หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 24 ตอนที่ 697 การเปลี่ยนแปลงอันใหญ่หลวงของรัชทายาท

เล่มที่ 24 ตอนที่ 697 การเปลี่ยนแปลงอันใหญ่หลวงของรัชทายาท
“เสด็จย่า…เสด็จย่าอย่าโกรธ…วันหน้าเนี่ยนเอ๋อร์จะเป็นเด็กดี…” ตงฟางเนี่ยนถูกท่าทีเช่นนี้ของฮองเฮาทำเอาตกใจจนน้ำตาคลอ สตรีบนเตียงรู้สึกปวดพระทัย ทอดพระเนตรมองไปยังเด็กชายเบื้องหน้า พาลให้คิดถึงตงฟางซวี่ยามเด็กที่ฉลาดเฉลียวรู้ความ เพียงแต่ยามนี้เหตุใดตัวคนจึงแปรเปลี่ยนไปเช่นนี้ได้?! เพียงเพื่อสตรีต่ำต้อยผู้หนึ่ง เพื่อสตรีที่รู้จักกันได้ไม่นาน ทำให้เขาไม่ต้องการแม้แต่เสด็จแม่ของตนเองเชียวหรือ!

ตู้หย่วนซิ่วมองไปยังพระพักตร์ของฮองเฮาที่ดูไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง ส่งสายตาให้หมอหลวงทั้งสองที่คุกเข่าอยู่ด้านข้างถอยออกไป

“ชายารอง ทางด้านฮองเฮาเกรงว่า…คงทนได้ไม่เกินวันนี้แล้ว” หมอหลวงกล่าวตามจริง ตู้หย่วนซิ่วสูดหายใจเย็นยะเยือก แม้ในใจจะคิดเช่นเดียวกันก็ตาม ระยะนี้พระวรกายของฮองเฮาย่ำแย่ลงทุกวัน อีกทั้งหมอหลวงก็เคยบอกกล่าวแล้วว่าอาจเกิดขึ้นในระยะเวลาอันใกล้นี้ เพียงแต่ตอนนี้เหยียนหวาง[1] กำหนดลงมาแล้ว ตู้หย่วนซิ่วยังคงยากจะควบคุมจิตใจอันสั่นไหว

“ดังนั้น…หากฮองเฮาทรงมีความปรารถนาอันใด รีบทำให้พระนางสมปรารถนาเถิด…” พวกเขามิกล้ากล่าวว่าควรให้รัชทายาทรีบเสด็จมาดูฮองเฮา ทำได้เพียงกล่าวอ้อมค้อมเช่นนี้

“เปิ่นกงเข้าใจแล้ว พวกเจ้า…พยายามยื้อเวลาให้สุดความสามารถเถิด” ควรให้ฮองเฮายืนหยัดอยู่ได้นานเสียหน่อย เนื่องจากตู้หย่วนซิ่วเองก็ไม่ทราบว่าตนจะเชิญตงฟางซวี่มาได้หรือไม่

คนผู้นั้น…ไม่ใช่คนที่นางรู้จักอีกต่อไปแล้ว

“เนี่ยนเอ๋อร์ อยู่เป็นเพื่อนเสด็จย่าที่นี่ให้ดี เข้าใจหรือไม่?” ตู้หย่วนซิ่วยื่นมือออกไปลูบศีรษะตงฟางเนี่ยนเบาๆ หวังเพียงว่าเด็กผู้นี้จะมอบพลังให้ฮองเฮา ทำให้พระนางยืนหยัดต่อไปได้

เกี้ยวหลังหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนอยู่บนถนนหลักในพระราชวัง มือขาวกระจ่างเลิกผ้าม่านขึ้น มองออกไปยังพระราชวังอันงดงามสง่า รู้สึกราวกับว่าตนอยู่ในความฝัน ขันทีใหญ่ที่อยู่ข้างเกี้ยวมองไปยังสตรีผู้นี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตะลึงในใจ เหมือน เหมือนยิ่งนัก! ใบหน้าเช่นนี้เหมือนคนผู้นั้นถึงแปดเก้าส่วน! ดูท่าทีคนโปรดคราวนี้คงจะเปลี่ยนคนอีกแล้ว

