หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 683 เตรียมการล่วงหน้า
เล่มที่ 23 ตอนที่ 683 เตรียมการล่วงหน้า
ภายในห้องหนังสืออันเงียบสงบ บุรุษลุ่มลึกยืนอยู่หลังแม่ทัพกงซุนอย่างนิ่งเงียบ สายตาอดไม่ได้ที่จะหยุดอยู่บนภาพวาดของฮูหยินท่านแม่ทัพบนกำแพง
แม่ทัพกงซุนราวกับจมลงสู่ความทรงจำ “หลานชาย เจ้าคงจะทราบแล้วกระมังว่าตอนนี้สตรีผู้นั้นไม่อยู่ในจวนแล้ว?”
หนานฟางเฟยเข้าใจได้โดยพลันว่าแม่ทัพกงซุนกล่าวถึงคุณหนูเยี่ยน เขาได้ยินเรื่องในวังมาแล้ว พอดีที่วันนั้นตนกลับจวนตระกูลหนานไปจัดการเรื่องราวบางอย่าง จนกระทั่งเขากลับมาก็ไม่เห็นเงาร่างของกงซุนเยี่ยนอีก บ่าวไพร่ในจวนคล้ายกับไม่ยอมกล่าวถึงคนผู้นี้ ทุกครั้งที่เขากล่าวถามทุกคนจะปิดปากเงียบไม่ยอมพูดจา สืบพบเพียงว่าหลังจากกลับมาจากในวัง ดูเหมือนกงซุนเยี่ยนจะก่อเรื่องในจวน
“ยามนี้คุณหนูเยี่ยนอยู่ที่ใดหรือ?”
แม่ทัพกงซุนทอดถอนใจเบาๆ “ไปที่ที่นางสมควรไป หลานชาย นางมิใช่บุตรีของข้า แม้นางจะหน้าตาเหมือนฮูหยินของข้าทุกกระเบียดนิ้ว แต่ข้าล้วนกระจ่างแจ้งอยู่แก่ใจ นางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ฮองเฮาจัดเตรียมไว้เท่านั้น ใช้มาเพื่อก่อกวนอารมณ์ของข้าให้สับสน ระยะนี้ทำให้หลานชายพบเรื่องน่าขันแล้ว”
“ท่านแม่ทัพมั่นใจว่าคุณหนูเยี่ยนมิใช่คุณหนูกงซุนตัวจริงเช่นนั้นหรือ?” เช่นนั้นคุณหนูซูถึงจะ…หนานฟางเฟยพลันรู้สึกกังวลขึ้นมา ก่อนหน้านี้ตนสงสัยนาง ช่างเสียมารยาทยิ่ง!
แม่ทัพกงซุนหัวเราะเบาๆ “ระยะนี้ทำให้หลานชายเป็นห่วงแล้ว ตอนนี้เรื่องราวกระจ่างชัด หลานชายควรกลับจวนไปพักผ่อนให้ดี ให้พี่หนานหาคุณหนูที่เหมาะสมกระทำเรื่องการแต่งงานให้สำเร็จเสีย”
หนานฟางเฟยชะงักเล็กน้อย “ท่านแม่ทัพ…”
“ข้ารู้ว่าหลานชายคิดจะกล่าวสิ่งใด เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้พี่หนานกล่าวว่าจะทำตามคำพูด แต่ข้าคงทำได้เพียงหาโอกาสไปขอโทษเขาที่จวนอย่างจริงใจ เจตนาสวรรยากคาดเดา หลานชายรอย่างลำบากมาหลายปีเพียงนี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ มิอาจยืดเวลาของเจ้าไปได้อีก”
“ท่านแม่ทัพ ฟางเฟยทำสิ่งใดไม่ดีหรือ?” จะอย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจ เหตุใดคุณหนูกงซุนกลับมาแล้วแต่แม่ทัพกงซุนกลับไม่ยอมทำตามสัญญาหมั้นหมาย เขาไม่ใช่ผู้ที่ไร้สัจจะเช่นนั้น เรื่องนี้จะต้องมีความลำบากที่พูดไม่ได้อยู่เป็นแน่
“ไม่ๆๆ หลานชายอย่าได้เข้าใจผิด” ต่อให้หนานฟางเฟยคิดฟุ้งซ่าน แม่ทัพกงซุนก็รู้ว่าตนมิอาจลังเลได้อีก มิเช่นนั้นวันหน้าจะกลายเป็นความผิดพลาดใหญ่หลวง
หนานฟางเฟยมีสีหน้าเคร่งขรึมลง ในสมองปรากฏภาพบางอย่างขึ้นมา หลังจากเงียบไปชั่วครู่จึงเอ่ยถาม “ท่านแม่ทัพ เช่นนั้นฟางเฟยขอถามตามตรง เกี่ยวข้องกับองค์ชายใหญ่หรือไม่?”
