หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 686 บรรลุข้อตกลง

เล่มที่ 23 ตอนที่ 686 บรรลุข้อตกลง
เฉกเช่นเดียวกัน? อวิ๋นซูรู้ดีว่าหนานฟางเฟยกล่าวถึงสิ่งใด ทว่ายังคงทำเพียงหุลบตาลง มิได้กล่าวคำใด

หนานฟางเฟยใคร่ครวญครู่หนึ่ง กลัวว่าอวิ๋นซูจะยังคงดึงดัน สุดท้ายจึงตัดสินใจเอ่ยปากตามตรง “ฟางเฟยเห็นคุณหนูกงซุนอยู่กับองค์ชายใหญ่โดยบังเอิญ แม้จะมิปฏิเสธว่าฟางเฟยมีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง แต่ยังคงคิดถึงความปลอดภัยของคุณหนูกงซุนมากกว่า องค์ชายใหญ่เป็นบุคคลที่มีอันตรายห้อมล้อม หากมีความเกี่ยวพันกับพระองค์คงถูกลากเข้าไปพัวพันอย่างยากจะเลี่ยง ยิ่งไปกว่านั้น ในวังมีข่าวลือเกี่ยวกับองค์ชายใหญ่มากมาย มิใช่ว่าฟางเฟยกล่าวเกินจริง แต่ฐานะของเขาคงมิธรรมดาเช่นนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีการแย่งชิงระหว่างองค์ชายทั้งหลายอีก กระทั่งฮองเฮาเองก็เถิด เชื่อว่าคุณหนูกงซุนเองก็คงทราบ พระนางมีพระทัยหวาดระแวง ต้องการกำจัดองค์ชายใหญ่ หากคุณหนูกงซุนเกี่ยวพันกับพระองค์จริงๆ จะต้องถูกลากเข้าไปพัวพันเป็นแน่”

คำพูดของเขาจริงใจยิ่ง ในที่สุดอวิ๋นซูก็เบนสายตาขึ้น มองไปยังความเป็นห่วงในดวงตาของอีกฝ่ายที่ไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย

“ขอบคุณคุณชายหนานที่กล่าวเตือน ซูเอ๋อร์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

อะไรนะ? ความหมายของนางคือ…

“ฟางเฟยบุ่มบ่ามแล้ว หวังว่าคุณหนูกงซุนจะรับปากข้า อย่าได้ไปมาหาสู่กับองค์ชายใหญ่อีก” จะอย่างไรก็ต้องได้รับคำตอบที่แน่นอนจากนางเสียก่อน มิเช่นนั้นตนคงมิอาจวางใจได้

เพียงแต่อวิ๋นซูกลับทอดถอนใจเบาๆ “ขออภัย เรื่องนี้ซูเอ๋อร์มิอาจรับปาก”

“เจ้า…คุณหนูกงซุนคงไม่ได้กำลังล้อเล่นกับฟางเฟยหรอกกระมัง?” ตนเองบอกกล่าวถึงความเลวร้ายในเรื่องนี้แล้ว เหตุใดนางจึงไม่ยอมฟังคำเตือนเล่า?

“สิ่งที่คุณชายหนานกล่าว ซูเอ๋อร์ล้วนเข้าใจกระจ่าง”

“ในเมื่อเข้าใจกระจ่าง เหตุใดคุณหนูกงซุนจึงต้องนำตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์อันตรายด้วย? ต่อให้ไม่ได้ทำเพื่อตนก็ควรทำเพื่อจวนแม่ทัพ ควรมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี ไม่ง่ายเลยกว่าท่านแม่ทัพจะตามหาบุตรีที่พรากจากกันไปหลายปีกลับมาได้ เจ้าคงไม่ปล่อยให้เขาต้องได้รับความเสียใจเพราะบุตรีอันเป็นที่รักอีกครั้งกระมัง?” น้ำเสียงของหนานฟางเฟยเต็มไปด้วยความร้อนรน เพียงแต่เขาไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นให้มากนัก ตอนนี้นับว่าเขาได้ลิ้มรสชาติความขมขื่นที่คำกล่าวเตือนไม่เป็นผลแล้ว แต่ตนก็เป็นคนมีทิฐิคนหนึ่ง

อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย “เพราะต้องการมีชีวิตที่ดีจึงไม่อาจปล่อยให้ตนยอมแพ้ง่ายๆ” เฟิ่งหลิงคือคนที่ทำให้ความหวังในชีวิตของนางลุกโชนขึ้นอีกครั้ง และคงมิอาจหาคนที่สามารถทำให้หัวใจอันหนาวเหน็บของตนอบอุ่นขึ้นได้เช่นนี้แล้ว ตั้งแต่ได้พบเขา ความรู้สึกค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปช้าๆ นางก็ค่อยๆ ได้รับความรู้สึกของการเป็นมนุษย์กลับมาอีกครั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เซียวอี้เชินแย่งสิ่งไปจากนาง เฟิ่งหลิงคืนให้นางนับเท่าทวี ความสุขและความซาบซึ้งใจเช่นนี้ไม่ใช่อะไรที่ความลำบากจะมาทลายมันได้

ต่อให้อันตรายยิ่งกว่านี้นางก็เคยผ่านมาแล้ว เฉกเช่นที่เฟิ่งหลิงกล่าว ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็คือทั้งสองตายไปด้วยกัน ขอเพียงมีกันและกันก็ไม่มีเรื่องใดให้หวาดกลัว

เมื่อเห็นท่าทีของอวิ๋นซู ในใจของหนานฟางเฟยลันเกิดความรู้สึกโศกเศร้า น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมลง “เขา…สำคัญเพียงนั้นเชียวหรือ?”

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อใดกันแน่ ความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูกงซุนและองค์ชายใหญ่ลึกล้ำจนตนมิอาจดึงนางออกมาได้เช่นนี้เชียวหรือ? ทั้งๆ ที่…ตนต่างหากจึงจะเป็นคู่หมั้นคู่หมายของนาง

“สำคัญมาก” บางทีคงสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของนางอีกกระมัง แน่นอนว่าอวิ๋นซูในตอนนี้มิอาจกล่าวคำพูดเช่นนี้ออกไปได้ บทเรียนในชีวิตที่แล้วทำให้นางรู้ว่ามิอาจสูญเสียความเป็นตัวเองไปกับความรักเด็ดขาด หากสูญสิ้นชีวิตไปแล้วจะรักษาความสุขไว้ได้นานเพียงใด? ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายก็จะไม่มีความสุขเพราะเหตุนี้ ดังนั้นนางจึงมิอาจยอมรับอย่างไร้เดียงสาว่าชีวิตของตนเปราะบางเพียงนั้น ต่อให้ทำเพื่อเขาก็ต้องพยายามมีชีวิตต่อไป

มือที่อยู่ในแขนเสื้อของหนานฟางเฟยค่อยๆ กำขึ้น จากนั้นจึงคลายออก เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของเขา อวิ๋นซูจึงใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วกล่าวขึ้นว่า “ซูเอ๋อร์ซาบซึ้งในความใส่ใจของคุณชายหนานยิ่งนัก เพียงแต่มีหลายเรื่องที่ไม่อาจอธิบายให้ชัดเจนได้ คุณชายหนานเป็นบุรุษที่ยอดเยี่ยมผู้หนึ่ง จะต้องหาสตรีดีงามที่เหมาะสมกับคุณชายได้เป็นแน่ แน่นอนว่าซูเอ๋อร์มิใช่คนคนนั้น ท่านกับข้าได้พบกันนับเป็นวาสนาอย่างหนึ่ง ความเป็นสหายนี้จะไม่ถูกทำลายเพราะเรื่องอื่น”

อวิ๋นซูรู้ดีว่าตนทำร้ายบุรุษเบื้องหน้าแล้ว หากได้เป็นสหาย อย่างน้อยก็ไม่ทำลายความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหนานและตระกูลกงซุน วันหน้า หากหนานฟางเฟยพบความยากลำบาก ตนจะต้องช่วยเขาอย่างสุดความสามารถเป็นแน่ มีเพียงเรื่องของความรู้สึกที่มิอาจดึงดัง

