หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 675 ปะทะต่อหน้า

เล่มที่ 23 ตอนที่ 675 ปะทะต่อหน้า
กงซุนเยี่ยนดวงตาหดเกร็ง กุมมือของตนโดยไม่รู้ตัว “เจ้า เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!”

อะไรนะ? เยี่ยนหงคิดว่านางจะตำหนิว่าตนรับของของคุณหนูซ่างกวนมาเป็นการส่วนตัวจึงตกใจ รีบร้อนอธิบาย “ไม่ๆๆ มิใช่เจ้าค่ะ คุณหนูซ่างกวนไหว้วานให้คนนำมา มิใช่บ่าว…”

กงซุนเยี่ยนในยามนี้รู้สึกว่าหัวสมองส่งเสียงดังวิ้งๆ หัวใจที่เดิมทีค่อยๆ สงบลงถูกขวดกระเบื้องเล็กๆ นี้ก่อกวนจนเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง นางย่อมรู้ดีว่าด้านในคือสิ่งใด และรู้ถึงความหมายของซ่างกวนเมิ่งดี ความจริงวันนี้ที่อวิ๋นซูมิได้ถูกคนชุดดำเหล่านั้นจับตัวไป กระทั่งไม่มีอันตรายอันใด ทำให้กงซุนเยี่ยนรู้สึกสึกเสียดายยิ่งนัก เพียงแต่จะให้นางลงมือกับตัวเองจริงๆ นางยังคงไม่มีความกล้าเช่นนั้น

“คุณหนู? คุณหนู?” เยี่ยนหงเห็นสายตาของอีกฝ่ายว่างเปล่า ไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย ในใจยิ่งรู้สึกแปลกๆ ราวกับว่าตนรับของไม่ดีอะไรบางอย่างมา “หากคุณหนูมิต้องการ เช่นนั้น…บ่าวจะนำไปทิ้ง…”

“ไม่!” ร่างกายกลับมีปฏิกิริยารวดเร็วกว่าความคิด กงซุนเยี่ยนยื่นมือออกไปแย่งขวดกระเบื้องเล็กๆ นั้นมา เยี่ยนหงตกใจยิ่ง สตรีเบื้องหน้าราวรับไม่รู้ตัวว่าตนกำลังทำอะไร ท่าทีเช่นนั้นน่าหวาดกลัวยิ่งนัก

เนิ่นนานผ่านไปกงซุนเยี่ยนจึงเงยหน้าขึ้น เอ่ยปากกล่าวอย่างจริงจัง “เรื่องนี้อย่าได้บอกผู้ใดเด็ดขาด! มิเช่นนั้นข้าจะไปบอกคุณหนูซ่างกวน นางคือหลานสาวของฮองเฮา หากเจ้ายังต้องการชีวิตนี้อยู่ก็เงียบเสีย!”

เยี่ยนหงรีบกุมปากของตนเองพลางส่ายหน้า “บ่าวไม่กล้า! บ่าวไม่กล้า!”

กงซุนเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ไปเถิด” อย่างไรก็ตาม มีเพียงนางที่ทราบว่ามือที่อยู่ในแขนเสื้อกำลังสั่นเล็กน้อย ราวกับขวดกระเบื้องเล็กๆ นั้นแผ่กลิ่นอายที่ทำให้ผู้คนต้องหวาดกลัวออกมา

เมื่อเข้าไปยังประตูใหญ่ของจวนแม่ทัพ กระทั่งกงซุนเยี่ยนก็สังเกตได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไป

บ่าวไพร่ทุกคนที่ผ่านทางมาล้วนมองมาที่นาง จากนั้นจึงรีบเร่งฝีเท้าจากไปราวกับกำลังหลบเลี่ยง ถึงกับไม่มีผู้ใดเข้ามาทักทายนาง นี่ทำให้ในใจของกงซุนเยี่ยนเกิดความรู้สึกไม่ดี คงมิใช่ว่าตนกลับมาช้าเพียงเล็กน้อยก็เกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วกระมัง?

