หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 24 ตอนที่ 691 เป้าโจมตี

เล่มที่ 24 ตอนที่ 691 เป้าโจมตี
“เหนียงเหนียง นี่มันเกิดอะไรขึ้นเพคะ?” สมมทั้งหลายตกใจจนใบหน้าซีดขาว เหตุใดจู่ๆ อวี้กุ้ยเฟยจึงถูกพิษขึ้นมาได้

อวิ๋นซูกำลังจะเดินเข้ามาแต่กลับถูกซ่างกวนเมิ่งหยุดเอาไว้ “หยุด! เจ้าคิดจะทำอะไร? เมิ่งเอ๋อร์จะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าทำร้ายอวี้กุ้ยเฟยเด็ดขาด! เจ้าสายลับแคว้นเฉิน!”

“คำพูดนี้ของคุณหนูซ่างกวนหมายความว่าอย่างไร?” สายตาของอวิ๋นซูพลันเย็นชาขึ้นมา ซ่างกวนเมิ่งหัวเราะเบาๆ “เจ้าไม่พอใจอวี้กุ้ยเฟยจึงวางยาพิษพระนางใช่หรือไม่? จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก เจ้าทำร้ายองค์ชายสี่ยังไม่พอ ตอนนี้ยังคิดจะทำร้ายอวี้กุ้ยเฟยอีกหรือ? พูดมา รัชทายาทแห่งแคว้นเฉินส่งเจ้ามาทำให้วังหลังแห่งแคว้นเหลียนวุ่นวายใช่หรือไม่?”

ซ่างกวนเมิ่งชี้ไปยังใบหน้าสงบนิ่งนั้น แต่ละประโยคกล่าวได้อย่างทรงพลังหนักแน่น สตรีสูงศักดิ์ที่อยู่บนพื้นดิ้นรนกรีดร้องไม่หยุด การเคลื่อนไหวทางด้านนี้ดึงดูดหมอหลวงทั้งหลายเข้ามาโดยพลัน ทุกคนพากันถอยออกไป “ปวด! ปวดเหลือเกิน!”

“ใต้เท้าทั้งหลายรีบมาดูเถิด อวี้กุ้ยเฟยถูกยาพิษอันใด?”

ยามนี้เอง เสียงเล็กแหลมเสียงหนึ่งดังมาจากบริเวณไม่ไกล “ฮองเฮาเสด็จ!”

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง สตรีสง่างามค่อยๆ เสด็จเดินเข้ามาท่ามการการห้อมล้อมของนางข้าหลวง

“ถวายพระพรฮองเฮา!”

ดวงเนตรของฮองเฮาทอดมองผ่านเลยไปยังอวิ๋นซูโดยตรง เชิดคางขึ้นเล็กน้อยพลางขมวดคิ้ว “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ซ่างกวนเมิ่งรีบคุกเข่าลง สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเคร่งเครียด “ทูลทองเฮา เรื่องนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นยะเยือกยิ่งนัก! เมื่อครู่คุณหนูกงซุนและอวี้กุ้ยเฟยมีปากมีเสียงกัน คิดไม่ถึงว่าคุณหนูกงซุนจะใจคอโหดเหี้ยมวางยาพิษอวี้กุ้ยเฟย สตรีที่มีใจคอโหดเหี้ยมเช่นนี้ ขอให้ฮองเฮาลงโทษด้วยเพคะ!”

อวิ๋นซูก้าวออกมาคารวะครั้งหนึ่งห “ฮองเฮาทรงมีพระปรีชา หม่อมฉันมิได้ทะเลาะกับอวี้กุ้ยเฟยเพคะ…”

“หึ มีสายตามากมายเพียงนี้จับจ้อง เจ้ายังคิดจะเล่นลิ้นอีกหรือ?” ซ่างกวนเมิ่งมองไปยังนางสนมทุกคน “อวี้กุ้ยเฟยเพียงแค่หยอกล้อเท่านั้น คุณหนูกงซุนกลับคิดเป็นจริงเป็นจัง ทั้งยังจงใจเหยียบชายอาภรณ์นางข้าหลวงทำให้เกิดเรื่องขึ้นมา ความผิดเช่นนี้ไม่สมควรให้อภัย ฮองเฮาเพคะ เศษถ้วยชาที่ตกอยู่เต็มพื้นเป็นข้อพิสูจน์ได้!”

