หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 22 ตอนที่ 660 เผชิญหน้าความจริง
เล่มที่ 22 ตอนที่ 660 เผชิญหน้าความจริง
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้…คุณหนูกงซุนถึงกับ ถึงกับเป็นตัวปลอมเชียวหรือ?!”
ขุนนางทั่วทั้งราชสำนักพากันเบนศีรษะกระซิบกระซาบ ยามนี้เอง หนานฟางเฟยและนายท่านหนานเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างเงียบเชียบ ยืนอยู่ในมุมสุดของท้องพระโรง ที่ตระกูลหนานมีอำนาจเช่นนี้ เป็นเพราะในมือของพวกเขากุมเส้นเลือดทางเศรษฐกิจของแคว้นเหลียนเอาไว้ ทั้งยังมีความสัมพันธ์แนบแน่นกับพระราชวัง ต่อให้เข้าร่วมการประชุมขุนนางในราชสำนักก็ไม่มีผู้ใดคัดค้าน จุดประสงค์ที่พวกเขาสองพ่อลูกมาในวันนี้มีเพียงหนึ่งเดียว
หนานฟางเฟยมองไปยังสตรีตรงกลางด้วยความกังวล เขาได้ยินคำพูดของใต้เท้าหลายท่านแล้ว เลือดเข้ากันไม่ได้หรือ?
“ฟางเฟยสงบไว้ก่อน อย่าได้บุ่มบ่าม” นายท่านหนานสุขุมยิ่งนัก เขาดึงชายหนุ่มที่ต้องการเคลื่อนไหวเอาไว้อย่างเร่งรีบด้วยเกรงว่าบุตรชายของตนจะพุ่งออกไปทำเรื่องอันใด
“แม่ทัพกงซุนไม่จำเป็นต้องปวดใจ เปิ่นกงรู้นานแล้วว่าคนผู้นี้มีจิตใจที่ไม่อาจคาดเดา ถึงกับปลอมตัวเป็นบุตรีของท่านแม่ทัพ เด็กๆ ลากสายลับผู้นี้ออกไป ทรมานให้สารภาพ!” สุรเสียงอันเย็นเยียบของฮองเฮาดังก้องไปทั่วทั้งท้องพระโรง ดวงเนตรของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนมีประกายไหลผ่าน กงซุนซูหนอกงซุนซู เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าจะมีวิธีอันใดอีก?
“ช้าก่อน!” ยามนี้เอง หมอหลวงฟู่กลับยกข้อมือขึ้นสูง ค่อยๆ เดินก้าวออกมา “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีคำพูดต้องการกล่าว”
“หมอหลวงฟู่ เชิญกล่าวมาเถิดมิเป็นไร”
ฮองเฮาขมวดขนง หมอหลวงฟู่ผู้นี้ ในเมื่ออายุมากแล้ว เหตุใดยังมาประชุมเช้าอีก?
“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเชื่อว่าคุณหนูกงซุนมิใช่ผู้ที่มีจิตใจยากคาดเดา เรื่องนี้ต้องมีลับลมคมในเป็นแน่”
“หมอหลวงฟู่อายุมากแล้ว เชื่อว่ามีหลายเรื่องที่ยังมิเข้าใจกระจ่าง” ฮองเฮาเอ่ยพระโอษฐ์ สุรเสียงเจือไปด้วยความข่มขู่จางๆ ความจริงไม่ว่าผู้ใดล้วนทราบดีว่าที่หมอหลวงฟู่ต้องการออกไปจากราชสำนักเพราะไม่เต็มใจยื่นมือเข้ายุ่งเรื่องของวังหลัง เขาพบเห็นเรื่องราวมากมาย รู้ความลับมากมาย หากไม่ระวัง เป็นไปได้มากว่าจะทำชีวิตอันยืนยาวของตนหายไป
เพียงแต่คราวนี้เขาไม่อาจนั่งดูโดยมิช่วยเหลือ อวิ๋นซูช่วยชีวิตฟู่หย่าไว้ เพียงแค่จุดนี้ เขาก็คิดว่าตนต้องตอบแทนบุญคุณแล้ว
พลันนั้นมีหมอหลวงเยาว์วัยถือถ้วยน้ำเดินเข้ามา ดวงเนตรของฮองเฮาเปล่งประกาย “หมอหลวงฟู่หมายความว่าอย่างไร?”
