หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 666 ยินยอมอย่างใจกว้าง

เล่มที่ 23 ตอนที่ 666 ยินยอมอย่างใจกว้าง
อะไรนะ? พ่อบ้านชรายังไม่ทันมีปฏิกิริยากลับมา กงซุนเยี่ยนก็หยิบผ้าผืนนั้นขึ้นมาถูไถไปบนใบหน้าของตนอย่างยินดี

“นะ นี่ไม่ได้เด็ดขาด! คุณหนูเยี่ยน นี่เป็นของประทานจากฮองเฮา จะนำไปแลกเปลี่ยนกับผู้อื่นได้อย่างไรขอรับ?” พ่อบ้านชราคิดไม่ถึงว่ากงซุนเยี่ยนจะกล่าวคำพูดกบฎเช่นนี้ออกมาได้ หากแพร่ไปถึงพระกรรณฮองเฮา เกรงว่าคงถูกลากไปพัวพันทั้งจวนแม่ทัพ!

“แต่ข้าชอบผ้าเหล่านี้ จะไม่ยอมให้นังตัวปลอมนั่นเด็ดขาด!”

กงซุนเยี่ยนกอดผ้าเอาไว้ในอ้อมอก ราวกับกลัวว่าพ่อบ้านจะมาแย่งชิงไปก็มิปาน

บนหน้าผากของพ่อบ้านชรามีเหงื่อเย็นซึมออกมา “หะ หากคุณหนูชอบ บ่าวจะให้คนของร้านจิ่นซิ่วส่งผ้าที่ดีกว่านี้มาอีก…” ทว่าที่สำคัญจะต้องรายงานท่านแม่ทัพเสียก่อน เรื่องนี้เขามิอาจตัดสินใจได้

“ไม่ได้ เจ้ามิได้ยินที่แม่นมผู้นั้นกล่าวหรือ นี่เป็นผ้าที่ใหม่ที่สุดและงดงามที่สุด หากส่งมาอีกจะรับประกันได้อย่างไรว่าจะดีกว่าพวกมัน?”

พ่อบ้านชรายากจะบรรยายอารมณ์ของตนในยามนี้ยิ่งนัก แม้อดีตของกงซุนเยี่ยนจะทำให้ผู้อื่นเห็นใจ แต่ก็มิอาจให้ทุกคนคล้อยตามนางเช่นนี้ได้…แม้คำกล่าวเช่นนี้เขาที่เป็นบ่าวไพร่ผู้หนึ่งจะไม่อาจพูดได้ แต่ไม่ว่าเรื่องใดก็มักจะมีข้อยกเว้น เฉกเช่นที่คุณหนูเยี่ยนกล่าว นางได้รับความลำบากมามากมายเพียงนั้น จะนำความคิดของตนเป็นสำคัญก็เป็นเรื่องที่มีเหตุผล

“คุณหนูเยี่ยน…”

กงซุนเยี่ยนพลันหน้าเปลี่ยนสี พ่อบ้านผู้นี้เหตุใดจึงไม่รู้จักกฎเกณฑ์เช่นนี้ นางที่มีฐานะเป็นคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพ จะไม่มีกระทั่งอำนาจในการเลือกของที่ตนชอบเชียวหรือ?

พ่อบ้านชราย่อมสังเกตุเห็นความไม่พอใจบนร่างของอีกฝ่ายจึงรีบสงบสีหน้าลง เขาทราบดีว่าตนทำเช่นนี้มิได้ผิด “หากคุณหนูชอบ บ่าวจะรอให้ท่านแม่ทัพกลับมาก่อนแล้วรายงานให้ท่านทราบ ขอเพียงท่านแม่ทัพเห็นด้วย ไม่ว่าคุณหนูชอบผ้าพับใด บ่าวจะให้คนไปนำมาให้”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา กงซุนเยี่ยนพลันเงียบลง นางจ้องมองพ่อบ้านชราอยู่เช่นนั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว จากนั้นดวงตาพลันแดงระเรื่อ เผยท่าทีน่าสงสารราวกับได้รับความอยุติธรรมออกมาอีกครั้ง “ข้ารู้ เจ้าก็เหมือนกับท่านพ่อ ล้วนชอบแต่นังตัวปลอมนั่น ไม่ชอบข้า! ช่างเถิด! ไม่ให้ก็ไม่ให้ อย่างไรเสียก็เป็นแค่ผ้าขาดๆ ข้ายังมีผ้าที่ฮองเฮาประทานให้!”

