หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 668 ถูกปฏิเสธ
เล่มที่ 23 ตอนที่ 668 ถูกปฏิเสธ
เมื่อรู้ฐานะซ่างกวนเมิ่งแล้ว ท่าทีบนใบหน้าของกงซุนเยี่ยนพลันแตกต่างออกไป ในสายตาเจือไปด้วยความตื่นเต้นและความประจบสอพลอ “ที่แท้คุณหนูซ่างกวนคือหลานสาวของฮองเฮานี่เอง เหนียงเหนียงคือผู้มีพระคุณของเยี่ยนเอ๋อร์ เช่นนั้นคุณหนูซ่างกวนก็คือผู้มีพระคุณของเยี่ยนเอ๋อร์!”
อะไรนะ? คุณหนูหลายท่านที่อยู่ไม่ไกลอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง คุณหนูกงซุนท่านนี้จะไร้ซึ่งอำนาจเกินไปหรือไม่? หลังจากรู้ฐานะของซ่างกวนเมิ่งถึงกับกล่าววาจาแตกต่างกันออกไปเชียว ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เป็นเช่นนี้นางก็ไม่จำเป็นต้องพูดความรู้สึกในใจของตนออกมาจนหมดกระมัง? เช่นนี้เมื่อได้ฟังกลับรู้สึกว่าสิ่งที่นางให้ความสำคัญมีเพียงฐานะของซ่างกวนเมิ่งเท่านั้น ตอนนี้ชื่อเสียงของซ่างกวนเมิ่งในหมู่คุณหนูย่ำแย่มาก กระทั่งคุณหนูทั้งสองที่เคยคบหากับนางก็แอบตัดความสัมพันธ์ส่วนตัวกับนางเงียบๆ แล้ว เกรงว่าจะอย่างไรกงซุนเยี่ยนก็คงคิดไม่ถึงว่าการประจบประแจงนี้จะทำให้นางสูญเสียการสนับสนุนจากคุณหนูท่านอื่น เนื่องจากไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อยากมีความเกี่ยวพันกับซ่างกวนเมิ่งอีก
“คุณหนูกงซุนกล่าวหนักไปแล้ว! คุณหนูได้รับความลำบากมาหลายปีเพียงนี้ ไม่ง่ายเลยกว่าจะกลับมาได้ ต้องแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรเป็นของคุณหนูมาให้ได้เล่า!”
“แน่นอนเจ้าค่ะ! คุณหนูซ่างกวนคิดเหมือนเยี่ยนเอ๋อร์ยิ่งนัก มิอาจปล่อยให้นังตัวปลอมนั่นใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้เด็ดขาด! หลายวันนี้เยี่ยนเอ๋อร์จัดการไปอย่างรุนแรงแล้ว!”
“อ้อ? พูดมาเสียหน่อย ให้เมิ่งเอ๋อร์รู้สึกยินดีด้วยเถิด” กงซุนเยี่ยนผู้นี้จะอย่างไรก็เป็นเด็กสาวจากชนบท นิสัยการกระทำย่อมป่าเถื่อนเป็นอย่างยิ่ง นังสารเลวนั่นจะต้องพบกับความลำบากไม่น้อยกระมัง? เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่างกวนเมิ่งพลันรู้สึกมีความสุขไปทั้งร่าง
กงซุนเยี่ยนเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับซ่างกวนเมิ่ง มิได้สังเกตุเห็นสายตาอันแปลกประหลาดจากด้านหลังเลยแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม คุณหนูทุกท่านเข้าใจนิสัยของซ่างกวนเมิ่งชัดเจนยิ่งขึ้นแล้ว ก่อนหน้านี้นางยังกล่าวว่ากงซุนซูเป็นเด็กสาวที่มาจากชนบท การกระทำต้องไม่สง่างามเป็นแน่ ตอนนี้กลับสนิทสนมกับกงซุนเยี่ยนที่มาจากชนบทเช่นกัน ความจริงนางเพียงแค่เกลียดชังคุณหนูซูกระมัง?
