หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 667 รวมกลุ่ม

เล่มที่ 23 ตอนที่ 667 รวมกลุ่ม
วันต่อมา

ชุนเซียงเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยท่าทีกระตือรือร้น “คุณหนูเจ้าคะ วันนี้สวมอาภรณ์ชุดนี้ไปร่วมงานเลี้ยงเป็นอย่างไรเจ้าคะ?”

พบว่าในมือของนางถือชุดกระโปรงที่เพิ่งเย็บเสร็จเดินเข้ามา ต้องการเข้ามาผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้อวิ๋นซู ทางด้านสตรีสุขุมเยือกเย็นซึ่งอาบน้ำหวีผมง่ายๆ แล้วมองไปยังผ้าหรูหรานั้นก่อนจะแย้มยิ้มบางเบา “สวมอาภรณ์ตามปกติก็พอ”

“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ เมื่อครู่ยามชุนเซียงเดินเข้ามาจากด้านนอกได้พบคุณหนูเยี่ยน นางใช้ผ้าที่พวกเรามอบให้ไปทำอาภรณ์ชุดใหม่ คุณหนูจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด” เมื่อคิดถึงบ่าวไพร่ที่ห้อมล้อมอยู่ข้างกายกงซุนเยี่ยน แต่ละคนพากันกล่าวว่างดงามเช่นนั้นสวยงามเช่นนี้คนละประโยค ทำให้ชุนเซียงรู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมาโดยพลัน นางรู้ดีว่าที่อีกฝ่ายแต่งกายงดงามหรูหราเช่นนี้เพราะเหตุใด จะอย่างไรนี่ก็คือคุณหนูกงซุนผู้มาใหม่ หากเอาชนะผู้อื่นในเรื่องความงดงามได้ มิแน่ว่าผู้อื่นจะคิดกับคุณหนูของตนเช่นไร คงคิดว่าท่านแม่ทัพเชื่อกงซุนเยี่ยนจึงปฏิบัติต่ออวิ๋นซูอย่างย่ำแย่กระมัง

เมื่อเห็นท่าทีเคร่งเครียดของอีกฝ่าย อวิ๋นซูจึงทำเพียงแย้มยิ้มอย่างสงบนิ่ง “วันนี้คุณหนูเยี่ยนเป็นคนสำคัญ เหตุใดข้าต้องไปแย่งชิงเกียรติเช่นนี้กับนางด้วยเล่า? ความครึกครื้นเช่นนี้ ในความคิดของผู้อื่นเป็นเพียงเรื่องขบขันเท่านั้น”

แข่งขันกับกงซุนเยี่ยนให้ดับดิ้นกันไปข้างหนึ่งแล้วอย่างไรเล่า เมื่ออยู่ในสายตาของผู้อื่นก็กลายเป็นเรื่องน่าสนุกเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ฮองเฮามีเจตนาร้ายชัดเจน อวิ๋นซูเพียงต้องการกลับมาจากการต่อสู้แย่งชิงอย่างปลอดภัยสมบูรณ์ ไม่อยากนำพาอันตรายอันใดมาให้แม่ทัพกงซุนอีก หากคนผู้นั้นเป็นบุตรีของเขาจริงๆ ต่อให้ตนต้องพบกับการมองข้ามของผู้อื่นแล้วอย่างไรเล่า? ความรักที่แม่ทัพกงซุนมีต่อตนในช่วงนี้ทำให้อวิ๋นซูรู้สึกซาบซึ้งจากใจ การปกป้องโดยไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลเช่นนั้น กระทั่งบิดาแท้ๆ ของตนก็ยังมิอาจทำได้

อวิ๋นซูรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ ความรู้สึกเช่นนั้นราวกับว่า แม้ว่าตนจะทำความผิดยิ่งใหญ่เพียงใด แม่ทัพกงซุนก็จะสนับสนุนนางอย่างเต็มกำลังในฐานะบิดา ไม่ยอมให้ผู้อื่นมารังแกนางเด็ดขาด

