หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 689 เริ่มต้นการแสดง

เล่มที่ 23 ตอนที่ 689 เริ่มต้นการแสดง
วันนี้ภายในวังหลังของแคว้นเหลียนเรียกได้ว่าเต็มไปด้วยสีสันแห่งวสันตฤดู นางสนมที่งดงามยิ่งกว่านางเซียนเบ่งบานประหนึ่งกลีบดอกไม้ กระทั่งมีรอยยิ้มงามเพริศพรายประดับบนใบหน้า งานรวมตัวอันหาได้ยากยิ่งทำให้วังหลังที่แห้งแล้งมีความน่าสนใจขึ้นมาก ทุกคนต่างรวมตัวกันอย่างเปิดเผย พูดคุยสนทนาถึงเรื่องน่าสนใจที่เกิดขึ้นในระยะนี้

“แปลกยิ่งนัก เหตุใดวันนี้อวี้กุ้ยเฟยจึงไม่มา?”

“โธ่ น้องหญิงซูลืมไปแล้วหรือ อาการประชวรขององค์ชายสี่ยังไม่หายดี อวี้กุ้ยเฟยจะมีใจมารวมตัวกันได้อย่างไร?”

“สมองของข้านี่นับวันก็ยิ่งไม่ดีจริงๆ แต่ละวันผ่านไปอย่างมีความสุขยิ่งนัก ล้วนไม่เข้าใจแล้วว่าสิ่งใดเรียกว่าความกลัดกลุ้ม เรื่องขององค์ชายสี่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกเสียดายจริงๆ!”

แม้ทุกคนจะกล่าวอย่างทอดถอนใจ แต่ในใจกลับไม่มีแม้แต่ผู้เดียวที่ไม่เยาะเย้ยอวี้กุ้ยเฟย ยามปกตินางยโสโอหัง โดยเฉพาะปากเช่นนั้นของนางนับว่าน่ารังเกียจเป็นที่สุด ทุกคนในพระราชวังต่างก็เคยประสบพบเจอกันมาทั้งสิ้น คำพูดที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากอวี้กุ้ยเฟยมักจะมีรสชาติที่แตกต่างไป วันนี้โอรสของนางเกิดเรื่องเช่นนี้ เมื่อทุกคนได้โอกาสย่อมต้องระบายออกไปเป็นแน่

“กล่าวได้เพียงว่าหากต้องการใช้ชีวิตให้ผ่านไปได้อย่างสะดวกราบรื่น ยังต้องสั่งสมคุณธรรมความดีเสียบ้างจึงจะหลีกเลี่ยงความวิบัติเช่นนี้ได้ ต้องทราบว่าสวรรค์มีตา ผู้ใดจิตใจไม่ดี เรื่องโชคร้ายมักจะติดตามผู้นั้น”

“ผู้ใดจิตใจไม่ดีหรือ?” ยามนี้เอง เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจดังขึ้นจากมุมหนึ่ง นางสนมทุกคนเบนสายตาขึ้นมอง พบกับอวี้กุ้ยเฟยที่แต่งกายงดงามเดินปรากฎตัวออกมา ดวงตาหงส์ปรายมองไปยังนางสนมที่กล่าวคำนี้ เพียงแต่อีกฝ่ายกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ทุกคนต่างทราบดีว่าอาการประชวรขององค์ชายสี่ไม่เบาเลย เป็นไปได้มากว่าอวี้กุ้ยเฟยจะสูญเสียโอรสเพียงหนึ่งเดียวผู้นี้ไป ยังจะมีอะไรให้โอหังอีกเล่า?

“โธ่ พี่หญิงกุ้ยเฟย มาได้อย่างไรเพคะ พวกหม่อมฉันยังคิดอยู่เลยว่าเหตุใดวันนี้จึงไม่เห็นพระองค์ พี่หญิงน้องหญิงทั้งหลายเป็นกังวลยิ่งนัก” บนใบหน้าของสนมนางนั้นประดับไปด้วยรอยยิ้ม เบนสายตาขึ้นสบตากับอวี้กุ้ยเฟยโดยไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย พริบตาเดียวอีกฝ่ายก็เดินมาถึงเบื้องหน้า มองสำรวจนางช้าๆ “อาภรณ์ที่น้องหญิงสวมใส่วันนี้ คล้ายกับว่าก่อนหน้านี้สองวันก็เคยสวมใส่มาแล้วกระมัง?”

