผยรอยยิ้มตามมารยาทออกมา “รบกวนแม่ทัพกงซุนแล้ว เมิ่งเอ๋อร์ได้รับเชิญจากคุณหนูกงซุนจึงมาร่วมงานโดยเฉพาะ ท่านแม่ทัพคงยินดีต้อนรับเมิ่งเอ๋อร์ใช่หรือไม่?” นางหยิบเทียบเชิญฉบับนั้นออกมาจากแขนเสื้อจริงๆ สีหน้าของแม่ทัพกงซุนกระตุกเล็กน้อย จริงๆ เลย…
เขาสูดหายใจลึกราวกับกำลังเตือนตนเองว่าอย่าได้ทำให้อวิ๋นซูเสียหน้า พลันนั้นจึงมองไปยังข้ารับใช้ที่อยู่ข้างกาย “เด็กๆ พาคุณหนูซ่างกวนไปส่งในเรือน!”
“ขอรับท่านแม่ทัพ”
ซ่างกวนเมิ่งแย้มยิ้ม เดินผ่านข้างกายแม่ทัพกงซุนไปโดยตรง นางเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่แม้เพียงชั่วครู่ อย่างไรก็ตาม เมื่อเดินเข้าไปในจวนแม่ทัพกงซุน สีหน้าของสตรีผู้นี้ยิ่งไม่น่ามอง
วันนี้มันวันอะไรกัน เหตุใดทั่วทั้งจวนแม่ทัพจึงแขวนโคมแดง?
ทั้งยังมีดอกไม้มงคลที่บานสะพรั่งเต็มลาน รวมกับรอยยิ้มของแต่ละคนที่ตกอยู่ในสายตาของซ่างกวนเมิ่ง ทำให้รู้สึกเสียดแทงนัยน์ตายิ่งนัก
“ดู! เป็นคุณหนูซ่างกวน!” บริเวณไม่ไกล คุณหนูกลุ่มหนึ่งสังเกตุเห็นเงาร่างเรียบง่ายนี้ สีหน้าของทุกคนพลันดูไม่เป็นธรรมชาตินัก
ซ่างกวนเมิ่งหันไปมองตามเสียง ทำเพียงแค่นเสียงอย่างไม่พอใจครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงมองไปยังคุณหนูหลายคนที่ยามปกติชอบประจบประแจงนาง เดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มลำพองใจ
“เหตุใดวันนี้พวกเจ้ามาเร็วเพียงนี้เล่า?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณหนูสองคนนั้นพลันแข็งค้าง รับรู้ได้ถึงสายตาแปลกๆ ที่มองมาจากรอบด้าน พวกนางมองไปทางซ่างกวนเมิ่งอย่างกระอักกระอ่วน “ชะ ใช่…คิดไม่ถึงว่าพี่เมิ่งก็มาด้วย…”
น้ำเสียงฝืดเคืองเช่นนี้ทำให้ซ่างกวนเมิ่งขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “พวกเจ้าเป็นอะไรไป ไม่อยากสนทนากับข้าหรือ?!”
“มะ ไม่ใช่ จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า…” คุณหนูทั้งสองยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน ความจริงพวกนางล้วนรู้ว่าซ่างกวนเมิ่งและคุณหนูกงซุนเคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกันมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้นางยังถูกแม่ทัพกงซุนตบไปอย่างรุนแรงครั้งหนึ่งด้วย ตอนนี้ที่นี่คือจวนแม่ทัพ พวกนางได้รับเทียบเชิญจากคุณหนูกงซุนก็รู้สึกยินดียิ่ง รีบมาด้วยท่าทีประจบประแจงเต็มที่ คิดไม่ถึงว่าจะพบซ่างกวนเมิ่งได้
คุณหนูที่เมื่อครู่นี้ยังสนทนาแย้มยิ้มกับพวกนางสลายตัวไปในพริบตา ท่าทีเช่นนี้ทำให้คุณหนูทั้งสองรู้สึกสิ้นไร้หนทาง
“เช่นนั้นก็คือมีกิ่งไม้สูงกิ่งใหม่ให้เกาะแล้ว?” รอยยิ้มของซ่างกวนเมิ่งคละเคล้าไปด้วยความเย้ยหยันที่ไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย เพียงแค่คิดก็เข้าใจกระจ่าง นังสารเลวสองคนนี่คิดจะประจบประแจงคุณหนูกงซุน คิดเหยียบย่ำตนขึ้นไป!
