หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 681 การแลกเปลี่ยนของทั้งสอง

เล่มที่ 23 ตอนที่ 681 การแลกเปลี่ยนของทั้งสอง
“ข้า…เสด็จพี่ หากท่านเกี่ยวข้องกับนังแพศยานี่ จะต้องมีสักวันหนึ่งที่ท่านจะเสียใจ! มิสู้มอบนางให้ข้าเสีย ข้าจะทำให้นางอยากตายก็ตายไม่ได้! ทำให้นางไม่อาจกระทำการเหิมเกริมต่อองค์ชายอย่างพวกเราได้อีก!” สติของหวงฝู่อี้เริ่มกระจ่างชัด เขาตัดสินใจแล้วว่าซ่างกวนเมิ่งผู้นี้เก็บไว้ไม่ได้

“ฮ่าๆๆ ทางที่ดีเจ้าเป็นห่วงตนเองเถิด หากเจ้าเข้าใจเหตุผลนี้เร็วเสียหน่อย บางทีวันนี้คงไม่มีสภาพเช่นนี้” ในน้ำเสียงของหวงฝู่อวี้เต็มไปด้วยเจตนาถากถางอย่างไม่ปกปิดแม้แต่น้อย หวงฝู่อี้หัวใจสั่นไหว ใช่แล้ว ตนเข้าใจเหตุผลนี้ช้าเกินไป ตอนแรกควรมอบนังแพศยานี่ให้เสด็จพ่อโดยตรง! ล้วนต้องตำหนิที่ตนหมกมุ่นในหญิงงาม นังแพศยานี่โหดเหี้ยมจริงๆ!

“องค์ชายสี่! องค์ชายสี่!” ในที่สุดอวี้กุ้ยเฟยก็พาทุกคนมาถึงที่นี่ นางพบว่าหวงฝู่อี้ถูกบุรุษในอาภรณ์สีดำสองคนขวางไว้ไม่ให้เข้าใกล้หวงฝู่อวี้ที่อยู่ในศาลา ในใจอวี้กุ้ยเฟยส่งเสียงดังสนั่น นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงพัวพันไปถึงองค์ชายรองได้?

“น้องสี่ อวี้กุ้ยเฟยมาตามเจ้าแล้ว”

หวงฝู่อวี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความหมายก็คือหมู่เฟยของตนตามมาแล้ว ยังอยู่ทำอะไรที่นี่อีก

“อี้เอ๋อร์! เร็ว กลับตำหนักไปกับหมู่เฟยเถิด!” อวี้กุ้ยเฟยเดินมาข้างกาย ดึงมือหวงฝู่อี้เอาไว้ บีบมือเตือนสติเขา ตอนนี้อยู่ภายใต้การจับจ้องของทุกคน อีกทั้งองค์ชายรองก็อยู่ที่นี่ด้วย ไม่อาจกล่าวคำที่ไม่สมควรกล่าวได้โดยเด็ดขาด ต้องทราบว่าความสัมพันธ์ที่ไม่ปกติระหว่างเขากับซ่างกวนเมิ่งจะทำให้เขามีความผิดจนอาจถูกฆ่าได้

เส้นเลือดสีเขียวบนหลังมือของหวงฝู่อี้ปรากฏออกมา ผิวหนังที่ไม่แตกต่างอันใดกับสัตว์ประหลาดทั้งร่างนี้รวมกับท่าทีอดกลั้นอันน่าหวาดผวาในยามนี้ทำให้ในใจของหวงฝู่อวี้รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้างจริงๆ ทว่ายังคงมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นมากกว่า ไม่ต้องคิดก็ทราบว่าหวงฝู่อี้เสียทีให้แผนสาวงามของซ่างกวนเมิ่ง รสนิยมย่ำแย่เพียงนี้ มิน่าเล่าจึงถูกสตรีต่ำต้อยผู้หนึ่งหยอกล้อจนสามารถคุมเขาอยู่ในฝ่ามือ ตอนนี้ถูกกระทำจนมีสภาพคนก็มิใช่ปีศาจก็มิเชิง เกรงว่าในใจของน้องสี่คงเสียใจจนแทบอยากจะหลั่งน้ำตาแล้วกระมัง?

