หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 22 ตอนที่ 655 สู้กับพิษ

เล่มที่ 22 ตอนที่ 655 สู้กับพิษ
ภาพเบื้องหน้าทำให้ผู้คนไม่กล้ามองตรงๆ อวี้กุ้ยเฟยรู้สึกราวกับหัวใจกระเด็นหลุดไปอยู่ในบ่อน้ำแข็ง มองไปยังอวิ๋นซูด้วยความตื่นตกใจ “คุณหนูกงซุน ช่วยอี้เอ๋อร์ของข้าด้วย!” ท่าทีเช่นนั้นของนางราวกับจะลากอวิ๋นซูเข้าไปเกี่ยวพันให้ได้

แต่เป็นเช่นนี้จริงๆ จิตใต้สำนึกของอวี้กุ้ยเฟยเก็บคำพูดเมื่อครู่นี้ของนางข้าหลวงเอาไว้ในใจแล้ว ทำได้เพียงถือโอกาสที่มีหลักฐานและพยานอยู่ที่นี่ จะอย่างไรก็ต้องทำให้อวิ๋นซูช่วยชีวิตหวงฝู่อี้ให้ได้เสียก่อน หากว่ากันตามเหตุผล นางไม่อาจหลีกหนีความรับผิดชอบไปได้

แม่ทัพกงซุนสีหน้าหนักอึ้ง นี่อวี้กุ้ยเฟยหมายความว่าอย่างไร ต้องการใส่ร้ายซูเอ๋อร์ของเขาหรือ?! ต้องทราบว่าการเข้าไปเกี่ยวข้องกับองค์ชายสี่ไม่ใช่เรื่องดีอันใด ทั้งๆ ที่นางขอร้องให้ซูเอ๋อร์เข้าวังมารักษาหวงฝู่อี้ด้วยตัวเองแท้ๆ ตอนนี้กลับกล่าวร้องเรียกคุณธรรมเช่นนี้ มือที่อยู่ในแขนเสื้อกำแน่น กำลังคิดจะลากอวิ๋นซูไปขอคำอธิบายเบื้องพระพักตร์จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่คิดว่าสตรีข้างกายกลับเอ่ยปากขึ้นมา

“รีบประคององค์ชายเร็วเข้า มิเช่นนั้นพระองค์จะถูกเลือดพิษที่กระอักออกมาจุกลำคอจนหายใจไม่ออกตาย!”

เมื่ออวิ๋นซูกล่าวจบ อวี้กุ้ยเฟยพลันตะโกนเสียงเย็น “พวกเจ้ายังยืนอึ้งอะไรอยู่อีก? รีบประคององค์ชายขึ้นมา!”

องครักษ์รีบสวมถุงมือ เข้าไปอุ้มหวงฝู่อี้ขึ้นจากด้านหลัง อีกฝ่ายราวกับหลงเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย อ่อนแอเสียจนยอมให้ผู้คนจัดการตามใจ

หมอหลวงทั้งหมดพากันเปลี่ยนถุงมือ เดินเข้าไปจับชีพจรหวงฝู่อี้ คราวนี้ทุกคนพลันสีหน้าเปลี่ยนไป “องค์ชายสี่ถูกพิษอีกแล้ว!”

อวี้กุ้ยเฟยรู้สึกว่าตนเองดวงตาพร่าเลือน กำลังจะหันไปถามความรับผิดชอบจากอวิ๋นซู คิดไม่ถึงว่าเบื้องหน้ากลับมีบุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งปรากฏขึ้น “อวี้กุ้ยเฟยคงมิเชื่อคำพูดของบ่าวสารเลวผู้นั้นจริงๆ หรอกกระมัง?”

“…” บนร่างของแม่ทัพกงซุนมีกลิ่นอายแห่งความโกรธเกรี้ยวอันแหลมคมแผ่ออกมา ทำให้อวี้กุ้ยเฟยเก็บกลืนคำพูดที่มุมปากของตนกลับไป “ตะ แต่…”

“หึ! หากซูเอ๋อร์เป็นผู้บงการจริงๆ เหตุใดนางต้องให้นังบ่าวไพร่ชั้นต่ำนั่นวางยาพิษต่อหน้าทุกคนด้วย ภายหลังยังมิให้คำอธิบายอันใดก็กัดลิ้นฆ่าตัวตายแล้ว นี่เป็นการสาดโคลนอย่างชัดเจน หรืออวี้กุ้ยเฟยดูไม่ออก?!”