ความเป็นสหาย? หนานฟางเฟยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงขืน ถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิงเช่นนี้ หากตนยังพัวพันไม่ยอมเลิกรา มิใช่จะเป็นการแสดงถึงความใจแคบไม่ยอมปล่อยวางหรอกหรือ? เพียงแต่… “วันนี้ฟางเฟยบุ่มบ่ามไปแล้ว”

เกรงว่าอีกไม่นานทั่วทั้งแคว้นเหลียนคงทราบเรื่องการหมั้นหมายระหว่างตระกูลกงซุนกับตระกูลหนานแล้ว หนานฟางเฟยรู้สึกเสียใจยิ่งนัก ถึงกับนำพาความยุ่งยากมากมายมาให้ผู้อื่นเช่นนี้

“ไม่ ซูเอ๋อร์มิอาจรับคำขอโทษได้ เรื่องเป็นเช่นนี้แล้ว ทำได้เพียงรอดูความเปลี่ยนแปลงอย่างสงบ”

…

อีกด้านหนึ่ง

“อ้าก!” หวงฝู่อี้ที่อยู่บนเตียงส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาณอย่างหาใดเปรียบ จากนั้นเสียงนี้พลันหยุดลงกะทันหัน

“อี้เอ๋อร์?! อี้เอ๋อร์?!” อวี้กุ้ยเฟยตกใจ รีบเดินเข้าไปจนแทบจะบิน “เร็ว รีบมาดูเสียหน่อย เขาเป็นอะไรกันแน่?!”

หมอหลวงสองคนรีบเดินเข้ามา เพียงไม่นานหนึ่งในนั้นก็มีสีหน้าขาวซีด รีบหันมากล่าวว่า “เหนียงเหนียง อาการขององค์ชายแย่แล้ว!”

อวี้กุ้ยเฟยสองขาอ่อนแรง ในดวงตาเปล่งประกายลุกโชนหาใดเปรียบ สุดท้ายจึงกัดฟัน “เร็ว! ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้เปิ่นกง! เปิ่นกงจะไปตำหนักองค์ชายใหญ่…จำไว้ อย่าให้เรื่องนี้แพร่ออกไปเด็ดขาด”

ภายในตำหนักของเฟิ่งหลิง บุรุษผู้นั้นเพิ่งจะเดินเข้ามาจากด้านนอก หลานอวิ๋นก็เดินมาเบื้องหน้าเขาพร้อมกระดาษแผ่นหนึ่ง “องค์ชาย นี่เป็นของที่คุณหนูกงซุนสั่งให้คนนำมามอบให้เมื่อครู่นี้”

บุรุษรูปงามดวงตาเปล่งประกายเล็กน้อย เขารู้ว่าวันนี้อวิ๋นซูเข้าวังมารักษาให้หวงฝู่อี้ คราวนี้ส่งข่าวมา หรือจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น? เขารับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน ดวงตาเจือไปด้วยความสงสัยอยู่หลายส่วน

“องค์ชาย นี่คืออะไรหรือ?”

“เป็นเทียบยาแผ่นหนึ่ง”

“เทียบยา?” ในน้ำเสียงของหลานอวิ๋นเต็มไปด้วยความแปลกใจ “องค์ชายทรงประชวรหรือ?” เขารีบเดินเข้ามาสำรวจเฟิ่งหลิง ระยะนี้องค์ชายใหญ่ดูซูบผอมลงมากจริงๆ เรื่องที่องค์จักรพรรดิทรงมอบหมายยากลำบากและซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะไม่ให้เฟิ่งหลิงมีเวลาพักผ่อนก็มิปาน สถานการณ์เช่นนี้ทำให้หลานอวิ๋นรู้สึกกังวลยิ่ง

“ไม่ ไม่ใช่ของข้า” เพียงแต่เหตุใดซูเอ๋อร์จึงให้คนนำเทียบยามามอบให้เล่า?

ยามนี้เอง ขันทีผู้หนึ่งเดินโค้งเอวเข้ามาจากด้านนอก “ทูลองค์ชายใหญ่ มีแขกมาขอพบพ่ะย่ะค่ะ”

แขก?! ต้องทราบว่ายามปกติตำหนักของเขาไม่มีผู้ใดมาเยี่ยมเยียน เมื่อดูจากสีหน้าของขันทีผู้นี้แล้ว เฟิ่งหลิงจึงรับรู้ได้ทันทีว่าผู้มาเยือนมีเบื้องหลังไม่ธรรมดา

สตรีสวมผ้าคลุมศีรษะผู้หนึ่งยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ผ้าคลุมผืนใหญ่ปกคลุมใบหน้าของนางไปกว่าครึ่ง ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา อวี้กุ้ยเฟยพลันไปด้วยใบหน้ายินดี “องค์ชายใหญ่!”

