หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 24 ตอนที่ 704 สินเจ้าสาว
เล่มที่ 24 ตอนที่ 704 สินเจ้าสาว
นี่เป็นข่าวใหญ่สำหรับหย่งผิงและหย่งเล่อโดยไม่ต้องสงสัยเลย จะต้องเป็นเพราะจดหมายรักที่พวกนางส่งให้องค์ชายเถี่ยเจินเป็นแน่ องค์ชายจึงเอ่ยปากเรื่องอภิเษกกับรัชทายาทด้วยพระองค์เอง!
พริบตานั้นองค์หญิงทั้งสองพลันรู้สึกมีแรงขึ้นมา มือที่เดิมทียังคงสั่นเทาคล้ายกับไม่ปวดเมื่อยอีกต่อไป ความเร็วในการคัดอักษรก็เพิ่มมากขึ้น ขอเพียงไม่ต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ต่อให้พวกนางต้องคัดคัมภีร์อีกสองร้อยจบก็ย่อมได้!
ภายในตำหนักประทับชั่วคราวของเถี่ยเจิน
บุรุษผู้นั้นเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว เดิมทีคิดจะไปกล่าวลารัชทายาทด้วยตัวเองแต่กลับมีขันทีผู้หนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอกเสียก่อน
“องค์ชาย รัชทายาททรงมีรับสั่งให้บ่าวนำสินเจ้าสาวขององค์หญิงมาให้ ขอให้องค์ชายทอดพระเนตรด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
สินเจ้าสาว? เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดหัว รัชทายาทมีตัวเลือกแล้วหรือ?
ขันทีแย้มยิ้ม “รัชทายาททรงทราบว่าที่ชนเผ่าเถี่ยเจินมิได้มีประเพณีตรวจดวงชะตาบ่าวสาว อย่างไรก็ตาม ตามประเพณีของแคว้นเฉินยังคงต้องส่งมอบดวงชะตาขององค์หญิงมาให้ นอกจากนี้ขอให้องค์ชายโปรดเข้าพระทัยว่าองค์หญิงจำเป็นต้องอยู่เฝ้าพระศพสามวันแล้วจึงจะออกไปจากแคว้นได้ รัชทายาททรงจัดเตรียมวันเวลาที่จะไปจากแคว้นให้องค์ชายเรียบร้อยแล้ว สองวันหลังจากนี้พระองค์สามารถพาองค์หญิงเสด็จกลับไปยังเถี่ยเจินได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่ทราบว่าเป็นองค์หญิงท่านใด?” เถี่ยเจินจื่อเหวยเดินเข้ามาจากด้านนอกพลางเอ่ยถามข้อมูล
“ตอบองค์หญิง เป็นองค์หญิงหย่งเจียพ่ะย่ะค่ะ”
หย่งเจีย? เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยชะงักไปครู่หนึ่ง เหตุใดจึงเป็นนางจริงๆ เล่า? ความจริงเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยสั่งให้คนไปเทียบอักษรในจดหมายทั้งสองฉบับเป็นการส่วนตัวแล้ว พบว่าเป็นลายมือขององค์หญิงแคว้นเฉินทั้งสองพระองค์ พวกนางใช้ชื่อขององค์หญิงหย่งเจียเขียนจดหมายให้ตน หากคิดดีๆ ก็จะทราบได้ สตรีเช่นนี้เขาไม่มีความรู้สึกดีด้วยจริงๆ ในเมื่อไม่มีใจจะตามตนไป เขาเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยย่อมไม่บีบบังคับให้ผู้อื่นลำบากใจ คิดไม่ถึงว่ารัชทายาทจะเลือกองค์หญิงหย่งเจีย
ขันทีถอยออกไปด้วยรอยยิ้ม เถี่ยเจินจื่อเหวยมองสีหน้าเสด็จพี่ของตน “เสด็จพี่มิเคยพบองค์หญิงหย่งเจียผู้นี้หรือ?”