แม้คำพูดจะกล่าวเช่นนี้ แต่เหตุใดนางข้าหลวงผู้นี้ต้องใส่ร้ายคุณหนูกงซุนด้วยเล่า? ทุกคนรู้สึกว่าเรื่องราวสลับซับซ้อนยิ่งนัก อย่างไรก็ตาม ความสงสัยที่มีต่ออวิ๋นซูกลับไม่ได้ชะล้างง่ายดายเพียงนั้น

อวี้กุ้ยเฟยพูดคำใดไม่ออกไปชั่วครู่ ทว่าแม่ทัพกงซุนไม่คิดจะช่วยกลุ่มคนโง่งมเหล่านี้แล้ว “ซูเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถิด! ในเมื่อพระสนมทรงตรัสว่าเจ้าเป็นผู้บงการแน่แล้ว เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องช่วยองค์ชาย!”

อะไรนะ?! แม่ทัพกงซุนจะโอหังเกินไปหรือไม่ ถึงกับเห็นคนตายแล้วไม่คิดช่วยเหลือเชียวหรือ?

ความจริงอวิ๋นซูก็มีความคิดเช่นนี้ หากอวี้กุ้ยเฟยคิดว่าตนเป็นผู้ต้องสงสัย เช่นนั้นหากนางช่วยอีกฝ่ายจะมีประโยชน์อันใดกับตนเล่า? เมื่อคิดถึงตรงนี้ สตรีสุขุมเยือกเย็นจึงค่อยๆ จัดอาภรณ์ของตน เพียงแต่ยังไม่ลืมกล่าวเตือนสักประโยค “พิษในพระวรกายขององค์ชายสี่ หากยืดเยื้อต่อไป ไม่ว่าผู้ใดก็คงช่วยไม่ได้แล้ว”

จากนั้นจึงหมุนตัวเดินตามแม่ทัพกงซุนจากไป

“ช้าก่อน! ช้าก่อน! คุณหนูกงซุน เปิ่นกงไม่ได้สงสัยคุณหนูกงซุนจริงๆ! นังบ่าวสารเลวนี่ต้องร้อนตัว คิดใส่ร้ายคุณหนูกงซุนถึงได้กัดลิ้นฆ่าตัวตายเป็นแน่! เปิ่นกงเชื่อว่าคุณหนูกงซุนบริสุทธิ์ คุณหนูกงซุนรีบช่วยอี้เอ๋อร์เถิด! เปิ่นกงจะซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง!” อวี้กุ้ยเฟยไม่เคยรู้สึกอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน จนใจที่แม่ทัพกงซุนดื้อรั้นเพียงนี้ หากนางไม่รีบอธิบายให้ดีจนส่งผลกระทบต่ออี้เอ๋อร์ วันหน้าไม่ว่าตนจะขอร้องจักรพรรดิอย่างไรก็คงถูกคำพูดของตนทำให้เสียเวลาจนพลาดโอกาสรักษาที่ดีที่สุดไปแล้ว

“หึ! มิใช่ว่าเหนียงเหนียงทรงเชื่อคำพูดของบ่าวไพร่สารเลวนั่นหรือ? หากซูเอ๋อร์ต้องการชีวิตองค์ชายสี่จริงๆ เหนียงเหนียงทำเช่นนี้ มิใช่เป็นการส่งองค์ชายสี่ไปสู่ประตูผีด้วยพระหัตถ์หรือไร?”