“…” นางสนมผู้นั้นพลันหน้าเปลี่ยนสี อวี้กุ้ยเฟยใช้แขนเสื้อปิดบังรอยยิ้ม “ ความจริงก่อนหน้านี้หลายวันข้าก็อยากจะกล่าวกับน้องหญิงแล้ว สีของอาภรณ์ตัวนี้ไม่เหมาะสมกับน้องหญิงเลยจริงๆ ทำให้ผิวขาวของน้องหญิงดำขึ้นมาก วันหน้าข้าจะเลือกผ้าดีๆ ไปมอบให้สักหลายพับดีหรือไม่”

อะไรนะ? นางกล่าวว่าอาภรณ์ชุดนี้ของตนเนื้อผ้าไม่ดี ไม่เหมาะจะใส่ออกงานหรือ? หึ ชีวิตของโอรสตนใกล้จะดับดิ้น นางยังมีอารมณ์มาพูดจาถากถางผู้อื่นอีก

“ขอบพระทัยพี่หญิงที่ทรงมีเจตนาดี เพียงแต่ตอนนี้องค์ชายสี่ยังต้องการคนดูแล หม่อมฉันไม่อยากให้พี่หญิงต้องมาสิ้นเปลืองความคิดอีก”

สายตาของอวี้กุ้ยเฟยเคร่งขรึมลง นี่นางกำลังสาปแช่งอี้เอ๋อร์หรือ?

“ใช่แล้ว เมื่อครู่คล้ายกับว่าหม่อมฉันจะเห็นเกี้ยวของจวนแม่ทัพกงซุน คุณหนูกงซุนเข้าวังมารักษาองค์ชายสี่อีกแล้วหรือ?” เสียงของสนมผู้หนึ่งดึงดูดความสนใจของทุกคน อวี้กุ้ยเฟยเข้าที่นั่งแล้ว เลิกคิวขึ้นเล็กน้อยราวกับไม่ได้ยินคำพูดของสนมผู้นั้น

บริเวณไม่ไกล ซ่างกวนเมิ่งสนใจการเคลื่อนไหวทางด้านนี้เป็นพิเศษ เมื่อกล่าวถึงกงซุนซู สีหน้าของอวี้กุ้ยเฟยดูไม่ค่อยดีนัก ซ่างกวนเมิ่งแย้มยิ้มเล็กน้อย พานางข้าหลวงสองคนเดินเข้ามา

“ถวายพระพรอวี้กุ้ยเฟยเพคะ” นางเดินผ่านทุกคนมาเบื้องหน้าอวี้กุ้ยเฟย ทุกคนมองไปยังสตรีงดงามหยาดเยิ้มผู้นั้นด้วยความแปลกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ก่อนหน้านี้เรื่องที่องค์ชายสี่ไล่สั่งหารซ่างกวนเมิ่งไปทั่วทั้งพระราชวังถูกเล่าลือกันไปทั่ว เหตุใดนางยังกล้ามาปรากฏตัวเบื้องหน้าอวี้กุ้ยเฟยอย่างสงบนิ่งเพียงนี้อีก ไม่กลัวถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หรือ?

“คุณหนูซ่างกวนมาแล้ว” อวี้กุ้ยเฟยเผยรอยยิ้มออกมา คำพูดเกรงอกเกรงใจทำให้ทุกคนไม่มีปฏิกิริยาไปชั่วครู่ นี่ๆๆ เป็นไปไม่ได้กระมัง? เหตุใดอวี้กุ้ยเฟยจึงยอมปล่อยซ่างกวนเมิ่งไปได้ ตอนนี้ยัง…ระหว่างพวกนางเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“เหนียงเหนียงเพคะ เมิ่งเอ๋อร์นั่งข้างเหนียงเหนียงได้หรือไม่?” เสียงซุบซิบรอบด้านดังเข้าหูซ่างกวนเมิ่ง นางแย้มยิ้ม อีกฝ่ายพยักหน้า “นั่งเถิด”