พบว่าอีกฝ่ายแย้มยิ้มด้วยท่าทีลึกล้ำแฝงความหมาย “ไม่เคยพบตัวคน แต่ได้รับจดหมายสองฉบับ”
“องค์หญิงหย่งเจียเขียนให้ท่านหรือ? หรือว่า…” บนใบหน้าของจื่อเหวยเผยรอยยิ้มอ่อนโยน ไม่รอให้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยกล่าวคำใดนางก็หยิบของขวัญด้านข้างขึ้นมาดูแล้ว “มิเสียทีที่แคว้นเฉินเป็นแคว้นใหญ่ สินเดิมเหล่านี้หรูหรายิ่งนัก เสด็จพี่มีวาสนาจริงๆ!”
“…” ไหนเลยเขาจะไม่ทราบความคิดของน้องสาวตน พลันนั้นจึงไม่ได้ตอบโต้ การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เช่นนี้ สำหรับเขานับว่าเป็นเรื่องจนใจ ต่อให้สินเจ้าสาวจะมากมายเพียงใดก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงหัวใจของเขาได้ จื่อเหวยไร้เดียงสาเกินไป สินเจ้าสาวเหล่านี้มิใช่เพียงเพราะรัชทายาทต้องการไว้หน้าองค์หญิงเท่านั้น แต่นับเป็นการข่มขู่ชนเผ่าเถี่ยเจินของพวกเขาด้วย แต่งองค์หญิงแคว้นเฉินกลับไปก็เหมือนกับมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่อยู่ด้วย จื่อเหวยนับว่าขายตนที่เป็นเสด็จพี่ของนางไปแล้วจริงๆ
“น้องหญิง ตอนนี้เจ้าจะเสียใจก็ไม่ทันแล้ว เมื่อองค์หญิงเหยียบย่างออกจากประตูพระราชวังแห่งนี้ ตอนนั้นเสด็จพี่เองก็…”
“เสด็จพี่พาองค์หญิงแห่งแคว้นเฉินกลับไปอย่างสบายใจเถิด จะได้ทำให้เสด็จพ่อสมปรารถนาด้วย” เถี่ยเจินจื่อเหวยอารมณ์ดียิ่งนัก ราวกับนางสามารถมองเห็นภาพที่ตนยืนอยู่ข้างกายรัชทายาทแห่งแคว้นเฉินในวันข้างหน้าได้เลยทีเดียว ด้วยความสามารถของนาง หากคิดจะแย่งชิงความโปรดปรานของรัชทายาทก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น นางไม่ใช่สตรีที่มีดีเพียงใบหน้า สมบัติล้ำค่าแห่งเถี่ยเจินมิได้มีเพียงชื่อเสียง
หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้เถี่ยเจินจื่อเหวยก็เดินออกไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม รอให้เสด็จพี่พาองค์หญิงแคว้นเฉินกลับไปเสียก่อนก็สมควรถึงเวลาเลือกวันแต่งตั้งสนมของตนแล้วกระมัง? ตอนนี้ตนเพียงแค่ต้องรอเวลาเท่านั้น เพียงสองวัน ไม่นานก็ผ่านไปแล้ว
…
“หมู่เฟย เหตุใดเสด็จน้าจึงร้องไห้หรือ?”
ตงฟางเนี่ยนมองไปยังหย่งเล่อที่คัดอักษรทั้งน้ำตา อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าถามตู้หย่วนซิ่ว
“เนี่ยนเอ๋อร์เด็กดี อย่ารบกวนเสด็จน้าของเจ้า”
หย่งผิงได้ยินประโยคนี้พลันน้ำตาคลอออกมาจากดวงตา นางย่อมรู้ดีว่าเหตุใดหย่งเล่อจึงร้องไห้ นี่เป็นวันที่สามแล้ว ผลกลับกลายเป็นว่านางเพิ่งจะคัดได้ยี่สิบกว่าจบ ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลกก็มิอาจคัดคัมภีร์ได้หนึ่งร้อยจบ! ยามนี้พวกนางตาพร่าสมองมึนงง ทั้งหัวใจยังเต้นระรัว หย่งผิงรู้สึกว่าตนใกล้จะยืนหยัดต่อไปไม่ไหวแล้ว
ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้น นางจึงเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าหย่งเล่อที่อยู่ตรงข้ามกำลังร้องไห้พลางใช้มือซ้ายจับมือขวาที่กำลังสั่นเทาของตน ท่าทีน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
นางเขียนไม่ไหวแล้ว เขียนไม่ไหวอีกแม้แต่ตัวอักษรเดียว!