เยี่ยนหงเองก็ถือโอกาสกลับไปที่ห้องของตน พ่อบ้านชราเพียงให้นางคอยดูแลคุณหนูเยี่ยนยามเข้าวัง มิได้กล่าวว่ากลับจวนมาแล้วยังต้องดูแลอีก นางย่อมไม่อยากรับเรื่องวุ่นวายเช่นนี้มาไว้กับตัว

สตรีโดดเดี่ยวผู้หนึ่งเดินอยู่บนระเบียงทางเดินเบื้องหน้าด้วยความระมัดระวัง บริเวณทางเลี้ยวพบกับสาวใช้ผู้หนึ่งเข้าพอดี อีกฝ่ายดวงตาเปล่งประกายคิดจะหลีกเลี่ยง แต่กลับถูกกงซุนเยี่ยนดึงเอาไว้ “อา วันนี้…”

“คุณหนูกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ! บ่าวต้องไปทำงานแล้ว!” สาวใช้ผู้นั้นรีบร้อนคารวะแล้วจึงเร่งฝีเท้าเดินผ่านนางไป ไม่ให้โอกาสนางกล่าวจบ

ท่าทีของสตรีแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดทุกคนจึงหลบหน้านาง

ก้มหน้าลงมองอาภรณ์ที่อยู่ในสภาพย่ำแย่ของตน ราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบเดินกลับไปยังเรือนของตน พบสาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดลานเรือนอยู่เพียงลำพังดังคาด

กงซุนเยี่ยนเดินเข้าไปด้วยความรวดเร็ว สาวใช้ได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันไปมอง ยังมิทันเอ่ยปากกล่าวอันใด กงซุนเยี่ยนก็ตบหน้านาง

“นังตัวปลอมส่งเจ้ามาเป็นสายลับใช่หรือไม่?! ถึงกับกล้าวางแผนทำร้ายข้า!”

สาวใช้ผู้นั้นถูกฝ่ามือที่ตบมาอย่างกะทันหันตบเข้าจนทรุดลงกับพื้น กุมแก้มเห่อร้อนของตนเองด้วยความหวาดกลัว เบนสายตาขึ้นมอง “คุณหนู…นี่ บ่าวไม่เข้าใจ หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ…”

“ไม่เข้าใจ?! เจ้าบอกว่าอาภรณ์บนร่างของข้าใช้ผ้าพระราชทานจากฮองเฮาใช่หรือไม่?! ถึงกับกล้าเล่นเล่ห์เชียวหรือ! ในสายตาของเจ้ายังมีคุณหนูอย่างข้าอยู่หรือไม่?!” กงซุนเยี่ยนลืมท่าทีอ่อนแอประหนึ่งผู้ถูกกระทำเฉกเช่นก่อนหน้านี้ของตนไปเสียสิ้น นางเพียงต้องการทำโทษสาวใช้เบื้องหน้าที่ไม่รู้จักบุญคุณผู้นี้

สายตาของสาวใช้หยุดอยู่บนชุดกระโปรงที่เปียกชื้นและสกปรกบนร่างของกงซุนเยี่ยน “นี่…บ่าวเห็นว่าสีของผ้าผืนนี้เหมาะสมกับคุณหนู…”

“ข้าบอกให้เจ้านำผ้าที่นังตัวปลอมส่งมาไปทิ้งแล้ว เจ้าถึงกับกล้าทำโดยพลการเชียวหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำร้ายข้าได้อนาถยิ่ง!” กงซุนเยี่ยนราวกับบ้าไปแล้วก็มิปาน นำความผิดพลาดทุกอย่างไปโยนไว้บนร่างของสาวใช้ผู้นี้ ลืมไปแล้วว่าหลายวันมานี้อีกฝ่ายคอยดูแลตน ยื่นมือออกไปเขย่าไหล่ทั้งสองของนางอย่างรุนแรง ท่าทีเช่นนี้ราวกับจะกินอีกฝ่ายลงไปได้ทุกเมื่อก็มิปาน