ซ่างกวนเมิ่งนั่งลงบริเวณที่นั่งข้างกายอวี้กุ้ยเฟยอย่างสง่างามเปิดเผย ไม่สนใจสายตาตื่นตะลึงของทุกคน เชิดคางขึ้นด้วยความหยิ่งยโส ราวกับต้องการบอกทุกคนว่าตอนนี้นางกับอวี้กุ้ยเฟยเป็นพวกเดียวกัน เบื้องหลังของนางยังมีการสนับสนุนจากฮองเฮาอีกด้วย คำซุบซิบนินทาก่อนหน้านี้จะนับเป็นอะไรได้ วันหน้าหากต้องการนินทานางลับหลังยังต้องชั่งน้ำหนักความร้ายแรงของเรื่องให้ดี

นางสนมทุกคนลอบแลกเปลี่ยนสายตากัน คงไม่ใช่ว่าอวี้กุ้ยเฟยเข้าฝั่งฮองเฮาเพราะเรื่องขององค์ชายสี่หรอกกระมัง? นางเต็มใจทำเช่นนี้จริงหรือ? เพียงแต่เมื่อคิดดูแล้ว หากไม่มีโอรส ตำแหน่งของอวี้กุ้ยเฟยจะต้องไม่เหมือนวันวานเป็นแน่ นางเลือกพึ่งพาฮองเฮานับเป็นเรื่องที่มีเหตุผล เพียงแต่สำหรับพวกนางแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องดีอันใด

“เหนียงเหนียงเพคะ เมื่อครู่เมิ่งเอ๋อร์เห็นเกี้ยวของจวนแม่ทัพกงซุนอยู่นอกวัง คุณหนูกงซุนเขาวังมาอีกแล้วหรือ?”

“อืม” อวี้กุ้ยเฟยตอบไปอย่างไม่เต็มใจนัก ซ่างกวนเมิ่งเผยสายตาลึกล้ำให้นาง “หาได้ยากยิ่งที่วันนี้เหนียงเหนียงทั้งหลายมารวมตัวกัน มิสู้เชิญคุณหนูกงซุนมาเสียหน่อยเป็นไร นางรักษาองค์ชายสี่อย่างยากลำบากอยู่หลายวัน ฮองเฮาทรงตรัสอยู่ตลอดว่าต้องตอบแทนนางให้ดี”

ซ่างกวนเมิ่งกล่าวเสียงดังราวกับต้องการให้ทุกคนได้ยิน ราวกับว่านางเป็นผู้ส่งสารจากฮองเฮาก็มิปาน นางสนมรวมตัวกันยังต้องเชิญคุณหนูกงซุนอีกหรือ? หากกล่าวกับตามเหตุผลแล้วดูไม่เหมาะสมยิ่ง เพียงแต่เจตนาของฮองเฮาก็คือต้องการตอบแทนผลงานที่นางรักษาองค์ชายสี่ อย่างไรก็ตามทุกคนได้กลิ่นเรื่องน่าสนุกในวังหลังอย่างชัดเจน

“ตอบแทน?” อวี้กุ้ยเฟยสูดหายใจลึก ท่าทีลึกล้ำแฝงความหมายเช่นนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกว่านางไม่เต็มใจเป็นยิ่ง ดูท่าทางจะเป็นเพราะอาการประชวรขององค์ชายสี่ยังไม่หายดี ความสัมพันธ์กับคุณหนูกงซุนจึงย่ำแย่

“เพคะ คุณหนูกงซุนลำบากมากจริงๆ หากนางว่ารู้ว่าฮองเฮาและอวี้กุ้ยเฟยคาดหวังในตัวนาง ไม่แน่ว่านางอาจมีกำลังใจมากขึ้นก็เป็นได้”