เมื่อเห็นท่าทีน่าสงสารเช่นนี้ของพวกนางตู้หย่วนซิ่วก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้าที่ส่องสว่าง วันนี้เสด็จแม่จะถูกส่งไปยังสวรรค์แล้ว จะให้คัดคัมภีร์ร้อยจบภายในสามวันย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ตู้หย่วนซิ่วจินตนาการได้เลยว่าการที่รัชทายาททรงทำเช่นนี้เป็นเพราะต้องการทรมานพวกนางแล้วค่อยเพิ่มบทลงโทษ ไม่รู้ว่าพวกนางทำอะไรผิดกันแน่จึงทำให้รัชทายาทเพ่งเล็งพวกนางถึงเพียงนี้
ยามนี้เองเสียงฝีเท้าอันเป็นระเบียบดังใกล้เข้ามา ทุกคนเงยหน้าขึ้น พบว่าขันทีใหญ่กำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ด้านหลังของเขาคือหย่งเจียที่สวมอาภรณ์สีดำคลุมชุดกระโปรงยาวสีแดง
“วันนี้องค์หญิงหย่งเจียจะเสด็จไปยังชนเผ่าเถี่ยเจินจึงมาทูลลาฮองเฮาโดยเฉพาะ”
หย่งเจียก้มหน้า ใบหน้าที่ผ่านการประทินโฉมมาอย่างปราณีตกลับเจือไปด้วยสีหน้าขลาดเขลา
วันนี้เป็นวันแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของนาง นางสวมชุดแต่งงานสีแดงคลุมด้วยอาภรณ์สีดำ เมื่อก้าวออกจากพระราชวังจึงค่อยถอดชุดคลุมออก นับเป็นการแสดงความเคารพต่อฮองเฮา
นางค่อยๆ เดินเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าโลงศพแล้วคารวะสามครั้ง ในขณะที่กำลังยืนขึ้นก็ใช้สายตาอันซับซ้อนมองไปยังหย่งเล่อและหย่งผิง นางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดตนจึงถูกเลือก นางไม่อยากไปจากแคว้นเฉิน แต่ว่า…
“องค์หญิงโปรดอย่าเสียใจไปเลย วิญญาณของฮองเฮาที่อยู่บนสวรรค์จะต้องยินดีกับองค์หญิงเป็นแน่” ขันทีใหญ่เดินมาเบื้องหน้า “รัชทายาทเองก็ทรงรักถนอมองค์หญิง ทรงเมตตาให้องค์หญิงนำสินเดิมติดตัวไปมากมายเพียงนั้น ไปด้วยความยินดีเถิดพ่ะย่ะค่ะ” เสียงของเขาไม่ดังไม่เบา เพียงพอที่จะให้หย่งผิงและหย่งเล่อที่อยู่ด้านข้างได้ยินพอดี
สินเดิม? นี่หมายความว่าอย่างไร…
สายตาของทั้งสองหยุดอยู่บนชายกระโปรงสีแดงอันหรูหราของหย่งเจีย ด้านบนปักด้วยดิ้นทองเปล่งประกาย หย่งเจียที่มีหน้าตาธรรมดามาตลอด หลังจากประทินโฉมถึงกับมีความงามอันอ่อนโยนและน่าสงสารปรากฏชัด พวกนางที่ได้เห็นพลันต้องนิ่งงัน ในใจอดไม่ได้ที่จะอิจฉาและริษยา
“องค์หญิงทั้งสองมิเดินไปส่งเสด็จองค์หญิงหย่งเจียหรือ?” ขันทีใหญ่เอ่ยปาก หย่งผิงและหย่งเล่อจึงค่อยได้สติกลับมา “วันนี้องค์หญิงหย่งเจียจะเดินทางไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ นับว่าเป็นการฉุดรั้งวาสนาขององค์หญิงทั้งสองแล้ว!”
