หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 672 มือสังหารบุก

เล่มที่ 23 ตอนที่ 672 มือสังหารบุก
ซ่างกวนเมิ่งมองไปยังอวิ๋นซูที่ไม่มีปฏิกิริยาอันใดแม้แต่น้อย ในใจยิ่งรู้สึกถากถาง สมเป็นนังแพศยาจริงๆ ถูกทำให้อัปยศจนถึงขั้นนี้แล้วแต่ยังคงหน้าไม่เปลี่ยนสี ในเรื่องนี้ตนไม่อาจไม่นับถือนางจริงๆ

“กล่าวไปก็แปลกยิ่ง บุรุษภายนอกเป็นอะไรกันไปหมดแล้ว สตรีที่ไร้ซึ่งเกียรติยศและความงดงามเช่นนั้นก็สามารถทำให้พวกเขาสิ้นเปลืองความคิดต่อสู้กันถึงเพียงนี้ หากนำมาไว้ที่แคว้นเหลียนของพวกเราคงไม่มีคุณสมบัติกระทั่งจะยกน้ำล้างเท้าให้คุณหนูทุกท่านเสียด้วยซ้ำ!”

ทุกคนทำเพียงฟังเรื่องนี้เป็นดั่งเรื่องตลก กล่าวได้เพียงว่าบุรุษภายนอกมิเคยพบเห็นสตรีของแคว้นเหลียนของพวกนาง มิเช่นนั้นคงไม่สร้างเรื่องเลอะเลือนเช่นนี้ออกมาแน่

ฮองเฮาทรงสรวลราวกับเห็นด้วยกับคำพูดของซ่างกวนเมิ่ง “เปิ่นกงเองก็รู้สึกตกใจยิ่ง เดิมทีได้ยินมาว่าจักรพรรดิแห่งแคว้นอี้เป็นบุคคลที่ดูถูกมิได้ คิดไม่ถึงว่าก็เพียงเท่านี้เอง ทั้งยังมีรัชทายาทแห่งแคว้นเฉินท่านนั้น ได้ยินว่าเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ ไม่ทราบว่าเหตุใดดวงตาจึงใช้การไม่ได้เช่นนี้ ถูกบุตรีอนุภรรยาที่ไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้หยอกล้อจนตกอยู่ในฝ่ามือนาง เปิ่นกงรู้สึกปวดใจยิ่งนัก”

“ที่น่ากลัวที่สุดก็คือจะต้องมีสายลับของแคว้นอื่นลอบเข้ามาในแคว้นเหลียนของพวกเราเป็นแน่ มิเช่นนั้นชายแดนจะเกิดเรื่องไม่สงบเช่นนี้ได้อย่างไร” ซ่างกวนเมิ่งเลิกคิ้วงามเล็กน้อย มองไปทางอวิ๋นซู “ไม่ทราบว่าคุณหนูซูคิดเห็นอย่างไร?”

ทุกคนล้วนฟังออกว่าซ่างกวนเมิ่งกำลังลอบถากถางคุณหนูซู พริบตามนั้นรอบด้านพลันเงียบลง ไม่มีผู้ใดกล้าแทรกเข้าไป

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นซูกลับทำราวไม่ได้ยินก็มิปาน ก้มหน้าลงจิบชาต่อไป ไม่ได้ตอบรับอันใด

ซ่างกวนเมิ่งสายตาเย็นยะเยือก นางคิดว่าแสร้งทำเป็นเยือกเย็นแล้วจะไม่เป็นอะไรหรือ?

ยามนี้เอง ฮองเฮาเอ่ยพระโอษฐ์เล็กน้อย “ใช่แล้ว เปิ่นกงก็อยากฟังความเห็นของคุณหนูซูเสียหน่อย” คำพูดของซ่างกวนเมิ่งนางไม่ตอบกลับได้ แต่คำดำรัสของฮองเฮา นางจะกล้ามองข้ามเชียวหรือ?