อีกด้านหนึ่ง ซ่างกวนเมิ่งนั่งอยู่ในห้องว่างห้องหนึ่งด้วยจิตใจที่ยังคงหวาดกลัว มือประคองชาอุ่น เม้มปากเป็นบางครั้ง

คิดไม่ถึงว่าองค์ชายสี่จะดวงแข็งเพียงนี้ ถูกยาพิษเข้าไปสองครั้งแล้วแต่ก็ยังมิอาจเอาชีวิตเขาได้! เพียงแต่ผิวหนังเช่นนั้นน่าหวาดกลัวเหลือเกิน หากตนกลายไปมีสภาพเช่นนั้นยอมตายเสียยังจะดีกว่า เหตุใดเขาจึงมีหน้ามาไล่สังหารตนท่ามกลางสายตาของทุกคนในวังหลังอีกเล่า! ขายหน้าเขาทั้งยังขายหน้าตนเองอีกด้วย

“คุณหนูซ่างกวน”

เสียงอันเยือกเย็นเสียงหนึ่งดังแว่วมา ซ่างกวนเมิ่งเงยหน้าขึ้นพบใบหน้าขาวนวลหล่อเหลาของหวงฝู่หลิน “องค์ชายสาม…”

นางวางถ้วยชาในมือลง ค่อยๆ ยกชายกระโปรงยืนขึ้น กำลังคิดจะคารวะ หวงฝู่หลินกลับเอ่ยปากอย่างสงบนิ่ง “คุณหนูซ่างกวนไม่จำเป็นต้องมากมารยาท เพียงแต่ข้าอยากรู้ยิ่งนัก น้องสี่มีสภาพเช่นนั้นได้อย่างไรกันแน่?”

หวงฝู่หลินรู้สึกว่า แม้ยามปกติดูผิวเผินหวงฝู่อี้จะหลงใหลในสาวงามทั้งยังปากจัดจนไม่น่าให้อภัย แต่เขาไม่ใช่คนโง่ เหตุใดจึงปล่อยให้ตนเองประพฤติตนน่ารังเกียจเช่นนี้ได้? จะต้องเกิดเรื่องอะไรที่พวกเขาไม่รู้เป็นแน่

ซ่างกวนเมิ่งแย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “นี่…อาจเป็นเพราะช่วงเวลาที่องค์ชายสี่ทรงประชวรหนัก คุณหนูกงซุนเข้าวังมารักษาทว่าเกิดผิดพลาดกระมัง” นางผลักความผิดทั้งหมดไปอยู่บนร่างของอวิ๋นซูอย่างจงใจ ยังคงไม่ลืมที่จะสาดน้ำโคลนให้อีกฝ่ายทุกที่ทุกเวลา

หากเป็นเพราะคุณหนูกงซุน เช่นนั้นเหตุใดองค์ชายสี่จึงไม่ไปไล่ฆ่านาง กลับบีบบังคับซ่างกวนเมิ่งจนตกอยู่ในสภาพสิ้นไร้หนทางเช่นนี้ จริงดังคาด สตรีผู้นี้ ไม่ว่ายามใดก็ไม่ยอมพูดความจริง

หวงฝู่หลินคิดว่าในเมื่อเป็นเช่นนี้ อีกสักครู่หากหวงฝู่อวี้มาด้วยตนเองก็คงไม่ได้ข้อมูลที่มีประโยชน์อันใดกระมัง? สตรีผู้นี้เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก

เพียงไม่นาน เงาร่างของหวงฝู่อวี้ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าซ่างกวนเมิ่ง

“องค์ชายรอง เมิ่งเอ๋อร์หวาดกลัวจริงๆ เพคะ…” ซ่างกวนเมิ่งลุกขึ้นยืนโดยพลัน โถมตัวเข้าใส่อ้อมกอดของหวงฝู่อวี้ ซุกใบหน้าของตนกับหน้าอกของเขาเบาๆ “โชคดีที่ได้พบพระองค์ มิเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าเมิ่งเอ๋อร์จะเกิดเรื่องน่าหวาดกลัวอันใดขึ้นหรือไม่ องค์ชายรองเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตเมิ่งเอ๋อร์ ขอเพียงองค์ชายรองต้องการ เมิ่งเอ๋อร์ย่อมให้พระองค์ทุกอย่าง…”