ประโยคเดียวราวกับสายฟ้าฟาดผ่า หย่งผิงและหย่งเล่อราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้โดยพลัน มองไปยังคัมภีร์บริเวณมือของตนแล้วมองไปทางหย่งเจียที่สวมใส่อาภรณ์สีแดงอีกครั้ง หรือจะกล่าวว่า…รัชทายาททรงทราบเรื่องที่พวกนางทำแล้ว? หย่งผิงและหย่งเล่อต่างก็ไม่รู้เรื่องของอีกฝ่าย เพียงแต่ตอนนี้กลับมีประกายร้อนตัวลุกโชนอยู่ในดวงตา
“ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของพระองค์ลึกล้ำยิ่งนัก สมควรไปส่งเสด็จแล้ว!” ขันทีใหญ่เน้นย้ำอีกครั้งหนึ่ง รัชทายาททรงกำชับเขามาเป็นพิเศษว่าต้องให้องค์หญิงทั้งสองไปเห็นสินเจ้าสาวที่หรูหราหาใดเปรียบของหย่งเจียให้ได้
หย่งผิงและหย่งเล่อค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ได้ยินเสียงฟุ่บครั้งหนึ่ง หย่งผิงร่างกายโอนเอนจนต้องทรุดลงนั่งที่เดิมอีกครั้ง เพื่อจะทำงานที่ตงฟางซวี่มอบหมายให้สำเร็จ พวกนางจึงนั่งขัดสมาธิคัดคัมภีร์เป็นเวลาสามวัน ตอนนี้เมื่อขยับกะทันหันจึงรู้สึกขาชา ทั้งยังตามมาด้วยอาการเจ็บแปลบระลอกหนึ่ง เจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว
“เด็กๆ ยังไม่รีบมาประคององค์หญิงทั้งสองอีก!”
“เจ้าค่ะ!”
นางข้าหลวงเดินเข้ามาประคองพวกนางออกไปจากโถงไว้ทุกข์ ขันทีใหญ่เดินนำหน้าสุดตามไปด้วยหย่งเจีย ทุกคนพยุงพวกนางออกไปโดยไม่สนใจอาการเจ็บปวดของพวกนาง ไม่สนใจว่าขาทั้งสองของพวกนางจะขยับไม่ได้ เดินไปบนทางหลักในพระราชวังโดยไม่หยุดพักแม้แต่น้อย หย่งผิงและหย่งเล่อถูกหามไปตลอดทาง ดึงดูดสายตาแปลกๆ ไม่น้อย อย่างไรก็ตามพวกนางกลับไม่มีแรงจะต่อต้าน สภาพน่าอนาจยิ่งนัก
บนทางหลักในพระราชวัง ขบวนเดินทางอันยิ่งใหญ่งดงามเป็นพิเศษ กล่องไม้สีแดงแต่ละแถววางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
ในยามที่ทุกคนมาถึง หย่งผิงและหย่งเล่อพลันรู้สึกตาพร่า ภาพเบื้องหน้าทำให้พวกนางตื่นตะลึงจนกล่าวคำใดไม่ออก นี่เทียบได้กับการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของหย่งหนิงเลยทีเดียว! เพียงแค่ไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่ชนเผ่าเถี่ยเจินเล็กๆ เหตุใดจึงต้องมอบสินเจ้าสาวหรูหราเพียงนี้ให้หย่งเจียด้วย?!
“ไข่มุก โมรา หยกมรกต ทองคำ ผ้าไหม และผู้ติดตามร้อยคน ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ของเหล่านี้ล้วนเป็นขององค์หญิงหย่งเจียแล้ว” ขันทีแย้มยิ้ม คำพูดนี้ราวกับฝ่ามือที่ตบลงไปบนใบหน้าหย่งผิงและหย่งเล่อ! ในใจของพวกนางเกิดความคิดอย่างหนึ่ง หากรู้ว่าจะมีสินเจ้าสาวหรูหราเพียงนี้ ไม่ว่าแคว้นนั้นจะอ่อนแอเพียงใดพวกนางล้วนยอมแต่งทั้งสิ้น!