สาวใช้ย่อมมิเข้าใจว่าเหตุใดเจตนาดีของตนจึงกลายเป็นการทำร้ายคุณหนูให้มีสภาพน่าสังเวชได้ “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู…”

“ล้วนเป็นเพราะเจ้า ทำให้ข้าขายหน้าเบื้องพระพักตร์ฮองเฮาและทุกคน! ทำให้นังตัวปลอมนั่นเห็นข้าเป็นเรื่องน่าขัน ข้า วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!” นางถึงกับพุ่งเข้าไปหยิบไม้กวาดที่พื้นขึ้นมาตีสาวใช้ผู้นั้นอย่างรุนแรง พริบตาเดียวก็มีเสียงร้องโอดโอยดังขึ้นมาเป็นระลอก

การเคลื่อนไหวทางด้านนี้ดึงดูดบ่าวไพร่ใกล้ๆ เข้ามา ทุกคนได้เห็นก็รีบเข้าไปหยุดกงซุนเยี่ยน “คุณหนูเยี่ยน ใจเย็นเถิดเจ้าค่ะ! ใจเย็นเสียหน่อยเถิด!”

“อย่ามาขวางข้า ข้าจะตีบ่าวสารเลวไม่รู้จักบุญคุณผู้นี้ให้ตาย!”

สาวใช้ผู้นั้นน้ำตาไหลลงมาด้วยความรู้สึกอยุติธรรม กุมข้อมือที่ถูกกงซุนเยี่ยนตีจนบาดเจ็บเอาไว้ สตรีที่อยู่เบื้องหน้าไหนเลยจะเป็นคุณหนูที่นางรู้จักอีก ผ่านไปเพียงวันเดียวถึงกับแปรเปลี่ยนไปมีท่าทีโหดเหี้ยมเพียงนี้ได้

“รีบไป รีบไป!” ข้ารับใช้หลายคนใช้สายตาเป็นสัญญาณ หลายคนรีบเข้ามาประคองสาวใช้ผู้นั้นออกไป พ่อบ้านชราได้ยินเสียงทางด้านนี้จึงตามมา เมื่อเห็นสภาพเบื้องหน้า บนใบหน้าพลันปรากฏความหนักอึ้งขึ้นหลายส่วน

เขาเดินมาข้างกายสตรีอย่างระมัดระวัง นางเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะความโกรธเกรี้ยว“คุณหนูเยี่ยน…”

กงซุนเยี่ยนเงยหน้าขึ้น หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของนางยังมิสงบลง พ่อบ้านชราจึงจงใจรอครู่หนึ่ง จนกระทั่งนางเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตนจนแห้งแล้วจึงค่อยเอ่ยปากขึ้นว่า “ท่านแม่ทัพมีคำสั่งลงมา พรุ่งนี้จะให้คนพาคุณหนูไปส่งนอกจวน คุณหนูรู้ทางกลับหมู่บ้านหรือไม่ขอรับ?”

หัวใจของนางเต้นตึกตัก “นี่…หมายความว่าอย่างไร?”

พ่อบ้านชราเขย่าแขนเสื้อ เขาได้ยินท่านแม่ทัพกล่าวแล้วว่าสตรีเบื้องหน้ามิใช่คุณหนูกงซุนจริงๆ เพียงแค่หน้าตาเหมือนเท่านั้น แม้ในใจของพ่อบ้านจะรู้สึกเสียดาย แต่ก็รู้สึกผ่อนคลายยิ่งกว่า “ท่านแม่ทัพกล่าวว่าจะส่งคุณหนูกลับไปที่เดิมที่คุณหนูเคยอาศัยอยู่ขอรับ”

“ไม่ ข้าไม่กลับไป! เหตุใดท่านพ่อจึงไม่ยอมเชื่อข้า?!”