พบว่าที่พื้นเบื้องหน้าที่นั่งเมื่อครู่นี้ของอวิ๋นซูมีเศษถ้วยชาตกอยู่จริงๆ ดูแล้วระเกะระกะวุ่นวายยิ่ง

“พวกเจ้า…ก็เห็นใช่หรือไม่?” ฮองเฮาแย้มพระโอษฐ์ สนมทุกคนรีบก้มหน้าลง ที่แท้ละครสนุกๆ ฉากนี้ก็จัดเตรียมไว้เพื่อคุณหนูกงซุนโดยเฉพาะ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงถึงขั้นนี้ วางยาพิษอวี้กุ้ยเฟยหรือ? ไม่ต้องกล่าวก็ทราบว่ามีโทษตัดหัว!

“พวกหม่อมฉัน…”

“ลี่เฟย เจ้ากล่าวมาเถิด” ฮองเฮาระบุชื่อ ลี่เฟยสั่นไปทั้งร่าง นี่มิใช่ว่าต้องการให้ตนล่วงเกินคุณหนูกงซุนและแม่ทัพกงซุนหรือไร? เพียงแต่ห้องเอาทรงตรัสแล้ว นางจำเป็นต้องช่วยซ่างกวนเมิ่ง นี่…ลี่เฟยลังเลครู่หนึ่ง “หม่อมฉัน หม่อมฉันเห็นจริงๆ เพคะ…เห็นว่าคุณหนูกงซุนและอวี้กุ้ยเฟยกระทบกระทั่งกัน…”

คำตอบเช่นนี้ฮองเฮาทรงพอพระทัยหรือไม่? ต่อให้แม่ทัพกงซุนมาหาถึงประตู สิ่งที่ตนกล่าวก็นับว่าเป็นเรื่องจริง เมื่อครู่พวกนางกระทบกระทั่งกันจริงๆ

มุมปากของซ่างกวนเมิ่งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา คราวนี้มีนางสนมเป็นพยาน มีฮองเฮาสนับสนุน นังแพศยาจะทำอย่างไรก็คงหนีไปไม่ได้กระมัง?

“ทูลฮองเฮา อวี้กุ้ยเฟยถูกพิษจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!” เสียงกรีดร้องของอวี้กุ้ยเฟยค่อยๆ เลือนหายไป สตรีผู้นั้นใบหน้าขาวซีด ถูกประคองขึ้นมา สนมทุกท่านอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเย็นยะเยือก เป็นไปไม่ได้กระมัง? เป็นคุณหนูกงซุนวางยาพิษจริงๆ หรือ? ชั่วขณะนั้นรอบด้านพลันเกิดเสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมา

“กงซุนซูโอหังยิ่ง ยังไม่คุกเข่าอีก!” เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวทำให้สนมทุกคนตกใจจนพากันคุกเข่าลง มีเพียงสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นที่ยังคงยืนอยู่ “เรียนถามฮองเฮา ไม่ทราบว่าหม่อมฉันทำผิดอันใด?”

ปฏิกิริยาเช่นนี้มิได้ทำให้ฮองเฮาแปลกพระทัย พระนางรู้ดีว่าสตรีอายุน้อยเบื้องหน้าผู้นี้มีความฉลาดเฉลียว หากต้องการทำให้นางตกใจย่อมมิใช่เรื่องง่าย

“พยานหลักฐานเพรียบพร้อม เจ้าวางยาพิษทำร้ายอวี้กุ้ยเฟย หรือคิดว่าตนเป็นบุตรีของท่านแม่ทัพแล้วเปิ่นกงจะไม่กล้าทำอะไรเจ้า?”

“ไม่ทราบว่าฮองเฮาจะอนุญาตให้หม่อมฉันสอบถามหมอหลวงทั้งหลายได้หรือไม่เพคะ?”

ทำไม เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางยังไม่ยินยอมอีกหรือ? ฮองเฮาทรงสรวลเล็กน้อย อวิ๋นซูหมุนตัวไป มองไปยังหมอหลวงหลายท่าน “ไม่ทราบว่าใต้เท้าทั้งหลายเห็นว่าอวี้กุ้ยเฟยถูกพิษอันใด?”