ต้องทราบว่ากฎวังของแคว้นเฉินเคร่งครัดยิ่งนัก ต่อให้เป็นองค์หญิง ยามปกติก็ไม่สามารถสิ้นเปลืองได้ ยิ่งไปกว่านั้นหมู่เฟยของหย่งเล่อและหย่งผิงก็มิได้รับความโปรดปราน อีกทั้งตัวพวกนางเองก็ไม่ได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิองค์ก่อน ย่อมไม่เคยเห็นของล้ำค่ามากมายเพียงนี้ นำสินเจ้าสาวอันหรูหราไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ จะอย่างไรอีกฝ่ายก็ต้องปฏิบัติต่อนางอย่างดีเป็นแน่! พวกนางอดคิดไม่ได้ว่าชีวิตของหย่งเจียจะหรูหรามีเกียรติเพียงไร!
ไฟริษยาอันเข้มข้นลุกโชน แต่ที่มีมากกว่านั้นคือความเสียใจอันไร้ก้นบึ้ง เหตุใดองค์หญิงที่ต้องไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์จึงไม่เป็นพวกนาง! หากรู้เช่นนี้…
หย่งเจียยืนอยู่เบื้องหน้าสุด แผ่นหลังดูซูบผอมมองท่าทีได้ไม่ชัดเจน
“องค์หญิงสมควรขึ้นเกี้ยวได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีมองสายตาหย่งผิงและหย่งเล่อด้วยความพึงพอใจ รู้ว่าจุดประสงค์ของรัชทายาทสำเร็จแล้วจึงกล่าวเร่ง
“…ได้” เสียงของนางเจือไปด้วยความสั่นเทา ค่อยๆ เดินขึ้นไปยังเกี้ยวสีแดงอันหรูหรา การเคลื่อนไหวแข็งทื่อหาใดเปรียบ
นางจะต้องไปจากที่นี่แล้ว จะต้องไปจากพระราชวังที่นางใช้ชีวิตอยู่มาสิบกว่าปีแล้ว! อนาคตเบื้องหน้านางมองไม่เห็นความหวังใด ต้องแต่งให้กับบุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่ง นางจะต้องพบเจอกับสถานการณ์เช่นไรกัน? เมื่อคิดถึงตรงนี้มือทั้งสองของหย่งเจียพลันสั่นและเย็นเยียบหาใดเปรียบ
บริเวณไม่ไกล เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยและเถี่ยเจินจื่อเหวยที่เพิ่งมาถึงเห็นภาพนี้เข้าพอดี
“เสด็จพี่ นั่นคือพี่สะใภ้ในอนาคตหรือ? ดูท่าทีงดงามอ่อนโยนยิ่งนัก”
เป็นนางหรือ? สตรีที่ได้พบริมทะเลสามเมื่อวันนั้น! เรื่องราวถึงกับบังเอิญเพียงนี้เชียว นางก็คือองค์หญิงหย่งเจียหรือ
พลันนั้นดรุณีน้อยกลับเหยียบชายกระโปรงของตน ได้ยินเสียงฟุ่บครั้งหนึ่ง ร่างกายเอนล้มไปเบื้องหน้า ทรุดลงกับพื้นในสภาพน่าอนาจหาใดเปรียบ รอบด้านพลันไร้ซึ่งสรรพเสียง
หย่งเล่อและหย่งผิงดวงตาเปล่งประกาย ตัวโง่งมนี่! สมควรขายหน้าแล้ว ดูเถิด องค์ชายและองค์หญิงแห่งเถี่ยเจินก็มาแล้ว จะต้องเห็นท่าทีโง่งมเช่นนี้ของนางแน่นอน!
“ยังไม่รีบประคององค์หญิงขึ้นอีก!” ขันทีใหญ่ได้สติกลับมาเป็นคนแรก คิดไม่ถึงว่าชั่วขณะต่อมาบุรุษผู้หนึ่งจะปรากฏตัวเบื้องหน้าหย่งเจีย เสียงที่แสดงถึงความใส่ใจดังขึ้นเหนือศีรษะ “องค์หญิง ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
องค์ชายชนเผ่าเถี่ยเจิ้นก็ไม่ได้เลวร้าย แต่ก็สงสารองค์หญิงหย่งเจียอยู่ดี คงไม่เกิดเหตุร้ายต่างแดนหรอกนะ