พ่อบ้านชราแค่นเสียงออกมาครั้งหนึ่ง “คุณหนูเยี่ยน บางเรื่องย่อมมิอาจดึงดัน”

“ไม่ ข้าต้องการพบท่านพ่อ ข้าจะบอกท่านพ่อว่าข้าคือบุตรีที่แท้จริงของเขา! พาข้าไปพบท่านพ่อเร็ว!” นางจับข้อมือของพ่อบ้านชราด้วยท่าทีตื่นตระหนก ท่าทีเช่นนี้ทำให้ทุกคนปวดหัวขึ้นมาโดยพลัน คำสั่งของท่านแม่ทัพไม่เคยมีผู้ใดกล้าไม่ปฏิบัติตาม ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อผ่านเรื่องเมื่อครู่มาแล้ว ในใจของทุกคนล้วนมีความคิดเช่นเดียวกัน นั่นก็คือหวังว่ากงซุนเยี่ยนจะรีบออกไปจากจวนเสีย

สตรีผู้นี้พัวพันไม่เลิกลา พ่อบ้านชรามิอาจผละออกไปได้ เดิมทีนางมีกำลังมากอยู่แล้ว ปลอกเล็บที่มือจับแน่นจนผิวหนังบริเวณข้อมือของพ่อบ้านชราปรากฏรอยแผลขึ้นมาหลายแผล

ข้ารับใช้หลายคนสบตากัน รีบเข้ามาดึงนางไว้ เพียงแต่ท่าทีไร้เหตุผลของสตรีผู้นี้ทำให้ทุกคนในลานเรือนวุ่นวายขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้น?!” ตอนนี้เอง เสียงอันเคร่งขรึมเสียงหนึ่งดังขึ้น รอบด้านพลันเงียบลง

บุรุษที่แผ่กลิ่นอายเย็นชาออกมาจากร่างเดินก้าวใหญ่ๆ เข้ามา ท่าทีของกงซุนเยี่ยนพลันชะงักไป ในชั่วขณะที่เห็นสีหน้าของแม่ทัพกงซุน นางอดไม่ได้ที่จะร่างกายแข็งทื่อ ถูกทำให้สั่นสะท้านไปแล้วโดยสิ้นเชิง

“ทะ ท่านพ่อ…”

ยามที่แม่ทัพกงซุนได้ยินสองคำนี้พลันต้องขมวดคิ้ว “เจ้าจำคนผิดแล้ว ข้าแม่ทัพมิใช่บิดาของเจ้า!”

“ไม่ ไม่…ท่านพ่อ…” กงซุนเยี่ยนปล่อยมือพ่อบ้านชรา เดินเข้ามาใกล้แม่ทัพกงซุนด้วยท่าทีแข็งขืนอย่างชัดเจน “ท่านพ่อเพียงถูกนังตัวปลอมนั้นหลอก ไม่…”

นังตัวปลอม? ทุกคนสัมผัสถึงบรรยากาศบนร่างของแม่ทัพกงซุนที่แปรเปลี่ยนไปได้อย่างชัดเจน ในใจพลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาเช่นเดียวกัน กงซุนเยี่ยนต้องโชคร้ายแน่แล้ว!

เดิมทีคิดจะตบสตรีหน้าด้านไร้ยางอายเบื้องหน้าให้กระเด็นไปเสีย เพียงแต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เหมือนกับคนรักของตนทุกกระเบียดนิ้ว เขายังคงทำใจลงมือมิได้ ความโกรธเกรี้ยวในใจยิ่งเพิ่มพูนเป็นเท่าทวี ฮองเฮาถึงกับกล้าใช้ประโยชน์จากความคิดถึงของเขา ส่งสายลับเช่นนี้เข้ามาเชียว!

