หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 24 ตอนที่ 699 การสวรรคตของฮองเฮาเฉิน

เล่มที่ 24 ตอนที่ 699 การสวรรคตของฮองเฮาเฉิน
เมื่อเห็นจี้จิ่นไม่กล่าว ฮองเฮาจึงคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ พระนางค่อยๆ คลายพระหัตถ์ออกจากมืออีกฝ่าย “ท่าน…มิใช่ว่าท่านก็…ไม่ ท่านฉลาดเฉลียวยิ่งกว่ารัชทายาท เปิ่นกงเชื่อว่าท่านจะต้องมองภาพรวมเป็นสำคัญแน่นอน! นี่คือคำขอร้องสุดท้ายที่เปิ่นกงจะขอกับท่าน ใต้เท้าจี้!”

ในฐานะที่เป็นมารดาแห่งแผ่นดิน พระนางยอมลดเกียรติมากล่าวคำพูดเช่นนี้กับขุนนางผู้หนึ่ง เป็นความสิ้นหวังสุดท้ายแล้วจริงๆ แต่สิ่งที่ทำให้จี้จิ่นสะท้อนใจยิ่งกว่าก็คือ ความสิ้นไร้หนทางและความสิ้นหวังในฐานะที่พระนางเป็นมารดาผู้หนึ่ง เพียงแต่คำขอร้องนี้ เขากลับไม่อาจตอบรับได้

“ฮองเฮา โปรดอภัยที่กระหม่อมไม่อาจตอบรับได้” บนใบหน้าของจี้จิ่นเจือไปด้วยรอยยิ้มรู้สึกผิด “กระหม่อมไม่อาจหลอกใจตัวเอง หากต้องการชีวิตท่านหมอจริงๆ กระหม่อมเองก็ไม่อาจทำได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ท่านหมอเป็นอย่างไรก็ยังไม่ทราบชัดเจน กระหม่อมคงไม่มีความสามารถที่จะหานางพบ”

“ใต้เท้าจี้!” ตู้หย่วนซิ่วที่อยู่ด้านหลังเอ่ยปากอย่างเคร่งเครียด สายตาของนางราวกับจะกล่าวว่ายามนี้ต่อให้ต้องหลอกลวงฮองเฮาก็ยังดี!

อย่างไรก็ตามจี้จิ่นรู้ดีว่าคำโกหกเช่นนั้นไม่มีความหมายอันใดมากนัก ความจริงเรื่องที่ฮองเฮาต้องการไหว้วานก็คือรัชทายาท จี้จิ่นรู้ว่าเมื่อรับปากแล้ว ไม่เพียงแต่จะต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้รัชทายาทหันกลับมาให้ได้ ทั้งยังต้องให้ความช่วยเหลือเขาเพื่อรักษาเกียรติของแคว้นเฉินอีกด้วย ภารกิจที่สำคัญเช่นนี้เป็นสิ่งที่เขารับไม่ไหว

หากรัชทายาทมีความตั้งใจที่จะปรับปรุงตัวย่อมไม่กระทำมาจนถึงขั้นนี้แน่นอน ในยามที่คนผู้หนึ่งตั้งใจกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อคนรัก เช่นนั้นก็มีเส้นทางเพียงสองสาย หนึ่งคือสวรรค์เห็นใจยอมให้เขาได้รับสิ่งที่เขาต้องการ สองคือเหยียบย่างเข้าสู่หุบเหวที่ลึกยิ่งขึ้นจนไม่อาจถอนตัว เห็นได้ชัดว่ารัชทายาทเลือกเส้นทางที่สอง

จี้จิ่นรู้สึกกระทั่งว่าต่อให้อวิ๋นซูกลับมาก็ไม่สามารถดึงรัชทายาทที่มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นและมีใจเมตตาเฉกเช่นกาลก่อนกลับมาได้อีก เนื่องจากคนบางคน เมื่อรู้สึกว่าตนถูกทุกคนทรยศ เขาก็จะใช้วิธีการที่รุนแรงยิ่งกว่ามาตอบโต้ เฉกเช่นคนในราชสำนักที่ถูกฆ่าเหล่านั้น และฮองเฮาในยามนี้ที่ต้องนอนทอดพระวรกายอยู่ในตำหนักกว้างใหญ่และเย็นยะเยือกอย่างอ้างว้าง