หมอหลวงฟู่เบนสายตาขึ้นโดยไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย “กระหม่อมคิดว่าลองอีกครั้งก็มิเป็นไร”
ลองอีกครั้งหรือ? ความหมายของเขาก็คือสงสัยว่าตนจะลงมือกับน้ำเช่นนั้นหรือ?! มุมพระโอษฐ์ของฮองเฮายกขึ้นเป็นรอยสรวลเย็นชา พระนางลงมือจริงๆ แต่แล้วจะอย่างไรเล่า? ตนทำเพราะต้องการวางใจเท่านั้น จะอย่างไรพระนางก็ทราบดีว่ากงซุนซูเป็นตัวปลอม ไม่ว่าพวกเขาจะลองกี่ครั้ง ผลลัพธ์ย่อมเป็นเช่นเดียวกัน
แม่ทัพกงซุนก้าวออกมากรีดนิ้วของตนประหนึ่งนัดหมายกับอีกฝ่ายไว้นานแล้ว ส่วนอวิ๋นซูที่เงียบมาตลอดก็ขยับเช่นกัน หยดเลือดของทั้งสองผสานรวมกันในน้ำอย่างรวดเร็ว “ดูแล้วบางเรื่องต้องทดสอบหลายครั้งถึงจะแน่ชัด”
“เอ๋? นะ นี่มัน…”
ดวงเนตรของฮองเฮาเปล่งประกาย “ไม่ นี่มันเป็นไปไม่ได้!”
“ฮองเฮารู้ได้อย่างไรว่าเป็นไปไม่ได้?” จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยพระโอษฐ์อย่างเกียจคร้าน ฮองเฮาพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไป “ฝ่าบาท หมอหลวงฟู่ต้องเล่นลูกไม้กับน้ำเป็นแน่!”
“เช่นนั้นหรือ? หมอหลวงฟู่เล่นลูกไม้ แล้วฮองเฮาเล่า?” รอยสรวลของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเจือไปด้วยความหมายลึกล้ำอยู่หลายส่วน โดยที่ไม่รู้ตัว หมอหลวงทั้งหมดพลันออกมาตรวจสอบ “ทูลฝ่าบาท น้ำที่ฮองเฮาให้คนนำมาก่อนหน้านี้ผสมสารส้มเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นเลือดของผู้ใดก็มิอาจเข้ากันได้ ส่วนน้ำที่หมอหลวงฟู่นำมามิได้มีสิ่งใดไม่เหมาะสม”
อะไรนะ? สิ่งที่ฮองเฮาตกพระทัยมิใช่เรื่องที่พวกเขาตรวจหาสารส้มเจอ แต่เป็นเรื่องที่พวกเขากล่าว น้ำถ้วยนั้นของหมอหลวงฟู่ไม่มีปัญหาหรือ? “หึ ล้วนเป็นคนของสำนักหมอรวมทั้งสิ้น…”
“มิสู้ให้ผู้น้อยแซ่หนานลองดูเสียหน่อยเป็นไร?” เสียงอันกระจ่างใสดังขึ้นจากมุมหนึ่ง หนานฟางเฟยหันไปมองด้วยความตกใจ “ท่านพ่อ?!”
“หนานฟางเฟย…” แม่ทัพกงซุนตื่นตะลึงอย่างชัดเจน นายท่านหนานเดินมาเบื้องหน้า ด้านหลังติดตามมาด้วยข้ารับใช้ผู้หนึ่ง ในมือประคองถ้วยน้ำเอาไว้ “ผู้น้อยแซ่หนานย่อมมิเล่นลูกไม้กับน้ำเด็ดขาด ขอฝ่าบาทโปรดวางพระทัย!”