ยามเมื่อเกี้ยวเคลื่อนผ่านตำหนักใหม่เอี่ยมหลังหนึ่ง สตรีผู้นั้นอดไม่ได้ที่จะดวงตาสว่างวาบ “กงกง นี่คือตำหนักรัชทายาทหรือ?” นางรู้สึกว่าตำหนักแห่งนี้แตกต่างจากตำหนักอื่น สีทองเปล่งประกายราวกับจะแยงเข้ามาในดวงตา มังกรตัวใหญ่ทั้งสองที่สร้างจากไม้หงมู่ขนาบอยู่บริเวณประตูตำหนักมอบความรู้สึกราวกับเป็นตระกูลใหญ่นอกวัง มีลักษณะอันโดดเด่นของตนเอง

“ตอบแม่นาง ที่นี่คือตำหนักเนี่ยนซู มิใช่ตำหนักของรัชทายาทขอรับ”

“ด้านในมีเหนียงเหนียงท่านใดอาศัยอยู่หรือ?”

บนใบหน้าของขันทีเจือไปด้วยรอยยิ้ม “ด้านในไม่มีคนอยู่อาศัย”

ไม่มีคนอยู่อาศัย? ตำหนักยอดเยี่ยมเพียงนี้กลับว่างเปล่า จะสิ้นเปลืองเกินไปหรือไม่ ได้ยินว่าแม่นางที่เข้าวังมาก่อนหน้านี้ มีบางคนได้รับความโปรดปรานจากรัชทายาทจนประทานตำหนักให้อยู่เพียงลำพัง หากเป็นไปได้…ไม่รู้ว่าตนจะได้อาศัยอยู่ในตำหนักเนี่ยนซูนี้หรือไม่?

นางครุ่นคิด อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบใบหน้าของตน นางคิดว่าตนมีความงามอยู่ในระดับกลางเท่านั้น เหตุใดจึงต้องตาผู้อื่นจนถูกเลือกเข้าวังได้ อย่างไรก็ตาม คนผู้นั้นกล่าวว่ารัชทายาททรงโปรดคนเช่นตน หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ นางจะได้โผบินขึ้นไปเกาะกิ่งไม้จนกลายเป็นหงส์หรือไม่? ความสุขมาถึงรวดเกินไป นางยากจะควบคุมความรู้สึกเป็นเกียรติที่อัดแน่นอยู่ในใจ

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของนาง ขันทีที่เห็นพบเห็นผู้คนมามากก็เข้าใจได้โดยพลันว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ผู้ที่ละเลยข้อห้ามจนต้องตกตายเพราะตำหนักนี้มีน้อยหรือ? เพื่อจะทำให้ผู้ต้องโทษลดลงบ้างเขาจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนประโยคหนึ่ง “แม่นาง อย่าได้กล่าวถึงเรื่องที่จะเข้าไปอาศัยอยู่ในตำหนักเนี่ยนซูเบื้องพระพักตร์รัชทายาทเป็นอันขาด เกียรติยศเช่นนี้มิใช่อะไรที่แม่นางจะรับไหว หากไม่ระวังจะถูกตัดหัวได้!”

ในใจของนางส่งเสียงดังสนั่น คิดไม่ถึงว่าความคิดของตนจะถูกมองออกเช่นนี้ พลันนั้นจึงรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนตำหนักอันสง่างามด้านหลังอีกครั้ง “ตำหนักเนี่ยนซูนี่ หรือว่าจะสร้างขึ้นเพื่อ…”

“แม่นาง หากแม่นางคิดจะมีชีวิตอยู่ในพระราชวังแห่งนี้ให้นานเสียหน่อย ทั้งยังต้องการเกียรติยศอันสูงส่ง เช่นนั้นก็จำเป็นต้องรู้ว่าคำพูดใดควรถามคำพูดใดไม่ควรถาม บ่าวเตือนแม่นางได้เท่านี้ อย่าได้กล่าวเรื่องตำหนักเนี่ยนซูเป็นอันขาด” ขันทีมีท่าทีเคร่งขรึมจริงจัง เขารู้สึกว่าตนทำหน้าที่สุดความสามารถแล้ว หากกล่าวมากไปจะเป็นความผิดของตน