เมื่อเคยได้รับความรักเช่นนี้ อวิ๋นซูยิ่งรู้สึกว่าทุกสิ่งที่ได้พบมิใช่ความอยุติธรรมอันใด

ชุนเซียงเข้าใจความหมายในคำพูดของอวิ๋นซูได้โดยพลัน “เช่นนั้น…มิสู้กล่าวไปว่าวันนี้คุณหนูไม่สบายจึงไม่อาจเข้าวังได้เป็นอย่างไรเจ้าคะ?” นางทราบดีว่ากงซุนเยี่ยนคือคนที่ฮองเฮาหากลับมา ยิ่งไปกว่านั้นความยากลำบากหลายครั้งที่อวิ๋นซูต้องเผชิญก็มิใช่ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกับฮองเฮา นางกลัวว่าหากวันนี้เข้าวังไป ไม่รู้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

“หากไม่ไปกลับจะกลายเป็นเรื่องน่าขันของผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าไม่เข้าใจข้าหรือ?” รอยยิ้มบนใบหน้าของอวิ๋นซูเจือไปด้วยความลึกล้ำหลายส่วน น้องชุนเห็นความเยือกเย็นและความสงบนิ่งจากดวงตาของนาง ใช่แล้ว เส้นทางที่คุณหนูเลือกเดินเคยเผชิญกับคลื่นลมมากมาย นางมิใช่บุตรตรีอนุภรรยาผู้อ่อนแอที่ถูกเหลยซื่อรังแกเฉกเช่นเมื่อก่อนอีกต่อไป จากแคว้นเฉินถึงแคว้นอี้จนกระทั่งมาถึงแคว้นเหลียนในวันนี้ ชุนเซียงรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างราวกับความฝันตื่นหนึ่ง ทุกครั้งที่ตนหวาดกลัวและเป็นห่วงคุณหนู คุณหนูมักจะกลับมาอย่างปลอดภัยไร้อันตราย

บางทีคนดีเฉกเช่นคุณหนู สวรรค์คงเห็นใจจึงให้นางรอดพ้นอันตรายมาได้กระมัง

อวิ๋นซูมองไปยังสายตาเป็นกังวลของชุนเซียง ยื่นมือไปตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ เพื่อให้นางวางใจ

บริเวณประตูจวนแม่ทัพ

กงซุนเยี่ยนยกชายกระโปรงของตนอย่างระมัดระวัง แต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยสวมใส่อาภรณ์หรูหราเพียงนี้มาก่อน ชายกระโปรงยาวลากพื้นราวกับกลีบบัว ทำให้นางรู้สึกว่าตนในยามนี้คล้ายกับองค์หญิงสูงศักดิ์ก็มิปาน

“รถม้าเล่า? หากไม่รีบเสียหน่อย คงทำให้ฮองเฮารอจนร้อนพระทัยแล้ว!”

รถม้าของจวนแม่ทัพค่อยๆ แล่นเข้ามาจอด กงซุนเยี่ยนกำลังเข้าไป ด้านหลังกลับมีเสียงเรียกดังขึ้น

“คุณหนูเยี่ยนโปรดหยุดก่อน!”

กงซุนเยี่ยนหันกลับไป พบพ่อบ้านชราวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีกระวนกระวาย บนใบหน้าของเขาเจือไปด้วยรอยยิ้มกระอักกระอ่วน “คุณหนูเยี่ยน เกี้ยวของคุณหนูเตรียมเรียบร้อยแล้วขอรับ”

“เกี้ยว? มิใช่ว่ามีรถม้าอยู่หรือ?”

“นี่…รถม้านี้เตรียมไว้ให้คุณหนูซูขอรับ”

อะไรนะ?! กงซุนเยี่ยนคิดว่าตนฟังผิดไป “เช่นนั้นรถม้าของข้าเล่า?”