เฉกเช่นที่กล่าวกันว่าคนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะคิดไปว่ากงซุนเยี่ยนเป็นคนเช่นเดียวกับซ่างกวนเมิ่ง เดิมทียังคิดจะคบค้ากับนางเสียหน่อย ตอนนี้กลับไม่มีความคิดเช่นนั้นแม้แต่ครึ่งส่วน
“ท่านพ่อถูกนังตัวปลอมนั่นหลอกลวง ถึงกับสั่งให้คนของร้านจิ่นซิ่วส่งผ้าชั้นยอดมาให้ เมื่อคืนข้าเหยียบผ้านั่นไปแรงๆ ครั้งหนึ่ง หากนังตัวปลอมได้เห็นคงมีสีหน้าย่ำแย่มากเป็นแน่!” คุณหนูกงซุนราวกับกำลังแย่งชิงความดีความชอบก็มิปาน ส่วนซ่างกวนเมิ่งทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เพียงเท่านี้หรือ?”
“ยังมีอีก ตอนนี้บ่าวไพร่ในจวนแม่ทัพทั้งหมดล้วนสนับสนุนข้า ลับหลังล้วนกล่าวว่านังตัวปลอมนั่นเป็นสายลับ! การจะทำให้ท่านพ่อยอมรับข้าและไล่นางออกไปจากจวนเป็นเรื่องที่จะช้าจะเร็วก็ต้องเกิดขึ้น!”
“ดียิ่งนัก” เพียงแต่ในใจของซ่างกวนเมิ่งกลับรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เพียงเท่านี้เองหรือ? สิ่งที่นังสารเลวนั่นพบก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดี เด็กสาวที่มาจากชนบทคงไม่มีความคิดอะไรกระมัง สิ่งที่นางต้องการไม่ใช่วิธีการผิวเผินเช่นนี้ แต่ต้องเป็นวิธีการที่ทำให้นังสารเลวนั่นยากลำบากอย่างแท้จริง!
ซ่างกวนเมิ่งสำรวจการแต่งกายของสตรีเบื้องหน้า ชุดกระโปรงหรูหราเช่นนี้ เมื่อสวมใส่อยู่บนร่างของอีกฝ่ายกลับดูไม่มีสง่าราศีแม้แต่น้อย คำพูดคำจาและการกระทำของนางก็หยาบกร้านยิ่งนัก แม้จะพยายามแต่งกายและสนทนาพาทีกับทุกคนอย่างดี แต่บางครั้งก็เผยคำพูดคำท้องถิ่นออกมา ยากจะปกปิดกลิ่นไอชนบท
คนเช่นนี้อาจจะหลอกใช้ได้ดียิ่ง
“คุณหนูเยี่ยนใจดีเกินไปแล้ว สายลับชั่วช้าไร้ยางอายเช่นนั้นไม่ควรมีจุดจบที่ดี!”
“ใช่แล้ว นังตัวปลอมนั่นต้องเป็นสายลับแน่นอน! แต่ทำอะไรไม่ได้ เยี่ยนเอ๋อร์ก็ใจอ่อนเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ท่านพ่อยังไม่เชื่อข้า…” เมื่อกล่าวถึงแม่ทัพกงซุน ในใจของกงซุนเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว โดยเฉพาะดวงตาที่เขาใช้มองตน มันเต็มไปด้วยความรังเกียจอันเข้มข้น นี่มันหมายความว่าอย่างไร? มิใช่ว่านางหน้าตาเหมือนฮูหยินท่านแม่ทัพทุกกระเบียดนิ้วหรือ?
ตอนนี้เอง ซ่างกวนเมิ่งดึงกงซุนเยี่ยนไปด้านข้างด้วยท่าทีลึกลับ จากนั้นจึงมองไปยังเยี่ยนหงที่อยู่ด้านหลังนางอย่างลึกล้ำ
เยี่ยนหงก็เป็นสาวใช้ที่ฉลาดเฉลียวผู้หนึ่งจึงรีบถอยออกไปด้านข้าง
ซ่างกวนเมิ่งหยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ขวดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “คุณหนูกงซุน นางเป็นสายลับเช่นนั้น มิอาจปล่อยเสือกลับเข้าป่าได้เด็ดขาด นางปลอมตัวเป็นท่านอยู่ในจวนแม่ทัพ จะต้องมีความคิดชั่วร้ายแน่นอน ตอนนี้ท่านแม่ทัพถูกนางหลอกลวง คุณหนูควรช่วยเขาสักครั้ง!”
“นี่…หมายความว่าอย่างไร?”