แม่ทัพกงซุนคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เขาจะกล่าวถึงเฟิ่งหลิง พลันนั้นจึงไม่รู้ว่าจะกล่าวเช่นไรดี
เมื่อเห็นท่าทีของเขา หนานฟางเฟยจึงคาดเดาบางอย่างได้
“ฟางเฟยจำได้ว่ามีเรื่องต้องกระทำ ขอลาไปก่อนก้าวหนึ่ง” ไม่รอให้แม่ทัพกงซุนเอ่ยปาก บุรุษนุ่มลึกก็หมุนตัวเดินจากไป
“หลานชาย รอก่อน เจ้า…” แย่แล้ว เหตุใดตนจึงลืมอธิบายได้? ฟางเฟยฉลาดเฉลียวเพียงนี้ เชื่อว่าคงคาดเดาอะไรได้แล้วกระมัง? แม่ทัพกงซุนย้อนคิด หนานฟางเฟยมิใช่คนบุ่มบ่าม ต่อให้เขาคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับองค์ชายใหญ่ก็คงมิกระทำการตามใจ เมื่อคิดถึงตรงนี้แม่ทัพกงซุนจึงทอดถอนใจ บางทีหนานฟางเฟยคงคิดว่าตนอยากจะเกาะกิ่งไม้กลายเป็นหงส์ อยากให้ซูเอ๋อร์เป็นพระชายาองค์ชายใหญ่จึงไม่แยแสเขาแล้วกระมัง? เมื่อเป็นเช่นนี้ นับว่าตนทำให้พี่หนานขายหน้าจริงๆ
จะอย่างไรแม่ทัพกงซุนก็มิยินยอมเอ่ยถึงฐานะของอวิ๋นซูให้หนานฟางเฟยได้รับรู้ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ยิ่งมีคนรู้น้อยก็ยิ่งไม่ยุ่งยาก ต่อให้ตนถูกเข้าใจผิดก็ไม่หวังให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น
เพียงไม่นาน พ่อบ้านชราก็เดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยท่าทีกังวล “ท่านแม่ทัพขอรับ คุณชายหนานเขา…” อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นสีหน้าของท่านแม่ทัพ พ่อบ้านชราจึงเงียบลง ดูแล้วเมื่อครู่คงเกิดอะไรบางอย่างขึ้นระหว่างท่านแม่ทัพและคุณชายหนาน เขาไม่เคยเห็นบุรุษนุ่มลึกผู้นั้นเผยท่าทีจริงจังเคร่งขรึมถึงเพียงนั้นมาก่อน ดูแล้วทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนัก
เมื่อออกมาจากจวนแม่ทัพ หนานฟางเฟยยากจะบรรยายอารมณ์ของตนในยามนี้ยิ่งนัก แม่ทัพกงซุนปฏิเสธการแต่งงานเพราะองค์ชายใหญ่จริงดังคาด เขาย่อมรู้ว่าองค์ชายใหญ่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา อย่างไรก็ตาม แม้ว่าบุรุษผู้นั้นจะลึกลับและยอดเยี่ยม ทว่าหนานฟางเฟยกลับพบว่าข้างกายเขามักจะมีแผนการร้ายห้อมล้อม แม่ทัพกงซุนจะไม่ทราบเชียวหรือ? หากคุณหนูกงซุนอยู่ด้วยกันกับองค์ชายใหญ่จริงๆ เช่นนั้นจะทำให้ตัวนางตกอยู่ในอันตรายโดยไม่ต้องสงสัย เหตุใดท่านแม่ทัพจึงเลอะเลือนเพียงนี้?