สายตาของทุกคนหยุดอยู่บนร่างของสตรีสุขุมเยือกเย็น พบว่านางค่อยๆ วางถ้วยหยกขาวในมือลง เบนสายตาขึ้นมองไปทางฮองเฮา “หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีต่ำต้อยผู้หนึ่ง จะกล้าถามไถ่เรื่องราชสำนักและการเมืองได้อย่างไรเพคะ เรื่องราวถูกผิดมากมาย ทว่าสำหรับพวกเราก็เป็นเพียงเรื่องเล่าขานผ่านหูเพื่อฆ่าเวลาเท่านั้น หัวเราะแล้วก็จบสิ้น”

คำพูดประโยคแรกของนางทำให้มุมพระโอษฐ์ของฮองเฮาแข็งค้างอยู่บ้าง นางกำลังตักเตือนตนว่าวังหลังมิควรยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักเช่นนั้นหรือ? เป็นเพียงเรื่องผ่านหูฆ่าเวลาเท่านั้น!

“ในฐานะที่เปิ่นกงเป็นเจ้านายของวังหลัง ไม่เพียงแต่จะต้องรักษากฎเกณฑ์ในวังหลังให้ดี ทว่าทุกสิ่งที่ทำให้ฝ่าบาททรงเป็นกังวลเปิ่นกงย่อมไม่เสียดายที่จะลงแรง แม้จะมีฐานะเป็นสตรี แต่ความปลอดภัยของแคว้นเหลียนจะไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราเชียวหรือ? คำพูดนี้ของคุณหนูซูออกจะเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง!” สุรเสียงของฮองเฮาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกอย่างไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย ทุกคนรู้สึกตกตะลึงในใจ เหนียงเหนียงทรงกริ้วหรือ?! ความจริงพวกนางล้วนคิดว่าคำพูดของคุณหนูซูมีเหตุผล ในฐานะที่เป็นสตรีในห้องหอ เรื่องจริงเท็จเหล่านั้นอยู่ห่างไกลจริงๆ ต่อให้รู้แล้วจะทำอะไรได้เล่า? พวกนางไม่ใช่ของเฮาที่มีอำนาจเหนือหกตำหนัก สำหรับผู้น้อยแล้ว การใช้ชีวิตของตนให้ดีนับเป็นเรื่องพื้นฐาน

อวิ๋นซูก้มหน้าลงเล็กน้อย “ฮองเฮาทรงสั่งสอนได้ถูกต้องยิ่งนัก เพียงแต่หม่อมฉันรู้ว่าความยิ่งใหญ่ของแคว้นเหลียนมิใช่อะไรที่แคว้นอื่นจะเทียบได้ หากผู้บุกรุกที่มีฐานะไม่ชัดเจนเหล่านั้นมีความสามารถคงบุกเข้ามานานแล้ว ตอนนี้พวกเรายังนั่งฟังเรื่องฆ่าเวลาอยู่ที่นี่ได้ เป็นเพราะความยิ่งใหญ่ของแคว้นเหลียนเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งอยู่เบื้องหลังของพวกเรา หม่อมฉันคิดว่าไม่มีอะไรให้กังวลเพคะ”

ฮองเฮาไม่เคยรู้สึกไม่พอพระทัยเพียงนี้มาก่อน นางเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่นับว่านางมีความสามารถ หากตนทำให้นางลำบากใจต่อไปอีก มิใช่จะกลายเป็นการสงสัยในความแข็งแกร่งของแคว้นเหลียนหรอกหรือ? ในฐานะที่เป็นฮองเฮา นางย่อมรู้ว่าคำพูดใดควรกล่าวคำพูดใดไม่ควรกล่าว

คำพูดนี้ของอวิ๋นซูทำให้คุณหนูไม่น้อยรู้สึกวางใจ เมื่อครู่คำพูดของฮองเฮาทำให้พวกนางอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล หรือแคว้นเหลียนจะเกิดเรื่องใหญ่อันใดขึ้นแล้ว? ถึงกับทำให้ฮองเฮาให้ความสำคัญเพียงนี้ ทว่าตอนนี้เมื่อคิดดูอีกครั้ง หลายปีมานี้แคว้นเหลียนไม่เคยถูกบุกรุกจากภายนอกมาก่อน ความยิ่งใหญ่ของแว่นแคว้นทำให้พวกนางจมลงสู่การใช้ชีวิตดั่งคุณหนูในห้องหอได้อย่างดีเยี่ยม หรือเพราะเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้พวกนางก็ต้องสงสัยในความสามารถของแคว้นตนเองแล้ว? และเป็นเพราะเชื่อมั่นจึงรวมตัวกันจนกลายเป็นพลังที่ไม่อาจทำลายได้

