หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 24 ตอนที่ 712 พิสูจน์กับตา

เล่มที่ 24 ตอนที่ 712 พิสูจน์กับตา
ภายในตำหนัก หลังจากผ่านเรื่องของอวิ๋นหลิน เหล่าแม่นมก็สอนสั่งสตรีซูเหล่านี้เข้มงวดยิ่งขึ้น ทุกคนไม่ได้รับอนุญาตให้เหยียบย่างออกจากตำหนักแม้เพียงครึ่งก้าว

ภายในศาลา เสียงอันเย็นชาดังขึ้น “เกิดอะไรขึ้น ท่องไม่ได้แม้เพียงตัวอักษรเดียวหรือ”

“หม่อมฉันสมควรตาย หม่อมฉันสมควรตายเพคะ!” สตรีนางหนึ่งคุกเข่าลงด้วยอาการตัวสั่น ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นที่อวิ๋นหลินถูกหามออกไปนอกวังผูกรัดนางเอาไว้ราวกับฝันร้าย ทุกวันล้วนหวาดระแวง รู้สึกราวกับว่าวิญญาณของอวิ๋นหลินกลับมา ต้องการมาแก้แค้นพวกนาง ไหนเลยจะมีอารมณ์ท่องหนังสืออยู่อีก

ท่าทีร้องขอเช่นนี้ทำให้ตงฟางซวี่รู้สึกรำคาญใจ “ข้าเคยกล่าวแล้วว่าไม่ชอบให้พวกเจ้าทำท่าทีขี้ขลาดเช่นนี้! เด็กๆ ส่งนางไปนอกวัง!”

สตรีบนพื้นเงยหน้าทั้งน้ำตา จะ จะไล่นางไปหรือ?!

“รัชทายาทเพคะ รัชทายาท…หม่อมฉันจะตั้งใจท่องหนังสือให้ดี โปรดระงับโทสะด้วยเถิดเพคะ! หม่อมฉันกลับไปไม่ได้ มิเช่นนั้นจะถูกท่านพ่อตีตาย…”

ท่านพ่อส่งนางเข้าวังมาเพื่อที่ว่าสักวันหนึ่งจะให้นางได้โผบินเป็นหงส์ หากตนกลับไปอีก ท่านพ่อจะต้องตีนางจนขาหักเป็นแน่ ทั้งยังจะกล่าวว่านางไร้ประโยชน์!

เมื่อเห็นดวงหน้าเล็กๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้น ตงฟางซวี่กลับรู้สึกรำคาญใจยิ่ง “ลากออกไป!”

“ไม่ ไม่!”

บุรุษพลันสูดหายใจลึก “คนต่อไป”

เดิมทีคิดว่าเมื่อมาที่นี่จะมีเวลาให้เขาพักหายใจเสียบ้าง เพียงแต่เหตุใดสตรีเหล่านี้จึงมักจะทำให้ตนโกรธเคือง? ความจริงเขารู้นานแล้วว่าสตรีทั้วทั้งใต้หล้านี้ ผู้ที่เหมือนกับอวิ๋นซูมีเพียงหนึ่งไม่มีสอง ต่อให้ตนพยายามหาเงาร่างของนางเพียงใดก็ไม่อาจสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้

รอบด้านพลันเงียบงันไร้สำเนียง ไม่มีผู้ใดกล้าเดินเข้ามาแม้เพียงก้าวเดียว สตรีทั้งหลายพากันก้มหน้า กลัวว่าตงฟางซวี่จะเลือกชื่อนางเป็นคนต่อไป

ยามนี้เอง เงาร่างงดงามเรียบง่ายร่างหนึ่งก้าวออกมา หลิ่วเซียงมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่ง สายตาเช่นนี้ทำให้อารมณ์ของตงฟางซวี่อ่อนลงหลายส่วน “สิ่งที่ข้ามอบหมาย เจ้าทำสำเร็จแล้วหรือไม่?”