ในดวงตาของซ่างกวนเมิ่งเปล่งประกายที่ทำให้ผู้คนต้องหนาวเหน็บ “ขอเพียงใส่ของสิ่งนี้ลงไปในอาหารของนังสายลับนั่นเล็กน้อย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนางก็จะไม่อาจไปรบกวนชีวิตของคุณหนูกงซุนได้อีก”
“เอ๋? นี่ ในนี้คือยาพิษหรือ?”
“ทำไม มิใช่ว่าคุณหนูกงซุนเกลียดนางหรือ?” เด็กสาวจากชนบทผู้นี้คงไม่หวาดกลัวหรอกกระมัง?
ในดวงตาของกงซุนเยี่ยนปรากฏความหวาดกลัวออกมา ก้มหน้ามองไปยังขวดกระเบื้องเล็กๆ ในมือซ่างกวนเมิ่ง อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว “นี่ เยี่ยนเอ๋อร์เกลียดนาง เพียงแต่…”
“หรือคุณหนูกงซุนไม่กังวล สายลับเช่นนี้มีใจคอโหดเหี้ยมเป็นที่สุด หากท่านไม่ชิงลงมือให้แข็งกร้าวเสียก่อน ยากจะรับประกันว่านางจะเกิดความคิดอยากฆ่าท่านหรือไม่!”
อา เป็นเช่นนี้หรือ?! สีหน้าของกงซุนเยี่ยนพลันเปลี่ยนไป ในสมองปรากฏใบหน้าสุขุมเยือกเย็นของอวิ๋นซูขึ้นมา คงไม่กระมัง แม้นังตัวปลอมนั่นจะน่ารังเกียจ แต่นางลงมือไปหลายครั้งแล้ว อีกฝ่ายล้วนมิได้ตอบโต้อันใด
ซ่างกวนเมิ่งกัดฟัน “คุณหนูกงซุนต้องคิดให้ดี ทุกคนล้วนทราบดีว่าแม่ทัพกงซุนรักนังสายลับผู้นั้นเป็นอย่างยิ่ง หากเขาไม่เชื่อท่าน ท่านคิดจะกลับไปอยู่กับครอบครัวชาวนา ใช้ชีวิตไม่ต่างอะไรจากหมูจากหมาเช่นนั้นหรือ?”
“ไม่ ข้าไม่อยากกลับไป…เพียงแต่…” เพียงแต่นางมิเคยฆ่าคนมาก่อน!
เมื่อเห็นท่าทีอ่อนแอเช่นนี้ของนาง ซ่างกวนเมิ่งจึงรู้สึกสับสนยิ่งนัก ฮองเฮาหาคนไร้ประโยชน์เช่นนี้มาทำอะไรกัน?
“คุณหนูกงซุนอย่าได้เสียใจภายหลังเชียว หากยืดเยื้อเวลาออกไปนาน อาจจะมีโอกาสให้นังสายลับผู้นั้นพลิกฐานะขึ้นมาได้! เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้เมิ่งเอ๋อร์อยากช่วยก็ช่วยท่านไม่ได้แล้ว”
บนใบหน้าของกงซุนเยี่ยนเต็มไปด้วยความลังเล นางเพียงต้องการไล่นังตัวปลอมนั่นออกไปเท่านั้น ไม่เคยมีความคิดที่จะฆ่าคนด้วยมือตนเองมาก่อน! “ข้า…ข้า…”
ยามนี้เอง เสียงหัวเราะสนุกสนานดังใกล้เข้ามา ซ่างกวนเมิ่งรีบปรับสีหน้า เก็บซ่อนขวดกระเบื้องนั้นไว้ คุณหนูหลายท่านเดินผ่านลานแห่งนี้มาพอดี เมื่อได้เห็นซ่างกวนเมิ่งและกงซุนเยี่ยนยืนอยู่ด้วยกันจึงรีบเร่งฝีเท้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นก็มิปาน
กงซุนเยี่ยนในยามนี้เริ่มรู้สึกหวาดกลัวซ่างกวนเมิ่งขึ้นมาแล้ว ทำเพียงแย้มยิ้มกระอักกระอ่วนออกมา “เยี่ยนเอ๋อร์ขอตัวไปหาผู้อื่นก่อน คุณหนูซ่างกวน…ขอตัวเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นสตรีผู้นั้นหนีไปอย่างร้อนรน มุมปากของซ่างกวนเมิ่งพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มถากถาง ช่างเป็นของไร้ประโยชน์จริงๆ
“อึก…” ซ่างกวนเมิ่งขมวดคิ้วโดยพลัน “สมควรตาย!”