“ในจวนมีรถม้าเพียงสองคัน คันหนึ่งใช้ยามท่านแม่ทัพออกจากจวนไปแล้ว ส่วนคันนี้เตรียมไว้ให้คุณหนูซูใช้เดินทางมาตลอดขอรับ” ประโยคนี้ทำให้กงซุนเยี่ยนเกิดโทสะโดยพลัน “อะไรคือเตรียมไว้ให้นาง? นังตัวปลอมต่ำต้อยเพียงคนเดียว พวกเจ้าต้องปฏิบัติกับนางเพียงนี้เชียวหรือ? ไม่ วันนี้ข้าาจะใช้รถม้าคันนี้!”

กงซุนเยี่ยนกล่าวแต่ละคำก็นังตัวปลอม ทำให้พ่อบ้านที่ได้ยินรู้สึกไร้รสชาติในใจ แม้นางจะมีหน้าตาเหมือนฮูหยินท่านแม่ทัพทุกกระเบียดนิ้ว แต่บรรยากาศบนร่างและคำพูดคำจากลับแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

“เกี้ยวที่บ่าวจัดเตรียมให้คุณหนูมีเบาะรองเช่นกัน หากคุณหนูนั่งจะรู้สึกสบายเป็นแน่…” เขาวางแผนโน้มน้าวกงซุนเยี่ยนมิให้คิดจริงจังเพียงนั้น เพียงแต่สตรีผู้นี้ราวกับกินยาผิดมาก็มิปาน “เจ้าคิดว่าข้าไม่เหมาะสมกับรถม้าของจวนแม่ทัพใช่หรือไม่? เหตุใดนางจึงได้นั่งรถม้า แต่ข้ากลับได้นั่งเกี้ยว?!”

“นี่ คุณหนูกล่าวไปถึงไหนแล้วขอรับ เพียงแต่รถม้าคันนี้ท่านแม่ทัพซื้อมาให้คุณหนูซูโดยเฉพาะ…”

เป็นเช่นนี้อีกแล้ว! “ท่านพ่อเพียงถูกนังตัวปลอมนั่นหลอกลวงไปชั่วครู่ เดิมทีของเหล่านี้ควรเป็นของของข้า!”

เสียงโวยวายทางด้านนี้ทำให้อวิ๋นซูที่เดินใกล้เข้ามาเบนสายตาขึ้นมอง ชุนเซียงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว คุณหนูเยี่ยนโวยวายอะไรอีกเล่า?

กงซุนเยี่ยนก็สังเกตุเห็นเงาร่างของอวิ๋นซูแล้ว นางรีบเปลี่ยนสีหน้าโดยพลัน ตัดสินใจไม่ยอมถอยเด็ดขาด “วันนี้ข้าจะนั่งรถม้าคันนี้! มิเช่นนั้นเจ้าก็ให้องครักษ์ในจวนมาลากตัวข้าไปเสีย!” หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ กงซุนเยี่ยนก็ยกชายกระโปรงเดินขึ้นไปบนรถม้า “เยี่ยนหง ยังไม่รีบมาประคองข้าขึ้นรถอีก!”

“เอ๋? นี่…” สาวใช้ที่ชื่อเยี่ยนหงเป็นคนที่พ่อบ้านชราเลือกให้กงซุนเยี่ยนโดยเฉพาะ นางค่อนข้างคุ้นเคยกับกฎเกณฑ์ในวัง

“ยังมัวตะลึงอันใดอยู่ เจ้าก็จะไม่ฟังคำพูดของข้าใช่หรือไม่?”

“บ่าว บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ…”

เยี่ยนหงมองไปยังพ่อบ้านด้วยท่าทีอับจนหนทาง จากนั้นจึงก้มหน้า เดินไปประคองกงซุนเยี่ยนเข้าไปในรถม้า

“อา นี่มันจริงๆ เลย…” พ่อบ้านชราขมวดคิ้ว ดูแล้วคงทำได้เพียงหารือกับคุณหนูซูเสียหน่อย

“พ่อบ้าน เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“เอ๋!” พ่อบ้านหันกลับไปด้วยความตื่นตกใจ พบกับสตรีสุขุมงดงามผู้มีความสงสัยเต็มใบหน้า เขาใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของตน “ขออภัยคุณหนูจริงๆ ขอรับ คุณหนูเยี่ยนนั่งรถม้าในจวนไปแล้ว…”

