หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 24 ตอนที่ 693 การตายของซ่างกวน

เล่มที่ 24 ตอนที่ 693 การตายของซ่างกวน
ภายในคุกใต้ดินมีเสียงก่นด่าดังแว่วมา “ปล่อยข้าออกไป! ปล่อยข้าออกไป! นังแพศยา! ไสหัวออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้! หลิ่วอวิ๋นซู! หลิ่วอวิ๋นซู!”

ซ่างกวนเมิ่งถูกพันธนาการอยู่กับเครื่องพันธนาการ ใบหน้าที่เดิมทีงดงามหยาดเยิ้ม ยามนี้เครื่องประทินโฉมบนหน้าเปรอะเปื้อนพร่าเลือนไปนานแล้ว นางคุ้นเคยกับคุกใต้ดินยิ่งนัก เพียงแต่ความรู้สึกหวาดกลัวเช่นนั้นราวกับเป็นสสารที่ดำรงอยู่อย่างแท้จริง กดทับนางจนนางหายใจไม่ออก ทำได้เพียงใช้เสียงตะโกนด่าเพื่อปิดซ่อนความตื่นตระหนกของตน

จะจบเช่นนี้ไม่ได้! เป็นไปไม่ได้ นางจะแพ้ได้อย่างไร? ตกลงนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดนางจึงรู้สึกราวกับตนอยู่ในความฝัน หลิ่วอวิ๋นซู นังแพศยาเจ้าเล่ห์!

“แบกออกไปเถิด สิ้นลมหายใจแล้ว” องครักษ์ผู้หนึ่งชี้ไปยังคนสองคนบนเครื่องพันธนาการอีกด้านหนึ่ง ซ่างกวนเมิ่ง เงียบลงโดยพลัน มองไปยังบุรุษในอาภรณ์ชุดดำทั้งสองที่ถูกปลดลงมาแล้วแบกออกไป

นั่น นั่นมิใช่มือสังหารที่ฮองเฮาทรงจัดเตรียมไว้ที่สวนบุปผาหลวงก่อนหน้านี้หรือ? ถึงกับ…ถึงกับยืนหยัดมาได้จนกระทั่งตอนนี้เชียวหรือ?

คุกใต้ดินอันกว้างใหญ่เหลือซ่างกวนเมิ่งเพียงผู้เดียวที่ยังคงมีชีวิตอยู่ องครักษ์ทุกคนนำศพทั้งสองออกไปแล้ว สายตาของนางหยุดอยู่บนพื้นอันเปียกชื้น ประกายเทียนสีเหลืองขุ่นสาดส่องลงบนรอยเลือดกระดำกระด่างจนดูคล้ายกับมีดอกไม้สีม่วงเบ่งบาน

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังแว่วมา นางกวาดตามองไปอย่างโหดเหี้ยม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอำมหิต “ในที่สุดเจ้าก็มาพบข้าแล้ว”

อวิ๋นซูมีท่าทีสุขุมเยือกเย็น ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้สตรีที่ถูกโซ่เหล็กพันธนาการ “ท่านพี่ ไม่ได้พบกันนาน”

ซ่างกวนเมิ่งมีสีหน้าเคร่งขรึมลง ในดวงตามีประกายความตื่นตะลึงลุกโชน สตรีเบื้องหน้ายื่นมือออกมาลูบใบหน้าของนางเบาๆ “ท่านพี่ สภาพเช่นนี้งามกว่าเมื่อก่อนมากจริงๆ”

“ฮ่าๆๆ…หลิ่วอวิ๋นซู แม้ในยามฝันเจ้าก็คิดไม่ถึงว่าจะได้พบข้าอีกครั้งใช่หรือไม่?” เพิ่งจะกล่าวจบ นางพลันคิดไปถึงก่อนหน้านี้ที่อวิ๋นซูเชิญคุณหนูทุกท่านไปยังจวนของนาง ทั้งยังทำอาหารพื้นเมืองของแคว้นเฉินโดยเฉพาะ หรือยามนั้นนางก็เริ่มตรวจสอบตนแล้ว?

