หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 682 ข้ามแม่น้ำรื้อสะพาน

เล่มที่ 23 ตอนที่ 682 ข้ามแม่น้ำรื้อสะพาน
ซ่างกวนเมิ่งเห็นท่าทีของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวจึงรีบร้อนอธิบาย “เมิ่งเอ๋อร์มิได้หมายความเช่นนั้นเพคะ เพียงแค่เป็นห่วงองค์ชายรองเท่านั้น! คล้ายกับว่าเบื้องหลังของกงซุนซูผู้นั้นจะมีอำนาจชั่วร้ายบางอย่างสนับสนุนนางอยู่ หากปล่อยให้นางสมปรารถนา เชื่อว่านางจะต้องใช้ประโยชน์จากอำนาจนี้ช่วยเหลือองค์ชายใหญ่เป็นแน่ เมื่อถึงตอนนั้นย่อมไม่เป็นประโยชน์กับองค์ชายรองเพคะ!”

อำนาจชั่วร้าย? หวงฝู่อวี้ค่อยๆ หันมาราวกับกำลังใคร่ครวญความจริงเท็จในคำพูดของซ่างกวนเมิ่ง ในสมองอดไม่ได้ที่จะปรากฏใบหน้าสุขุมเยือกเย็นเช่นนั้นของอวิ๋นซูออกมา สตรีเช่นนี้ เบื้องหลังจะมีอำนาจที่แข็งแกร่งอันใดอยู่หรือ?

ซ่างกวนเมิ่งไม่คิดจะบอกเรื่องฐานะที่แท้จริงของอวิ๋นซู จะอย่างไรฮองเฮาก็คิดจะใช้ประโยชน์จากนางเพื่อไปข้องเกี่ยวกับอำนาจในแคว้นเฉินและแคว้นอี้ หากหวงฝู่อวี้รู้ เชื่อว่าเหนียงเหนียงต้องตำหนิตนเป็นแน่ สิ่งที่ซ่างกวนเมิ่งต้องการก็คือการยืมมีดฆ่าคน เมื่อครู่นี้นางมีความคิดใหม่แล้ว ตอนนี้ฮองเฮาต้องการไว้ชีวิตอวิ๋นซู ทว่าตนต้องการให้นางอยู่ไม่สู้ตาย หากใช้ประโยชน์จากผู้อื่นฆ่านางได้ เช่นนั้นเหนียงเหนียงคงไม่ตำหนิมาถึงตนเอง

“เจ้าจะกล่าวว่าตอนนี้องค์ชายใหญ่สนิทสนมกับกงซุนซูหรือ?”

“เพคะ ไม่ทราบว่านางใช้แผนการอันใดมาล่อลวงองค์ชายใหญ่” ในใจของซ่างกวนเมิ่งรู้สึกยินดียิ่ง นางรู้ว่าหวงฝู่อวี้และเฟิ่งหลิงเป็นประดุจน้ำกับไฟที่มิอาจอยู่ร่วมกัน หากเขารู้ว่าอวิ๋นซูสนิทสนมกับเฟิ่งหลิง มิแน่ว่าจะโกรธเกลียดไปถึงนางด้วย จะนำพาความยุ่งยากมากมายไปไว้บนร่างของนางเป็นแน่ นี่เป็นเรื่องที่ซ่างกวนเมิ่งได้ยินแล้วมีความสุขเป็นที่สุด

หวงฝู่หลินที่เงียบมาโดยตลอดมองซ่างกวนเมิ่งด้วยสายตาลึกล้ำ สตรีผู้นี้มีแผนการอันใดอีก คนที่ไปพัวพันกับนางไม่ได้มีจุดจบที่ดีจริงๆ น้องห้าก็ใช่ น้องสี่ก็ใช่ เสด็จพี่รองคิดอย่างไรกันแน่ ทั้งๆ ที่รู้ว่าสตรีผู้นี้เชื่อถือไม่ได้

“เจ้ายังรู้ความลับใดขององค์ชายใหญ่อีก?”