“มิใช่ มิใช่ พี่เมิ่งอย่าได้เข้าใจผิดเป็นอันขาด…” พวกนางเห็นซ่างกวนเมิ่งโกรธจึงรีบดึงนางไปอธิบายด้านข้าง “พี่เมิ่ง เหตุใดท่านจึงมาได้? หากแม่ทัพกงซุนทำเรื่องหยาบคายอันใดต่อท่าน จะเป็นเรื่องดีไปได้อย่างไร? ที่นี่คือจวนแม่ทัพกงซุน ไม่มีผู้ใดช่วยพวกเราได้!”
พวกนางทำท่าทีราวกับคิดเพื่อซ่างกวนเมิ่ง แต่ความจริงกลัวจะเกี่ยวพันมาถึงตน
“หึ พวกเจ้ากลัว แต่คุณหนูเช่นข้าไม่กลัว หากกงซุนซูปฏิบัติต่อแขกเหรื่อเช่นนี้ เมื่อข่าวแพร่ออกไปคงไม่มีประโยชน์อันใดต่อจวนแม่ทัพแม้เพียงครึ่งส่วนกระมัง?” คำพูดนี้ถูกองครักษ์ที่ผ่านทางมาหลายคนได้ยินเข้า จึงถูกพวกเขามองตาขวาง คุณหนูทั้งสองตกใจจนรีบหุบปาก อย่าได้กล่าวถึงหัวข้อนี้อีกจะเป็นการดีที่สุด มิเช่นนั้นไม่รู้ว่าคุณหนูเมิ่งจะทำเรื่องอันใดที่จะกระตุ้นความโกรธของจวนแม่ทัพออกมาอีก
โคมไฟงดงาม ภายใต้ม่านราตรีที่ครอบคลุม ทั่วทั้งจวนแม่ทัพกลับส่องสว่างด้วยประกายโคมไฟ
ทั้งยังมีเวทีการแสดงที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในเมืองหลวงถูกสร้างอยู่ในลานด้านหลัง เพิ่มความครึกครื้นขึ้นหลายส่วน
ยามนี้เอง มีคนอุทานออกมา “ดูนั่น คุณหนูกงซุน!”
ทุกคนเงยหน้ามองไป พบเงาร่างงดงามในอาภรณ์สีแดงเดินลงมาจากหอสูง แต่งกายประทินผิวอย่างเลิศล้ำเป็นพิเศษ เพิ่มความงดงามให้กับใบหน้าสุขุมเยือกเย็นอีกเจ็ดส่วน บนใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มสูงส่งสง่างาม ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดทุกคนจึงรู้สึกว่านี่มิใช่คุณหนูแห่งจวนแม่ทัพกงซุน แต่เป็นองค์หญิงแคว้นใดแคว้นหนึ่ง เครื่องหยกล้ำค่าเข้ากันได้ดีกับเครื่องประดับอันปราณีต บนร่างของอวิ๋นซูมีบรรยากาศสูงศักดิ์ที่ทำให้พวกนางรู้สึกห่างชั้นแผ่ออกมา
ดวงตาซ่างกวนเมิ่งมืดครึ้มลง วันนี้นังสารเลวนี่กินยาผิดหรือไร?! ถึงกับแต่งกายจนเป็นเช่นนี้เชียว เสียงชื่นชมที่ดังไม่ขาดหูทำให้ในใจของซ่างกวนเมิ่งพลันไร้รสชาติ ภาพเบื้องหน้าดูคุ้นเคยยิ่ง หลายปีก่อนนางก็เคยเป็นศูนย์กลางของทุกคน เดินไปที่ใดล้วนเป็นจุดรวมสายตา ยามนั้นนังสารเลวผู้นี้ยังทำได้เพียงกินอาหารย่ำแย่อยู่ในชนบท! มาถึงตอนนี้คนยังอยู่แต่เรื่องราวกลับเปลี่ยนไป
ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นเพราะนาง!
ท่าทีของซ่างกวนเมิ่งดุดันอย่างยากจะควบคุม คุณหนูทั้งสองที่อยู่ด้านข้างได้สติกลับมา ถูกท่าทางของนางทำให้ตกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ท่าทางของพี่เมิ่งจะน่ากลัวเกินไปแล้ว!