หลิ่วเซียงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่รอให้ตงฟางซวี่เอ่ยปาก เสียงอันสงบนิ่งก็ดังขึ้น ท่องสมุนไพรที่นางพยายามจำในหลายวันมานี้ออกมาอย่างละเอียด

สายตาของนางไม่อ่อนแอเหมือนผู้ที่เพิ่งเข้าวังมาเหล่านั้น หลิ่วเซียงรู้ว่าความจริงตนก็เหมือนกับสตรีเหล่านี้ เมื่อถูกส่งเข้าวังมาแล้ว หากถูกส่งออกไปอีกก็จะหลงเหลือเพียงเส้นทางแห่งความตายให้ก้าวเดิน เพียงแต่นางจะไม่ทำให้ตนกลายเป็นนกในกรงทองที่ยโสโอหังเพียงเพราะถูกส่งเข้ามาในกรงทองแห่งนี้จริงๆ ตอนอยู่นอกวังนางต้องยืนหยัดอย่างยากลำบาก แต่ในนี้เพียงแค่ท่องหนังสือก็มีชีวิตต่อไปอย่างสงบแล้ว

หลิ่วเซียงคล้ายกับพบอะไรบางอย่าง เมื่อคิดถึงการตายของอวิ๋นหลิน นางพลันรู้สึกว่าในตำหนักแห่งนี้ผู้ที่อันตรายที่สุดไม่ใช่คนอื่นใด แต่เป็นความปรารถนาและความทะเยอทะยานของตนต่างหาก หากอวิ๋นหลินมิได้คิดอยากขโมยเมื่อเห็นสมบัติล้ำค่าจะไปกระตุ้นโทสะชายารองได้อย่างไร

หากต้องการภูษาหยกภัตตาหารทองจำเป็นต้องเตือนตนเองทุกเวลา ใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดได้มาง่ายๆ

นางสามารถเรียนรู้อักษรไปพลางท่องหนังสือไปพลาง บางทีชีวิตครึ่งหลังของนางอาจจะผ่านไปอย่างพร่าเลือนเช่นนี้

หลิ่วเซียงไม่ได้สังเกตเลยว่าสตรีข้างกายพากันหน้าเปลี่ยนสี มิน่าเล่าพวกนางจึงไม่เห็นเงาของหลิ่วเซียง ที่แท้นางก็ไปแอบท่องหนังสืออยู่ในห้องเพียงผู้เดียวจริงๆ! ระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วันถึงกับจำได้มากเพียงนี้เชียวหรือ?

ทุกคนมองท่าทีตงฟางซวี่ ในใจเกิดความรู้สึกอิจฉาหลิ่วเซียงขึ้นมา

ในยามที่เสียงอันสงบนิ่งสิ้นสุดลง ตงฟางซวี่จึงค่อยๆ หลับตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ดี หากขยันเช่นนี้ค่อยควรค่าที่จะประทานรางวัล”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”

“เรื่องที่อวิ๋นหลินใส่ร้ายเจ้า ข้ารู้แล้ว จำไว้ วันหลังอย่าได้เชื่อผู้อื่นง่ายๆ อีก”

นี่รัชทายาทกำลัง…ปลอบนางหรือ?

ขันทีน้อยผู้หนึ่งเดินมาข้างกายตงฟางซวี่ กล่าวอะไรบางอย่างข้างหูเขาอย่างนอบน้อม สีหน้าของบุรุษพลันเปลี่ยนไป จากนั้นจึงแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง

“พรุ่งนี้ข้าจะมาตรวจอีก” หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ บุรุษก็สะบัดแขนเสื้อเดินไปจากสายตาทุกคนก้าวใหญ่

ด้านหลังมีสายตาไม่พอใจหลายคู่ทิ่มแทงมาโดยพลัน อย่างไรก็ตามหลิ่วเซียงกลับทำราวกับไม่เห็น เมื่อเก็บของของตนเรียบร้อยแล้วจึงกลับห้องไป ทิ้งไว้เพียงสตรีที่เอ่ยวาจาตำหนิและคำซุบซิบนินทาเหล่านั้น

ภายในห้องทรงพระอักษร

“เอาล่ะ อยากไปใช่หรือไม่? ข้าอนุญาต สั่งลงไป ไม่อนุญาตให้บุรุษตระกูลฉุนรับราชการสามชั่วอายุคน! เขามีเกียรติสูงนักมิใช่หรือ? เช่นนั้นข้าก็จะให้เขากลับไปทำนาที่บ้านจริงๆ!”