อาการที่อวิ๋นซูทิ้งไว้ในร่างของนางยังไม่อาจกำจัดออกไปได้ กระทั่งผู้อาวุโสตระกูลอู่ก็ยังคิดหาวิธีไม่พบ ทุกวันซ่างกวนเมิ่งต้องทนรับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เพียงแต่สิ่งเหล่านี้นางล้วนทนได้ ขอเพียงมีลมหายใจ นางจะไม่ยอมละทิ้งความคิดที่จะทำให้อวิ๋นซูอยู่ไม่สู้ตายเด็ดขาด
กงซุนเยี่ยนเดินไปจากที่นี่พลางหันกลับไปมอง นางคิดไม่ถึงว่าซ่างกวนเมิ่งจะบอกให้นางทำเช่นนั้น ยังดีที่ตนออกมาเร็ว มิเช่นนั้นนางกลัวจริงๆ ว่าถ้าปฏิเสธจะเป็นการล่วงเกินอีกฝ่าย
“ชุดกระโปรงตัวนี้งดงามจริงๆ ”
“จะเทียบปิ่นมุกจากทะเลตงไห่บนศีรษะของน้องหญิงได้อย่างไร งดงามเหลือเกิน!”
บริเวณไม่ไกล คุณหนูหลายท่านสนทนากันอย่างมีความสุข บรรยากาศผ่อนคลายสุขสันต์ กงซุนเยี่ยนรีบจัดอาภรณ์ของตนเดินเข้าไป “คุณหนูทั้งหลาย ไม่ทราบว่ากำลังสนทนาเรื่องใดกันอยู่หรือ?”
เมื่อนางปรากฏตัว หลายคนพลันเก็บรอยยิ้ม
“มะ ไม่มีอะไร…”
“อา ชุดกระโปรงสีชมพูตัวนี้งดงามยิ่งนัก ส่วนชุดกระโปรงที่ข้าสวมใส่ใช้ผ้าที่ฮองเฮาประทานให้ไปตัดเย็บ เมื่อคืนเหนียงเหนียงให้คนนำมามอบให้ถึงจวนแม่ทัพกล่องหนึ่ง ทรงดีกับเยี่ยนเอ๋อร์ยิ่งนัก!” กงซุนเยี่ยนยิ้มพลางหมุนตัวอยู่กับที่
คุณหนูผู้สวมใส่อาภรณ์สีชมพูมีความไม่พอใจปรากฎในดวงตา นางกำลังถากถางว่ากระโปรงของตนไม่มีค่าเท่าที่นางสวมใส่หรือ?
“คุณหนูกงซุนร้ายกาจจริงๆ พวกเราไม่เคยมีผู้ใดเคยได้รับของประทานจากฮองเฮามาก่อน”
กงซุนเยี่ยนรู้สึกหยิ่งทนงอยู่ในใจ “ฮองเฮาเป็นผู้มีพระคุณของเยี่ยนเอ๋อร์ ดีกับเยี่ยนเอ๋อร์ยิ่งนัก!” นางฟังความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของคุณหนูท่านนั้นไม่ออกแม้แต่น้อย ท่าทีโง่งมเช่นนี้ทำให้คุณหนูทั้งหลายพลันรู้สึกหมดความสนใจ
แปลกจริงๆ กงซุนซูท่านนั้นก็ถูกรับกลับมาจากหมู่บ้านในชนบทมิใช่หรือ? ผู้อื่นเติบโตมาอย่างสง่างามเฉียบแหลมเพียงนั้น เหตุใดคุณหนูเบื้องหน้ากลับคล้ายกับทำสมองหายไปอย่างไรอย่างนั้น
“พวกเราไปกันเถิด ยังพอมีเวลาอีกครู่หนึ่งกว่าจะถึงงานเลี้ยง พวกเราไปชมดอกไม้ที่สวนเหลียนฮวากันเถิด”
“ใช่แล้ว เยี่ยนเอ๋อร์ยังมิเคยเห็นดอกเหลียนฮวาจริงๆ มาก่อน…” กงซุนเยี่ยนทำท่าจะเดินตามไป คิดไม่ถึงว่าคุณหนูทั้งหลายที่อยู่เบื้องหน้ากลับหันมาด้วยท่าทีเย็นชา “คุณหนูกงซุนมิไปอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูซ่างกวนหรือ? ดอกเหลียนฮวาเหล่านั้นไม่มีอะไรแปลก มีความใส่พระทัยจากฮองเฮาแล้ว วันหน้าจะมีสมบัติล้ำค่าอันใดบ้างที่คุณหนูกงซุนไม่เคยพบเห็น!”