อวี้กุ้ยเฟยมองลงไปด้านล่างด้วยความลังเล ราวกับกำลังใคร่ครวญข้อเสนอแนะของซ่างกวนเมิ่ง รอบด้านมีเสียงสนับสนุนคล้อยตามดังแว่วมา “เหนียงเหนียง คุณหนูซ่างกวนกล่าวได้มีเหตุผล จะอย่างไรคุณหนูกงซุนก็รักษาองค์ชายสี่ แม้ไม่มีผลงานก็ยังมีความลำบาก เชิญนางมานั่งร่วมกันเถิด หากในใจของคุณหนูกงซุนมีความซาบซึ้งย่อมต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจมากขึ้น”

“หึ ทุ่มเทแรงกายแรงใจ?” อวี้กุ้ยเฟยรู้ดีว่าซ่างกวนเมิ่งที่อยู่ข้างกายลอบสังเกตนางอยู่ตลอดจึงพยายามแสดงท่าทีรังเกียจอวิ๋นซูออกมา “ช่างเถิด ในเมื่อพี่หญิงน้องหญิงทั้งหลายกล่าวเช่นนี้ เด็กๆ ไปหาคุณหนูกงซุน เชิญนางมาร่วมงานเลี้ยงรวมตัวครั้งนี้เสีย”

“เพคะ” นางข้าหลวงที่อยู่ด้านหลังคารวะครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงเดินหายไปจากสายตาผู้คน

ซ่างกวนเมิ่งขยับเข้ามาใกล้ “เหนียงเหนียงเพคะ โอกาสของพวกเรามาถึงแล้ว สนมทุกพระองค์ล้วนอยู่ที่นี่พอดี ทำให้นังตัวปลอมนั่นไม่มีทางหนีเสีย!”

อวี้กุ้ยเฟยพยักหน้าเล็กน้อย “เพียงแต่…เหตุใดฮองเฮาจึงไม่อยู่ที่นี่”

“เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ ฮองเฮาทรงมอบหมายให้เมิ่งเอ๋อร์แล้ว ขอเพียงอีกสักครู่อวี้กุ้ยเฟยร่วมมือกับเมิ่งเอ๋อร์ ในช่วงสำคัญฮองเฮาจะออกหน้าทวงความยุติธรรมให้พวกเรา ถึงตอนนั้นต่อให้นังตัวปลอมนั่นมีสิบปากก็กล่าวได้ไม่ชัดเจน!” ซ่างกวนเมิ่งกล่าวพลางลอบยัดห่อยาที่จัดเตรียมไว้ก่อนแล้วให้อวี้กุ้ยเฟยใต้ที่นั่ง

ทั้งสองสบตากัน จากนั้นจึงพากันหันออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาของอวี้กุ้ยเฟยเปล่งประกายเย็นชา ใช่แล้ว วันนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะทำให้นางสารเลวนี่หายไปตลอดกาล ยิ่งไปกว่านั้น…ยังทำให้ฮองเฮามิอาจปกป้องนางได้!

ซ่างกวนเมิ่งรู้สึกว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ในหูเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของนางสนมรอบด้าน อารมณ์ของนางในยามนี้มีความสุขหาใดเปรียบ เมื่อย้อนคิดถึงความขมขื่นที่ตนได้รับในหลายวันมานี้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็เพื่อวันนี้! นางต้องการให้นังแพศยานั่นไม่มีวันได้พลิกฐานะไปตลอดกาล สายตามากมายจับจ้องเช่นนี้ คนมากมายสามารถเป็นพยานให้นางได้ นางไม่เชื่อว่านังแพศยานั่นจะมีความสามารถคับฟ้าจนหนีไปได้อีกครั้ง!

เนื่องด้วยความตื่นเต้น สองมือของนางจึงสั่นไหว หยิบถ้วยชาเบื้องหน้าขึ้นมา มุมปากแย้มยิ้มอย่างระงับไม่อยู่ ปฏิกิริยาเช่นนี้ตกอยู่ในสายตาของอวี้กุ้ยเฟย ในใจอดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัย ระหว่างซ่างกวนเมิ่งและคุณหนูกงซุนมีความแค้นลึกล้ำอันใดกันแน่ เหตุใดดูคล้ายกับว่าสตรีผู้นี้จะมีท่าทางคาดหวังยิ่งนัก ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นความคิดของคุณหนูกงซุน เหตุใดนางจึงมั่นใจว่าซ่างกวนเมิ่งจะติดกับเพียงนั้น? แต่ช่างเถิด นางทำเพื่อโอรสของตน ทั้งยังจะทำให้ซ่างกวนเมิ่งได้เห็นดีกันเสียหน่อย ถึงกับกล้ามีความคิดชั่วช้ากับตน อีกไม่นานนางจะเข้าใจว่าน้ำในวังหลังแห่งนี้ลึกล้ำเพียงใด