เสียงปังดังขึ้น ตงฟางซวี่กวาดของบนโต๊ะทรงอักษรทั้งหมดลงพื้น ยิ่งไปกว่านั้นยังเขวี้ยงหนังสือลาออกใส่ศีรษะขุนนางผู้นั้นอย่างแรง ทำให้อีกฝ่ายตกใจจนคุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้นไม่หยุด “รัชทายาทโปรดระงับโทสะ รัชทายาทปลดระงับโทสะ!”

“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด! แคว้นเฉินของข้าไม่ขาดแคลนผู้มีความสามารถเป็นที่สุด ทางที่ดีพวกเจ้าไสหัวไปให้หมดเสีย!”

เสียงนี้ดังออกไปนอกห้องทรงอักษร สีหน้าของข้าราชบริพารทั้งหลายพลันเปลี่ยนไป วันนี้อารมณ์ของรัชทายาทไม่ดีอีกแล้ว ผู้ใดก็มิกล้าปล่อยให้จุดอ่อนของตนไปอยู่ในกำมือเขา มิเช่นนั้นคงไม่มีชีวิตที่ดี!

“เกิดอะไรขึ้น?” ตู้หย่วนซิ่วที่อยู่ในสวนบุปผาเห็นข้าราชบริพารกลับมาด้วยท่าทีกระวนกระวายจึงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

“ทูลพระสนม ได้ยินว่ารัชทายาททรงกริ้วอีกแล้วเพคะ”

“เพราะเรื่องใด?”

นางข้าหลวงผู้นั้นมองไปรอบด้านครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวเสียงต่ำ “ได้ยินว่ามีใต้เท้าลาออกอีกท่านแล้วเพคะ”

ในใจของตู้หย่วนซิ่วรู้สึกว่างเปล่า นี่ไม่ใช่เรื่องดีอะไร ระยะนี้ขุนนางที่ต้องการลาออกมีมาไม่หยุด ในราชสำนักมีตำแหน่งว่างไม่น้อย ทั้งยังไม่อาจหาตัวเลือกที่เหมาะสมมาแทน ส่วนใหญ่เป็นเพราะรับการกระทำของรัชทายาทในช่วงนี้ไม่ได้จึงยอมละทิ้งผลงานและความขยันของตนในหลายปีมานี้ไปเสีย

ตู้หย่วนซิ่วไม่อยากยอมรับ แต่นางเห็นแล้วว่าแคว้นเฉินที่ยิ่งใหญ่ค่อยๆ เสื่อมลง หากไม่มีมาตรการที่ดี เกรงว่า…

เพียงแต่ตนในตอนนี้จะทำอะไรได้เล่า? ใช้ความตายเพื่อเปิดเผยความจริงนี้หรือ? เกรงว่าในสายตาของรัชทายาท ชีวิตนี้ของตนคงไม่นับเป็นอะไรได้

“ไปสืบดูเสียหน่อย อีกครู่ค่อยไปรายงานเปิ่นกง”

“เพคะ”

ภายในท่าศาลาบริเวณทะเลสาบอันกระจ่างใสในสวนจิ้งฮวา ตงฟางซวี่ดื่มสุราเข้าไปอึกใหญ่ มองไปยังกระดานหมากบนโต๊ะ ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงสัมผัสกับธรรมชาติเพียงลำพัง

ก่อนหน้านี้ยังมีน้องรองอยู่เป็นเพื่อนเขา ทว่าตอนนี้มีเพียงเงาของตนผู้เดียว

“ฮ่าๆๆๆ ไปกันเสียให้หมด พวกเจ้าไปกันเสียให้หมด!” ทิ้งเขาไว้ผู้เดียวเถิด ซูเอ๋อร์ก็ไปแล้ว น้องรองก็ไปแล้ว เสด็จแม่ก็ไปแล้ว ภายในพระราชวังอันกว้างใหญ่เหลือเขาเพียงผู้เดียว! เพราะเหตุใด เพราะเหตุใดจึงต้องให้เขาค้ำจุนแคว้นเฉินแห่งนี้เพียงลำพัง? มีผู้ใดถามความยินยอมจากเขาหรือไม่?