“ฮ่ะๆๆ หาได้ยากยิ่งที่นายท่านหนานจะมาร่วมประชุมเช้าเช่นนี้” จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนสรวลเบาๆ ฮองเฮาที่อยู่ด้านข้างพลันมีสีหน้าเคร่งขรึมลง ใช่แล้ว เกรงว่านายท่านหลานก็อยากทราบว่ากงซุนซูผู้นี้มีฐานะเช่นไรกันแน่กระมัง?
“ซูเอ๋อร์ ลำบากเจ้าจริงๆ” ในดวงตาของแม่ทัพกงซุนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสงสาร แม่นางดีๆ ผู้หนึ่งกลับต้องมากรีดนิ้วหลายครั้ง
อวิ๋นซูแย้มยิ้มบางเบา มองไปยังเลือดในมือที่หยดลงไปโดยไม่แม้แต่จะกระพริบตา
ดวงตาของนายท่านหนานจริงจังยิ่ง จากนั้นจึงหัวเราะออกมาอย่างผ่อนคลาย “ฮ่าๆๆ…น้องกงซุน ดูแล้วเป็นเพียงความเข้าใจผิด!”
“แน่นอน ซูเอ๋อร์เป็นบุตรีของข้า ไม่ผิดเป็นแน่!”
นี่…ขุนนางทุกท่านสบตากัน พวกเขาเชื่อว่านายท่านหนานเป็นคนยุติธรรม เช่นนั้น…เหตุใดฮองเฮาต้องลงมือกับน้ำด้วย?!
“ฮองเฮายังมีคำใดต้องการกล่าวอีกหรือไม่?” สุรเสียงของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเจือไปด้วยความไม่พอพระทัย พระองค์เข้าใจสตรีผู้นี้เป็นอย่างดี นางลงมือในน้ำจริงๆ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเลือดของกงซุนซูจะเข้ากับเลือดของแม่ทัพกงซุนได้ นี่อยู่นอกเหนือการคาดเดาของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนไปมาก เนื่องจากพระองค์ทราบดีว่านายท่านหนานไม่มีเหตุผลที่จะถือหางกงซุนซูอย่างสิ้นเชิง
ในดวงตาของแม่ทัพกงซุนเต็มไปด้วยความทะนงตน อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่พบสีหน้าร้อนรนอันใดจากพระพักตร์ฮองเฮา
“ฝ่าบาท หม่อมฉันมีคำพูดต้องการกล่าวจริงๆ เพคะ” ฮองเฮาสูดพระอัสสาสะลึก ดวงเนตรปลายมองไปทางอวิ๋นซู “ที่หม่อมฉันกระทำเช่นนี้เพราะเดิมทีอยากจะเห็นเสียหน่อยว่าผู้มีใจคิดไม่ซื่อจะเผยท่าทีกระวนกระวายออกมาหรือไม่ คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าที่เปิ่นกงคาดคิดมากนัก เปิ่นกงมีคนผู้หนึ่ง หวังว่าใต้เท้าทุกท่านจะมองดูเสียหน่อย”
พระนางส่งสัญญาณ องครักษ์บริเวณประตูพลันถอยออกไป ไม่นานก็มีสตรีผู้หนึ่งถูกนำตัวเข้ามา
ใบหน้างดงามราวดอกเหลียนฮวาเจือไปด้วยความอ่อนแอ ชั่วขณะที่นางปรากฏสู่สายตาแม่ทัพกงซุน บุรุษวัยกลางคนพลันร่างกายสั่นสะท้าน ในดวงตาเต็มไปด้วยความยากจะเชื่อ
อวิ๋นซูสังเกตุปฏิกิริยาของท่านแม่ทัพอย่างเฉียบแหลม หรือท่านพ่อจะรู้จักสตรีเยาว์วัยผู้นี้?