“นี่…ทรงมีอาการเหมือนพิษที่องค์ชายสี่ได้รับ”

อะไรนะ?! ซ่างกวนเมิ่งขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง นางรู้ว่าอวี้กุ้ยเฟยเพียงแค่กำลังแสดงละครเท่านั้น หรือพระนางจะนัดแนะกับหมอหลวงมาก่อนแล้ว? “ดียิ่งนัก กงซุนซู เจ้ามีใจคอโหดเหี้ยมจริงๆ วางยาพิษองค์ชายสี่แล้ว ตอนนี้ยังมาวางยาพิษทำร้ายอวี้กุ้ยเฟยอีก! เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดสิ่งใดอีก เร็ว ค้นตัวนางเสีย บนร่างของนางจะต้องมีหลักฐานอื่นอยู่เป็นแน่!”

ฮองเฮาปลายพระเนตรมอง นางข้าหลวงที่อยู่ด้านหลังจึงรีบเข้ามา “คุณหนูกงซุน ล่วงเกินแล้ว”

สตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นเดินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ช้าก่อน เรื่องที่หม่อมฉันไม่ได้ทำย่อมไม่อาจยอมรับได้ คุณหนูซ่างกวนสาดน้ำโคลนให้หม่อมฉันเช่นนี้ ไม่ว่าเป็นผู้ใดก็คงไม่กล้ารับ หากบิดาของหม่อมฉันรู้ว่าหม่อมฉันถูกค้นตัวในวัง เกรงว่าเรื่องคงยุ่งยากยิ่งขึ้น”

“ทำไม เจ้ากำลังใช้แม่ทัพกงซุนมาข่มขู่ฮองเฮาเช่นนั้นหรือ?” ซ่างกวนเมิ่งก้าวมาอยู่ข้างพระวรกายฮองเฮา “เหนียงเหนียง สายลับแคว้นเฉินผู้นี้จะไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาเกินไปแล้ว! จักรพรรดิต้องการให้ขุนนางตาย ขุนนางมิอาจไม่ตาย นางคิดว่ามีแม่ทัพกงซุนหนุนหลังแล้วจะหมายความว่าได้รับป้ายละเว้นความตายหรือไร?”

“คุณหนูกงซุน หากมิใช่ว่าร้อนตัวเพราะกระทำผิด เหตุใดจึงกลัวการค้นตัวเล่า? ค้นตัวนางให้เปิ่นกงเสีย! หากแม่ทัพกงซุนมาทวงถาม เปิ่นกงจะมอบคำอธิบายให้เขาเอง!”

เมื่อได้รับคำสั่งจากฮองเฮา แม่นมจึงเดินเข้าไปคลำร่างของอวิ๋นซูอย่างใจกล้า บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งเจือไปด้วยรอยยิ้มลำพองใจ ยาห่อนั้น อวี้กุ้ยเฟยควรจะแอบใส่เข้าไปในร่างของนางแล้วกระมัง? เมื่อถึงตอนนั้น ดูสิว่านังแพศยานี่จะเล่นลิ้นอันใดได้อีก!

ไหนเลยจะรู้ว่า แม่นมทั้งหลายลูบคลำอยู่ครู่หนึ่งแล้วพลันต้องถอยมาเบื้องพระพักตร์ฮองเฮาด้วยความสงสัย “ทูลฮองเฮา นี่…ไม่มีอะไรเลยเพคะ!”

อะไรนะ?! นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!

ซ่างกวนเมิ่งมองไปยังอวี้กุ้ยเฟยบนพื้นอย่างยากจะเชื่อ หรืออวี้กุ้ยเฟยจะล้มเหลว? หรือจะกล่าวว่านางแพศยานี่รู้ตัวแล้ว?