เมื่อเห็นขันทีผู้นี้เผยท่าทีไม่พอใจ สตรีจึงรีบหุบปาก ความหวาดกลัวในใจลึกล้ำยิ่งขึ้น ขันทีที่เมื่อครู่นี้ยังมีใบหน้าประดับรอยยิ้ม เหตุใดยามนี้จึงพลิกสีหน้ารวดเร็วเพียงนี้ได้ หรือคนในวังล้วนเป็นเช่นนี้กันหมด? ในใจรู้สึกเศร้าสร้อยปนหวาดผวา ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดเกี้ยวก็หยุดลง

“แม่นาง ควรลงจากเกี้ยวได้แล้วขอรับ”

เพียงไม่นานสตรีผู้นี้ก็ก้าวลงมาจากเกี้ยวอย่างระมัดระวัง นางสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนทั้งร่าง บริเวณเส้นผมประดับด้วยไข่มุกเพียงเม็ดเดียวมิได้มีเครื่องประดับมาเกินความจำเป็น การแต่งกายเช่นนี้เห็นได้ชัดว่ามีผู้คนจงใจสรรค์สร้าง เหมือนกับคนผู้นั้นทุกกระเบียดนิ้ว

อารมณ์แต่เดิมถูกคำพูดเมื่อครู่นี้ของขันทีทำลายจนสิ้น มือที่อยู่ในแขนเสื้อของสตรีมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย รีบเดินตามหลังอีกฝ่ายเข้าไปอย่างสงบเงียบ

“ชะเอมเทศหรืออีกชื่อหนึ่งคือ มี่กาน หญ้าน้ำผึ้ง หญ้างาม หลิงถ่ง กว๋อเหล่า ใช้รักษาภาวะโรคหยินพร่อง ใช้ชะเอมเทศสองเหลียงรมควันกับน้ำผึ้ง เติมน้ำสองเซิง[2] ต้มจนเหลือหนึ่งเซิงครึ่ง ทุกครั้งทานห้าเหอ[3]…” เสียงอันสงบนิ่งนี้ดังแว่วมาจากบริเวณไม่ไกล สตรีขมวดคิ้ว นี่…มีผู้ใดไม่สบายหรือ?

จนกระทั่งนางเดินเข้าไปใกล้ สตรีผู้นี้จึงอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าลง

พบว่าบริเวณไม่ไกลมีสตรียืนอยู่ห้าคน เมื่อเห็นพวกนาง นางรู้สึกราวกับเห็นตนเอง เพียงแต่องคาพยพของทุกคนล้วนแตกต่างกันเล็กน้อย สวมอาภรณ์เครื่องประดับเรียบง่าย มีท่าทีสุขุมไม่แยแส ทุกคนต่างนั่งตัวตรง มีบุรุษในชุดฮว๋าฝูผู้หนึ่งหันหลังให้นาง เห็นได้ลางๆ ว่าในมือของเขาถือหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง

“ยังมีอีกหรือไม่?” เสียงเคร่งขรึมดังขึ้น สตรีที่กล่าวเมื่อครู่นี้ดวงตาสว่างวาบ “หนึ่งวันทานสองครั้ง ยาเทียบนี้เรียกว่ายาน้ำชะเอมเทศ”

“สามวันท่องได้เพียงเท่านี้หรือ?” เสียงของตงฟางซวี่เจือไปด้วยความไม่พอใจอยู่หลายส่วน สตรีผู้นั้นรีบคุกเข่าลงด้วยร่างกายสั่นเทา คิดไม่ถึงว่าความโกรธของบุรุษจะลึกล้ำยิ่งขึ้น “ข้ากล่าวแล้วว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าข้าไม่จำเป็นต้องแสดงท่าทีหวาดกลัวเช่นนี้! ไม่ตื่นตระหนก ไม่ตื่นตระหนก! รู้หรือไม่ว่ามันหมายความว่าอย่างไร?!”

“หม่อมฉันสมควรตาย! หม่อมฉันสมควรตาย!”

เสียงฟุ่บดังขึ้น ตงฟางซวี่เขวี้ยงตำราแพทย์ในมือทิ้ง “สอนซ้ำๆ ยังไม่มีความเปลี่ยนแปลง พวกเจ้าถอยออกไปเสีย!”