นางเขวี้ยงผ้าในมือลงพื้นอย่างแรง พ่อบ้านชราตื่นตะลึง มองไปยังกงซุนเยี่ยนด้วยท่าทีจนใจ ก่อนจะเรียกให้ข้ารับใช้หลายคนมาช่วยย้ายของตามนางไป

ทอดถอนใจยาวๆ ครั้งหนึ่ง พ่อบ้านชราก้มลงเก็บผ้าผืนนั้นขึ้นมาจากพื้น ยื่นมือออกไปตบฝุ่นด้านบน

ภายในเรือนของอวิ๋นซู

“คุณหนูเจ้าคะ ผ้าที่ท่านแม่ทัพให้คนนำมามอบให้คราวนี้งดงามยิ่งนัก!” ชุนเซียงเดินเข้ามาจากด้านนอก บนใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มยินดี ทว่าอวิ๋นซูกลับนั่งอยู่หน้าโต๊ะอย่างเงียบงัน จัดยาในมือของตนต่อไป “คุณหนูออกไปดูเสียหน่อยเถิด งดงามมากจริงๆ นะเจ้าคะ!”

นางปวดใจที่อวิ๋นซูมักจะนั่งอยู่ในห้อง เอาแต่จับจ้องและศึกษาสมุนไพรเหล่านี้ ไม่ดีต่อดวงตายิ่ง!

อวิ๋นซูทอดถอนใจเบาๆ เบนสายตาขึ้นมองไปยังสีเขียวนอกหน้าต่าง ชุนเซียงเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายินดี “ท่านแม่ทัพรักคุณหนูยิ่งนัก อีกสักครู่ชุนเซียงจะให้คนนำผ้าไปตัดเย็บอาภรณ์”

อย่างไรก็ตามสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นกลับเพียงแย้มยิ้ม จนกระทั่งตอนนี้แม่ทัพกงซุนก็ยังไม่กลับมา นางรู้สึกเป็นห่วงอยู่บ้าง

“คุณหนู ท่านดูเถิด งามมากใช่หรือไม่? สีนี้ที่เหมาะสมกับคุณหนูจริงๆ!” ชุนเซียงหยิบผ้าสีฟ้าปักลายน้ำงดงามมาวางทาบบนร่างอวิ๋นซู ส่วนนางกลับมองไปยังพ่อบ้านชราที่อยู่ด้านข้าง “ท่านแม่ทัพยังมิกลับจวนหรือ? พ่อบ้านทราบหรือไม่ว่าเขาไปที่ใด”

“คุณหนูไม่จำเป็นต้องกังวล อีกไม่นานท่านแม่ทัพจะกลับแล้วขอรับ”

“อา! เหตุใดผ้านี้จึงสกปรกได้” ชุนเซียงอุทานออกมา อวิ๋นซูก้มหน้าลงมอง บริเวณที่มือชุนเซียงชี้ไปมีรอยเท้าประทับอยู่ชัดเจน

พ่อบ้านชราพลันหน้าเปลี่ยนสี นี่ นี่ถูกเหยียบตั้งแต่เมื่อใด…หรือจะเป็นตอนที่คุณหนูเยี่ยน…

“บ่าวจะรีบสั่งให้คนนำผ้านี้ไปจัดการให้เรียบร้อย คุณหนูอย่าได้เก็บไปใส่ใจเลยขอรับ เป็นบ่าวที่เลอะเลือนไปเอง!” เขากล่าวขอภัย เพียงแต่อวิ๋นซูกลับเห็นอะไรบางอย่างจากท่าทีเมื่อครู่นี้ของเขา “พ่อบ้าน เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ในใจของพ่อบ้านชราส่งเสียงดังสนั่น รีบเงยหน้าขึ้น ทว่าเมื่อสบตากับสายตากระจ่างใสของอวิ๋นซูพลันต้องเบนสายตาออกโดยไม่รู้ตัว แปลกยิ่งนัก เหตุใดคล้ายกับคุณหนูซูคาดเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว สายตาเช่นนั้นเฉียบแหลมยิ่ง!