ฮองเฮาชะงักไปเล็กน้อย จี้จิ่นคล้ายกับเห็นประกายสั่นไหวที่แตกต่างออกไปจากพระเนตรของพระนาง เพียงแต่เขาไม่คิดจะตรวจสอบให้แน่ชัดด้วยเกรงว่าตนจะใจอ่อน

ใจอ่อนหรือ? ฮ่าๆ ไม่ทราบว่าตนเองยิ่งใหญ่เพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด หากเป็นเขาในสมัยก่อนจะต้องทำตามที่ชายารองคาดหวังเป็นแน่ ใช้คำพูดโกหกมาทำให้ฮองเฮาจากไปอย่างสงบ จากนั้นก็ทำตามความคิดดั้งเดิมของตน ควรจะทำเช่นไรก็ทำเช่นนั้น เพียงแต่ตนในตอนนี้ถึงกับกลายเป็นคนสงบนิ่งไม่แยแสไปได้ สิ่งที่ให้ความสำคัญในสมัยก่อน ตอนนี้กลับเป็นดังปุยเมฆในมือ ไม่อยากกำให้แน่นเกินไป ต่อให้ตนเห็นชัดเจนว่าพวกมันกำลังจะสลายหายไปอย่างช้าๆ ก็ตาม

ส่วนเรื่องรัชทายาทตงฟางซวี่ จี้จิ่นกลับรู้สึกสะท้อนใจเสียมากกว่า เกรงว่าผู้ใดคงไม่เคยคิดว่ารัชทายาทที่โดดเด่นยอดเยี่ยมในกาลก่อนจะแปรเปลี่ยนมาเป็นเช่นนี้ได้ โหดเหี้ยมเห็นแก่ตัว ปรากฏเงาของจักรพรรดิเซียวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาอดไม่ได้ที่จะคิดว่า หากอวิ๋นซูรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของรัชทายาท บนใบหน้าของนางจะมีท่าทีเช่นไร

พระหัตถ์ของฮองเฮาสั่นไหว ปลายพระเนตรปรากฏพระอัสสุชลจางๆ “หะ หากกระทั่งท่านก็ไม่มีวิธี…เปิ่นกงกับรัชทายาท…ยังจะพึ่งพาผู้ใดได้อีก…”

จี้จิ่นก้มหน้าลงเล็กน้อย “กระหม่อมทำให้จักรพรรดิองค์ก่อนผิดหวังแล้ว”

ตู้หย่วนซิ่วที่อยู่ด้านหลังรู้สึกมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก นางรู้ว่าท่านอัครมหาเสนาบดีจี้มิใช่คนไร้ความรับผิดชอบโดยเด็ดขาด กล่าวได้เพียงว่าเขาผิดหวังต่อราชสำนัก ไม่สิ ต้องกล่าวว่าเขาผิดหวังต่อรัชทายาทแล้วจริงๆ มิใช่ว่านางไม่เคยได้ยินเรื่องในราชสำนักมาก่อน หากกระทั่งคนเช่นนี้ก็ถูกบีบบังคับจนสิ้นหวัง ตู้หย่วนซิ่วก็ไม่กล้าคิดต่อไปอีก อนาคตของแคว้นเฉินจะแปรเปลี่ยนไปเช่นไร

ต้องทำเช่นไรถึงจะเปลี่ยนสถานการณ์ปัจจุบันได้? ตู้หย่วนซิ่วไม่เคยรู้สึกว่าตนไร้ความสามารถเช่นนี้มาก่อน ในฐานะที่เป็นชายารองของรัชทายาท นางกลับทำอะไรไม่ได้เลย! นอกจากเป็นหมู่เฟยของเนี่ยนเอ๋อร์แล้ว นางก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง!

มือที่อยู่ในแขนเสื้อกำขึ้น คล้ายกับว่ามีอะไรบางอย่างงอกอยู่ในใจด้วยความรวดเร็ว จากนั้นจึงแผ่ขยาย ค่อยๆ เเล่นไปทั่วทั้งสมองของนาง

“มิใช่ว่าท่านก็…อยากออกจากตำแหน่งราชการไปพักผ่อนหรอกกระมัง?” ต่อให้อยู่ในส่วนลึกที่สุดของวังหลัง ฮองเฮาก็ยังมีหูตาอยู่ในราชสำนักอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้พระนางคิดว่าขอเพียงมีท่านอัครมาหาเสนาบดีจี้อยู่ด้วยก็จะค้ำจุนผืนฟ้าเอาไว้ได้ ตอนนี้…ฮองเฮามิกล้าคิดต่อไป รู้สึกว่าเบื้องหน้าของตนดำมืด ถึงกับไอออกมาอย่างรุนแรง

“เหนียงเหนียง!”