ซ่างกวนเมิ่งรู้สึกว่านับวันวังหลังแห่งนี้จะทำให้นางไม่มีที่ยืนขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงเวลาที่ได้พักผ่อนสั้นๆ เมื่อครู่นี้นางก็คิดกระจ่างชัดแล้ว ขอเพียงตนหาที่พึ่งพิงได้อีกครั้ง วันข้างหน้าศักดิ์ศรีหน้าตาย่อมได้กลับมา หวงฝู่อวี้ย่อมเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว ทุกคนต่างคิดว่านางคือพระชายาองค์ชายใหญ่ที่ถูกกำหนดตัวไว้แล้ว ดังนั้นตำแหน่งพระชายาองค์ชายใหญ่จะทำให้ซ่างกวนเมิ่งมีคุณค่าให้ใช้ประโยชน์ขึ้นมา

หวงฝู่อวี้รับสตรีที่โถมเข้าสู่อ้อมกอดของตนด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ซ่างกวนเมิ่งรออยู่เนิ่นนานแต่กลับไม่มีปฏิกิริยาเช่นที่นางคิด

เพียงไม่นาน บุรุษผู้นี้ก็ผลักนางออกเบาๆ “บนร่างของคุณหนูซ่างกวนใช้เครื่องหอมอันใดหรือ?”

“…เป็นกลิ่นที่ผสมจากดอกไม้เหมยกุ้ยและดอกจือจื่อเพคะ”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิน่าเล่ากลิ่นถึงได้ย่ำแย่เพียงนี้ ผู้ที่ไม่ทราบยังคิดไปว่าเป็นเครื่องหอมคุณภาพแย่ที่สตรีโคมเขียวใช้กัน”

“…” ท่าทีของซ่างกวนเมิ่งอดไม่ได้ที่จะแข็งค้าง องค์ชายรองเย้ยหยันอย่างไม่ปกปิดเลยแม้แต่น้อย ทำให้นางก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน บุรุษเบื้องหน้ายื่นมือออกมาปัดคอเสื้อที่ถูกนางสัมผัสเมื่อครู่นี้เบาๆ ราวกับเปื้อนของสกปรกอะไรก็มิปาน ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกขายหน้ายิ่งนัก

เมื่อเห็นสตรีผู้นี้มีท่าทีอับอาย หวงฝู่อวี้จึงแย้มยิ้ม “ข้าองค์ชายกล่าวแล้วว่าไม่สนใจในตัวเจ้า ดังนั้นลูกไม้อันใดของเจ้าก็อย่าได้นำออกมาใช้อีก ข้าองค์ชายมิใช่สามัญเช่นน้องสี่และน้องห้า” เขารู้มาโดยตลอดว่าหากตนได้ขึ้นครองบัลลังก์ สตรีทั่วทั้งใต้หล้า เขาต้องการมากน้อยเพียงใดก็ได้เท่านั้น เหตุใดจึงต้องไปยุ่งกับสตรีโหดเหี้ยมราวกับงูพิษเช่นนี้ด้วย

“ยามนี้ข้าองค์ชายอารมณ์ไม่ดี คุณหนูซ่างกวนทราบหรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”

“…เพราะเหตุใดเพคะ?” ซ่างกวนเมิ่งสัมผัสได้อย่างลึกล้ำว่าองค์ชายรองท่านนี้รับมือได้ยากยิ่งนัก ในเมื่อมิอาจใช้แผนสาวงามกับเขาได้ เช่นนั้นตนควรจะทำอย่างไรถึงจะได้รับความเชื่อใจและการสนับสนุนจากเขา

“เมื่อครู่นี้ข้าองค์ชายคิดจะร่ำสุราในศาลากับน้องสาม คิดไม่ถึงว่านางข้าหลวงที่ส่งออกไปกลับมิได้กลับมา เมื่อครู่ลองสอบถามดูแล้วจึงได้รู้ว่านางถูกคุณหนูซ่างกวนใช้เป็นหมากขวางกระบี่ ตายไปแล้ว”

“…” ในสมองของนางปรากฏภาพบริเวณทางเลี้ยวขึ้นมาโดยพลัน ที่แท้เป็นนางข้าหลวงผู้นั้น!