สิ่งที่เขาต้องการมิใช่สิ่งเหล่านี้ มิใช่โดยสิ้นเชิง!

“ในเมื่อพวกเจ้าล้วนเห็นแก่ตัวเพียงนั้น เหตุใดข้าจะทำไม่ได้เล่า? พวกเจ้าบีบบังคับสตรีในใจข้าจนจากไป แต่กลับหวังให้ข้าเติมเต็มความปรารถนาของพวกเจ้าหรือ? ฮ่าๆๆ น่าขัน น่าขัน…”

“รัชทายาท”

เสียงอันเปี่ยมไปด้วยความกังวลดังขึ้นเหนือศีรษะ ชายอาภรณ์สีฟ้าสะท้อนสู่สายตา ในสมองของตงฟางซวี่ส่งเสียงดังสนั่น จับมือคนผู้นั้นไว้โดยไม่รู้ตัว “ซูเอ๋อร์ ซูเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเบนสายตาขึ้นมองกลับเห็นสีหน้าเปี่ยมกังวลของตู้หย่วนซิ่ว พลันนั้นจึงรีบปล่อยมือนางด้วยความรังเกียจ “เหตุใดจึงเป็นเจ้า เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

ตู้หย่วนซิ่วมองไปยังไหสุราว่างเปล่าด้านข้าง อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ “รัชทายาทเพคะ ยามค่ำคืนลมแรง มาร่ำสุราอยู่ที่นี่จะทำร้ายพระวรกายได้เพคะ”

“ถึงเวลาที่ข้าต้องให้เจ้ามาชี้นิ้วสั่งตั้งแต่เมื่อใด? ทำไม กระทั่งเจ้าก็คิดว่าข้าทำผิดหรือ?”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”

“มิกล้าหรือ? เสแสร้ง!” เพียงประโยคเดียวราวกับมีดปักลงกลางใจของตู้หย่วนซิ่ว ใช่แล้ว ตลอดมาตนล้วนเสแสร้งเพียงนั้น และบางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้นางจึงไม่ได้รับใจของรัชทายาทมาโดยตลอด

“หากเป็นซูเอ๋อร์ นางจะต้องตำหนิข้าโดยไม่ไว้ไมตรีเป็นแน่” ตงฟางซวี่คิดถึงเมื่อก่อนยามที่ตนกล่าวกับอวิ๋นซูว่าไม่เต็มใจเป็นรัชทายาท เขายังจดจำท่าทางของนางเองในยามนั้นได้อย่างชัดเจน บางทีอาจจะไม่มีคนเช่นนั้นอีกแล้ว คนที่ปฏิบัติกับตนอย่างจริงใจเพียงนั้น พวกเขาต่างหวาดกลัวฐานะของตน เป็นห่วงว่าจะถูกตนทำโทษ ทั้งยังมีสตรีเหล่านี้ ล้วนกลัวว่าจะล่วงเกินตนจนสูญเสียชีวิตที่เต็มไปด้วยเกียรติยศ…

ตู้หย่วนซิ่วอ้าปากเล็กน้อย จากนั้นจึงหัวเราะอย่างขมขื่นในใจ

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ท่านหมอทำเช่นนั้นหรือ บางทีเกรงว่าตนคงไม่มีความกล้าเช่นนั้นไปตลอดกาล ตำหนิรัชทายาทหรือ ตนจะทนทำเช่นนั้นได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้นตู้หย่วนซิ่วรู้ดีว่ามิใช่ทุกคนที่จะเป็นเหมือนท่านหมอ ตอนนี้คนที่กล้าตำหนิรัชทายาท มิใช่ว่าถูกส่งไปยังสถานที่ห่างไกลหมดแล้วหรือ?