“อวี้กุ้ยเฟย พระองค์รู้สึกอย่างไรบ้างเพคะ? โปรดวางพระทัยเถิด ฮองเฮาจะต้องทวงความยุติธรรมให้พระองค์เป็นแน่!” ซ่างกวนเมิ่งส่งสายตาครั้งหนึ่ง ในเมื่อรู้ว่าอวี้กุ้ยเฟยกำลังแสดงละคร เช่นนั้นจะต้องมีแรงพูดอะไรบางอย่างเป็นแน่

สตรีบนพื้นพลันเผยท่าทีโกรธเกรี้ยวขุ่นเคือง จ้องมองไปยังซ่างกวนเมิ่ง “คุณหนูซ่างกวน เปิ่นกงกับเจ้าไม่มีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องวางยาพิษทำร้ายเปิ่นกงด้วย?!”

“หนะ เหนียงเหนียง นี่พระองค์กำลังตรัสสิ่งใด? คนที่วางยาพิษทำร้ายพระองค์คือกงซุนซู!” ซ่างกวนเมิ่งพลันตื่นตะลึงยิ่ง คงมิใช่ว่าอวี้กุ้ยเฟยเลอะเลือนไปแล้วกระมัง?

พริบตานั้นรอบด้านพลันเกิดเสียงอุทานดังมาเป็นระลอก ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดอวี้กุ้ยเฟยจึงมั่นใจว่าเป็นคุณหนูซ่างกวน?

กระทั่งฮองเฮาก็ต้องขมวดขนงเล็กน้อย ยามนี้เองพลันมีองครักษ์กลุ่มใหญ่เดินเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศ เสียงฝีเท้าอันพร้อมเพียงเต็มไปด้วยอำนาจข่มขู่ ในหมู่ฝูงชนมีคนอุทานขึ้นด้วยความตกใจ “อา นั่นแม่ทัพกงซุน!”

แม่ทัพกงซุน?! ซ่างกวนเมิ่งหันกลับไปด้วยความหวาดกลัว เหตุใดท่านแม่ทัพจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?

ฮองเฮารับรู้ได้ว่าเรื่องราวมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทอดพระเนตรมองไปยังอวิ๋นซูอีกครั้ง สตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นถึงกับเผยรอยยิ้มบางๆ ให้พระนาง ในพระทัยพลันเกิดความรู้สึกไม่ดีขึ้นมา

“องค์จักรพรรดิเสด็จ!”

องค์จักรพรรดิ?!

ทุกคนพบว่าบุรุษในอาภรณ์สีเหลืองสว่างเดินใกล้เข้ามา พริบตานั้นบรรยากาศแปรเปลี่ยนไปเคร่งเครียดหนักอึ้ง สนมทั้งหลายพากันคุกเข่าลงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ในเวลาเพียงชั่วพริบตา องค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนก็เสด็จมาถึงหน้าพระวรกายฮองเฮาแล้วจึงรั้งพระบาท “อวี้กุ้ยเฟย ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ฝ่าบาท ฝ่าบาทต้องทวงความยุติธรรมให้หม่อมฉันนะเพคะ!” บนใบหน้าของอวี้กุ้ยเฟยเต็มไปด้วยความรู้สึกอยุติธรรม จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนพยักพระพักตร์เล็กน้อย จากนั้นจึงมองไปยังสตรีสง่างามที่มีสีหน้าไร้อารมณ์ “ฮองเฮาลำบากแล้ว วังหลังไม่สงบเพียงนี้ ต้องให้ฮองเฮาสิ้นเปลืองความคิดมากแล้ว”

“ฝะ ฝ่าบาท ทุกอย่างนี้ล้วนเป็นเรื่องภายในของหม่อมฉัน วันนี้ฝ่าบาทเสด็จมาได้อย่างไรเพคะ?” ฮองเฮาเห็นรอยสรวลในพระเนตรขององค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนได้อย่างชัดเจน

“เจิ้นได้ยินว่ามีคนใจกล้าวางยาพิษหวังสังหารสนมของเจิ้น ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมาดูเสียหน่อย จะต้องให้คนผู้นี้รับโทษพันมีดหมื่นแล่!”

เพิ่งจะตรัสจบ ซ่างกวนเมิ่งก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น สายตาตื่นตระหนักหยุดอยู่บนใบหน้าของอวี้กุ้ยเฟย ตกลงนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!