อวี้กุ้ยเฟย? เฟิ่งหลิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่รอให้เขาเอ่ยปาก อวี้กุ้ยเฟยก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรน “ขอพระองค์โปรดช่วยองค์ชายสี่ด้วยเถิด!”

ดวงตาของนางแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่เพิ่งผ่านการร้องไห้มา “เหนียงเหนียง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”

อวี้กุ้ยเฟยกัดริมฝีปากเบาๆ “องค์ชายสี่ถูกพิษของซ่างกวนเมิ่ง มิใช่ว่าพระองค์ทรงมียาแก้อยู่หรือ?”

เฟิ่งหลิงชะงักไปเล็กน้อย ยาแก้? เขาจะไปมีที่ไหนกัน…ประเดี๋ยวก่อน เขาคิดไปถึงเทียบยาที่อวิ๋นซูให้คนนำมามอบให้เมื่อครู่นี้ หรือว่า…

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่กล่าวคำใด อวี้กุ้ยเฟยจึงกลัวว่าเขาจะปฏิเสธ “เปิ่นกงรู้ดีว่ายามปกติอี้เอ๋อร์มีนิสัยเอาแต่ใจ เพียงแต่เขาล้วนมิได้ตั้งใจ! ขอให้องค์ชายทรงมีพระทัยกว้างขวางด้วยเถิด หากก่อนหน้านี้เขาทำผิดอันใดจนทำให้พระองค์กริ้ว โปรดเห็นแก่ที่เขาเป็นอนุชาของพระองค์ ช่วยเขาสักครั้งเถิด หากองค์ชายมีเงื่อนไขอันใด เปิ่นกงยอมรับปากทุกอย่าง! วันหน้า เปิ่นกงจะช่วยเหลือพระองค์อย่างสุดความสามารถ!”

หลานอวิ๋นที่อยู่มุมหนึ่งได้ยินก็เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้โดยพลัน เทียบยาที่คุณหนูกงซุนสั่งให้คนนำมามอบให้เมื่อครู่นี้ เชื่อว่าคงเป็นยาแก้กระมัง? ถึงกับสามารถทำให้อวี้กุ้ยเฟยผู้หยิ่งยโสและเจ้าเล่ห์มาขอร้องถึงประตูด้วยพระองค์เอง คุณหนูกงซุนท่านนี้นับว่ามีความสามารถจริงๆ ถึงกับหาพันธมิตรให้องค์ชายได้เชียว

“อวี้กุ้ยเฟยไม่จำเป็นต้องร้อนพระทัย เกิดเรื่องอะไรขึ้น อธิบายให้องค์ชายเช่นข้าฟังอย่างละเอียดได้หรือไม่?”

เมื่ออวี้กุ้ยเฟยคิดถึงซ่างกวนเมิ่งก็อดไม่ได้ที่จะเผยท่าทีเคียดแค้นออกมาบนใบหน้า ความจริงนางรู้ว่าองค์ชายใหญ่มิได้มีความสนใจอันใดต่อสตรีผู้นั้น ซ้ำจะหวาดระแวงนางเสียมากกว่า จะอย่างไรก็เป็นคนของฮองเฮา อวี้กุ้ยเฟยใคร่ครวญครู่หนึ่ง “องค์ชายสี่กุมหลักฐานที่พิสูจน์ว่าซ่างกวนเมิ่งทำร้ายองค์ชายห้าอยู่ในมือ เมื่อสตรีโหดเหี้ยมผู้นั้นรู้จึงใช้แผนชั่ววางยาพิษองค์ชายสี่ ตอนนี้ไม่ง่ายเลยกว่าจะฟื้นขึ้นมาได้ เพียงแต่ซ่างกวนเมิ่งผู้นั้นยังคงไม่ยอมเลิกรา วางยาพิษองค์ชายสี่อีกครั้ง พิษเก่ายังไม่ทันถูกกำจัด ตอนนี้ก็ถูกแผนร้ายของนางเข้าอีก หมอหลวงกล่าวว่าช่วยเหลือไม่ได้ และช่วยไม่ทันแล้ว…ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูกงซุนกล่าวว่าองค์ชายใหญ่ทรงมียาแก้ ดังนั้นเปิ่นกงจึงบากหน้ามาเยือน องค์ชาย ทรงช่วยองค์ชายสี่ด้วยเถิด!”