“นี่จะต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่นอนเพคะ! เมิ่งเอ๋อร์จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร…”

เมื่อเห็นสายตาร้อนตัวของอีกฝ่าย หวงฝู่อวี้จึงยกยิ้มที่มุมปาก “คนตายไปก็มิเป็นไร เพียงแต่สุราชุนเนี่ยงหกไปหมดแล้ว เมื่อครู่ให้คนไปนำมาใหม่แต่กลับกล่าวว่าไม่มี คุณหนูซ่างกวนคิดว่าควรจะชดเชยให้ข้าองค์ชายเช่นไร?”

ที่แท้สิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจมิใช่การตายของนางข้าหลวงผู้นั้น แต่เป็นเพราะสุราเริศรสที่เขาต้องการลิ้มลองหกหมดแล้ว

ซ่างกวนเมิ่งรู้สึกได้ว่าตนเองกำลังถูกหยอกล้อ บนใบหน้าจึงมิอาจเผยรอยยิ้มใดออกมาได้

“ทำไม หรือเมื่อครู่ที่คุณหนูซ่างกวนกล่าวว่ารู้ความลับของเสด็จพี่ใหญ่ก็เป็นเรื่องเท็จ?” น้ำเสียงของหวงฝู่อวี้ปรากฏความอันตรายอยู่หลายส่วน

“ไม่ๆๆ เมิ่งเอ๋อร์มิกล้าโกหกเด็ดขาด” ในใจของซ่างกวนเมิ่งวางแผนอย่างรวดเร็ว “มิทราบว่าองค์ชายรองทราบหรือไม่ว่าคนในพระทัยขององค์ชายใหญ่คือผู้ใดกันแน่?”

นางจงใจกล่าวให้อีกฝ่ายอยากรู้ คิดไม่ถึงว่าหวงฝู่อวี้กลับเอ่ยปากหยอกล้อ “มิใช่คุณหนูซ่างกวนหรือไร? ทว่าคนในใจของคนหนูซ่างกวนจะเป็นน้องสี่หรือน้องห้าก็มิอาจทราบ ฮ่าๆๆ…”

ถึงกับคิดจะทำให้ตนติดกับเชียวหรือ? เช่นนั้นก็สร้างความอัปยศให้นางอีกครั้งหนึ่งก็แล้วกัน!

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา ซ่างกวนเมิ่งพลันได้ยินถึงเจตนาเสียดสีอันเข้มข้นในนั้น “นี่ นี่ หม่อมฉันถูกใส่ร้ายจริงๆ เพคะ! องค์ชายสี่ทรงเสียสติไปแล้วจริงๆ! คิดไม่ถึงว่าจะประชวรจนเป็นถึงขั้นนี้ได้ องค์ชายสี่อยู่ในสภาพไม่ดีปฏิกิริยาจึงรุนแรงไปบ้าง เมิ่งเอ๋อร์ไม่ได้มีคนในใจอันใดโดยเด็ดขาด แน่นอนว่าความจริงตลอดมาเมิ่งเอ๋อร์ชื่นชมองค์ชายรองยิ่งนัก” ยามนี้นางยังคงไม่ลืมประจบประแจง

หึ หวงฝู่อวี้แค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง เมื่อครู่เขาเตือนแล้วว่าหากนางยังเล่นลูกไม้อะไรอีกตนจะไม่อดทนเพียงนั้นแล้ว คนในใจขององค์ชายใหญ่หรือ? ผู้ที่เย็นชาประดุจน้ำแข็งเช่นนั้นจะมีสตรีที่ชมชอบด้วยหรือ? แม้เมื่อคืนเขาจะได้ยินข่าวลือน่าสนใจมาบ้างก็ตาม