อวิ๋นซูที่อยู่บนหอสูงย่อมสังเกตุเห็นประกายความเคียดแค้นที่ทิ่มแทงมาท่ามกลางผู้คน นางหันไปมองด้วยท่าทีสงบนิ่ง มองดวงตาคู่นั้นอย่างละเอียด จากนั้นจึงแย้มยิ้มกลับไปอย่างเรียบเฉย
กรอบแกรบ ซ่างกวนเมิ่งกำเมืองของตนแน่นจนเกิดเสียงขึ้นเบาๆ จากนั้นจึงเบนสายตาออกไป ทั้งๆ ที่คิดจะยิ้มตอบ ให้นางรู้ว่าตนมิได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่าเมื่อเห็นท่าทีในยามนี้ของอวิ๋นซู นางยิ่งรู้สึกยากจะควบคุมอารมณ์ของตน นังสารเลวนี่ คู่ควรจะยืนอยู่ในที่ที่ทุกคนมองไปเช่นนั้นหรือ คู่ควรที่จะได้รับความชื่นชมจากผู้คนหรือ? เดิมทีสิ่งเหล่านี้ควรเป็นของนาง!
เป็นนาง นางแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากมือของตน!
ไม่นานคุณหนูหลายท่านก็ล้อมวงเข้ามา
“คุณหนูกงซุนงดงามยิ่งนัก! ราวกับนางเซียนจากสวรรค์ก็มิปาน!”
“อาภรณ์ของคุณหนูงดงามจริงๆ ขับเน้นความโดดเด่นที่คุณหนูมีออกมาทั้งหมด!”
“คุณหนูนับว่างามแต่กำเนิดจริงๆ เป็นนางเซียนบนโลกมนุษย์โดยแท้!”
ซ่างกวนเมิ่งในยามนี้เกือบจะหัวเราะออกมา สายตาของคนเหล่านี้พลิกกลับแล้วหรือไร ใบหน้าเช่นนั้นของอวิ๋นซูยังกล่าวได้ว่าเป็นนางเซียนบนโลกมนุษย์อีกหรือ?! น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจจริงๆ!
ไม่รอให้ซ่างกวนเมิ่งได้สติกลับมา รอบด้านพลันเงียบลง ไม่ทราบว่าอวิ๋นซูเดินมาถึงเบื้องหน้านางตั้งแต่ยามใด ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มบางเบา
“ยินดีต้อนรับคุณหนูซ่างกวน เป็นเกียรติแก่จวนแม่ทัพของข้าจริงๆ” อวิ๋นซูมองไปยังทิวทัศน์หรูหรารอบด้าน ท่าทีของซ่างกวนเมิ่งแข็งค้างไปอย่างชัดเจน
มิใช่กระมัง? เหตุใดคุณหนูกงซุนจึงสนทนากับคุณหนูซ่างกวนก่อน? หรือนางไม่ทราบว่าคุณหนูซ่างกวนมักจะกล่าวลับหลังว่านางเป็นเด็กที่เติบโตมาในชนบท ไม่คู่ควรกับความหรูหราสูงส่ง? ทุกคนรู้สึกราวกับจะมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นก็มิปาน
อวิ๋นซูสำรวจซ่างกวนเมิ่งในวันนี้โดยไม่มีพิรุธ มีความแตกต่างมากจริงๆ
ยามนี้เอง ชุนเซียงพาสาวใช้กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ในมือพวกนางถือตะกร้าอันปราณีต ด้านในมีถุงหอมสีสันงดงามบรรจุอยู่
“นี่เป็นถุงหอมที่ซูเอ๋อร์ทำในยามว่าง ด้านในมีเครื่องหอมและดอกไม้แห้งหลากหลายชนิด หากคุณหนูทั้งหลายไม่รังเกียจ เชิญรับไว้เถิด” อวิ๋นซูไม่สนใจสายตาราวกับจะกินคนของซ่างกวนเมิ่ง ชุนเซียงพาสาวใช้เหล่านี้เดินเข้ามาแจกจ่ายให้ทุกคน พลันเกิดเสียงชื่นชมดังขึ้นเป็นระลอก
“เป็นงานฝีมือที่ยอมเยี่ยมยิ่งนัก!”
“ใช่แล้ว เจ้าลองดมถุงสีม่วงของข้าดูเถิด มีกลิ่นหญ้าสวิ๋นอี[1]ด้วย!”