เวลาทุกชั่วขณะผ่านไปแต่กลับยังไม่เห็นเงาร่างสุขุมเยือกเย็น ซ่างกวนเมิ่งรู้สึกอดรนทนไม่ไหว “เหนียงเหนียงเพคะ มิใช่ว่านังสายลับนั่นไม่กล้ามาแล้วหรือ?”

“อาจจะกลัวจริงๆ เพราะทำเรื่องชั่วช้าจึงรู้สึกร้อนตัว”

“เช่นนั้นเหนียงเหนียงให้คนไปเร่งดีหรือไม่?” ซ่างกวนเมิ่งไม่อยากให้แผนการอันปราณีตเช่นนี้ต้องเสียเปล่า นางเตรียมยาพิษไว้หลายประเภท คิดจะลองกับหลิ่วอวิ๋นซูเสียหน่อย ขอเพียงยังเหลือลมหายใจก็สามารถนำไปแลกเปลี่ยนได้

“แปลกยิ่งนัก เหตุใดคุณหนูกงซุนยังไม่มาอีก?”

“ใช่แล้ว ดูท่าทางความสัมพันธ์ระหว่างนางกับอวี้กุ้ยเฟยจะไม่ค่อยดีนัก”

นางสนมทุกคนอดไม่ได้ที่จะคาดเดาไปต่างๆ นานา กระทั่งรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เดิมทีคิดจะดูละครสนุกๆ เสียหน่อย หากตัวคนยังไม่ยอมมา เช่นนั้นคงไม่สนุกแล้ว

ยามนี้เอง ซ่างกวนเมิ่งดวงตาเปล่งประกาย พบว่าเงาร่างเรียบง่ายเรื่องหนึ่งเดินเข้ามาภายใต้การเร่งเร้าของนางข้าหลวง สนมไม่น้อยหน้าเปลี่ยนสี พยายามรักษารอยยิ้มของตนเอาไว้ ทว่าสายตากลับอดไม่ได้ที่จะมองสลับไปมาระหว่างอวิ๋นซูและอวี้กุ้ยเฟย ราวกับอยากเห็นอะไรบางอย่างระหว่างทั้งสอง

อวี้กุ้ยเฟยแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง แต่กลับมีคนเดินไปยังตำแหน่งที่นั่งข้างกายนางที่ยังคงว่างอยู่

“คุณหนูกงซุนเชิญ ทางนี้เจ้าค่ะ”

สายตาของอวิ๋นซูหยุดอยู่บนที่นั่งข้างกายอวี้กุ้ยเฟย จงใจหยุดฝีเท้าลง การกระทำเช่นนี้ทำให้ในใจของทุกคนยิ่งมั่นใจ ทั้งยังคล้ายกับว่าพวกนางจะได้ยินได้กลิ่นยาสมุนไพรในอากาศจางๆ

“ไม่มีที่นั่งอื่นแล้วหรือ?”

“นี่…ที่นั่งอื่นเต็มแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูกงซุน เชิญเถิด”

นางเอยเผยสีหน้าจนใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไป ยามที่เดินผ่านหน้าอวี้กุ้ยเฟยยังรั้งฝีเท้าครู่หนึ่งแล้วจึงคารวะ

“หึ”

อวี้กุ้ยเฟยผู้หยิ่งยโสเชิดคางขึ้น มีท่าทีไม่พอใจยิ่ง บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงประดับไปด้วยความยินดีในความทุกข์ของผู้อื่นอย่างไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย “คุณหนูกงซุนทำให้ผู้อื่นรอนานแล้ว ยังคิดว่าจะไม่ยอมมาตามคำเชิญของอวี้กุ้ยเฟยเสียอีก”