“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!” พลันนั้นสตรีส่งเสียงเรียก เดินร้องไห้เข้ามาราวบุปผาเปื้อนฝน คุกเข่าลงข้างเท้าแม่ทัพกงซุนโดยไม่สนใจผู้ใด “ท่านพ่อ ในที่สุดเยี่ยนเอ๋อร์ก็พบท่านแล้ว! ท่านพ่อ…ฮือๆๆ…”
อะไรนะ?! นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!
นายท่านหนานมองไปยังสตรีบนพื้นด้วยความสงสัย นี่จะเป็นไปได้อย่างไร สตรีผู้นี้หน้าตาเหมือนฮูหยินที่ตายจากไปแล้วของแม่ทัพกงซุนยิ่งนัก ราวกับออกมาจากพิมพ์เดียวกัน!
“ท่านพ่อ! เยี่ยนเอ๋อร์รอคอยมานานหลายปี ในที่สุดก็ได้พบท่านแล้ว! ฮือๆๆ…”
ในที่สุดแม่ทัพกงซุนก็ได้สติกลับมาจากอาการตื่นตะลึง “เจ้า เจ้าคือผู้ใด…” น้ำเสียของเขาสั่นไหวอย่างยากจะปกปิด
“ท่านพ่อ ข้าคือบุตรีของท่าน คือบุตรีของท่าน!”
“ไม่ เจ้าไม่ใช่! เจ้า…” เพียงแต่ใบหน้านั้นจะอธิบายอย่างไร เหมือน เหมือนเกินไปแล้วจริงๆ! เหมือนฮูหยินของเขา!
ฮองเฮาถอนปัสสาสะเบาๆ “เป็นเรื่องน่าเศร้ายิ่งนัก บุตรีแท้ๆ ของแม่ทัพกงซุนอยู่เบื้องหน้า แต่กลับไม่ยอมเชื่อ กลับจะเชื่อผู้มีใจคิดไม่ซื่อเช่นนั้นเสียให้ได้ ทูลฝ่าบาท คุณหนูท่านนี้หม่อมฉันสั่งให้คนไปตามหาที่หมู่บ้านเล็กๆ ในบริเวณชายแดน เฉกเช่นที่แม่ทัพกงซุนเคยกล่าว บุตรีของท่านแม่ทัพยังไม่ได้เสียชีวิต นางถูกชาวบ้านคู่หนึ่งเลี้ยงดู เพียงแต่คุณหนูกงซุนมีชีวิตไม่ดีนัก ชาวบ้านคู่นั้นปฏิบัติกับนางย่ำแย่ตั้งแต่เล็ก ในยามที่คนของหม่อมฉันหาคุณหนูกงซุนพบ นางกำลังถูกชาวบ้านคู่นั้นตบตี!”
ดวงตาของแม่ทัพกงซุนเปล่งประกาย สายตาหยุดอยู่บนข้อมือที่เผยออกมาเล็กน้อยของสตรีผู้นั้น พบว่ามีรอยแผลอยู่รอยหนึ่งจริงๆ
“หม่อมฉันไม่ทราบว่าคุณหนูกงซุนที่อยู่เบื้องหน้านี้ถูกหาพบได้อย่างไร แต่ตอนนี้ คุณหนูที่อยู่ท่ามกลางสายตาใต้เท้าทุกท่านถึงจะเป็นคุณหนูกงซุนตัวจริง ดูใบหน้านั้นเถิด เหมือนกับฮูหยินท่านแม่ทัพทุกกระเบียดนิ้ว”
พลันนั้นมีแม่นมผู้หนึ่งเดินเข้ามากรีดนิ้วของสตรีผู้นั้น เลือดสดๆ หยดลงไปในน้ำ ไม่นานก็ผสานรวมกับเลือดของแม่ทัพกงซุน
“เอ๋ เข้ากันได้!”
