หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 688 ปลาตัวใหญ่ติดเบ็ด
เล่มที่ 23 ตอนที่ 688 ปลาตัวใหญ่ติดเบ็ด
“ยังไม่ฟื้น? เช่นนั้นก่อนหน้านี้องค์ชาย…”
อวี้กุ้ยเฟยรีบหาเหตุผลอันดีมาอธิบายโดยพลัน “เปิ่นกงรู้สึกว่าการกระทำขององค์ชายหลังจากที่ฟื้นคืนสติขึ้นมาเมื่อสองวันก่อนดูผิดปกติยิ่งนัก คุณหนูซ่างกวนคงได้รับความตกใจยิ่งแล้วกระมัง? ไม่รู้ว่าคุณหนูกงซุนผู้นั้นให้องค์ชายเสวยยาใด หลังจากตื่นมาก็ตบตีฆ่าฟันอย่างไร้สติ เปิ่นกงพาคนไปมากมายเพียงนั้นก็ยังไม่อาจหยุดเขาได้ เฮ้อ…” นางกุมหน้าผากตนเองราวกับปวดเศียรเวียนเกล้ายิ่งนัก คล้ายกับไม่อยากคิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างนี้
ความระมัดระวังในใจของซ่างกวนเมิ่งค่อยๆ ผ่อนคลายลง อวี้กุ้ยเฟยคิดว่าที่หวงฝู่อี้ต้องการฆ่าตนในวันนั้นเป็นเพราะกินยาของนางแพศยานั่นจนบ้าคลั่งหรือ? เป็นเช่นนี้ก็ดี ตนยังกังวล กลัวว่าจะมิอาจหาข้ออ้างอันสมบูรณ์แบบมาอธิบายสิ่งเหล่านั้นได้ “คนผู้นี้จะโหดเหี้ยมอำมหิตเกินไปแล้ว! หากวันนั้นเมิ่งเอ๋อร์ตกตายภายใต้คมกระบี่ขององค์ชาย คงไม่มีผู้ใดค้นพบความผิดของนาง!”
อวี้กุ้ยเฟยพยักหน้าเบาๆ ซ่างกวนเมิ่งถือโอกาสตีเหล็กตอนร้อน ตอนนี้ฮองเฮาผิดหวังกับตนยิ่งนัก หากไม่ทำสิ่งใดออกมาบ้าง เกรงว่าฮองเฮาคงยากจะสนับสนุนนางอีกครั้ง หากสามารถหาพันธมิตรให้ฮองเฮาได้ เชื่อว่าพระนางต้องยินดีมากเป็นแน่! อวี้กุ้ยเฟยเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย ตอนนี้หวงฝู่อี้มีสภาพเช่นนี้ นางย่อมกังวลว่าตำแหน่งในพระราชวังของตนจะถูกสั่นคลอนในภายภาคหน้ากระมัง? หากสามารถหยิบยืมอำนาจอันสูงส่งที่ฮองเฮาประทานให้ตนได้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็คงไม่ลังเลใช่หรือไม่?
“เหนียงเหนียงเพคะ มิอาจยอมลงให้สายลับผู้นี้ได้อีกต่อไป คราวนี้องค์ชายสี่พบความลำบากอย่างยิ่งยวด มิแน่ว่านางอาจจะมีการเคลื่อนไหวใดอีกก็เป็นได้ มอบองค์ชายสี่ให้หมอหลวงรักษาเถิด มิเช่นนั้นหากเกิดเรื่องเหนือคาดอันใดเพราะเสวยยาเข้าไปจริงๆ นางคงสามารถหาข้ออ้างมากมายมาหลีกหนีความผิด เพียงแต่สำหรับเหนียงเหนียงแล้ว องค์ชายมีเพียงพระองค์เดียว! มิอาจเสี่ยงอันตรายเช่นนี้ได้”