ทุกคนล้อมเข้ามาด้วยความตื่นตกใจ พบว่าบนผ้าเช็ดหน้าสีขาวถึงกับมีรอยเลือดสีแดงปรากฏ

ลมหายใจตีขึ้นมาถึงพระศอ พระพักตร์ของพระนางเปลี่ยนไปเขียวคล้ำ ตู้หย่วนซิ่วไม่สนใจสิ่งใด รีบดึงตงฟางเนี่ยนเข้ามาใกล้ “เสด็จแม่ ท่านต้องยืนหยัดต่อไป! อีกสักครู่รัชทายาทจะเสด็จมาแล้วเพคะ!”

“ฮ่ะๆ” พระพักตร์ของฮองเฮาปรากฏรอยสรวลอันขมขื่น “ไม่ เขาคงไม่มาแล้ว” บุตรชายของตน เหตุใดตนจะไม่เข้าใจ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าระหว่างพระนางกับรัชทายาทจะเปลี่ยนไปเช่นนี้ได้ ฝันร้าย ผู้ใดก็ได้บอกพระนางทีว่านี่เป็นเพียงฝันร้ายเท่านั้น?!

“เสด็จแม่ หม่อมฉันจะไปเชิญรัชทายาท เสด็จแม่จะต้อง…” ตู้หย่วนซิ่วกำลังจะหมุนตัวเดินจากไป แต่กลับถูกฮองเฮาดึงแขนเสื้อไว้ “หย่วนซิ่ว มานี่ แม่มีบางอย่างจะพูดกับเจ้า”

จี้จิ่นถอยออกไปยืนด้านข้างอย่างสงบ ปล่อยให้พวกนางใช้เวลาที่เหลือด้วยกัน

“เสด็จแม่…”

“เสด็จย่า…” ตงฟางเนี่ยนคล้ายจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ดวงหน้าเด็กๆ แดงก่ำ ยื่นมือไปจับพระอังคุฐของฮองเฮาอย่างระมัดระวัง

“เด็กดี เนี่ยนเอ๋อร์เด็กดี” พระนางลูบผมของเด็กชายด้วยท่าทีเมตตารักใคร่ ย้อนคิดไปถึงความทรงจำอันห่างไกล “หย่วนซิ่ว อย่าได้เดินตามเส้นทางของแม่เด็ดขาด จะต้องสอนเนี่ยนเอ๋อร์ให้ดี เขาเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของแคว้นเฉิน…แม่จะเขียนพระราชเสาวนีย์ให้เจ้า ในเวลาสำคัญเจ้าก็นำออกมาเสีย จะต้องสั่งสอนเขาให้ได้ นารีเป็นเหตุ! นารีเป็นเหตุ! แค่กๆ …”

เสียงไออันรุนแรงดังก้องไปทั่วทั้งตำหนักประทับ ดวงเนตรทั้งสองของฮองเฮาแข็งค้างไป ท่าทีเช่นนี้ทำให้ตู้หย่วนซิ่วตกใจจนตื่นตะลึง “เสด็จแม่?”

“ฝ่าบาท…พระองค์มารับหม่อมฉันแล้วหรือ?” ฮองเฮาทอดพระเนตรมองไปยังอากาศ พระพักตร์ปรากฏรอยสรวลออกมา “จริงหรือ? จะอยู่ด้วยกันกับหม่อมฉันจริงๆ หรือเพคะ? หม่อมฉันคิดว่าจะไม่ได้เห็นพระองค์แล้วเสียอีก…” พระหัตถ์ของพระนางคว้าจับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงในอากาศ ท่าทีเช่นนี้ทำให้ตงฟางเนี่ยนตกใจจนซุกเข้าไปขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของตู้หย่วนซิ่ว “หมู่เฟย เสด็จย่าน่ากลัวยิ่งนัก…”