“หึ สตรีเฉกเช่นซ่างกวนเมิ่ง เหตุใดองค์ชายสี่จึงกล้าไปสนิทสนมด้วยอีก?” หลานอวิ๋นที่อยู่ในมุมหนึ่งกล่าวขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจอันเข้มข้น ความจริงเขาเองก็คาดเดาได้ องค์ชายสี่คงถูกแผนสาวงามของซ่างกวนเมิ่งกระมัง?

สีหน้าของอวี้กุ้ยเฟยย่ำแย่ยิ่งนัก นางรู้ว่าปกตินิสัยของโอรสตนไม่ดีนัก เข้าไปพัวพันกับซ่างกวนเมิ่งเช่นนี้ ผู้อื่นย่อมมิอาจคิดทางอื่นได้

“ซ่างกวนเมิ่งผู้นี้อันตรายจริงๆ เชื่อว่าน้องสี่คงเลอะเลือนไปชั่วครู่กระมัง?”

คิดไม่ถึงว่าองค์ชายใหญ่จะไม่ได้ตำหนิองค์ชายสี่ อวี้กุ้ยเฟยดวงตาสว่างวาบ “ใช่ๆๆ องค์ชายสี่ไม่รู้ความ องค์ชายใหญ่ทรงอย่าได้เอาความกับเขาเป็นอันขาด ซ่างกวนเมิ่งมีแผนการร้ายอยู่ในใจ หวังจะได้ตำแหน่งเพราะชายาองค์ชายใหญ่ทว่ากลับไปพัวพันกับองค์ชายห้า องค์ชายใหญ่อย่าปล่อยคนเช่นนี้ไปโดยเด็ดขาด!”

“คำพูดนี้ของอวี้กุ้ยเฟยนับว่ามีเหตุผล ส่วนเรื่องอาการของน้องสี่ ข้าองค์ชายจะให้หลานอวิ๋นไปดูเสียหน่อย หากนี้วิธีช่วยจริงๆ ข้าองค์ชายจะต้องช่วยเขาเป็นแน่! ส่วนเรื่องของซ่างกวนเมิ่ง คนผู้นี้มิอาจปล่อยไว้ได้อีก หากนางคิดทำทุกวิถีทางเพื่อให้น้องสี่สิ้นชีพ เกรงว่าเรื่องคงยุ่งยากขึ้นแล้ว”

“องค์ชายใหญ่ทรงตรัสได้ถูกต้อง หากมีอะไรที่เปิ่นกงช่วยได้ ขอให้องค์ชายใหญ่รีบรับสั่งมาได้!”

“เรื่องนี้ลำบากอวี้กุ้ยเฟยแล้ว รอให้ข้าองค์ชายจัดการทุกสิ่งทุกอย่างให้เรียบร้อยเสียก่อนจะแจ้งเหนียงเหนียงอีกครั้ง” เฟิ่งหลิงหมุนตัว มองไปยังหลานอวิ๋นอย่างลึกล้ำ อีกฝ่ายรีบเดินเข้ามา “เหนียงเหนียงโปรดเสด็จกลับก่อนเถิด อีกสักครู่เมื่อกระหม่อมเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจะไปเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

“ขอบพระทัยองค์ชายใหญ่! ขอบคุณแม่ทัพหลาน! เปิ่นกงจะกลับไปสั่งให้คนเตรียมตัว จะมิให้ผู้อื่นทราบเป็นอันขาด!” การไปมาหาสู่ระหว่างพวกเขาย่อมไม่อาจเผยแพร่ได้ อวี้กุ้ยเฟยเข้าใจความหมายของเฟิ่งหลิงดี พลันนั้นจึงรีบถอยไปอย่างร้อนรน