“ขอบคุณคุณหนูกงซุนมากเจ้าค่ะ! พวกเราชอบมาก!”
บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งเผยรอยยิ้มถากถางออกมา “คิดไม่ถึงว่ายามนี้คุณหนูกงซุนจะรู้จักกลยุทธ์ซื้อใจคนแล้ว ทำให้เมิ่งเอ๋อร์นับถือจริงๆ นับถือ” ทว่าเสียงจอแจรอบด้านกลับกลบเสียงถากถางของนางจนสิ้น ข้างหูมีเสียงอุทานด้วยความยินดีดังขึ้นเป็นพิเศษ “ถุงหอมสีชมพูของข้างดงามยิ่งนัก!”
“ถุงสีทองของข้าก็ดูดีเช่นกัน กลิ่นหอมยิ่งนัก!”
ซ่างกวนเมิ่งหันไปมองด้วยความไม่พอใจ ถึงกับเป็นคุณหนูทั้งสองที่สนิทสนมกับตน พลันนั้นจึงแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “พวกเจ้ามิเคยเห็นโลกหรือไร? เพียงแค่ถุงหอมต่ำต้อยก็ทำให้พวกเจ้ายินดีจนเป็นเช่นนี้แล้ว!”
คุณหนูทั้งสองชะงักไป มองไปยังท่าทีโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่าย รีบวางถุงหอมกลับไปโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าซ่างกวนเมิ่งจะบอกให้พวกนางโยนทิ้ง
ยามนี้เอง ชุนเซียงได้รับสายตาจากอวิ๋นซูจึงหยิบถุงหอมพิเศษออกมาจากแขนเสื้อตน เดินมาเบื้องหน้าซ่างกวนเมิ่ง “คุณหนูซ่างกวน นี่คือถุงหอมที่คุณหนูของบ่าวเตรียมให้ท่านเป็นพิเศษเจ้าค่ะ”
กลิ่นหอมถาโถมเข้าสู่จมูก ซ่างกวนเมิ่งขมวดคิ้ว ปัดออกมาจากมือชุนเซียงอย่างรังเกียจ “กลิ่นอันใดกัน?! เจ้าไม่รู้หรือว่าคุณหนูเช่นข้าเกลียดกลิ่นฉู๋จวี๋[2]เป็นที่สุด?!”
ถุงหอมพลันร่วงลงพื้น ชุนเซียงเผยสีหน้าตื่นตกใจ จากนั้นจึงคารวะด้วยท่าทีขออภัย “บ่าวสมควรตาย! บ่าวสมควรตาย! ถุงหอมนี้คือกลิ่นเหมยกุ้ย[3] ขอให้คุณหนูรับไว้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ…”
“ไม่ต้องๆ น่ารำคาญยิ่ง!”
ซ่างกวนเมิ่งโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม ปฏิกิริยาเช่นนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของผู้อื่น ยิ่งรู้สึกว่านางไร้เหตุผล คุณหนูกงซุนมีเจตนาดี แม้ระหว่างพวกนางจะมีเรื่องเข้าใจผิด แต่ก็มิได้ปฏิบัติย่ำแย่ต่อนาง เหตุใดจึงต้องเหยียบย่ำน้ำใจผู้อื่นเช่นนี้ด้วย!
อวิ๋นซูก้มลงเก็บถุงหอมกลิ่นฉู๋จวี๋ขึ้นมาจากพื้นด้วยท่าทีเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นจึงวางกลับลงไปในตะกร้าของชุนเซียง สายตาของนางมีคลื่นบางอย่างเปล่งประกาย
เพียงไม่นาน แขกทั้งหลายก็พากันเข้าสู่ที่นั่ง เพียงพริบตาทุกคนพลันถูกอาหารพิเศษเบื้องหน้าดึงดูด ส่วนซ่างกวนเมิ่งในยามนี้ถูกทุกคนตีตัวออกห่างด้วยความหวาดกลัว ข้างกายนางมีเพียงคุณหนูทั้งสองนั่งอยู่ด้วยท่าทีมิยินยอมพร้อมใจ
—————————-
คำอธิบายเพิ่มเติม
[1] หญ้าสวิ๋นอี คือ ดอกลาเวนเดอร์
[2] ฉู๋จวี๋ คือ เดซี่
[3] เหมยกุ้ย คือ กุหลาบ
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
นางเอกเราสวยกว่าทุกวันนน