ตู้หย่วนซิ่วน้ำตาไหลเต็มหน้า นางรู้ว่าคงถึงเวลาแล้ว “เนี่ยนเอ๋อร์ อย่าได้ปล่อยพระหัตถ์เสด็จย่าเด็ดขาด ดึงท่านเอาไว้”

“เนี่ยนเอ๋อร์?” ฮองเฮาคล้ายจะได้สติกลับมา ดวงเนตรทอดมองไปยังใบหน้าเล็กๆ ของตงฟางเนี่ยน “รัชทายาท! รัชทายาทของข้า! ล้วนเป็นความผิดของแม่ ความผิดของแม่ แม่ไม่ควร…ไม่ควรบีบบังคับเจ้าเช่นนั้น…”

ตงฟางเนี่ยนอยากจะหลบพระหัตถ์อันสั่นเทาคู่นั้น แต่กลับถูกตู้หย่วนซิ่วจับไว้แน่น

“ซวี่เอ๋อร์…แม่สำนึกผิดแล้ว เจ้ากลับมาเถิด กลับมาเถิด…”

พระอัสสุชลของพระนางไหลลงกระทบผิวของตงฟางเนี่ยน จู่ๆ ก็เริ่มหายใจรุนแรง พระวรกายกระตุกครู่หนึ่งแล้วจึงแน่นิ่งไป

“เสด็จแม่? เสด็จแม่?” ตู้หย่วนซิ่วร้องเรียก เพียงแต่สตรีบนเตียงดวงตาไร้แววไปแล้ว พระวรกายค่อยๆ เซล้มไปด้านข้าง จนกระทั่งลมหายใจเฮือกสุดท้ายขาดหาย ดวงเนตรทั้งสองจ้องมองไปเบื้องหน้า มิได้มีการเคลื่อนไหวได้อีก

“หมู่เฟย เสด็จย่าเป็นอะไรไป?” ตงฟางเนี่ยนยังคงถูกฮองเฮาจับไว้ แต่เขารู้สึกว่าท่าทีเช่นนั้นดูแปลกไป ตู้หย่วนซิ่วรีบยื่นมือไปปิดตาเขา ดึงเขาเข้ามาในอ้อมกอดของตน “เสด็จย่าของเจ้า…พระนางทรงบรรทมแล้ว เนี่ยนเอ๋อร์อย่าได้ทำให้เสด็จย่าตื่น เข้าใจหรือไม่? วันหน้าเจ้าก็…ต้องเป็นเด็กดี”

“เนี่ยนเอ๋อร์ทราบแล้ว หมู่เฟยก็อย่าทำให้เสด็จย่าตื่น”

ขันทีที่ยืนอยู่ในมุมหนึ่งเช็ดน้ำตาของตน จากนั้นจึงเดินออกไปที่ประตูตำหนัก “ฮองเฮา…ทรงเสด็จสวรรคตแล้ว” เสียงนี้ดังก้องอยู่ในตำหนักอันว่างเปล่า เนิ่นนานผ่านไปก็ยังมิเลือนหาย

เสียงแกรกดังขึ้น พู่กันที่อยู่ในมือของตงฟางซวี่ร่วงหล่น ทำให้ตัวอักษรที่เขียนเมื่อครู่นี้เปื้อนหมึก เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ใบไม้แห้งปลิดปลิว เสียงนั้นราวกับดังเข้ามาในใจของเขา

ประตูถูกเปิดออกช้าๆ ขันทีในตำหนักฮองเฮาเดินโค้งเอวเข้ามา “รัชทายาท…ฮองเฮาทรงเสด็จสวรรคตแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เสด็จสวรรคตแล้ว

หัวใจราวกับหยุดเต้น ขันทีบนพื้นอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง ในฐานะที่เป็นบ่าวไพร่เขาจะกล่าวอะไรได้เล่า? เขามองเห็นรัชทายาทเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์กับฮองเฮาก็ดีมาโดยตลอด เพียงแต่ตอนนี้…ตอนนี้…

“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป พรุ่งนี้ให้ขุนนางทั้งหลายแต่งชุดไว้ทุกข์เพื่อแสดงความเสียใจ ปลดพู่แดงออกจากกวานเป็นเวลาสามวัน ทุกคนในแคว้นงดเนื้อสัตว์ ทานเจเป็นเวลาสามวัน งดการดนตรีขับร้องเป็นเวลาสามวัน นำพระศพไปฝังในสุสานจักรพรรดิ ฝังร่วมกับจักรพรรดิพระองค์ก่อน” เสียงของตงฟางซวี่หนักแน่นทรงพลัง อย่างไรก็ตามในยามที่เขากล่าวประโยคหลังยังคงอดไม่ได้ที่จะเสียงสั่น