ซ่างกวนเมิ่งมีสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย “นี่…เมิ่งเอ๋อร์รู้เพียงเท่านี้เพคะ องค์ชายรองก็ทรงทราบดี ในพระทัยขององค์ชายใหญ่มิได้มีเมิ่งเอ๋อร์อยู่เลย ตอนนี้ในพระทัยขององค์ชายใหญ่มีแต่กงซุนซูตัวปลอมนั่น”

แม้จะกล่าวเช่นนี้แต่ท่าทีของนางราวกับกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง นี่คือแผนการของซ่างกวนเมิ่ง นางต้องการให้องค์ชายรองสงสัยว่าตนยังกุมความลับอื่นของเฟิ่งหลิงอยู่ในมืออีกหรือไม่ จงใจทำให้อยากรู้เพื่อปูทางให้การแลกเปลี่ยนครั้งหน้า

หวงฝู่อวี้ปรายตามองสตรีที่ยังปิดบังบางอย่างเอาไว้ จากนั้นจึงหมุนตัวไปยืนเอามือไพล่หลัง “เกรงว่าน้องสี่คงยังรออยู่ด้านนอก หากคุณหนูซ่างกวนต้องการจากไป คงต้องไปทางตำหนักข้างแล้ว”

ซ่างกวนเมิ่งคิดว่าอีกฝ่ายจะสอบถามต่อไป คิดไม่ถึงว่าจะให้นางจากไปง่ายๆ เช่นนี้ ในใจของนางรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง จากนั้นจึงยิ้มแห้งๆ “เมิ่งเอ๋อร์ขอบพระทัยที่องค์ชายรองทรงช่วยชีวิตในวันนี้ หากมีโอกาสเมิ่งเอ๋อร์จะตอบแทนเป็นเท่าทวี”

องค์ชายรองมิได้สนใจนาง จนกระทั่งซ่างกวนเมิ่งจากไปจึงมีขันทีน้อยผู้หนึ่งเดินเข้ามา

“ไป บอกน้องสี่ว่าซ่างกวนเมิ่งไปแล้ว!”

ดวงตาของหวงฝู่หลินเปล่งประกาย มองแผ่นหลังของขันทีน้อยที่กำลังเดินจากไป เข้าใจเจตนาของหวงฝู่อวี้ได้โดยพลัน เสด็จพี่รองเป็นคนจริงจังคนหนึ่ง ย่อมไม่ยอมให้ผู้ใดเอาเปรียบเขาเช่นนี้เป็นแน่ “เสด็จพี่ เหตุใดจึงไม่ถามข้อมูลจากปากซ่างกวนเมิ่งต่อไปหรือ?”

ไหนเลยจะรู้ว่าหวงฝู่อวี้กลับเผยสายตาเหยียดหยามออกมา “เจ้าคิดว่านางยังจะมีข้อมูลที่มีประโยชน์อันใดอีกหรือ สตรีที่หวงฝู่หลิงไม่ต้องการจะกุมความลับอะไรของเขาได้? กระทั่งข้าทุ่มเทจิตใจสิ้นเปลืองความคิดไปมากก็ยังไม่อาจได้ข้อมูลใดมา ซ่างกวนเมิ่งจะมีความสามารถเพียงใดกันเชียว? นางเพียงต้องการได้รับการสนับสนุนจากพวกเราให้มากขึ้น ลูกไม้เช่นนี้คิดจะหลอกข้าได้หรือ?”

หวงฝู่หลินรู้สึกแปลกใจ เสด็จพี่รองพูดได้มีเหตุผล ดูแล้วเขาคงมีความคิดลึกล้ำยิ่งกว่าที่ตนคิด

“หึ แต่ข้าองค์ชายจะทำให้นางได้รู้ว่า มิใช่ว่าใครก็มาพูดจาต่อรองเงื่อนไขกับองค์ชายเช่นข้าได้!” มุมปากของหวงฝู่อวี้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสนุกสนาน

“เช่นนั้นเสด็จพี่คิดจะจัดการกงซุนซูเช่นไร นางได้รับความสำคัญจากจวนแม่ทัพเป็นอย่างมาก”