บนถนนมีผู้คนเดินผ่านไปมา หนานฟางเฟยพลันชะงักฝีเท้ายืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ได้ เขามิอาจยืนดูเฉยๆ โดยไม่ช่วยเหลือ จะต้องกล่าวเตือนคุณหนูกงซุนให้ดีถึงจะถูก ต่อให้นางไม่เต็มใจตบแต่งกับตนก็มิเป็นไร ขอเพียงนางปลอดภัยก็ดีแล้ว
หนานฟางเฟยพลันนึกขึ้นมาได้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่อวิ๋นซูจะเข้าวังไปตรวจรักษาให้องค์ชายสี่ มิสู้ถือโอกาสนี้เข้าวังไปรอนาง หาที่สงบๆ พูดคุยกันอีกครั้ง บุรุษนุ่มลึกผู้นั้นตัดสินใจแล้ว สูดหายใจลึกครั้งหนึ่งแล้วจึงเดินเข้าไปท่ามกลางผู้คน
…
วันต่อมา
รถม้าของจนแม่ทัพค่อยๆ หยุดลงบริเวณประตูวัง ไม่รอให้อวิ๋นซูลงจากรถม้า คนที่อวี้กุ้ยเฟยส่งมาก็เดินเข้ามาต้อนรับแล้ว
“คุณหนูกงซุน ในที่สุดท่านก็มา เหนียงเหนียงของข้ารอจนร้อนพระทัยยิ่ง” เมื่อเห็นสีหน้าของขันทีน้อย อวิ๋นซูจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “มิใช่ว่าองค์ชายทรงฟื้นแล้วหรือ? เหตุใดจึงกระวนกระวายเช่นนี้?”
ความจริงนางได้ยินเรื่องที่ว่าหวงฝู่อี้ไล่สังหารซ่างกวนเมิ่งในวังมาแล้ว แม้อวี้กุ้ยเฟยจะรีบกดข่าวลือไว้อย่างเต็มความสามารถ ทว่านางมีวิธีการทำให้ได้รู้
“ท่านไปดูเสียหน่อยก็ทราบแล้วขอรับ” ขันทีน้อยไม่สะดวกที่จะพูดจาให้มากความ อวิ๋นซูและชุนเซียงสบตากัน จากนั้นจึงเดินตามเข้าไป
ภายในตำหนักประทับ อวี้กุ้ยเฟยได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังแว่วมาจากบุรุษบนเตียงเป็นระยะ รู้สึกร้อนใจยิ่งนัก
“คุณหนูกงซุนมาถึงแล้ว!”
มาแล้ว?! ดวงตาของนางสว่างวาบ รีบหมุนตัวไป พลันพบเข้ากับใบหน้าสุขุมเยือกเย็น
อวิ๋นซูกำลังจะคารวะแต่กลับถูกอวี้กุ้ยเฟยดึงมือไว้ “คุณหนูกงซุนไม่จำเป็นต้องมาพิธี รีบมาดูเถิด สภาพของอี้เอ๋อร์ไม่ค่อยดีนัก”
อวี้กุ้ยเฟยรู้สึกเคียดแค้นซ่างกวนเมิ่งยิ่งนัก ไม่ง่ายเลยกว่าหวงฝู่อี้จะได้สติขึ้นมา กลับวางยาพิษเขาอีกแล้ว! นางมีความแค้นลึกล้ำอันใดกับอี้เอ๋อร์ของตนกันแน่ เหตุใดจึงวางยาพิษเขาครั้งแล้วครั้งเล่า?! หากมิใช่เพราะฮองเฮาสนับสนุนอยู่เบื้องหลังนาง อวี้กุ้ยเฟยคงอดรนทนไม่ไหว รีบฆ่านางให้ตายเพื่อชำระแค้นแทนหวงฝู่อี้ไปแล้ว!
อวิ๋นซูมองเพียงปราดเดียวก็พบหลังมือที่ปรากฏเลือดสีดำของเขาจึงต้องขมวดคิ้วโดยพลัน “องค์ชายถูกพิษอีกแล้วหรือ?”