“สิ่งที่เจ้ากล่าว เปิ่นกงก็เคยคิดมาก่อนเช่นกัน หึ ระยะนี้เมื่อดูจากท่าทีของนางแล้ว คล้ายจะผลักความรับผิดชอบไปบ้างแล้ว! ก่อนหน้านี้หมอหลวงทั้งหลายยังรักษาองค์ชายสี่อยู่ดีๆ เมื่อนางเข้ามารับช่วงต่อเรื่องกลับแปรเปลี่ยนไปซับซ้อนยิ่งขึ้น ตอนนี้นางถึงกับกล่าวว่าเป็นเพราะเสวยยาไม่มากพอ จะให้องค์ชายสี่เสวยยาเพิ่มขึ้น เห็นได้ชัดว่าต้องการชีวิตโอรสของข้า! เพียงแต่…”
ซ่างกวนเมิ่งรีบร้อนถาม “เพียงแต่อันใดเพคะ?” อวี้กุ้ยเฟยผู้นี้ระมัดระวังและเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก เกรงว่าคงไม่ลงมือง่ายดายเช่นนั้น
“เพียงแต่มิใช่เจ้ากล่าวว่านางเป็นสายลับของแคว้นอื่นหรอกหรือ? เปิ่นกงยังไม่รู้ว่าเบื้องหลังนางมีคนเช่นไรอยู่กันแน่ หากมีความยุ่งยากใดขึ้นมา เปิ่นกงไม่อยากให้เกิดเรื่องเหนือคาดอะไรอีก”
ที่แท้นางก็กังวลว่าจะถูกแก้แค้น หึ ช่างเป็นคนที่ทำการใหญ่ไม่ได้จริงๆ มิน่าเล่าจึงเป็นได้เพียงสนมในวังหลัง คนเช่นนี้จะนำไปเทียบกับฮองเฮาได้อย่างไร “ เหนียงเหนียงโปรดวางพระทัย ความจริงฮองเฮามีพระประสงค์จะกำจัดสายลับผู้นี้อยู่ก่อนแล้ว ก่อนหน้านี้ฮองเฮาตามหาคุณหนูกงซุนตัวจริงออกมาก็เพื่อใช้ข่มขู่นาง คิดไม่ถึงว่าสายลับผู้นี้จะมีใจคอโหดเหี้ยมหาใดเปรียบ ถึงกับทำให้แม่ทัพกงซุนลุ่มหลงไปโดยสิ้นเชิง กระทั่งบุตรีแท้ๆ ของตนก็ไม่ยอมรับ เพียงแต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ขอเพียงเหนียงเหนียงยินยอมช่วยเหลือ ฮองเฮาจะต้องยินดีมากเป็นแน่ รอให้องค์ชายสี่ได้สติขึ้นมาเสียก่อน ย่อมได้รับการสนับสนุนจากฮองเฮา มิแน่ว่า…ตำแหน่งรัชทายาทอาจเป็นจริงในไม่ช้าก็เป็นได้?”
ดวงตาของอวี้กุ้ยเฟยค่อยๆ เปล่งประกาย “ตำแหน่งรัชทายาท?”
“เพคะ! เบื้องใต้ฮองเฮาไม่มีโอรส ย่อมต้องการองค์ชายที่เหมาะสมพระองค์หนึ่งมาเลี้ยงดู หากเหนียงเหนียงยินยอมร่วมมือกับฮองเฮา วันหน้าพระนางจะปฏิบัติย่ำแย่กับองค์ชายสี่อีกหรือ?” องค์ชายพระองค์ใดในพระราชวังที่ไม่ต้องการขึ้นเป็นจักรพรรดิบ้าง ในทางลับพวกเขาใช้แผนการมากน้อยเพียงใดเพื่อแย่งชิงการสนับสนุนต่างๆ ตอนนี้โอกาสอันดีมาวางอยู่เบื้องหน้าอวี้กุ้ยเฟยแล้ว นางจะไม่หวั่นไหวได้หรือ? ซ่างกวนเมิ่งคิดว่าตนคว้าหัวใจของอวี้กุ้ยเฟยเอาไว้ได้แล้ว นางจะต้องร่วมมืออย่างเชื่อฟังเป็นแน่
อวี้กุ้ยเฟยแสร้งทำเป็นใคร่ครวญครู่หนึ่ง “เปิ่นกง…เพียงต้องการระบายความโกรธเกรี้ยวแทนองค์ชายสี่เท่านั้น…”
“เพคะ เมิ่งเอ๋อร์ทราบดี เหนียงเหนียงมีพระทัยรักใคร่โอรสยิ่งนัก ตำแหน่งรัชทายาทนี้เป็นสิ่งที่เมิ่งเอ๋อร์คาดเดาเท่านั้น เหนียงเหนียงไม่จำเป็นต้องเก็บไปใส่พระทัย” ซ่างกวนเมิ่งคิดว่าอวี้กุ้ยเฟยมิอยากยอมรับความทะเยอทะยานในใจของตนจึงหาทางลงให้นาง