“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
สตรีผู้นั้นเงยหน้าเล็กๆ อันน่าสงสารขึ้น “ท่านพ่อ หลายปีมานี้แม้ในยามฝันเยี่ยนเอ๋อร์ก็ฝันเห็นท่าน เยี่ยนเอ๋อร์เห็นท่านกอดท่านแม่ทั้งน้ำตา กล่าวว่าเสียใจที่ปกป้องพวกเราสองแม่ลูกไม่ได้ ในความฝันใบหน้าของท่านพ่อกระจ่างชัดเพียงนี้ ดังนั้น ดังนั้นลูกเพียงได้เห็นก็จำได้ทันที! ท่านพ่อ ข้าคือบุตรีของท่านจริงๆ…” จากนั้นนางจึงใช้สายตาโกรธเกรี้ยวมองไปยังอวิ๋นซู “เจ้าคือใคร?! เหตุใดต้องปลอมตัวเป็นข้า? ข้าต่างหากถึงจะเป็นคุณหนูกงซุนที่แท้จริง! ข้าคือกงซุนเยี่ยน!”
“พอแล้ว!”
มือที่อยู่ในแขนเสื้อของแม่ทัพกงซุนสั่นไหวรุนแรง อวิ๋นซูเห็นรอยน้ำตาที่เขาพยายามกลั้นเอาไว้อย่างชัดเจน รอบด้านพลันเงียบลง มีคนไม่น้อยพากันหลั่งเหงื่อเย็นแทนอวิ๋นซู ทุกคนที่เคยเห็นฮูหยินแม่ทัพกงซุนต่างพากันตกตะลึง บนโลกนี้จะมีคนที่เหมือนกันเพียงนี้อยู่จริงๆ หรือ? นอกจากจะเป็นแม่ลูกแล้ว ความเป็นไปได้ที่จะเหมือนกันเช่นนี้นับว่าน้อยมาก
ดูเหมือนพวกเขาทุกคนต่างเชื่อว่าคนผู้นี้คือคุณหนูกงซุนที่แท้จริง
ทว่าแม่ทัพกงซุนกลับดึงมือออกจากมือของสตรีผู้นั้นด้วยท่าทีแข็งขืน “ไม่ เจ้ามิใช่บุตรีของข้า! เจ้า…อย่าได้คิดวางแผนหลอกลวงแม่ทัพเช่นข้า!” เขากัดฟันพูดคำเช่นนี้ออกมา จากนั้นจึงถอยหลังไปหลายก้าวแล้วหมุนตัวไปราวกับมิอยากเห็นใบหน้านั้นอีก “ฝ่าบาท กระหม่อมย่อมรู้ดีว่าผู้ใดคือบุตรีที่แท้จริงของกระหม่อม! สตรีผู้นี้…ต้องจำคนผิดเป็นแน่!”
“ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงไม่ยอมรับเยี่ยนเอ๋อร์ เยี่ยนเอ๋อร์คือบุตรีที่แท้จริงของท่าน! หากท่านไม่เชื่อท่านลองดูนี่เถิด!” ได้ยินเสียงฉีกขาดดังขึ้น สตรีผู้นั้นฉีกแขนเสื้อของตน เผยข้อมือกระจ่างใสออกมา ด้านบนปรากฏรอยล้อเกวียนขึ้นชัดเจน “รอยล้อเกวียนนี้ ท่านพ่อจำได้หรือไม่?”
อย่างไรก็ตาม นางเลิกคอเสื้อของตนขึ้นเล็กน้อย บริเวณไหปลาร้ามีรอยแผลเป็นอยู่รอยหนึ่ง “รอยแผลเป็นนี้เยี่ยนเอ๋อร์ได้มาตั้งแต่เป็นทารก เพราะถูกกองทัพศัตรูยิงธนูใส่! ลูกยังไม่ตาย ลูกกลับมาแล้ว! ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!”
ร่างกายของแม่ทัพกงซุนแข็งทื่อหาใดเปรียบ รอยแผลจากธนู..รอยแผลจากธนู…
อวิ๋นซูเห็นอีกฝ่ายมีเหงื่อเย็นซึมออกมาจากหน้าผาก หรือว่า สตรีที่ชื่อว่าเยี่ยนเอ๋อร์ผู้นี้จะเป็นบุตรีของแม่ทัพกงซุนจริงๆ?
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
เอาแล้วไง สับสนไปอีก…..