“มะ ไม่มีอะไรขอรับ บ่าวไม่ทันระวังจึงทำผ้าผืนนี้ตก ขอคุณหนูโปรดอภัยด้วยขอรับ!”

ดวงตาของเขาสั่นระริก อวิ๋นซูยิ่งมั่นใจว่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายเฉกเช่นที่นางคาดคิดเป็นแน่ ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมกล่าว ตนก็มิอาจบีบบังคับ

“ไม่เป็นไร อีกสักครู่ให้ชุนเซียงนำไปจัดการก็พอ”

“ไม่ๆๆ ให้บ่าวทำเองเถิด!” พ่อบ้านชรารับผ้าในมือชุนเซียงมาด้วยท่าทีขออภัยแล้วจึงรีบก้มตัวถอยออกไป

ชุนเซียงเห็นท่าทีตื่นตระหนักเช่นนั้นของพ่อบ้านยิ่งรู้สึกว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเป็นแน่ นางทำเพียงหันไปมองอวิ๋นซู เดินตามออกไปอย่างระมัดระวัง

เพียงไม่นานชุนเซียงก็เดินกลับมาด้วยความโกรธเกรี้ยวเต็มใบหน้า “คุณหนูลองเดาดูเถิด เมื่อครู่บ่าวได้ยินอะไรมา?!”

ท่าทีโกรธเกรี้ยวยากจะควบคุมเช่นนี้ของนางทำให้อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เกี่ยวกับคุณหนูเยี่ยนกระมัง?”

“เอ๋ คุณหนูทราบได้อย่างไรเจ้าคะ?!”

รอยเท้าบนผ้าเมื่อครู่นี้เป็นของสตรี และเมื่อดูจากสีหน้าร้อนรนของพ่อบ้าน อวิ๋นซูจึงคาดเดาได้หลายส่วน

“คุณหนูเยี่ยนผู้นี้จะรังแกกันมากเกินไปแล้ว ลับหลังนางกล่าวคำพูดไม่ดีต่อคนหนูก็ช่างเถิด แต่นี่เบื้องหน้าทำท่าทีน่าสงสาร เบื้องหลังกระทำการย่ำแย่ เมื่อครู่ฮองเฮาทรงสั่งให้คนนำผ้ามามอบให้นางแล้วแต่นางยังมิพอใจ ตอนนี้กล่าวกับทุกคนไปทั่วว่าคุณหนูแย่งชิงบารมีของนาง เดิมที่ผ้าเหล่านี้เป็นของที่ท่านแม่ทัพควรจะมอบให้นาง! หึ มีสมบัติล้ำค่าอันใดบ้างที่คุณหนูไม่เคยเห็น คุณหนูเยี่ยนผู้นั้นน่าขันจริงๆ!”

ปกติชุนเซียงเก็บอารมณ์ได้ดีมาตลอด ทว่าเมื่อคิดไปถึงคำพูดที่บ่าวไพร่เหล่านั้นกล่าวเมื่อครู่นี้จึงมิอาจระงับอารมณ์ของตนได้อีก คุณหนูของตนมิได้กล่าวสิ่งใด แต่มิได้หมายความว่าคุณหนูกลัวพวกนาง!

อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยาของอวิ๋นซูกลับไม่รุนแรงเช่นชุนเซียง นางทำเพียงปรายตามองผ้าเหล่านั้นอย่างเรียบเฉย “ในเมื่อคุณหนูเยี่ยนชอบก็ให้นางไปเถิด”

อะไรนะ?! “คุณหนูจะทำเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ? คุณหนูเยี่ยนผู้นั้นต้องกล่าวว่าคุณหนูทำเช่นนี้เพราะรู้สึกผิดเป็นแน่!”