คำพูดของแม่ทัพกงซุนทำให้อวี้กุ้ยเฟยใจเต้น เขากล่าวได้มีเหตุผลจริงๆ หากคุณหนูกงซุนต้องการชีวิตอี้เอ๋อร์แล้วตนให้โอกาสนางรักษาอี้เอ๋อร์อีกครั้ง เมื่อมีเรื่องเหนือคาดอันใด นางอาจจะใช้ข้ออ้างมากมายเพื่อผลักความรับผิดชอบก็เป็นได้…

เมื่อเห็นท่าทีของอวี้กุ้ยเฟย อวิ๋นซูจึงรู้ว่าตอนนี้มิอาจกำจัดความสงสัยในใจของอวี้กุ้ยเฟยไปได้โดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม นางมองไปยังนางข้าหลวงที่สิ้นใจอยู่บนพื้น อีกฝ่ายมีท่าทางแข็งทื่อราวกับหุ่นไม้ ทำให้อวิ๋นซูคิดถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาโดยพลัน

“เร็ว ใช้การฝังเข็มชะล้างพิษให้องค์ชาย!” หมอหลวงทั้งหลายเริ่มลองแต่ละวิธีจนสับสนวุ่นวาย อวิ๋นซูขมวดคิ้ว “พระวรกายขององค์ชายอ่อนแอมาก เกรงว่าคงรับไม่ไหว…”

เมื่อกล่าวจบ องค์ชายสี่ก็กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง สถานการณ์อันตรายยิ่ง

“เอ๋?! นี่…”

ยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นในฝ่ามืออวิ๋นซู “หากพระสนมเชื่อหม่อมฉันก็ให้องค์ชายเสวยยานี้เสีย”

อวี้กุ้ยเฟยดวงตาเปล่งประกาย นางยังมิอาจเชื่ออวิ๋นซูได้ เพียงแต่…หากยังไม่เคลื่อนไหวอีก เกรงว่าอี้เอ๋อร์คงต้อง…เมื่อคิดถึงตรงนี้ อวี้กุ้ยเฟยพลันกัดฟัน หยิบยาลูกกลอนในมืออวิ๋นซูขึ้นมา “เร็ว ให้อี้เอ๋อร์กินลงไปเสีย!”

หมอหลวงรีบนำยาลูกกลอนใส่ปากหวงฝู่อี้ พยายามบังคับให้เขากลืนเข้าไป ไม่นานบุรุษผู้นั้นก็หยุดกระอักเลือดออกมาจริงๆ ทุกคนพลันผ่อนคลายลง อวิ๋นซูเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย “ยานี้ระงับไม่ให้พิษกำเริบได้เพียงชั่วคราว ดูเหมือนว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังตัดสินใจแล้วว่าต้องการชีวิตองค์ชาย ตอนนี้ในพระวรกายขององค์ชายมีพิษอยู่สองชนิด จำเป็นต้องชะล้างออกไปพร้อมกันถึงจะรักษาชีวิตขององค์ชายไว้ได้”

พร้อมกัน…พิษชนิดแรกก็ทำให้พวกเขารับมือไม่ไหวแล้ว ในเมื่อพระวรกายขององค์ชายมิอาจทำการฝังเข็ม อีกทั้งประสิทธิภาพของยาก็เป็นศูนย์ เช่นนั้นควรจะทำอย่างไรดีเล่า?

“คะ คุณหนูกงซุนมีวิธีแล้วใช่หรือไม่?” อวี้กุ้ยเฟยนำความหวังทั้งหมดไปอยู่บนร่างของอวิ๋นซู นางมีโอรสเพียงพระองค์เดียว ความพยายามในหลายปีมานี้ของตนล้วนฝากไว้บนร่างของเขา หากเขาเป็นอะไรไป นางไม่รู้ว่าภายภาคหน้าตนจะพึ่งพาผู้ใดได้อีก?

สายตาของอวิ๋นซูหยุดอยู่บนร่างของหวงฝู่อี้ จากนั้นจึงมองไปยังอวี้กุ้ยเฟยด้วยท่าทีจริงจัง “พระสนมกุ้ยเฟย เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว มีเพียงวิธีเดียวที่จะช่วยองค์ชายได้ แต่นี่ต้องดูว่าเหนียงเหนียงจะทรงเลือกเช่นไร”

“เลือกอันใด?! ขอเพียงช่วยอี้เอ๋อร์ได้ ไม่ว่าเรื่องใดเปิ่นกงล้วนเต็มใจทำทั้งสิ้น!”