“เรื่องนี้ หากฮองเฮาต้องการการสนับสนุนจากเปิ่นกง เปิ่นกงยินดีลองสักครั้ง”
ซ่างกวนเมิ่งรีบลุกขึ้นยืนโดยพลัน “อวี้กุ้ยเฟยทรงพระปรีชายิ่งนัก! เช่นนั้นเมิ่งเอ๋อร์จะนำเรื่องนี้ไปกราบทูลฮองเฮา จะได้ลงโทษสายลับผู้นั้นให้เร็วเสียหน่อย เมิ่งเอ๋อร์ทูลลาก่อนเพคะ”
เมื่อเห็นสตรีผู้นั้นรีบร้อนจากไปอย่างอดรนทนไม่ไหว บนใบหน้าของอวี้กุ้ยเฟยพลันเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมาหลายส่วน ซ่างกวนเมิ่งผู้นี้คิดว่าตนเองฉลาด เห็นตนเป็นคนโง่หรือไร? ต้องการทำร้ายโอรสของตนแล้วยังกล้ามาหลอกใช้ตนอีก นับว่าฮองเฮาเลี้ยงดูสุนัขโง่งมตัวหนึ่งจริงๆ! นางแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป อี้เอ๋อร์คือชีวิตของนาง ฮองเฮาโหดเหี้ยมอำมหิตเพียงนี้ ถึงกับปล่อยให้ซ่างกวนเมิ่งทำเรื่องเช่นนี้ออกมา นางทนมาหลายปีแล้ว คราวนี้ไม่จำเป็นต้องทนอีกต่อไป!
ในตำหนักของฮองเฮา
“ทูลฮองเฮา คุณหนูซ่างกวนขอเข้าเฝ้าเพคะ”
ซ่างกวนเมิ่ง? ฮองเฮาเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย ซ่างกวนเมิ่งผู้นี้รู้ว่าตนก่อความผิดจึงมิได้มารายงานที่ตำหนักของพระนางอยู่นาน หรือจะมีเรื่องดีอันใดมาทดแทนความผิดได้แล้ว? “ให้นางเข้ามาเถิด”
“คุณหนูซ่างกวน ฮองเฮาเรียกตัวแล้วเจ้าค่ะ”
แม่นมผู้นั้นมีท่าทีเย็นชา เบื้องหลังยังมีนางข้าหลวงติดตามมาหลายคน ซ่างกวนเมิ่งสัมผัสเจตนาปฏิเสธอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน ในใจตระหนักดีว่าตำแหน่งของตนในพระทัยฮองเฮาตกต่ำลงมากแล้ว การปฏิบัติย่อมแตกต่างกันออกไป นางรีบเดินตามไปอย่างระมัดระวัง นี่เป็นโอกาสที่นางจะได้พลิกฐานะ จำเป็นต้องระมัดระวังให้มากถึงจะถูก
สตรีสูงศักดิ์สง่างามนอนทอดกายอยู่บนเก้าอี้กุ้ยเฟยอย่างเกียจคร้าน ข้างพระหัตถ์มีถุงหอมที่ส่งกลิ่นหอมอันแปลกประหลาดออกมา หมอกควันสีฟ้าจางๆ ห้อมล้อมอยู่รอบพระนาง ดูแล้วสบายอุรายิ่งนัก
“ทูลฮองเฮา คุณหนูซ่างกวนมาแล้วเพคะ”
มือที่สวมปลอกเล็บโบกสะบัดเล็กน้อย แม่นมผู้นั้นจึงถอยออกไปด้านหลัง
“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”
“วันนี้ลมอะไรพัดเจ้ามาถึงที่นี่ได้?” พระสุรเสียงเจือไปด้วยความขบขันอยู่หลายส่วน เพียงแต่ซ่างกวนเมิ่งยังคงรู้สึกเย็นยะเยือก “ทูลฮองเฮา วันนี้เมิ่งเอ๋อร์มาเพราะมีเรื่องดีจะกราบทูลเพคะ”
“อ้อ? ยังนำเรื่องดีๆ มาให้เปิ่นกงได้อีกหรือ?”