“คิดไม่ถึงว่าคุณหนูซูจะมองได้อย่างทะลุปรุโปร่งเช่นนี้ กลับเป็นเปิ่นกงที่เป็นกังวลในเรื่องเล็กน้อย” คำพูดนี้ของฮองเฮาแม้จะเจือไปด้วยความถากถางทว่าก็แฝงไปด้วยเจตนากล่าวเตือนอยู่หลายส่วน แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีใครทำให้พระนางมิอาจพูดจาตอบโต้ได้ อย่างไรก็ตาม พระนางกลับอยากจะเห็นเสียจริง กงซุนซูผู้นี้จะโอหังไปได้ถึงยามใด

อวิ๋นซูแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของฮองเฮา “เหนียงเหนียงทรงเป็นห่วงแว่นแคว้นเป็นห่วงชาวประชา นับเป็นวาสนาของราษฎรแห่งแคว้นเหลียนอย่างแท้จริง”

หึ ฮองเฮาทรงสรวลอย่างไม่พอพระทัย จากนั้นจึงยกถ้วยทองข้างพระหัตถ์ของตนขึ้น เกิดประกายบางอย่างในพระเนตร

ยามนี้เองกลับมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

“กรี้ด!”

“ผู้ใด?!” บริเวณไม่ไกลมีเสียงกรีดร้องดังแว่วมาเป็นระลอก จากนั้นทุกคนได้ยินเสียงอาวุธปะทะกัน ถึงกับมีชายชุดดำหลายคนไล่ตามมาจากระเบียงทางเดินที่อยู่ตรงข้าม

“กรี้ด!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นหลายเสียง สถานการณ์สับสนวุ่นวายขึ้นโดยพลัน คุณหนูทุกท่านตกใจจนลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง ทำจานกระเบื้องบนโต๊ะพลิกคว่ำท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย องครักษ์รอบด้านรีบล้อมเข้ามา “คุ้มกัน! ปกป้องฮองเฮา!”

เสียงนี้ดังก้อง ชุนเซียงรีบดึงอวิ๋นซูมาปกป้องไว้ด้านหลัง “คุณหนูระวังเจ้าค่ะ!”

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย อวิ๋นซูกลับเห็นรอยยิ้มอันแปลกประหลาดบนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งที่อยู่ท่ามกลางกลุ่มคน ในใจพลันเกิดความรู้สึกหนักอึ้ง

“ถึงกับมีมือสังหารเชียวหรือ?!” สุรเสียงของฮองเฮาเต็มไปด้วยความยากจะเชื่อ พระนางถูกทุกคนล้อมอยู่ตรงกลาง เงาดำร่างหนึ่งพุ่งทะยานไปด้านหลังชุนเซียง อวิ๋นซูเคลื่อนไหวว่องไว รีบดึงข้อมือนางไปด้านหลัง ประกายสีเงินเปี่ยมอันตรายตวัดผ่านลำคอของนางไป กระบี่อันเย็นยะเยือกทำให้ผิวของนางเจ็บปวด เกิดรอยแผลที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นรอยหนึ่ง

ชุนเซียงอดไม่ได้ที่จะเกิดความหวาดกลัวในใจ อีกนิดเดียวนางก็จะคอหลุดจากบ่าแล้ว! “คุณหนูรีบหนีเถิด…”

อย่างไรก็ตาม ราวกับคนในอาภรณ์สีดำผู้นั้นเพ่งเล็งอวิ๋นซูตั้งแต่แรกเริ่ม สะกิดเท้าครั้งหนึ่งทะยานออกจากชุนเซียง ในขณะที่สาวใช้ผู้นั้นล้มลงพื้นก็รีบยื่นมือออกไปผลักอวิ๋นซู

“กรี้ด!” เสียงกรีดร้องข้างหูดังไม่ขาดสาย ยามนี้เองบุรุษในอาภรณ์ชุดดำสองคนพลันปรากฏตัวขึ้น ขวางอยู่เบื้องหน้าอวิ๋นซู หยุดการก้าวเดินของมือสังหารผู้นั้น ฮองเฮาดวงเนตรเปล่งประกาย องครักษ์เงา? ข้างกายของเด็กสาวผู้นี้ถึงกับมีองครักษ์เงาเชียวหรือ?