“ใช่แล้ว เมื่อคืนหมอหลวงทั้งหลายใช้วิธีการของคุณหนูกงซุน นึ่งรักษาไปอีกครั้งเพื่อบีบให้เลือดพิษออกมาจำนวนหนึ่ง คุณหนูกงซุนรีบไปดูเถิด สภาพของอี้เอ๋อร์เป็นอย่างไรกันแน่?” ท่าทีที่อวี้กุ้ยเฟยมีต่อนางเองเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย หากเป็นก่อนหน้านี้คงรู้สึกไม่พอใจสตรีอายุน้อยผู้นี้ ทว่าตอนนี้เหลือเพียงความคาดหวังเท่านั้น
อวิ๋นซูเพียงมองก็คาดเดาได้ว่าพิษนี้เกี่ยวข้องกับซ่างกวนเมิ่ง ค่อยๆ จับชีพจร จากนั้นดวงตาของนางพลันเปล่งประกาย
ไม่ทราบควรจะกล่าวว่าหวงฝู่อี้โชคดีหรือโชคไม่ดีกันแน่ เขาถึงกับถูกเลือดพิษของซ่างกวนเมิ่ง ดูแล้วคงถูกเข้าบริเวณหลังมือ หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นคงถูกนางควบคุมเช่นเดียวกับฟู่หย่าไปแล้ว ทว่าตอนนี้พิษในร่างกายของหวงฝู่อี้รวมอยู่ที่ผิวหนังของเขาจึงไปกดข่มต่อต้านกับพิษของซ่างกวนเมิ่งเข้าพอดี รวมกับที่หมอหลวงทั้งหลายใช้วิธีการนึ่งรักษาเพื่อแก้พิษ สถานการณ์จึงไม่เลวร้ายนัก
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ใต้เท้าทั้งหลายทำได้ดียิ่งนัก ยาพิษใหม่ที่องค์ชายได้รับสะสมอยู่ภายนอกผิวหนังเท่านั้น มิได้มีอันตรายถึงชีวิต”
อวิ๋นซูเพิ่งจะกล่าวจบ อวี้กุ้ยเฟยก็ถอนหายใจยาวๆ ทันใดนั้นบุรุษบนเตียงพลันจับข้อมือของอวิ๋นซูท่ามกลางสติพร่าเลือน “ช่วย ช่วยข้าด้วย…”
ชุนเซียงเดินเข้ามาคิดจะดึงมือหวงฝู่อี้ออก อวี้กุ้ยเฟยจึงรีบร้อนขวางไว้ “คุณหนูกงซุน ตอนนี้อี้เอ๋อร์ยังอ่อนแอจึงเลอะเลือนไปบ้าง ขอให้คุณหนูกงซุนโปรดอภัย!” นางกลัวว่าอวิ๋นซูจะโกรธเคืองเพราะเรื่องนี้จึงรีบอธิบายอย่างขออภัย
“ช่วยข้าด้วย…” หวงฝู่อี้ลืมตาทั้งสองขึ้นช้าๆ “ข้าไม่อยากเป็นเช่นนี้…ช่วยข้า…”
ดวงตาของอวี้กุ้ยเฟยเต็มไปด้วยน้ำตา “คุณหนูกงซุนมีวิธีทำให้รูปลักษณ์ภายนอกของอี้เอ๋อร์กลับเป็นเหมือนเมื่อก่อนหรือไม่? สภาพเช่นตอนนี้มีทำร้ายเขามากเหลือเกิน…”
พบว่าสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นสะบัดมือของตนออกจากการพันธนาการของหวงฝู่อี้ “เหนียงเหนียง ตอนแรกหม่อมฉันให้เหนียงเหนียงเลือกเสียสละส่วนหนึ่งขององค์ชาย ตอนนี้หากคิดจะเปลี่ยนพระทัยก็มิใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ หากองค์ชายยินยอมเสียพระบาทหรือพระหัตถ์ข้างหนึ่ง หม่อมฉันย่อมมีวิธีนำบีบให้ยาพิษไปรวมอยู่ตรงจุดนั้น”
“นี่ นี่…ไม่มีวิธีการที่ดีทั้งสองด้านหรือ?”