“ฝ่าบาท หม่อมฉันกับคุณหนูซ่างกวนไม่เคยมีความแค้นต่อกัน ไม่ทราบว่าเหตุใดนางจึงต้องการวางยาพิษทำร้ายหม่อมฉัน ขอฝ่าบาทโปรดทวงความยุติธรรมให้หม่อมฉันด้วยเพคะ!” อวี้กุ้ยเฟยขยับร่างเล็กน้อย มองไปยังบุรุษที่กำลังนั่งลงด้วยใบหน้าร้องขอ องค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเผยท่าทีเจ็บปวดพระทัยออกมา “สนมรักวางใจเถิด เรื่องนี้เจิ้นจะต้องตรวจสอบให้กระจ่างชัดเป็นแน่!”

ทหารสองนายเดินเข้ามาคุมตัวซ่างกวนเมิ่งเอาไว้โดยพลัน “พวกเจ้า นี่พวกเจ้าจะทำอะไร?! ฝ่าบาท หม่อมฉันถูกใส่ร้าย! เมิ่งเอ๋อร์ถูกใส่ร้าย! เป็นกงซุนซู เป็นสายลับแคว้นเฉินผู้นี้ที่วางยาพิษ!”

เสียงเพี้ยะดังขึ้น! ฝ่ามือหนึ่งตบลงบนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งอย่างรุนแรงจนเกิดสายลมโหมกระหน่ำ ดวงหน้างดงามหยาดเยิ้มพลันบวมเป่ง ปรากฏรอยประทับฝ่ามืออย่างชัดเจน “เหลวไหล! บุตรีของข้าจะเป็นสายลับแคว้นเฉินไปได้อย่างไร อย่าได้คิดจะอาศัยลมปากใส่ร้ายผู้อื่น!” ไอสังหารอันเข้มข้นแผ่ออกมาจากบนร่างของแม่ทัพกงซุน เขาส่งสายตาครั้งหนึ่ง ทหารสองนายนั้นจึงหยิบมีดเล่มหนึ่งออกมาเฉือนนิ้วของซ่างกวนเมิ่งในยามที่ทุกคนยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยากลับมา เลือดสีดำหยดลงในน้ำใสที่เตรียมมาก่อนแล้ว

ทุกคนเห็นได้ชัดเจนว่าเลือดละลายไปกับน้ำ ถึงกับกลายเป็นสีเทา!

“สวรรค์! เหตุใดเลือดจึงเป็นสีเทาได้…”

“ใช่แล้ว นี่จะน่าหวาดกลัวเกินไปแล้วกระมัง? เป็นสัตว์ประหลาดอันใดกัน?”

ซ่างกวนเมิ่งกัดฟัน มองไปยังปฏิกิริยาของทุกคนด้วยความตื่นตระหนก “ไม่ ไม่ใช่…”

“ใต้เท้าทั้งหลายลองดูเถิด พิษที่อวี้กุ้ยเฟยได้รับเหมือนกับพิษในน้ำถ้วยนี้หรือไม่?” อวิ๋นซูก้าวออกมาโดยไม่สนใจสายตาโกรธเกรี้ยวอำมหิตของซ่างกวนเมิ่ง หมอหลวงทั้งหลายเดินเข้ามา “เอ๋?! พะ พิษนี่…เหมือนกับพิษที่องค์ชายสี่ได้รับทุกกระเบียดนิ้ว!”

เมื่ออวี้กุ้ยเฟยคิดถึงสภาพในยามนี้ของหวงฝู่อี้ก็อดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหล “เป็นเจ้าจริงๆ …ฝ่าบาท ที่องค์ชายสี่มีสภาพเช่นทุกวันนี้ล้วนเป็นเพราะซ่างกวนเมิ่ง ก่อนหน้านี้องค์ชายสี่ติดกับนาง โชคดีที่คุณหนูกงซุนช่วยเหลือจึงทำให้ฟื้นคืนสติอย่างปลอดภัยได้ เพียงแต่จะอย่างไรหม่อมฉันก็คิดไม่ถึงว่านางจะวางยาพิษองค์ชายสี่อีกครั้ง! วันนี้หากฝ่าบาทเสด็จมาไม่ทันการณ์ เกรงว่ากระทั่งหม่อมฉันก็คงยากที่จะหลีกหนีความตาย!”