“ข้าองค์ชายเคยกล่าวว่าจะจัดการนางหรือ?” หวงฝู่อวี้เอ่ยปากพูดอย่างลึกล้ำ ซ่างกวนเมิ่งคิดจะใช้ประโยชน์จากตนไปจัดการกงซุนซู การต่อสู้ระหว่างสตรีอย่างพวกนาง ตนย่อมไม่สนใจแม้เพียงครึ่งส่วน สิ่งที่เขาต้องการก็คืออะไรที่ควรค่าให้ใช้ประโยชน์ได้ ในเมื่อกงซุนซูสนิทสนมกับองค์ชายใหญ่ เช่นนั้นนางควรรู้ข้อมูลมากมาย ยิ่งไปกว่านั้นอำนาจของจวนแม่ทัพกงซุนเป็นสิ่งที่หวงฝู่อวี้ปรารถนายิ่งนัก หากได้รับการสนับสนุนจากจวนแม่ทัพกงซุน เช่นนั้นตำแหน่งจักรพรรดิจะไปไหนได้?

หากเสด็จพี่ไม่คิดจะจัดการกงซุนซู เช่นนั้นเขา…ไม่นานหวงฝู่หลินก็คาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้ พลันนั้นจึงเกิดความรู้สึกเห็นใจซ่างกวนเมิ่งขึ้นมา ถึงกับกล้าเจรจากับเสือเพื่อขอหนังเสือ เสด็จพี่รองไม่ใช่คนที่นางจะล่วงเกินได้เช่นนั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกิดเรื่องน้องห้าและน้องสี่แล้ว ในใจของพวกเขาย่อมมีความรังเกียจซ่างกวนเมิ่งยิ่งขึ้น จะปล่อยให้นางใช้ประโยชน์ง่ายๆ ได้อย่างไร

…

อีกด้านหนึ่ง

ซ่างกวนเมิ่งเดินครุ่นคิดอยู่บนระเบียงทางเดินอันยาวเหยียด นางเคยได้ยินว่านิสัยขององค์ชายรองโหดเหี้ยมยิ่งนัก ไม่ทราบว่าเขาจะจัดการกับนางแพศยานั่นอย่างไร?

บริเวณไม่ไกล ปรากฏเงาร่างที่มีรอยช้ำเขียวม่วงทั้งร่างตามมาอย่างรวดเร็ว

ซ่างกวนเมิ่งพลันรู้สึกได้ถึงบรรยากาศอันแปลกประหลาด เบนสายตาขึ้นมอง พบใบหน้าอันน่าหวาดผวาของหวงฝู่อี้ สีหน้าของนางพลันแปรเปลี่ยนไป องค์ชายสี่หรือ? เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่ได้

“หึ ดูสิว่าคราวนี้เจ้ายังจะหนีไปที่ใดได้อีก?!”

“เจ้า…”

มือของหวงฝู่อี้ถือกระบี่อยู่เล่มหนึ่ง “เจ้าคิดว่าประจบสอพลอเสด็จพี่รองแล้วจะปลอดภัยไร้อันตรายเช่นนั้นหรือ? นังแพศยา! ยอมตายดีๆ เสียเถิด!”

“กรี้ด!” ซ่างกวนเมิ่งพลันกรีดร้องออกมา วิ่งหนีไปด้านหลังสุดชีวิต เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้ ควรจะไม่มีผู้ใดทราบเส้นทางที่ตนออกมาถึงจะถูก!

“นังแพศยา หยุดเดี๋ยวนี้!”

ในเวลาเพียงชั่วพริบตา หวงฝู่อี้ก็ไล่ตามมาถึงด้านหลังของซ่างกวนเมิ่ง สตรีผู้นั้นยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อ ยามนี้ในตำหนักข้างมีเพียงพวกเขาสองคน ดวงตาของนางเปล่งประกายเย็นชา รีบหลบไปอยู่หลังเสา “องค์ชายสี่ไว้ชีวิตเมิ่งเอ๋อร์ด้วยเถิด เมิ่งเอ๋อร์ผิดไปแล้ว!”