เมื่อเห็นนางมีท่าทีคัดค้านเช่นนี้ อวิ๋นซูกลับทำเพียงแย้มยิ้มเล็กน้อย “ของที่ทุกคนใส่ใจย่อมแตกต่างกัน หากเป็นของของข้า ข้าย่อมมิยอมให้แน่ ทว่าเหตุใดต้องสร้างความลำบากและความเกลียดชังกับผู้อื่นเพียงเพราะของนอกกายที่ไม่สลักสำคัญเหล่านี้ด้วย?”

ชุนเซียงเข้าใจกระจ่างขึ้นมาโดยพลัน นางเกลียดชังการกระทำของกงซุนเยี่ยนจึงไม่อยากให้นางสมปรารถนา เพียงแต่เมื่อคุณหนูกล่าวเช่นนี้นางจึงเข้าใจบ้างแล้ว

“เป็นชุนเซียงคิดน้อยเกินไปเองเจ้าค่ะ แต่จะอย่างไร ของเหล่านี้ก็เป็นน้ำใจของแม่ทัพกงซุน…”

อวิ๋นซูเงียบไปครู่หนึ่ง “เช่นนั้นก็เลือกผ้าที่ดีที่สุดส่งไปสองพับเถิด ส่วนผ้าพับที่เหลือก็นำไปตัดเป็นอาภรณ์เสีย”

ชุนเซียงพลันเผยรอยยิ้มออกมา “เจ้าค่ะ คุณหนู”

อีกด้านหนึ่ง

“คุณหนู! คุณหนู! คนด้านโน้นส่งคนมา กล่าวว่านำผ้ามามอบให้คุณหนูสองพับเจ้าค่ะ”

กงซุนเยี่ยนรู้สึกว่าความไม่พอใจนี้ยังมิอาจระบาย ตอนนี้กลับต้องมาได้ยินคำพูดเช่นนี้จากสาวใช้อีก “อะไรนะ? นังตัวปลอมนั่นส่งผ้ามาหรือ?”

“เจ้าค่ะ คิดว่าคงรู้สึกผิดต่อคุณหนูจึงต้องการใช้ผ้าสองพับมาประจบประแจงคุณหนูเป็นแน่!”

“หึ ข้ามีของที่ฮองเฮาประทานมาให้แล้ว ไม่อยากได้ของให้ทานของนาง! พ่อบ้านล้วนกล่าวแล้วว่าท่านพ่อมอบให้นางเลือก ต่อให้ข้าชอบก็มิอาจแตะต้องได้แม้แต่น้อย!” ในคำพูดแฝงไปด้วยคำตำหนิกล่าวโทษพ่อบ้านอย่างเข้มข้น สาวใช้ย่อมฟังออก ทว่ากลับทำได้เพียงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เช่นนั้น…คุณหนูไม่ต้องการจริงๆ หรือเจ้าคะ?”

“ไม่ต้องการ ส่งกลับไปเสีย! ให้คนไปบอกนังตัวปลอมนั้นด้วยว่าหากรู้สึกผิดต่อข้าจริงๆ ก็รีบออกไปจากจวนแม่ทัพเสีย อย่าได้หลอกลวงคุณชายหนานและท่านแม่ทัพต่อไปอีก!”

“เจ้าค่ะๆๆ คุณหนูอย่าโกรธไปเลย บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้…”

“รอก่อน!” กงซุนเยี่ยนตะโกนหยุดนางเอาไว้ สาวใช้ผู้นั้นหันกลับมาด้วยความสงสัย พบว่าในดวงตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความสับสน “ไม่มีอะไร ไปเถิด…” เมื่อคิดถึงผ้าอันงดงามเหล่านั้น นางรู้สึกชอบมากจริงๆ เพียงแต่คิดว่านั่นเป็นของให้ทานของอวิ๋นซูจึงไม่อาจเก็บกลืนความโกรธลงไปได้

เมื่อเห็นผ้าชั้นยอดสองพับเบื้องหน้า ในใจของสาวใช้รู้สึกเสียดายยิ่ง อย่างไรก็ตาม เมื่อย้อนคิดดูอีกครั้ง สีของผ้าสองพับนี้เหมาะสมกับคุณหนูยิ่งนัก ต่อให้ตนเก็บไว้คุณหนูก็คงไม่ทราบกระมัง? คุณหนูซูมีอาภรณ์งดงามมากมายแล้ว แต่ทางคุณหนูกลับไม่มีอาภรณ์ที่เรียกได้ว่างดงามสง่าอยู่เลย แม้จะเป็นผ้าที่ฮองเฮาประทานให้ก็ยังมิอาจเทียบได้กับของที่นายท่านหามาเหล่านี้ มิสู้คราวนี้นำไปทำอาภรณ์งดงามเสียสองตัว เชื่อว่าคุณต้องชอบมากเป็นแน่!