“…” ซ่างกวนเมิ่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัว “เมิ่งเอ๋อร์ทราบดีว่ากระทำผิดไปแล้ว ขอฮองเฮาโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ หากมิใช่ว่าวันนี้มีเรื่องสำคัญ เมิ่งเอ๋อร์ย่อมไม่มีความกล้ามารบกวนฮองเฮาเป็นอันขาด”
ฮองเฮาลืมพระเนตรเล็กน้อย ปลายพระเนตรมองไปทางนางด้วยท่าทีเย็นชา เป็นสัญญาณให้นางกล่าวต่อไป
“เหนียงเหนียง เมิ่งเอ๋อร์ได้รับการสนับสนุนจากอวี้กุ้ยเฟยแล้ว ยามนี้อวี้กุ้ยเฟยคิดว่ากงซุนซูเป็นผู้ที่ทำร้ายองค์ชายสี่จึงคิดจะกำจัดนาง เพียงแต่อวี้กุ้ยเฟยกังวลว่าจะมีความผิดติดตัว ดังนั้นเมิ่งเอ๋อร์จึงเสริมความมั่นใจให้พระนาง ให้พระนางรู้ว่าฮองเฮาทรงสนับสนุนเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง ขอเพียงเหนียงเหนียงขยับพระพักตร์เล็กน้อย อวี้กุ้ยเฟยย่อมสร้างประโยชน์ให้พวกเราโดยพลัน”
“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?” ฮองเฮาย่อมมิเชื่อมากนัก นิสัยของอวี้กุ้ยเฟยผู้นั้นพระนางเข้าใจดี รังแกผู้อ่อนแอหวาดกลัวผู้แข็งแกร่ง แต่กลับเป็นคนเจ้าเล่ห์มากแผนการผู้หนึ่ง จิตใจก็เป็นเช่นปากของนาง คำพูดของนางจะเชื่อได้หรือ?
“จริงแท้แน่นอนเพคะ เมิ่งเอ๋อร์สั่งให้คนจับตาดูทุกการกระทำที่ตำหนักองค์ชายสี่ ไม่นานก่อนหน้านี้คุณหนูกงซุนเข้าวังไป ทำให้อวี้กุ้ยเฟยทรงกริ้วอย่างหนัก ยามนี้ทั้งสองฉีกหน้ากันแล้ว อวี้กุ้ยเฟยไม่ทราบว่าเมิ่งเอ๋อร์เป็นผู้วางยาพิษในพระวรกายขององค์ชายสี่ ยังคิดว่าเกิดจากการที่คุณหนูกงซุนรักษาได้ไม่ดี เมิ่งเอ๋อร์ยังกล่าวอีกด้วยว่ากงซุนชูเป็นสายลับ มาเพื่อทำร้ายองค์ชายในแคว้นเหลียน ตอนนี้อวี้กุ้ยเฟยเชื่อโดยไม่ระแวงสงสัย คิดเพียงต้องการกำจัดกงซุนซูผู้นั้นให้เร็วเสียหน่อย”
ฮองเฮาขมวดขนงเล็กน้อย ราวกับกำลังใคร่ครวญความจริงเท็จในคำพูดของนาง
ซ่างกวนเมิ่งกลัวว่าพระนางจะไม่เชื่อจึงเอ่ยต่อไป “เหนียงเหนียง เรื่องที่องค์ชายสี่ตามสังหารเมิ่งเอ๋อร์ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องที่ผู้คนทราบกันทั่ว หากอวี้กุ้ยเฟยไม่เชื่อเมิ่งเอ๋อร์ จะให้เมิ่งเอ๋อร์เข้าไปที่ตำหนักพระนางได้อย่างไรเพคะ?”
อืม เป็นเช่นนี้จริงๆ ด้วยนิสัยของอวี้กุ้ยเฟย ซ่างกวนเมิ่งทำร้ายโอรสของนางเพียงนั้น ตามปกติซ่างกวนเมิ่งยังไม่ทันได้เหยียบย่างเข้าไปในตำหนักของนางก็ต้องเรียกให้คนมาตัดขาซ่างกวนเมิ่งแล้ว จะอดทนกล้ำกลืนลงไปได้อย่างไร “นี่เป็นสาเหตุที่ว่าก่อนหน้านี้เจ้าแนะนำให้กงซุนซูไปรักษาอาการป่วยให้องค์ชายสี่หรือ?”
บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “เพคะ เมิ่งเอ๋อร์รู้ว่าพิษในพระวรกายขององค์ชายสี่ร้ายกาจยิ่งนัก นังแพศยานั่นไม่มีความสามารถถึงเพียงนั้น ขอเพียงองค์ชายสี่เกิดเรื่องก็นับว่านังแพศยานั่นล่วงเกินอวี้กุ้ยเฟยแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปตามการคาดเดาของเมิ่งเอ๋อร์”
ซ่างกวนเมิ่งผู้นี้วนเวียนอยู่รอบองค์ชายหลายพระองค์ นับว่ามีความกล้าจริงๆ เมื่อเห็นจุดจบขององค์ชายห้าและองค์ชายสี่ในวันนี้แล้ว ความจริงก็มิใช่ว่านางจะไร้ประโยชน์เฉกเช่นที่พระนางคิด แม้ว่านางจะนำพาความยุ่งยากมาไม่น้อยก็ตาม
“เอาเถิด เปิ่นกงสนับสนุน อย่างไรก็ตามเปิ่นกงไม่อยากเข้าไปเกี่ยวพันด้วย เจ้าก็ยืมมืออวี้กุ้ยเฟยกำจัดกงซุนซูไปเถิด เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เปิ่นกงจะออกหน้าช่วยเหลือพวกเจ้าอีกแรง”
ความหมายของฮองเฮาก็คือไม่ยินยอมเข้าร่วมเรื่องนี้โดยตรงหรือ?! เมิ่งเอ๋อร์รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง เช่นนี้จะทำอย่างไรดี?
“ทำไม ไม่เต็มใจหรือ? หรือกลัวว่าตนเองจะไม่มีความสามารถเช่นนั้น?”
“มิใช่เพคะ เพียงแต่ทางด้านอวี้กุ้ยเฟย…”
“หากเจ้ากำจัดอวี้กุ้ยเฟยไปพร้อมกันได้ บางทีเปิ่นกงอาจเห็นเจ้าอยู่ในสายตาอีกครั้ง”
อะไรนะ?! ซ่างกวนเมิ่งเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตะลึง จู่ๆ ฮองเฮาก็โยนปัญหาใหญ่มาให้นางเสียแล้ว กำจัดอวี้กุ้ยเฟยหรือ? ต้องการยิงเกาทัณฑ์ดอกเดียวสอยวิหคสองตัวหรือ?
“ออกไปเถิด เปิ่นกงคาดหวังในการกระทำของเจ้ายิ่งนัก อย่าได้ทำให้เปิ่นกงผิดหวัง”
ฮองเฮาเอ่ยพระโอษฐ์ ซ่างกวนเมิ่งรู้สึกสองขาอ่อนแรง เพียงแต่นางรู้ว่าเรื่องนี้ตนไม่อาจปฏิเสธฮองเฮาได้ ทำได้เพียงสูดหายใจลึกแล้วถอยออกไป
คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะพัฒนามาถึงขั้นนี้ได้ ฮองเฮาต้องการใช้ประโยชน์จากตนเพื่อกำจัดอวี้กุ้ยเฟย นี่จะเป็นเรื่องดีไปได้อย่างไร? หากไม่อาจคิดหาวิธีที่ครอบคลุมรอบด้าน เกรงว่าไม่เพียงแต่จะไม่อาจกำจัดนางแพศยานั้นได้ กระทั่งตนก็คงจะสูญเสียการสนับสนุนจากฮองเฮาไปด้วย หากรู้เช่นนี้นางจะกระทำเรื่องราวเสียก่อน หลังจากสำเร็จค่อยทูลผลงานกับฮองเฮาอีกครั้ง
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะกัดกลุ้มไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด บางทีตอนนี้อาจมาถึงช่วงเวลาที่ว่าหากอีกฝ่ายไม่ตายตนเองก็ต้องม้วยมรณาแล้ว
กงซุนซู หลิ่วอวิ๋นซู บุญคุณความแค้นระหว่างพวกนาง ถึงเวลาที่ต้องตัดสินแล้ว!
…
พิราบสื่อสารสีขาวตัวหนึ่งบินร่อนลงสู่ธรณีหน้าต่างเบื้องหน้าอวิ๋นซู สตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นดึงกระดาษออกมาจากขาของมัน
อีกไม่กี่วันหลังจากนี้ ฮองเฮาจะจัดงานรวมตัวเล็กๆ ของเหล่าสนมในวังหลัง อวี้กุ้ยเฟยให้ตนเข้าวังไปสร้างโอกาสให้พวกนาง ปลาใหญ่อย่างซ่างกวนเมิ่งติดเบ็ดแล้ว ถึงเวลาที่จะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากการร่วมมือกันของพวกนางแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
กุนซือหญิงแผนแยบยลยิ่ง