ไม่ มิใช่ของนาง!

“ซูเอ๋อร์!”

บริเวณไม่ไกลมีเงาร่างหล่อเหล่างดงามปรากฏขึ้น กระบี่ในมือของเฟิ่งหลิงอาบยอมไปด้วยเลือด สายตาคมกริบมองตรงไปบนร่างของอวิ๋นซู ดวงตาส่องแสงราวกับดวงดาราบนท้องฟ้า ลมหนาวอันรุนแรงหมุนวนรอบตัวเขา ผมสีดำโบกสะบัดเล็กน้อย ราวกับเทพเซียนที่สวรรค์ส่งลงมาช่วยเหลือมนุษย์ก็มิปาน ชั่วขณะนั้นถึงกับทำให้คุณหนูทั้งหลายที่อยู่ในความหวาดกลัวมองจนเหม่อลอย

องค์ชายใหญ่?! เขากลับวังมาวันนี้หรือ บังเอิญเช่นนี้เชียว?

ยามนี้เอง บนหลังคามีบุรุษชุดดำปรากฏตัวขึ้นอีกสามคน ทะยานเข้าใกล้อวิ๋นซูอย่างรวดเร็ว เพียงแต่องครักษ์เงาที่คุ้มครองนางถูกยอดฝีมือสองคนเข้าพัวพัน เงาร่างสุขุมเยือกเย็นรีบไปหลบซ่อนอยู่หลังภูเขาจำลอง ฮองเฮาทอดพระเนตรทุกสิ่งทุกอย่างด้วยความเย็นยะเยือก ตอนนี้เพิ่งคิดหนีหรือ? เพียงแต่ไม่ทันแล้ว พอดีเชียว พระนางจะได้ทำให้องค์ชายใหญ่ได้เห็นเสียหน่อยว่า ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย สตรีที่เขาพยายามปกป้องสุดชีวิตจะถูกพรากไปเช่นไร!

ไหนเลยจะรู้ว่าเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดเสียงหนึ่งจะดังแว่วมาจากหลังภูเขาจำลอง มือสังหารชุดดำผู้หนึ่งกระเด็นออกมา บริเวณศีรษะเบื้องหน้าถูกธนูดอกหนึ่งปักเอาไว้ ในอากาศฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้น ในยามที่เฟิ่งหลิงตามมาถึง อวิ๋นซูก็เดินออกมาจากหลังภูเขาจำลองด้วยสีหน้ามั่นคงเด็ดเดี่ยว ยามนี้มือสังหารคนอื่นๆ ถูกคนที่เฟิ่งหลิงพามาจัดการแล้ว ทุกคนต่างล้อมภูเขาจำลองเอาไว้

“ซูเอ๋อร์…” เขามองสำรวจอวิ๋นซูอย่างเคร่งเครียด พบว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บ ในใจของเฟิ่งหลิงจึงผ่อนคลายลงได้ เดินเข้าไปหลังภูเขาจำลองช้าๆ พบว่าบุรุษในอาภรณ์ชุดดำสองคนล้มอยู่บนพื้น ใบหน้าครึ่งหนึ่งที่เผยออกมากำลังละลายด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า ร่างกายของพวกเขาบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย

พลันมีคนเข้ามาจับกุมทั้งสองเอาไว้ องครักษ์เงาทั้งหมดล้อมเข้ามา “องค์ชาย คนเหล่านี้ล้วนเป็นมือสังหารสละชีพ กัดลิ้นฆ่าตัวตายไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ ยังมีอีกสองคน” สายตาของเฟิ่งหลิงหยุดอยู่บนร่างของมือสังหารทั้งสองที่อยู่บนพื้น สบตากับอวิ๋นซูเงียบๆ

คุณหนูทุกท่านหวาดกลัวอย่างยิ่ง ทว่าพระพักตร์ของฮองเฮากลับย่ำแย่ยิ่งนัก ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นที่หลังภูเขาจำลองกันแน่ นางไม่เชื่อว่าคนของตระกูลอู่จะถูกสตรีผู้หนึ่งทำให้พ่ายแพ้ง่ายดายเพียงนี้!