“หากต้องการนำพิษทั้งหมดออกมาในเวลาสั้นๆ ก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่ต้องบีบให้พวกมันไปรวมอยู่ที่เดียวกัน จากนั้นจึงค่อยๆ ชะล้างให้หมด อย่างไรก็ตาม ในขั้นตอนการชะล้างไปช้าๆ ย่อมต้องใช้เวลานาน เป็นไปได้มากว่าจะทำให้บริเวณที่ยาพิษไปรวมกันเกิดความเสียหาย เฉกเช่นว่า หม่อมฉันจะนำพิษทั้งหมดไปรวมกันที่พระบาทขององค์ชายแล้วค่อยๆ รักษา เมื่อเวลาผ่านไปนาน พระบาทก็อาจจะใช้การไม่ได้แล้ว” ความหมายในคำพูดของนางก็คือจำเป็นต้องยอมสละส่วนหนึ่งของร่างกายหวงฝู่อี้เพื่อรักษาชีวิตของเขาไว้

ชะ ใช้การไม่ได้…

อวี้กุ้ยเฟยรู้ว่าหวงฝู่อี้เป็นคนที่มีความหยิ่งทนงสูง จะให้เขามีแขนขาหายไปหรือ…

“หม่อมฉันมีวิธีการอย่างหนึ่งที่จะทำให้เกิดความสูญเสียต่ำที่สุด ตอนนี้ผิวขององค์ชายสี่เน่าเปื่อยไปทุกที่ เหมาะจะเป็นสถานที่รวมยาพิษพอดี หากหม่อมฉันนำยาพิษทั้งหมดไปรวมไว้ที่ผิวหนังขององค์ชาย เมื่อผ่านวิธีการต่างๆ แล้ว พิษนี้ก็จะถูกบีบให้ออกมาทางบาดแผลเน่าเปื่อย หากใช้เวลานานเกินไป สิ่งที่องค์ชายจะสูญเสียก็เป็นเพียงผิวหนังทั้งหมดเท่านั้น”

ความหมายของนางก็คือ อี้เอ๋อร์จะน่าเกลียดหรือ?! สายตาของอวี้กุ้ยเฟยหยุดอยู่บนสภาพคนก็มิใช่ผีก็มิเชิงของหวงฝู่อี้ในยามนี้ ยังมีสภาพใดจะน่าอนาจไปกว่านี้อีกเล่า?! เมื่อเทียบกับการต้องมีแขนขาขาดไปจนทำให้เขาไม่อาจใช้ชีวิตเฉกเช่นที่เป็นมา มิสู้ยอมเสียผิวหนังไปเสีย อย่างน้อยเขาก็เป็นองค์ชายสูงศักดิ์ ต่อให้อัปลักษณ์มากเพียงใด ฐานะสูงศักดิ์ของเขาก็ยังอยู่ จะส่งผลกระทบมากน้อยเพียงใดกันเล่า?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อวี้กุ้ยเฟยก็พยักหน้าอย่างแรง “เรื่องนี้ลำบากคุณหนูกงซุนแล้ว! ใช้วิธีนี้เถิด ขอเพียงรักษาชีวิตอี้เอ๋อร์ไว้ได้ก็พอ!”

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย เดินไปด้านข้าง หยิบพู่กันขึ้นมา เขียนเทียบยาลงไป

“เตรียมหม้อใบใหญ่หนึ่งใบ นำส่วนผสมเหล่านี้ใส่ลงไปต้มรวมกันในหม้อทั้งหมด แล้วเตรียมตาข่ายอันใหญ่อันหนึ่งด้วย”

นี่…นี่มันวิธีการรักษาอันใดกัน? หมอหลวงทั้งหลายไม่เคยได้ยินมาก่อน อย่างไรก็ตาม พวกเขาในยามนี้มิอาจรับมือได้ ทำได้เพียงเชื่อฟังคำสั่งของอวิ๋นซู

“ซูเอ๋อร์ เหตุใดต้องช่วยพวกเขาด้วย!” แม่ทัพกงซุนรู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก ด้วยนิสัยของเขา ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วย ทั้งยังจะไปฟ้องร้องเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาทด้วย! เหตุใดจึงปล่อยให้บุตรีของตนต้องมารับความอยุติธรรมเช่นนี้?