“ข้าไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน เพราะว่า…ข้าไม่เคยใส่ใจ” ความหมายของนางก็คือแต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยเห็นซ่างกวนเมิ่งหรือหลิ่วอวิ๋นฮว๋าอยู่ในสายตา

“ไร้สาระ! นังแพศยา เหตุใดข้าไปที่ใดล้วนต้องพบเจ้า! นังแพศยาสมควรตาย เหตุใดเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เหตุใดเจ้าไม่ตายๆ ไปเสีย?!” ซ่างกวนเมิ่งตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง เดิมที่คิดว่าตนเปลี่ยนใบหน้ามายังแคว้นเหลียนแล้ว ต่อให้ในใจจะยังเคียดแค้นชิงชังนาง แต่ก็ยังมีความหวังว่าจะสร้างรากฐานที่แคว้นเหลียนแล้วเริ่มต้นใหม่ได้ ละทิ้งความมั่งคั่งและเกียรติยศในวันวานไปเสีย คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับคุณชายสามตระกูลเฟิ่งแห่งแคว้นเฉินที่แคว้นเหลียน เขาถึงกับเป็นองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเหลียน! นี่มิใช่โอกาสที่สองที่สวรรค์ประทานให้นางหรือ?

นางมีฐานะอันสูงส่ง เป็นหลานสาวของฮองเฮา เป็นจุดรวมแสงสว่างมากน้อยเพียงใด! ต่อให้ต้องได้รับความทรมาณและความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสนางก็ยังทนได้ เพื่อที่ว่าสักวันหนึ่งจะได้นั่งอยู่ในตำแหน่งสูงส่งไม่มีผู้ใดเทียบเทียม ทำความฝันของตนให้เป็นจริง! นางเชื่อมาตลอดว่าทุกสิ่งทุกอย่างควรจะเป็นของนาง ทุกสิ่งทุกอย่างที่แคว้นเฉินล้วนถูกหลิ่วอวิ๋นซูทำลายไปจนสิ้นแล้ว เพียงแต่ที่แคว้นเหลียนนางสามารถแย่งชิงทุกอย่างกลับมาใหม่ได้! แคว้นเหลียนยิ่งใหญ่แข็งแกร่งกว่าแคว้นเฉิน นี่จึงจะเป็นสรวงสวรรค์ของนาง!

เพียงแต่เพราะเหตุใดนังแพศยานี่ยังปรากฏตัวราวกับเป็นวิญญาณตามติด! ในเมื่อนางมาปรากฏตัวต่อหน้า มอบโอกาสแก้แค้นให้ตนถึงประตู ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะพลาดโอกาสเช่นนี้!

“ประโยคนี้ข้าเองก็อยากถามท่านพี่เช่นกัน เหตุใดท่านยังมีชีวิตอยู่?”

“ฮ่าๆๆ ผิดหวังหรือ? ข้าควรจะตายอยู่ในจวนชางหรงโหวใช่หรือไม่? เพียงแต่สวรรค์เมตตาให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่อจะได้เห็นเจ้าอยู่ไม่สู้ตาย!” บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งเจือไปด้วยรอยยิ้มอันบ้าคลั่ง ไม่มีท่าทีของผู้ถูกกักขังแม้แต่น้อย

อวิ๋นซูมองนางอย่างสงบ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสตรีเบื้องหน้าน่าสงสารยิ่งนัก ในดวงตาอดไม่ได้ที่จะมีประกายแห่งความเห็นใจไหลเวียน รอยยิ้มบนใบหน้าซ่างกวนเมิ่งค่อยๆ จางหาย “เจ้ามองอะไร?!” เสียงนี้เจือไปด้วยความสั่นเครือ

“หากท่านต้องการเห็นข้าอยู่ไม่สู้ตาย เกรงว่าคงไม่มีโอกาสเช่นนั้นแล้ว”

“…” มือทั้งสองของซ่างกวนเมิ่งสั่นสะท้าน นางไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้เช่นนี้ “หึ อย่าได้คิดว่าเจ้าจะชนะข้าแล้ว ข้าจะออกไป ข้าจะต้องออกไปให้ได้ จากนั้นจะคืนทุกสิ่งทุกอย่างให้พวกเจ้าเป็นเท่าทวี!”