อวิ๋นซูทำเพียงมองสีหน้าของอวี้กุ้ยเฟยอย่างเรียบเฉย สายตาเช่นนั้นแสดงให้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว
“คุณหนูกงซุน เช่นนั้นวันหน้า อี้เอ๋อร์…ต้องใช้ใบหน้าเช่นนี้ไปพบสายตาผู้คนหรือ?” เมื่อเห็นท่าทีราวกับเสียสติของหวงฝู่อี้ ความกังวลในใจของอวี้กุ้ยเฟยจึงยากที่จะเลือนหาย
“หากจะกังวลเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกขององค์ชายสี่ มิสู้เป็นห่วงเรื่องพิษใหม่ที่พระองค์ได้รับมาจะดีกว่า ถึงแม้ยาพิษทั้งสองจะกดข่มกัน แต่จะต้องมีช่วงเวลาที่แพ้ชนะ เลือดพิษที่องค์ชายได้รับเป็นพิษร้ายแรง หากพิษกำเริบองค์ชายจะสิ้นพระชนม์ด้วยสภาพเช่นนี้” ความหมายของอวิ๋นซูก็คือหากยาพิษขององค์ชายสี่มิได้รับการแก้ไข เป็นไปได้มากว่าจะเอาชีวิตเขาได้ เมื่อถึงตอนนั้น เรื่องรูปงามหรืออัปลักษณ์ก็ไม่มีความหมายใดอีก
สีหน้าของอวี้กุ้ยเฟยพลันเปลี่ยนไป “คุณหนูกงซุน เจ้าจะต้องช่วยอี้เอ๋อร์นะ!”
อย่างไรก็ตาม อวิ๋นซูทำเพียงลุกขึ้นยืนช้าๆ “พิษชนิดนี้ หม่อมฉันไร้ความสามารถ”
“อะไรนะ? หากกระทั่งคุณหนูกงซุนก็ไม่มีวิธี เช่นนั้น เช่นนั้นมิใช่ว่าอี้เอ๋อร์จะช่วยไม่ได้แล้วหรือ?” สีหน้าของอวี้กุ้ยเฟยพลันขาวซีด
พบว่าสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธี หม่อมฉันรู้ว่ามีคนผู้หนึ่งที่จะช่วยองค์ชายสี่ได้”
“ผู้ใด?!”
“เกรงว่า…อวี้กุ้ยเฟยจะไม่เต็มพระทัย”
“ไม่ๆๆ เปิ่นกงเต็มใจ! ขอเพียงช่วยอี้เอ๋อร์ได้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด เปิ่นกงก็จะไปขอร้องเขา!”
อวิ๋นซูหลุบตาลงเล็กน้อย “ผู้ที่สามารถช่วยองค์ชายสี่ได้ มีเพียงองค์ชายใหญ่”
อะไรนะ?! อวี้กุ้ยเฟยชะงักไปเล็กน้อย คล้ายกับไม่เชื่อในสิ่งที่หูของตนเพิ่งจะได้ยิน “เจ้ากล่าวว่าองค์ชายใหญ่มีวิธี…”
อวิ๋นซูพยักหน้า “จากที่หม่อมฉันรู้ ในพระหัตถ์ขององค์ชายมียาแก้พิษชนิดนี้อยู่พอดี หากพระองค์เต็มใจออกหน้าช่วยเหลือ เชื่อว่าองค์ชายสี่คงมีวิธีช่วยแล้ว”
องค์ชายใหญ่…นี่…
“คุณหนูกงซุนไม่มีวิธีจริงๆ หรือ?” หากเป็นไปได้อวี้กุ้ยเฟยไม่เต็มใจข้องเกี่ยวใดๆ กับองค์ชายใหญ่จริงๆ จะอย่างไร…นั่นก็เป็นคนที่ฮองเฮาคิดจะกำจัด
“หม่อมฉันไม่กล้าหลอกลวงเหนียงเหนียง ยาพิษนี้ร้ายแรงมากจนไม่อาจดูเบาได้ หากเหนียงเหนียงลังเล เกรงว่าองค์ชายคงอยู่ได้ไม่เกินสามวัน”
สามวัน? อวี้กุ้ยเฟยรู้สึกขาทั้งสองอ่อนแรง จากนั้นจึงมองไปยังบุรุษที่มีสติพร่าเลือนบนเตียง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากองค์ชายใหญ่แล้วหรือ?
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
คุณชายฟางเฟย อวิ๋นซูนางหาได้เป็นบุปผาทั่วไปเด้อ นางคือยอดพิษ ยอดหญิง โอ๊ยยย มาเตอนอะไร อวิ๋นซูฉลาดล้ำลึก แต่เอ๊อะไรอะ ทำไมองค์ชายใหญ่มียาถอนพิษได้ มีแผนอะไรกันผัวเมียอนาคตคู่นี้ ลุ้นๆๆๆ