“ท่านพ่อเจ้าค่ะ หากองค์ชายเป็นอะไรไปจริงๆ ซูเอ๋อร์ก็มิอาจหนีความผิดได้ หากช่วยชีวิตพระองค์ ความถูกต้องย่อมยืนอยู่ข้างเรา” สำหรับอวิ๋นซู นี่เป็นการดวลกันระหว่างตระกูลอู่และตระกูลอวิ๋น ในฐานะที่เป็นบุตรีคนโตของตระกูลอวิ๋น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับวิชาลับของตระกูลอู่ หากตนไม่สนใจ นับเป็นการผิดต่อวิชาแพทย์ของตนจริงๆ ทั้งยังผิดต่อคำสั่งสอนของตระกูลอวิ๋นอีกด้วย

อวิ๋นซูเดินไปเบื้องหน้าหมอหลวงทั้งหลายที่อยู่ในสภาพพ่ายแพ้ “ใต้เท้าทั้งหลาย ข้ามีเรื่องบางอย่างจะขอร้อง”

“อา… คุณหนูกงซุนไม่จำเป็นต้องมากมารยาทเพียงนี้ หากมีสิ่งใดที่พวกเราช่วยได้ ขอให้คุณหนูกงซุนรีบเอ่ยปากมาเถิด”

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย มองไปยังนางข้าหลวงบนพื้น “จะอย่างไรยามนี้นับว่าข้ายังตกอยู่ในฐานะผู้ต้องสงสัย เมื่อทำการล้างพิษให้องค์ชายย่อมมิอาจแตะต้องพระองค์ได้ ดังนั้นรบกวนใต้เท้าทั้งหลายทำตามวิธีการของข้า นอกจากนี้ชายหญิงมีความแตกต่าง ข้าย่อมมิอาจอยู่ด้วย แต่จะรออยู่ที่ลานอีกแห่งหนึ่ง หากมีเรื่องเหนือคาดอันใด ให้ใต้เท้ารีบมาบอกข้าเสีย”

คำพูดนี้ของคุณหนูกงซุนนับว่ามีเหตุผล หมอหลวงทั้งหลายสบตากัน จากนั้นจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น พวกเขาอยากจะเห็นจริงๆ ว่าสตรีอายุน้อยผู้นี้จะใช้วิธีการใดมาคลายความลำบากที่พวกเขาไม่อาจแก้ไขได้หลายวัน

หมอหลวงฟู่เดินเข้ามาจากด้านนอกตำหนักอย่างรีบร้อน เขากลัวว่าอวิ๋นซูจะพบกับความยุ่งยากอันใดจึงคิดจะเข้าวังมาช่วย ไม่นึกว่าเมื่อเข้ามาในลานตำหนักจะพบกับภาพอันแปลกประหลาดเช่นนี้

พบว่าภายในลานตำหนักกำลังต้มน้ำหม้อใหญ่ มีตาข่ายกางอยู่บนหม้อ ในอากาศฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นยาอันเข้มข้น ตามมาด้วยไอน้ำหนาแน่น

มีคนผู้หนึ่งแบกหวงฝู่อี้ออกมาจากในห้อง ปลดอาภรณ์บนร่างทั้งหมด เผยผิวที่มีสภาพย่ำแย่ออกสู่ใต้แสงอาทิตย์ จากนั้นจึงวางลงบนตาข่ายใหญ่ ใช้ไอน้ำร้อนนึ่งผิวของเขา

นี่ต้องควบคุมความร้อนให้แม่นยำเป็นอย่างยิ่ง ทำให้อยู่ในระดับที่ไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตองค์ชาย ใช้ไอของยาบีบให้พิษในกระดูกออกมา

“วิธีนึ่งรักษา?!” หมอหลวงฟู่ยากจะเชื่อสายตาตนเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นวิธีการเก่าแก่ที่บันทึกอยู่ในตำราเช่นนี้!