“ข้าแม่ทัพไม่รู้ว่าเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ เหตุใดจึงมีหน้าตาเหมือนฮูหยินของข้าทุกกระเบียดนิ้ว แต่ในใจของเจ้ายอมกระจ่างชัด ข้าแม่ทัพไม่คิดจะลงมือกับเจ้า ทางที่ดีเจ้ารู้ตัวเสียบ้าง มิเช่นนั้นข้าแม่ทัพคงไม่กล้ารับประกันว่าต่อไปจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น!” เสียงเปรี้ยงดังขึ้น หมัดของเขาปะทะกับเสาด้านข้างอย่างแรง เสาไม้สีแดงอันแข็งแกร่งพลันปรากฏเป็นรูใหญ่ “เจ้าคิดทางกลับให้ดีๆ เถิด พรุ่งนี้ข้าแม่ทัพจะให้คนไปส่งเจ้า แต่หากเจ้ายังจำไม่ได้ เช่นนั้นข้าแม่ทัพคงทำได้เพียงพาเจ้าไปทิ้งไว้ตามใจแล้ว!”

หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ บุรุษเด็ดเดี่ยวผู้นั้นก็หมุนตัวเดินจากไปก้าวใหญ่ ไม่มองนางอีกแม้เพียงสายตา

ในที่สุดกงซุนเยี่ยนก็ยืนหยัดต่อไปไม่ไหวจนทรุดตัวลงกับพื้น เหล่าข้ารับใช้ที่อยู่ข้างกายพากันสลายตัวออกไปด้วยเกรงว่าจะมีผู้ใดโชคร้ายถูกนางคว้าจับไว้อีก ท่านแม่ทัพเอ่ยปากแล้วว่านางมิใช่คุณหนูกงซุนตัวจริง เช่นนั้นต่อให้หน้าตาเหมือนฮูหยินเพียงใดก็ไม่มีเรื่องอันใดเกี่ยวข้องกัน

ในเวลาเพียงชั่วพริบตา ภายในลานเรือนเหลือนางผู้เดียว กงซุนเยี่ยนรู้สึกว่าสมองของตนส่งเสียงดังหึ่งๆ นางไม่เข้าใจ เหตุใดท่านพ่อของตนจึงไม่ยอมรับนาง เหตุใดพวกนางแม่ลูกหน้าตาเหมือนกันเช่นนี้ ท่านพ่อยังไม่ยอมรับอีก! นังตัวปลอมให้ท่านพ่อกินยาเสน่ห์อันใดกันแน่?!

นังตัวปลอมนั่น….

กงซุนเยี่ยนก้มหน้าลงอย่างแข็งเกร็ง หยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ขวดนั้นออกมาจากแขนเสื้อ ในดวงตาสิ้นหวังปรากฏประกายอึมครึม

ขอเพียงนังตัวปลอมนั่นตาย ท่านพ่อก็จะได้สติ จะยอมรับตนใช่หรือไม่? หากเป็นเช่นนี้….

นางไม่ได้จะฆ่าคน นางเพียงทวงความยุติธรรมแทนสวรรค์เท่านั้น ไม่อาจปล่อยให้นังตัวปลอมนั่นก่อการใดได้ นี่คือบ้านของนาง นางจะไม่กลับไปยังครอบครัวชาวนาที่เป็นดั่งนรกเช่นนั้นอีก! นางไม่อยากมีชีวิตเฉกเช่นเมื่อก่อนอีกแล้ว…

เมื่อคิดถึงตรงนี้ กงซุนเยี่ยนก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปยังโรงครัวด้วยท่าทีราวกับศพเดินได้

“ได้ยินหรือไม่? เมื่อครู่เรือนคุณหนูเยี่ยนเกิดเรื่อง!”

“ใช่แล้ว น่ากลัวเหลือเกิน ที่แท้ท่าทีน่าสงสารยามปกติของนางเป็นการเสแสร้ง ดูเถิด ตีสาวใช้ในเรือนจนกลายเป็นอะไรไปแล้ว!”

คนด้านในมิได้สังเกตเห็นเลยว่านอกหน้าต่างมีเงาร่างแบบบางกำลังใกล้เข้ามา