“ใช่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นกระโปรงของคุณหนูกงซุนยาวเพียงนี้ ไม่สะดวกที่จะเดินไปไกลกระมัง พี่หญิงทั้งหลาย พวกเราไปกันเถิด”
กล่าวจบพวกนางก็เดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกงซุนเยี่ยนที่มีสีหน้าตกตะลึง
“อา คุณหนูเหตุใดท่านมาอยู่ที่นี่ได้เจ้าคะ!” ทางด้านเยี่ยนหงนั้น พริบตาเดียวก็หากงซุนเยี่ยนไม่พบแล้ว ทำให้นางตกใจจนตามหาไปทั่ว
บนใบหน้าของกงซุนเยี่ยนเจือไปด้วยความโศกเศร้าอยู่หลายส่วน นี่ไม่เหมือนกับที่นางจินตนาการ ในฐานะที่เป็นคุณหนูจวนแม่ทัพ นางควรได้รับการต้อนรับถึงจะถูก เหตุใดจึงได้…
“คุณหนู เป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
“ข้ารู้สึกเหมือนพวกนางไม่ชอบข้า” กงซุนเยี่ยนกล่าวตามตรง เยี่ยนหงแย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ อาจเป็นเพราะวันนี้คุณหนูแต่งกายงดงามเกินไป ในใจของพวกนางทั้งอิจฉาทั้งริษยา กลัวว่าหากอยู่ด้วยกันกับคุณหนูจะถูกแย่งชิงความโดดเด่นไปเท่านั้น”
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้! กงซุนเยี่ยนพลันรู้สึกว่ามีเหตุผล นอกจากสาเหตุนี้แล้ว นางก็คิดไม่ออกว่าตนไปล่วงเกินคุณหนูเหล่านั้นที่ใด
“คุณหนู เมื่อครู่บ่าวเห็นคุณหนูซูแล้วเจ้าค่ะ”
นังตัวปลอมนั่นเข้าวังมาเร็วเพียงนี้เชียวหรือ?! กงซุนเยี่ยนขมวดคิ้ว ไม่ได้ ไม่อาจปล่อยให้นางเห็นตนอยู่คนเดียวที่นี่เป็นอันขาด นางต้องคิดว่าตนไม่ได้รับการต้อนรับเป็นแน่! “ไป ไปหาคุณหนูท่านอื่น!”
ไหนเลยจะรู้ว่าในตอนที่กงซุนเยี่ยนเดินไปยังสวนเหลียนฮวา อวิ๋นซูจะอยู่ที่นั่นแล้ว ข้างกายยังมีคุณหนูอยู่หลายท่านกำลังพูดคุยสนทนากับนาง
นางยากจะเชื่อสายตาของตน ในเมื่อทุกคนรู้ว่านังตัวปลอมนั่นเป็นของปลอม เหตุใดจึงไม่ปฏิเสธนาง? ดูท่าทีแล้วยังกระตือรือร้นกว่าตอนอยู่กับตนด้วยซ้ำ
คุณหนูหลายท่านมองมา สายตาล้อเลียนเช่นนั้นมิได้ปกปิดเลยแม้แต่น้อย ความจริงไม่ว่าคุณหนูท่านใดจะเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม อย่างน้อยตอนนี้กงซุนซูก็ยังอยู่ในจวนแม่ทัพ เป็นการแสดงให้เห็นแล้วว่านางยังไม่ได้สูญเสียการสนับสนุนจากท่านแม่ทัพ ยิ่งไปกว่านั้น หากกล่าวถึงนิสัย พวกนางยังชอบคุณหนูซูที่มีมารยาทงามทั้งยังไม่โอ้อวดท่านนี้มากกว่า ทุกคนที่ตัดความสัมพันธ์กับซ่างกวนเมิ่งต่างคิดว่าทำตัวนอบน้อมยู่ห่างๆ จะดีกว่า
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
อวิ๋นซูยังมีแบ็กดี ด้วยการวางตัวสุขุมของนางเอก ช่างกวนฝันไปเถอะจะเล่นงานอวิ๋นซูได้