ยามนี้เอง ในวังส่งคนมาอีกครั้ง

“อะไรนะ พรุ่งนี้เหนียงเหนียงเชิญข้ากับนังตัวปลอมนั่นเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงกับคุณหนูทุกท่านหรือ?” กงซุนเยี่ยนตื่นตะลึงจนเบิกตากว้าง เหตุใดเหนียงเหนียงจึงต้องเชิญนังตัวปลอมนั่นไปด้วย? หากเชิญเพียงตน มิใช่จะทำให้คุณหนูทุกท่านได้รู้ว่าผู้ที่เหนียงเหนียงสนับสนุนคือผู้ใดหรอกหรือ?

ขันทีผู้นั้นเห็นท่าทียากจะเข้าใจของกงซุนเยี่ยนจึงแย้มยิ้มลึกล้ำแฝงความหมาย “คุณหนูมิต้องร้อนใจไป ฮองเฮาทำเช่นนี้ย่อมมีพระประสงค์ของพระนาง ขอเพียงคุณหนูแต่งตัวงดงามเข้าร่วมงานก็พอแล้ว จะต้องกดข่มคุณหนูซูท่านนั้นได้แน่”

กงซุนเยี่ยนขมวดคิ้ว มีท่าทีราวกับกำลังครุ่นคิด

“บ่าวนำคำพูดมาบอกต่อแล้ว เช่นนั้นพรุ่งนี้คุณหนูต้องทำตัวให้ดีนะขอรับ”

เมื่อขันทีผู้นั้นจากไป กงซุนเยี่ยนพลันอุทานออกมาครั้งหนึ่ง ทำให้สาวใช้ข้างกายตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี

“แย่แล้ว จะทำเช่นไรดี พรุ่งนี้ต้องไปพบขุนนางและคุณหนูมากมายเพียงนั้น แต่ข้ายังไม่มีอาภรณ์ที่เหมาะสม…ใช่แล้ว ยังมีผ้าที่เหนียงเหนียงประทานให้วันนี้ เร็ว รีบนำไปทำอาภรณ์เสีย!”

ที่แท้ก็เรื่องนี้ สาวใช้แย้มยิ้มขึ้นมาโดยพลัน “คุณหนูโปรดวางใจ เมื่อครู่บ่าวนำผ้าไปกำชับเรียบร้อยแล้ว อีกสักครู่ค่อยไปเร่งเสียหน่อย งานเลี้ยงเริ่มหลังยามบ่ายมิใช่หรือ? ทันแน่นอนเจ้าค่ะ”

กงซุนเยี่ยนพลันผ่อนลมหายใจ “เจ้าฉลาดจริงๆ หากต้องห่างจากเจ้า ข้าก็ไม่รู้จะทำเช่นไร” นางยื่นมือไปจับหลังมือของสาวใช้ผู้นั้นอย่างซาบซึ้ง อีกฝ่ายก้มหน้าลง คุณหนูเยี่ยนเป็นคนดีจริงๆ ความจริงเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องในขอบเขตงานของตน ไม่มีอะไรต้องขอบคุณ

“คุณหนูวางใจเถิด บ่าวเชื่อว่าคุณหนูมีใบหน้าเหมือนฮูหยินเพียงนี้ ขอเพียงประทินโฉมเล็กน้อยจะต้องกดข่มคุณหนูซูท่านนั้นได้แน่ เมื่อถึงตอนนั้นก็ให้ทุกคนได้เห็นความโดดเด่นของคุณหนูเสียหน่อย ทำให้คุณหนูซูตกจากหลังม้าเสีย!”

ดวงตาของกงซุนเยี่ยนสว่างวาบ ราวกับมองเห็นสภาพน่าสังเวชของอวิ๋นซูก็มิปาน