เขารู้ดีว่าเสด็จแม่ของตนมีความรักใคร่ต่อเสด็จพ่อมาโดยตลอด เขากระทั่งเกิดความคิดขึ้นมาชั่วขณะว่าจะให้คนสร้างสุสานอีกแห่งหนึ่งนอกเหนือจากสุสานจักรพรรดิ ในเมื่อพระนางไม่ให้ตนอยู่ด้วยกันกับซูเอ๋อร์ ตนก็จะให้พระนางลิ้มลองความเจ็บปวดที่ไม่อาจทำตามใจได้ แต่ความคิดเช่นนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั้น จะอย่างไรเขาก็ไม่อาจตัดสินใจเด็ดเดี่ยวเพียงนั้นได้

เสียใจหรือไม่? เขาไม่คิดจะถามคำถามนี้กับตนเอง ต่อให้มอบโอกาสให้เขาอีกครั้ง เขาก็จะไม่เหยียบย่างเข้าไปในตำหนักของฮองเฮาแม้แต่ครึ่งก้าว

ขันทีที่อยู่บนพื้นยากจะบรรยายอารมณ์ของตนในยามนี้ยิ่งนัก เมื่อได้ยินว่าฮองเฮาทรงเสด็จสวรรคตแล้ว รัชทายาทถึงกับไม่แม้แต่จะหลั่งน้ำตาแสดงความเจ็บปวด ท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้ เขาคิดกระทั่งว่ารัชทายาทกำลังใช้ความโกรธเกรี้ยวมาปิดบังความเสียใจและความโศกเศร้าของตนอยู่หรือไม่ เพียงแต่มิใช่เช่นนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามคำพูดสุดท้ายของเขา จากนั้นรัชทายาทจึงโยนกระดาษที่ยับยู่ยี่บนโต๊ะทิ้งไปแล้วจึงหยิบพู่กันออกมาเขียนอักษรใหม่อีกครั้ง มองไม่ออกว่าเขาอยู่ในอารมณ์เช่นไรกันแน่

ขันทีผู้นั้นไม่ทราบว่าตนออกมาจากห้องทรงพระอักษรได้อย่างไร เขามองไปรอบๆ ตำหนักที่เริ่มแขวนผ้าขาว ลมหายใจจุกอยู่ในลำคอ

ตกลงว่ามันเพราะเหตุใดเรื่องจึงพัฒนามาถึงขั้นนี้ได้ จักรพรรดิพระองค์ก่อนไม่อยู่แล้ว ฮองเฮาก็ไม่อยู่แล้ว ตอนนี้ไม่มีผู้ใดสามารถฉุดรั้งรัชทายาทไว้ได้อีก ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่กล้ากล่าวว่าเขาผิดแม้เพียงคำเดียวกระมัง? ดวงตาของขันทีเต็มไปด้วยความขุ่นมัว เขาแก่แล้ว แก่แล้วจริงๆ

…

ภายในตำหนักฮองเฮา ข้าราชบริพารทุกคนคุกเข่าอยู่บนพื้น พากันร้องไห้เสียงดัง

ตู้หย่วนซิ่วเปลี่ยนเป็นอาภรณ์สีขาว คุกเข่าอยู่นอกตำหนักด้วยกันกับตงฟางเนี่ยน ท่าทีเช่นนั้นไม่ทราบว่าอยู่ในอารมณ์เช่นไร

จี้จิ่นก็เปลี่ยนเป็นอาภรณ์สีขาวคุกเข่าอยู่ท่ามกลางผู้คน เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังคนทั้งสองที่ดูโดดเดี่ยวเบื้องหน้า แต่กลับไม่เห็นเงาของรัชทายาทเลย

“เสด็จพี่รัชทายาทเล่า?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง คนไม่น้อยหันไปมอง พบว่าดรุณีน้อยผู้มีน้ำตาเต็มใบหน้าผู้หนึ่งมีบรรยากาศอันโกรธเกรี้ยวแผ่ออกมาจากบนร่าง “เสด็จพี่รัชทายาทเล่า?!”