อะไรนะ?! ชุนเซียงมองไปยังทิศทางของรถม้าอย่างไม่พอใจ กงซุนเยี่ยนในยามนี้เลิกผ้าม่านขึ้นมองมาทางพวกนางด้วยสายตายั่วยุ จากนั้นจึงแค่นเสียงเย็นเบาๆ แล้วละสายตาไป

“ไม่เป็นไร” อวิ๋นซูทำราวกับไม่เห็นสายตาของกงซุนเยี่ยน ทว่าชุนเซียงกลับร้อนรนขึ้นมาแล้ว “คุณหนู ไม่มีรถม้าแล้วพวกเราจะเข้าวังอย่างไรเจ้าคะ?”

พ่อบ้านชรารีบโค้งเอวลงอย่างขออภัย “บ่าวเตรียมเกี้ยวไว้ด้านนอกแล้วขอรับ ด้านในมีเบาะรอง หากคุณหนูนั่งคงไม่รู้สึกว่าไม่เหมาะสม…”

“เช่นนั้นก็นั่งเกี้ยวไปเถิด ยังเช้าอยู่” อวิ๋นซูแย้มยิ้ม ท่าทีใจกว้างเช่นนี้ทำให้ในใจของพ่อบ้านเกิดความรู้สึกผิด ชุนเซียงก็ทำได้เพียงทอดถอนใจอย่างจนใจ คล้ายกับนางจะมองเห็นล่วงหน้าเชียวว่าเข้าวังไปวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น ยังดีที่ตนดื้อรั้นจะตามไป หากกงซุนเยี่ยนทำอะไรที่เกินไปจริงๆ ตอนนั้นนางจะไม่ยอมให้คุณหนูอดทนกล้ำกลืนเป็นแน่!

ไม่ทราบว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เมื่ออวิ๋นซูขึ้นเกี้ยวไป รถม้าเบื้องหน้าจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวไป

“หึ มิใช่ว่าแพ้ให้กับข้าหรือ! นังตัวปลอมนั่น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปอย่าได้คิดจะมาใช้ของของข้าอีก!” บนใบหน้าของกงซุนเยี่ยนเต็มไปด้วยความลำพองใจ ทว่าเยี่ยนหงที่อยู่ด้านข้างกลับรู้สึกกังวล “คุณหนูเจ้าคะ ทางพ่อบ้าน…หากเขาไปบอกท่านแม่ทัพจะทำอย่างไรเจ้าคะ?”

แม้ดูเหมือนว่ากงซุนเยี่ยนเบื้องหน้าจะเป็นคุณหนูกงซุนตัวจริง ทว่าก่อนหน้านี้แม่ทัพกงซุนรักใคร่คุณหนูซูยิ่งนัก เยี่ยนหงยากจะจินตนาการ หากคุณหนูซูได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ทางท่านแม่ทัพจะทำเรื่องน่ากลัวอันใดหรือไม่

เมื่อกงซุนเยี่ยนคิดถึงท่าทีของแม่ทัพกงซุนก็อดไม่ได้ที่จะใจสั่น แต่ปากกลับยังไม่ยอมถอย “ท่านพ่อเพียงถูกหลอกไปชั่วครู่เท่านั้น เชื่อว่าอีกไม่นานเขาจะเห็นความจริงชัดเจน ถึงตอนนั้นจะต้องไล่นังตัวปลอมนั่นออกไปจากจวนแน่! อีกอย่าง นางจะต้องเป็นสายลับที่แคว้นอื่นส่งมาแน่นอน ไม่อาจปล่อยให้นางมีชีวิตรอดไปได้ง่ายๆ!”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายกล่าวเช่นนี้ เยี่ยนหงทำได้เพียงเงียบลง รู้สึกว่าคุณหนูเบื้องหน้าแตกต่างจากเมื่อก่อน ก่อนหน้านี้ตนเห็นใจกับอดีตและสิ่งที่นางพบเจอ ตอนนี้กลับรู้สึกหวาดกลัวนางอยู่บ้าง