สตรีที่ถูกพันธนาการไม่มีความรู้สึกผิดอันใดแม้แต่น้อย นางไม่เคยคิดเลยว่าตนเองทำร้ายชีวิตไปมากมายเพียงนั้นแล้วจะต้องพบกับการลงทัณฑ์จากสวรรค์

ในมือของอวิ๋นซูมีมีดอันเย็นเยียบเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น ดวงตาของซ่างกวนเมิ่งมืดครึ้มลง “เจ้าคิดจะฆ่าข้าหรือ?”

“ท่านคิดว่าท่านจะหนีออกไปได้อีกหรือ?” อวิ๋นซูทราบดีว่ามิอาจมีความใจอ่อนเมตตากับสตรีเบื้องหน้าเด็ดขาด ประกายสีเงินส่องสว่าง มีดอันเย็นเยียบถูกกรีดลงไปบนผิวหนังบริเวณแก้มซ่างกวนเมิ่งอย่างแม่นยำ เลือดสีดำไหลออกมา

“กรี้ด! เจ้า เจ้าถึงกับกล้า…” นางเจ็บปวดจนดิ้นพร่าน โซ่ที่พันธนาการอยู่บนร่างกายส่งเสียงดังแก๊งๆ

อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นจึงขยับมืออย่างรวดเร็ว กรีดลงไปยังชีพจรบริเวณมือซ้ายของซ่างกวนเมิ่ง เลือดสีดำไหลทะลักออกมา ซ่างกวนเมิ่งกรีดร้อง แต่กลับไม่มีคำขอร้องแม้แต่ประโยคเดียว

“ทางที่ดีเจ้าฆ่าข้าให้ได้เสียตอนนี้ มิเช่นนั้นหากข้าออกไปจะต้องแล่เนื้อเจ้าออกมาเป็นหมื่นชิ้น! แล่เนื้อเจ้าเป็นหมื่นชิ้น! กรี้ด!”

อวิ๋นซูไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องของสตรีผู้นี้ หยิบขวดกระเบื้องออกมาขวดหนึ่งเพื่อบรรจุเลือดสีดำของซ่างกวนเมิ่งที่ไหลออกมาไม่หยุด

“หากท่านบอกความลับของตระกูลอู่ บางทีข้าอาจทำให้ท่านตายสบายเสียหน่อย”

“ฮ่าๆๆๆ …ความลับของตระกูลอู่อันใด ข้าไม่รู้ หากมีความสามารถเจ้าก็ฆ่าข้าเสียตอนนี้เลย!”

“หนึ่งในวิชาต้องห้ามของตระกูลอู่สามารถทำให้ท่านเปลี่ยนใบหน้าได้ ส่วนเลือดของท่านก็ใช้ยาต้องห้ามอีกประเภทหนึ่งกระมัง? หลิ่วอวิ๋นฮว๋า เหตุใดต้องทำให้ตนเองมีสภาพเช่นทุกวันนี้ด้วย ตอนแรกหากท่านตายไปเช่นนั้น มิใช่ว่าจะทรมานน้อยลงหรือ?” เมื่อเห็นใบหน้าที่มีเลือดสีดำซึมออกมา อวิ๋นซูจินตนาการได้เลยว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาซ่างกวนเมิ่งต้องใช้ชีวิตราวกับอยู่ในขุมนรก นางอดทนมาได้จนถึงวันนี้ เชื่อว่าคงมีความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตอยู่อย่างแรงกล้า เพียงแต่น่าเสียดาย เพื่อที่จะทำให้ตนมีชีวิตอยู่ต่อไปกลับทำร้ายชีวิตผู้อื่นไปมากมายเพียงนั้น คนเช่นนี้มิอาจมีจุดจบที่ดี

นางกล่าวพลางกรีดลงบนชีพจรมือขวาของซ่างกวนเมิ่ง

ใบหน้าย่ำแย่เริ่มขาวซีด ทว่าปากกลับส่งเสียงหัวเราะครวญครางอันน่าหวาดผวา “ฮ่าๆๆ เจ้าคิดจะปล่อยให้ข้าเลือดไหลตายหรือ?!”