“ความจริง…สตรีที่องค์ชายใหญ่ทรงต้องพระทัยก็คือคุณหนูกงซุน คนผู้นี้เจ้าเล่ห์มากแผนการ เชี่ยวชาญในการหลอกใช้บุรุษยิ่งนัก หากนางได้อยู่ด้วยกันกับองค์ชายใหญ่จริงๆ เช่นนั้นจะเป็นอันตรายต่อองค์ชายรองไม่น้อย”

คุณหนูกงซุน? มิใช่ว่าเป็นเช่นเดียวกับข่าวลือเมื่อวานหรือ องค์ชายใหญ่กลับมากะทันหัน ช่วยคุณหนูซูออกมาจากน้ำมือของมือสังหาร หวงฝู่อวี้เข้าใจดีว่านี่มิใช่นิสัยในยามปกติขององค์ชายใหญ่

“เจ้าไปรู้ข่าวนี้มาจากที่ใด?”

ท่าทีของหวงฝู่อวี้เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ซ่างกวนเมิ่งรู้สึกยินดีในใจ เรื่องราวค่อยๆ พัฒนาไปในทิศทางที่ตนต้องการทีละก้าวแล้ว

“ขอกล่าวตามจริงโดยไม่ปิดบัง เมิ่งเอ๋อร์สังเกตคุณหนูกงซุนท่านนี้มานานแล้ว ก่อนหน้านี้นางนัดหมายคุณหนูของขุนนางทุกท่านไปเป็นแขกที่จวนกงซุน แต่กลับเพ่งเล็งเมิ่งเอ๋อร์ทุกอย่าง ยามนั้นเมิ่งเอ๋อร์ก็รู้สึกสงสัย จะอย่างไรหม่อมฉันกับนางก็ไม่ได้มีบุญคุณความแค้นอันใดต่อกัน ภายหลังไปสืบหาจึงได้รู้ว่านางทำเพื่อดึงความสนใจจากองค์ชายใหญ่ ต้องการนั่งอยู่ในตำแหน่งพระชายาองค์ชายใหญ่!” ซ่างกวนเมิ่งกล่าวพลลางเอี้ยวตัวราวกับเช็ดน้ำตาที่หางตาอย่างไรอย่างนั้น

หวงฝู่อวี้กลับมิได้มีความสนใจในเรื่องราวรันทดของสตรีสองคนนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะคิดให้มากขึ้นเสียหน่อย ด้วยตำแหน่งของแม่ทัพกงซุนในราชสำนัก มีผู้คนมากน้อยเพียงใดต้องการที่จะผูกสัมพันธ์กับเขา ต่อให้เป็นตนก็ส่งของขวัญไปหลายครั้ง เพียงแต่แม่ทัพกงซุนยังคงรักษานิสัยดื้อรั้นของตนมาโดยตลอด ไม่ว่าผู้ใดก็จนใจกับเขา ตอนนี้หากสิ่งที่ซ่างกวนเมิ่งกล่าวเป็นความจริง เช่นนั้นมิใช่ว่าองค์ชายใหญ่จะได้รับการสนับสนุนจากจวนแม่ทัพหรอกหรือ? เช่นนั้นก็ไม่ดีแล้ว

“องค์ชายเพคะ คุณหนูกงซุนผู้นี้มิใช่ตะเกียงไร้น้ำมัน กระทั่งฮองเฮาหาหลักฐานมาพิสูจน์ได้แล้วว่านางเป็นตัวปลอม แต่ไม่ทราบว่านางใช้แผนการอันใดจึงทำให้แม่ทัพกงซุนไม่ยอมรับกระทั่งบุตรีแท้ๆ ของตนเอง เห็นได้ว่าคนผู้นี้อันตรายยิ่งนัก! หากนางได้เป็นพระชายาองค์ชายใหญ่จริงๆ เชื่อว่าองค์ชายใหญ่คงจะถูกนางควบคุม เมิ่งเอ๋อร์กังวล กลัวว่าจะเป็นอันตรายมาถึงองค์ชายรอง…”

“ความหมายของเจ้าก็คือองค์ชายเช่นข้าสู้สตรีต่ำต้อยผู้หนึ่งไม่ได้เช่นนั้นหรือ?” นับว่าหวงฝู่อวี้ฟังออกแล้ว ในคำพูดของเขาเจือไปด้วยความอันตรายอยู่หลายส่วน