“นังแพศยา เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเจ้าจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์! ข้าจะต้องแยกร่างของเจ้าเป็นแปดส่วน!” เขาทิ่มแทงกระบี่เข้าไปโดยไม่ไว้ไมตรีแม้แต่น้อย แต่กลับแทงถูกเสาสีแดง ตอนนี้เอง ซ่างกวนเมิ่งพลันสาดอะไรบางอย่างจากในแขนเสื้อไปบนข้อมือของหวงฝู่อี้ เลืออดสีแดงพุ่งกระฉูด พลันเกิดกลิ่นเหม็นอันเข้มข้นและเสียงหลอมละลายดังชี่ๆๆ

“อ้าก! เจ้า เจ้า…” หวงฝู่อี้มองผิวที่หลอมละลายอย่างรวดเร็วของตน นี่มัน…เลือดพิษ?!

ซ่างกวนเมิ่งใช้เลือดพิษของตนที่บรรจุไว้ในขวดกระเบื้องเพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดฝัน สตรีเจ้าเล่ห์ผู้นั้นถือโอกาสที่อีกฝ่ายเปิดช่องว่างหนีหายไปจากสายตาของหวงฝู่อี้

“อี้เอ๋อร์!” อวี้กุ้ยเฟยพาคนกลุ่มหนึ่งตามมา เมื่อครู่มีขันทีน้อยผู้หนึ่งมาแจ้งกับพวกเขา กล่าวว่าซ่างกวนเมิ่งหนีไปทางตำหนักข้าง หวงฝู่อี้ไล่ตามมาโดยไม่สนใจการขัดขวางของทุกคน คิดไม่ถึงว่าจะปล่อยให้นางหนีไปได้อีก

“อี้เอ๋อร์ นี่เจ้า…” อวี้กุ้ยเฟยมองไปยังหลังมืออันสั่นระริกที่เริ่มกลายเป็นสีดำของหวงฝู่อี้ พบว่าบุรุษผู้นั้นมีสีหน้าน่าหวาดกลัว มีสภาพย่ำแย่ยิ่งนัก “นังแพศยานั่น นังแพศยานั่น! อ้าก…”

“เร็ว รีบไปตามหมอหลวงมา! รีบไปตามหมอหลวง!”

เรื่องที่องค์ชายสี่ตามสังหารซ่างกวนเมิ่งในวังหลังแพร่กระจายไปทั่ว อย่างไรก็ตาม องค์จักรพรรดิและฮองเฮากลับมีท่าทีราวกับกำลังรอให้เรื่องราวดำเนินไปอย่างสงบ พระองค์ใดก็มิเอ่ยพระโอษฐ์ถามเรื่องนี้ก่อน อวี้กุ้ยเฟยใช้อำนาจของตนปิดข่าว ป่าวประกาศกับภายนอกว่าอาการประชวรขององค์ชายสี่กำลังอยู่ในการรักษา ทำให้ความคิดสับสน ด้วยเหตุนี้จึงทำเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้ออกมา นางไม่ยอมให้ผู้อื่นรู้เรื่องความสัมพันธ์ที่มิอาจบอกผู้ใดของหวงฝู่อี้และซ่างกวนเมิ่งเด็ดขาด นางเชื่อว่าซ่างกวนเมิ่งก็มิอาจเปิดเผยเรื่องระหว่างนางกับองค์ชายสี่ต่อทุกคนได้เช่นกัน

“เจ้าจะกล่าวว่าองค์ชายรองส่งคนมาบอกเรื่องที่ข้าออกมาจากตำหนักข้างให้องค์ชายสี่รู้หรือ?” สีหน้าของซ่างกวนเมิ่งเขียวคล้ำ บุรุษในอาภรณ์สีดำเบื้องหน้าพยักหน้าเล็กน้อย

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้…องค์ชายรองถึงกับ…

เมื่อคิดว่าตนเองถูกเขาหยอกล้อหลายครั้งหลายครา ซ่างกวนเมิ่งจึงเชื่อเรื่องนี้ขึ้นมาโดยพลัน ข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพาน! หวงฝู่อวี้ แค้นนี้นางจดจำไว้แล้ว ทางที่ดีอย่าได้ถูกนางจับจุดอ่อน มิเช่นนั้นจะต้องมีสักวันหนึ่งที่นางจะตอบแทนคืนเป็นเท่าทวี!