“พาตัวพวกมันออกไป!”

“ช้าก่อน!” ฮองเฮาเดินออกมาจากด้านหลังของทุกคนด้วยท่าทีเคร่งขรึม “องค์ชายใหญ่ นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในวังหลัง ย่อมต้องมอบให้เปิ่นกงจัดการ เปิ่นกงจะอธิบายทุกอย่างให้ฝ่าบาททรงทราบเอง”

“ซูเอ๋อร์?! ซูเอ๋อร์?!” เสียงฝีเท้าอันร้อนรนดังใกล้เข้ามา เงาร่างกำยำปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคนในเวลาเพียงไม่นาน

บนร่างของแม่ทัพกงซุนเจือไปด้วยบรรยากาศโหดเหี้ยมที่ยากจะทำให้ผู้คนมองตรงๆ เขาผลักข้าราชบริพารเบื้องหน้าออกแล้วรีบวิ่งเข้าไป

“ซูเอ๋อร์ เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?!” เขาก้าวมาเบื้องหน้าอวิ๋นซู มองสำรวจนางอย่างเป็นห่วง สายตามิได้หยุดอยู่บนร่างของกงซุนเยี่ยนที่อยู่มุมหนึ่งแม้เพียงชั่วครู่

“ท่านแม่ทัพ ยังมีมือสังหารอีกสองคนที่เสียความสามารถในการฆ่าตัวตายไปแล้ว” เฟิ่งหลิงไม่สนใจฮองเฮาที่แย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย ท่านแม่ทัพแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “โอหังยิ่งนัก มือสังหารจากที่ใด ถึงกับกล้ามาลอบโจมตีวังหลัง พาตัวกลับไป ข้าแม่ทัพจะสอบสวนด้วยตัวเอง!”

เมื่อแม่ทัพกงซุนเอ่ยปาก ฮองเฮาพลันทราบว่าตนมิอาจแย่งตัวสองคนนี้กลับมาได้แล้ว มิใช่กล่าวว่าแม่ทัพออกไปจากจวนหรือ เหตุใดจึงกลับมาเร็วเพียงนี้? กงซุนซูผู้นั้นจะโชคดีเกินไปแล้ว

เฟิ่งหลิงเห็นฮองเฮาไม่เอ่ยคำใดจึงกล่าวอย่างสงบนิ่ง “เช่นนั้นลำบากฮองเฮาแล้ว ตรวจสอบที่มาที่ไปของมือสังหารกลุ่มนี้ให้ดี เชื่อว่าบนศพเหล่านี้ต้องมีเบาะแสอยู่เป็นแน่ ท่านแม่ทัพกงซุนจะช่วยเหลือฮองเฮาได้ดีแน่นอน ฮองเฮาไม่จำเป็นต้องกังวล”

ความหมายของเขาก็คือให้ฮองเฮาเก็บกวาดมือสังหารที่ตายไปแล้วเหล่านี้เสีย เนื่องจากเขารู้ดีว่าคนเหล่านี้คงมิหลงเหลือเบาะแสอันใดไว้บนร่างอย่างเด็ดขาด ขอเพียงสองคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ เขาย่อมมีร้อยพันวิธีที่จะตรวจสอบข้อมูลจากบนร่างของพวกเขาได้

มองไปยังอวิ๋นซูที่ปลอดภัยไร้อันตราย บนพระพักตร์ของฮองเฮาพลันเกิดรอยสรวล ทว่าในดวงเนตรกลับเจือไปด้วยความเย็นยะเยือก “ไม่ทราบว่าเมื่อครู่นี้คุณหนูซูทำอันใด? หรือคุณหนูซูจะรู้วรยุทธด้วย?”

ไหนเลยจะรู้ว่าอวิ๋นซูกลับเผยท่าทีหวาดกลัวออกมา “หม่อมฉัน…หม่อมฉันมิได้ทำอะไรเลยเพคะ”