รถม้าของจวนแม่ทัพค่อยๆ เคลื่อนไปหยุดอยู่บริเวณประตูวัง เมื่อกงซุนเยี่ยนปรากฏตัวก็ดึงดูดสายตาของทุกคนโดยพลัน การเป็นจุดสนใจเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกยินดี มุมปากยกยิ้มโดยไม่คิดเก็บงำแม้แต่น้อย

สาวใช้ข้างกายประคองนางอย่างระมัดระวัง ชุดกระโปรงยาวลากพื้นเช่นนั้นดึงดูดความสนใจของผู้อื่นเป็นพิเศษ คุณหนูหลายท่านที่มาถึงพร้อมกันอดไม่ได้ที่จะมองไป กงซุนเยี่ยนราวกับกลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาของทุกคน

กงซุนเยี่ยนในยามนี้ให้ความรู้สึกราวกับนกที่โผบินไปเกาะกิ่งไม้จนกลายเป็นหงส์จริงๆ นางคิดว่าเดิมทีตนควรจะเกิดมาเป็นจุดสนใจของทุกคนเช่นนี้อยู่แล้ว วาสนาที่มิได้เสพสุขในหลายปีมานี้ นางจะต้องทวงคืนเป็นเท่าตัว!

ภายในสวนบุปผา คุณหนูหลายท่านรวมตัวกัน พูดคุยสนทนาเกี่ยวกับสตรีที่แต่งกายหรูหราเกินจริงนอกวังเมื่อครู่นี้

“เหตุใดคุณหนูกงซุนอีกท่านยังไม่มาเล่า? หรือว่า…จะเป็นเช่นที่ข่าวลือบอกจริงๆ คุณหนูผู้นี้เป็นตัวจริงหรือ?”

“แต่ข้าดูแล้วคุณหนูกงซุนท่านนั้นดียิ่งนัก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

ยามนี้เอง เงาร่างในชุดหรูหราปรากฏตัวท่ามกลางสายตาของทุกคน คุณหนูทั้งหลายรีบเงียบลง กงซุนเยี่ยนมีความยินดีเต็มหน้า นางรู้ดีว่าเมื่อเข้าวังมาแล้วจะต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณหนูจวนขุนนางทั้งหลายเพื่อให้ได้รับการสนับสนุนมากขึ้น บนใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร กำลังคิดจะเดินเข้ามากลับได้ยินเสียงจากด้านหลังเสียก่อน

“คุณหนูกงซุน?”

กงซุนเยี่ยนรีบหันไป พบสตรีงดงามเดินเข้ามา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

ซ่างกวนเมิ่งยังมีท่าทีสูงส่งเปี่ยมคุณธรรมเฉกเช่นที่เป็นมา เดินยิ้มเข้ามาเบื้องหน้านาง “คุณหนูกงซุนเพิ่งจะกลับจวน เชื่อว่าคงไม่รู้จักเมิ่งเอ๋อร์ เมิ่งเอ๋อร์ได้ยินเรื่องที่คุณหนูกงซุนได้ประสบพบเจอมาจากฮองเฮาแล้ว ช่างทำให้ผู้คนรู้สึกทอดถอนใจเสียจริง! แต่โชคดีที่สวรรค์มีตา ทำให้คุณหนูกงซุนได้กลับมา มิให้ผู้มีใจคิดไม่ซื่อเอาเปรียบ!”

เยี่ยนหงอธิบายข้างกายกงซุนเยี่ยนด้วยเสียงอันเบา “คุณหนู ท่านนี้คือหลานสาวของฮองเฮาเจ้าค่ะ”

หลานสาว? ฐานะเช่นนั้นมิใช่ว่าสูงส่งมากหรอกหรือ! เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความคิดแรกที่เกิดขึ้นในสมองของกงซุนเยี่ยนก็คือต้องประจบประแจงคุณหนูซ่างกวนผู้นี้ให้ดี จากคำพูดของนางควรจะสนับสนุนตนเองเป็นแน่!