ไม่ว่าเขาจะบรรจงแกะสลักเช่นไร ไม้ผุๆ ก็ยังเป็นไม้ผุๆ!

นั่นคือรัชทายาทหรือ? สตรียังไม่ทันได้มีปฏิกิริยากลับมา ขันทีเบื้องหน้าก็หันมากล่าว “แม่นาง เหตุใดไม่เดินไปเล่า?” ภาพเบื้องหน้าเขาเห็นจนคุ้นชินเสียแล้ว เพียงแต่คนเบื้องหลังยังไม่เดินตามมา เขาจึงรีบกล่าวเตือนสักประโยค

“เอ๋? มาแล้ว…” แย่แล้ว ยามนี้นางเคร่งเครียดยิ่งขึ้นเสียแล้ว

“รัชทายาท แม่นางหลิ่วมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ตงฟางซวี่หันมา สายตาหยุดอยู่บนร่างของสตรีผู้นั้น สายตาคมกริบแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ถึงกับเจือไปด้วยความอ่อนโยนอยู่หลายส่วน

“เงยหน้าขึ้น”

สตรีเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า พบว่าบุรุษเบื้องหน้ากำลังจ้องมองตน เนิ่นนานผ่านไปกลับยังไม่กล่าวคำใด นางจึงรวบรวมความกล้าเบนสายตาขึ้นสบตากับตงฟางซวี่ หัวใจพลันสั่นไหว

“เจ้ามีนามว่าอะไร”

“หลิ่ว…หลิ่วเซียง…”

นางก็แซ่หลิ่วหรือ? สายตาของตงฟางซวี่อ่อนโยนลงหลายส่วน “เจ้ารู้วิชาแพทย์หรือไม่?”

วิชาแพทย์? สตรีส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว นางไม่รู้ว่าเข้าวังมาแล้วยังต้องรู้วิชาแพทย์ด้วย ตนจะถูกไล่ออกไปหรือไม่?

เพียงแต่…รัชทายาทเป็นเหมือนที่นางได้ยินมาจริงๆ ทรงพระสิริโฉมงดงามยิ่ง เพียงแต่บรรยากาศบนพระวรกายทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว

ตงฟางซวี่ทอดถอนใจ ส่งสายตาครั้งหนึ่ง ขันทีข้างกายจึงรีบเดินเข้ามาเก็บตำราแพทย์บนพื้นขึ้นแล้วส่งให้หลิ่วเซียง

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกวันต้องท่องสามหน้า แล้วข้าจะมาตรวจ”

ท่องตำราหรือ?! หลิ่วเซียงชะงักไปครู่หนึ่ง นี่หมายความว่าอย่างไร

“เจ้าไม่รู้อักษรหรือ?” หากไม่รู้อักษร เช่นนั้นก็ลำบากแล้ว

“มิใช่เพคะ หลิ่วเซียงเคยเรียนหนังสืออยู่หลายปี” นางรู้สึกว่าหากกล่าวไปว่าตนไม่รู้หนังสือ เช่นนั้นคงไม่เหมาะจะออกมายืนเบื้องพระพักตร์รัชทายาท

“เช่นนั้นก็ดี วันละสามหน้าไม่นับว่ายากอันใด หากเรียนได้ดีข้าจะประทานรางวัลให้อย่างงาม”

หลิ่วเซียงรู้สึกสงสัย ตนเข้าวังมา มิใช่เพื่อมาปรนนิบัติรัชทายาทหรือ เหตุใดยังต้องท่องหนังสือด้วยเล่า? นางหลุบตาลงเล็กน้อย มองตำราแพทย์หนาๆ ในมือของตน ที่แท้เมื่อครู่นี้สตรีทั้งหลายก็กำลังท่องหนังสือ ช่างแปลกประหลาดเสียจริง…

คิดไม่ถึงว่ามืออันเย็นยะเยือกจะยื่นเข้ามาเชยคางนางขึ้นเช่นนั้น หลิ่วเซียงร่างกายแข็งเกร็ง เบนสายตาขึ้นสบตากับเขาตามการกระทำของบุรุษ ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงรู้สึกราวกับจิตวิญญาณสั่นไหว บุรุษที่มีท่าทีเคร่งขรึมจริงจังเมื่อครู่นี้ถึงกับเผยสายตาอ่อนโยนออกมา