“ทางด้านจวนแม่ทัพมีการเคลื่อนไหวอันใดหรือไม่?” ตอนนี้ความหวังเพียงหนึ่งเดียวของซ่างกวนเมิ่งก็คือหวงฝู่อวี้จะไม่ทำให้ตนผิดหวัง หากเขาเก็บกวาดนังแพศยากงซุนซูผู้นั้นแทนตนได้จริงๆ ตนได้รับความอยุติธรรมเล็กน้อยจะนับเป็นอะไรได้

“ดูเหมือนว่าวันนี้องค์ชายรองจะให้คนนำของไปมอบให้หลายหีบ”

อะไรนะ? “ของอะไร?”

“ดูเหมือนจะเป็นพวกเครื่องประดับล้ำค่าขอรับ”

นี่หมายความว่าอย่างไร หวงฝู่อวี้ให้คนนำของล้ำค่าไปส่งที่จวนแม่ทัพทำไม? มิใช่ว่าเขาต้องการจัดการกงซุนซูหรอกหรือ? ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดเมิ่งเอ๋อร์จึงเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี

อีกด้านหนึ่ง ในจวนแม่ทัพกงซุน

“ของเหล่านี้คือของที่องค์ชายรองสั่งให้คนนำมามอบให้หรือ?” แม่ทัพกงซุนมองไปยังกล่องไม้สีแดงอันปราณีตเบื้องหน้าด้วยความสงสัย นี่องค์ชายรองหมายความว่าอย่างไร

“เรียนท่านแม่ทัพ ในจดหมายเขียนไว้เช่นนี้จริงๆ ของเหล่านี้องค์ชายรองมอบให้คุณหนูซูเป็นของขวัญ ยิ่งไปกว่านั้นยังนัดคุณหนูไปชมดอกไม้ในสวนบุปผาพรุ่งนี้ด้วยขอรับ”

พรุ่งนี้ซูเอ๋อร์ต้องเข้าวังไปรักษาองค์ชายสี่ เช่นนั้นก็มิอาจปฏิเสธได้ แม่ทัพกงซุนไม่เข้าใจ องค์ชายรองมีแผนจะทำอะไรกันแน่ ถึงอย่างไรยามปกติตนกับเขาก็มิได้ไปมาหาสู่กัน

“เอากลับไปเถิด!”

พ่อบ้านชราไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก นิสัยของท่านแม่ทัพก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด ยามปกติของขวัญที่ทุกคนส่งมาโดยไร้เหตุผลล้วนถูกส่งกลับคืนโดยมิได้แตะต้องแม้แต่น้อย ต่อให้อีกฝ่ายเป็นองค์ชายก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เพียงแต่ในใจของแม่ทัพกงซุนกลับรู้สึกกังวล องค์ชายรองผู้นี้ไม่ใช่ตะเกียงไร้น้ำมัน เหตุใดเขาจึงสนใจซูเอ๋อร์ได้ รู้สึกราวกับว่าจะมีเรื่องไม่ดีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นก็มิปาน

“ท่านแม่ทัพ” ยามนี้เองด้านหลังมีเสียงเรียบเฉยดังแว่วมา แม่ทัพกงซุนหันไป ไม่ทราบว่าหนานฟางเฟยยืนอยู่บริเวณนั้นตั้งแต่ยามใด

เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย แม่ทัพกงซุนจึงทราบถึงจุดประสงค์ที่อีกฝ่ายมาในครานี้ เชื่อว่าคงมาเพราะฐานะของกงซุนเยี่ยนกระมัง? ตนให้สตรีผู้นั้นจากไปเงียบไแล้ว ไม่ได้บอกกล่าวผู้ใด อย่างไรก็ตาม ตนกลับต้องอธิบายให้ฟางเฟยฟังเสียงหน่อย

สายตาของหนานฟางเฟยถูกดึงกลับมาจากกล่องไม้สีแดงสองกล่องนั้น คำพูดเมื่อครู่ของพ่อบ้านเขาล้วนได้ยินทั้งหมด องค์ชายรองส่งของขวัญมาให้คุณหนูซูหรือ?

“ฟางเฟย มาได้เวลาพอดี ข้ามีบางคำต้องการกล่าวกับเจ้า”

เมื่อเห็นสีหน้าของแม่ทัพกงซุน หนานฟางเฟยจึงเก็บท่าทีของตนแล้วเดินตามไป