“ยามนี้ท่านกลายเป็นยาพิษไปโดยสิ้นเชิงแล้ว หากข้ารวบรวมเลือดของท่านได้ บางทีวันหน้าอาจจะหาทางทำลายวิชาลับตระกูลอู่ได้ ของล้ำค่าเช่นนี้ ก่อนท่านตายย่อมต้องเก็บเกี่ยวให้มากเสียหน่อย”

“ฆ่าข้าเสีย! เจ้าฆ่าข้าเสีย! นังสารเลว! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ เจ้าต้องการเห็นข้าอยู่ไม่สู้ตายกระมัง ข้าจะไม่ทำให้เจ้าสมปรารถนาเป็นแน่ ฮ่าๆๆ …ข้าจะต้องเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย รอดูว่าเจ้าจะมีจุดจบเช่นไร! ล่วงเกินฮองเฮาแล้วคิดว่าเจ้าจะอยู่ได้นานเพียงใด? อีกอย่าง…ฮ่าๆๆ …หลิ่วอวิ๋นซู ข้าขอสาบานต่อสวรรค์ จุดจบของเจ้าต้องไม่ดีไปกว่าข้า ไม่ดีไปกว่าข้าเด็ดขาด!”

“ซูเอ๋อร์” เสียงอันเปี่ยมไปด้วยความกังวลดังแว่วขึ้นจากด้านบน เฟิ่งหลิงค่อยๆ เดินลงบันไดมา คำก่นด่าเมื่อครู่ของซ่างกวนเมิ่งย่อมไม่พลาดหูของเขา

ใบหน้างดงามหล่อเหลาค่อยๆ ปรากฏเบื้องหน้าสตรีทั้งสอง สายตาของซ่างกวนเมิ่งเต็มไปด้วยประกายลุกโชน จากนั้นจึงเอ่อล้นไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ ตอนแรกที่นังแพศยานี่ถูกรับกลับจวนก็เพื่อตกแต่งให้คุณชายสามตระกูลเฟิ่งที่ป่วยออดๆ แอดๆ แทนตน หากตนเห็นใบหน้าของเขาเสียก่อน หากตนรู้ว่าเขามีฐานะสูงส่งเพียงนี้เสียก่อน เช่นนั้นคงไม่เกิดเรื่องในภายหลัง

ชีวิตของนางควรจะมีอนาคตสดใส เพียงแต่สวรรค์กลั่นแกล้ง ทำให้นางเดินทางผิด!

“หลิ่วอวิ๋นซู เจ้าชนะข้าเพียงเพราะเจ้าโชคดีกว่าข้าเล็กน้อย…” นางไม่ยินยอม นางไม่ยินยอม!

สายตาของเฟิ่งหลิงกวาดมองไปยังใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งด้วยความรังเกียจ คิดไม่ถึงว่าสตรีผู้นั้นจะหัวเราะออกมาอย่างถากถาง “องค์ชายใหญ่ ไม่สิ คุณชายสาม ท่านมีตาเสียเปล่าหามีแววไม่ คนชั้นต่ำสารเลวเช่นนี้เหมาะจะอยู่ข้างกายท่านหรือ? ฮองเฮาจะไม่ยอมปล่อยพวกท่านไปแน่ ทั้งยังมีข้า ต่อให้ข้าต้องกลายเป็นผีข้าก็จะลากพวกท่านไปลงนรกด้วยกัน!”

บุรุษรูปงามผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย “คนชั่วช้าอำมหิตอย่างเจ้า เกรงว่านรกคงไม่ยอมรับ”

“ฮ่าๆๆๆ ข้าชั่วช้าอำมหิตหรือ? แล้วนังแพศยานี้เล่า? คนที่นางฆ่าน้อยกว่าคนที่ข้าฆ่าหรือไร? ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่านางมีอะไรดี เหตุใดพวกท่านจึงปกป้องนาง! สตรีใจง่ายเช่นนี้ ยั่วยวนทั้งรัชทายาทและจักรพรรดิเซียว คุณชายสาม ท่านลืมตามองให้ดีเถิด!”