เหมือนยิ่ง การกระทำเล็กๆ น้อยๆ เมื่อครู่นี้ทำให้ตงฟางซวี่รู้สึกราวกับว่านางกลับมาแล้วจึงยื่นมือออกไปเชยใบหน้านั้นขึ้นอย่างยากจะควบคุม ในดวงตาถึงกับสั่นไหวเล็กน้อย

“รัชทายาทเล่า?”

“เหนียงเหนียง พระองค์เข้าไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”

บริเวณไม่ไกล เสียงกล่าวห้ามขององครักษ์ดังแว่วเข้าหู ตงฟางซวี่หันไปพบตู้หย่วนซิ่วกำลังเดินเข้ามา บนใบหน้าเจือไปด้วยท่าทีเคร่งขรึมที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

เพียงพริบตาเดียวสตรีผู้นั้นก็เดินมาถึงเบื้องหน้าเขา ตงฟางซวี่ในยามนี้ยังคงรักษาท่าทีเอาไว้ หลิ่วเซียงเห็นว่ามีคนมากลับยืนนิ่งไม่ขยับ

ตู้หย่วนซิ่วเคยจินตนาการเหตุการณ์ที่นางจะได้พบยามเมื่อเดินเข้ามาแล้ว ภาพอันคลุมเครือเบื้องหน้าตกสู่สายตา ความเจ็บปวดในใจเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่แล้วหายไป ตอนนี้ไม่มีเรื่องใดจะสำคัญไปกว่าฮองเฮาอีกแล้ว “รัชทายาท…”

“ข้าจำได้ว่าเคยสั่งไปแล้ว ตำหนักนี้ห้ามเข้ามาตามใจ” ในน้ำเสียงเจือไปด้วยเจตนาตำหนิอันเข้มข้น

ตู้หย่วนซิ่วรีบคุกเข่าลงโดยพลัน “รัชทายาทเพคะ อาการประชวรของฮองเฮาอยู่ในระยะอันตราย ขอให้รัชทายาทเสด็จไปทอดพระเนตรดูเสียหน่อยเถิด หมอหลวงกล่าวว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว!”

ตงฟางซวี่ดึงมือกลับมา หลิ่วเซียงรีบถอยหลังไปสามก้าว ใจเต้นระรัวยิ่งขึ้น ก้มหน้าลงต่ำ ปรายตามองไปยังตู้หย่วนซิ่วอย่างต้องการสำรวจ นี่คือสตรีงดงามที่สวมชุดฮว๋าฝูทั้งร่าง

“ในเมื่อสถานการณ์ไม่ดีเจ้าก็ควรอยู่ปรนนิบัติข้างพระวรกาย!”

“รัชทายาท!”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าย่อมรู้จักแยกแยะ เจ้าไปเถิด หากขัดคำสั่งของข้าอีกจะถูกลงโทษตามกฎวัง!” ในดวงตาของตงฟางซวี่ไม่มีความเมตตาอยู่เลย มีเพียงความเย็นชาอันไร้ก้นบึ้ง

ตู้หย่วนซิ่วเงยหน้าขึ้นอย่างยากจะเชื่อ “รัชทายาท ฮองเฮาทรง…ไม่ไหวแล้วจริงๆ เพคะ!”

ดวงตาของตงฟางซวี่มืดครึ้มลง ทั่วทั้งร่างมีไอสังหารฟุ้งกระจายออกมา “เจ้ายังไม่กลับไปอีกหรือ?!”

หลิ่วเซียงยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกตื่นตะลึง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฮองเฮาคือพระมารดาผู้ให้กำเนิดรัชทายาทมิใช่หรือ เหตุใดเขาจึง…

—————————-

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] เหยียนหวาง เทพผู้ควบคุมแดนนรก

[2] เซิง คือหน่วยตวงของจีน เทียบเท่าประมาณ 1 ลิตร

[3] เหอ คือหน่วยตัวของจีนเทียบเท่าประมาณ 100 มิลลิลิตร