ในใจของเฟิ่งหลิงรู้สึกไม่พอใจ “ซูเอ๋อร์ มิสู้กำจัดนางไปเสียเลยเป็นอย่างไร?” เขาไม่อยากได้ยินคำพูดถากถางที่ซ่างกวนเมิ่งกล่าวกับอวิ๋นซู คนเช่นนี้ไม่ควรค่าที่จะมีชีวิตอยู่

“นางอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว วิชาลับของตระกูลอู่จำเป็นต้องใช้ยามาควบคุม หากขังนางไว้อีกหลายวัน ภายหน้าย่อมพิษกำเริบตายไปเอง”

“เจ้า…” ซ่างกวนเมิ่งดวงตาสว่างวาบ นางถึงกับคิดจะปล่อยให้ตนทรมานจนตายเชียวหรือ? “เจ้ารู้มากเพียงนั้นได้อย่างไร…” เกิดอะไรขึ้นกับนังแพศยานี่? นางเป็นเพียงเด็กสาวเหม็นโฉ่ที่เติบโตมาในหมู่บ้านชนบทเท่านั้น เหตุใดจึงรู้เรื่องมากมายเพียงนี้?

“เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่…” จนกระทั่งซ่างกวนเมิ่งได้สติกลับมาก็กล่าวประโยคเช่นนี้ออกมาโดยไม่รู้ตัว ความจริงในตอนที่นางยังเป็นหลิ่วอวิ๋นซู ในสมองของนางก็ขบคิดถึงปัญหานี้แล้ว

นางเป็นใครกันแน่ เป็นเด็กสาวที่ถูกจวนชางหรงโหวส่งไปยังหมู่บ้านชนบทผู้นั้นจริงๆ หรือ?

อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองซ่างกวนเมิ่งอย่างสงบเช่นนั้น

“เจ้า…” น้ำตาไหลออกมา ไหลผ่านบาดแผลบริเวณแก้มจนเกิดความเจ็บปวดแผ่ออกมาระลอกหนึ่ง ซ่างกวนเมิ่งอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว นี่ตนเป็นอะไรไป ห้ามร้องไห้! ไม่อนุญาตให้ร้อง! ไม่มีอะไรน่าเสียใจ มีเพียงความรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจอันเข้มข้น!

“หลิ่วอวิ๋นฮว๋า ในที่สุดท่านก็ฉลาดขึ้นมาบ้างแล้ว” จนกระทั่งตอนนี้อีกฝ่ายยังคงสงสัยในฐานะของตน เพียงแต่น่าเสียดาย อวิ๋นซูไม่คิดจะบอกเรื่องยืมศพคืนวิญญาณกับนาง ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

“อะไรนะ?” ซ่างกวนเมิ่งไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของนาง อวิ๋นซูเก็บขวดกระเบื้องที่บรรจุเลือดพิษของนางจนเต็มกลับมา “หากท่านมีจิตใจดีงาม ตอนนี้คงยังเป็นบุตรีภรรยาเอกผู้น่ายกย่องแห่งจวนชางหรงโหว เพียงแต่น่าเสียดาย ท่านแพ้แล้ว ท่านแพ้ให้กับความทะเยอทะยานและความโหดเหี้ยมของท่านเอง ท้ายที่สุดข้าก็มิเคยแย่งชิงสิ่งใดจากท่าน”

ผู้ใดไม่รุกรานข้า ข้ายอมไม่รุกรานผู้อื่น หากผู้อื่นรุกรานข้า เช่นนั้นย่อมต้องกำจัดให้ถึงราก นี่คือคติของอวิ๋นซูในชาตินี้ เพียงแต่นางยังคงอดไม่ได้ที่จะใจอ่อนเมตตา อย่างไรก็ตาม สวรรค์คงไม่ยินยอมมอบโอกาสให้แก่บุคคลผู้น่ารังเกียจชั่วช้าอย่างแท้จริง หนีไปได้ครั้งหนึ่ง แต่ยังคงต้องตายในมือนาง