ตู้หย่วนซิ่วมองไปยังแผ่นหลังของบุรุษด้วยความเศร้าใจ อีกฝ่ายไม่ยอมมองนางแม้เพียงสายตา

บนมือยังหลงเหลือความอบอุ่นเมื่อครู่นี้ เพียงแต่ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับเป็นความฝัน ค่อยๆ ถูกลมอันหนาวเหน็บพัดหายไป

“วันนั้น…เสด็จแม่ทรงตรัสสิ่งใดกับเจ้า?”

ตู้หย่วนซิ่วดวงตาเปล่งประกาย จากนั้นจึงหลุบตาลง “เสด็จแม่บอกให้หม่อมฉันดูแลเนี่ยนเอ๋อร์ให้ดี” อย่าให้เขาเป็นเหมือนรัชทายาท

รัชทายาทสูดหายใจลึก “ถอยไปเถิด หากไม่มีเรื่องสำคัญอะไรก็อย่ามารบกวนข้าอีก”

“หม่อมฉันทูลลาเพคะ”

รัชทายาทมีท่าทีปฏิเสธผู้คนเช่นนี้อยู่เสมอ ทั้งๆ ที่รู้ว่าจะมีผลลัพธ์เช่นนี้ แต่เมื่อครู่นี้ บริเวณไกลออกไป เงาร่างนั้นดูโดดเดี่ยวยิ่ง ตู้หย่วนซิ่วจึงเดินเข้ามาโดยไม่รู้ตัว นางรู้สึกว่าการปล่อยรัชทายาทไว้ที่นั่นเพียงผู้เดียวคงไม่ดีนัก รู้สึกว่าตนควรดูแลเขา อย่างน้อยก็ให้เขาตำหนิตนสักหลายประโยคก็ยังดี บางทีตนเองที่อ่อนแอไม่เด็ดขาดเช่นนี้คงไม่อาจเข้าตารัชทายาทได้ตลอดกาล

ตงฟางซวี่หยิบกาสุราขึ้นมา จากนั้นจึงแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “สุราเล่า? เหตุใดจึงไม่มีสุราแล้ว? เด็กๆ!”

เสียงเพล้งดังขึ้น เขาถึงกับเขวี้ยงกาสุราในมือลงพื้นด้วยความหงุดหงิดใจจนเกิดเสียงดังสนั่น ตู้หย่วนซิ่วที่เพิ่งเดินจากไปไม่ไกลหันกลับไปมองบุรุษที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตามีประกายเป็นห่วง

ข้าราชบริพารทั้งหลายรู้ว่ารัชทายาทอารมณ์ไม่ดี ที่สามารถหลบได้ก็หลบไปไกล ในตำหนักอันกว้างใหญ่จึงไม่เห็นเงาร่างของผู้อื่น ตงฟางซวี่พลันหัวเราะออกมา กระทั่งเขาก็ไม่ทราบว่าเหตุใดตนจึงหัวเราะ

รัชทายาทผู้สง่างามมีสภาพเช่นนี้มิน่าหัวเราะหรือไร? มิน่าเล่าคนในตำหนักจึงหวาดกลัวเขา กระทั่งตัวเขาเองก็รังเกียจตนเอง

อย่างไรก็ตาม เงาดำสายหนึ่งปรากฏรวดเร็ว ลมเย็นพัดมา ถึงกับมีของบางอย่างกระแทกไปบนหน้าผากของตงฟางซวี่อย่างรุนแรง

“ผู้ใด?! มือสังหาร! เด็กๆ …” เขามองไปรอบด้านด้วยความระมัดระวัง แต่กลับเห็นว่าข้างเท้าตนมีจานหมึกปรากฏอยู่

ยื่นมือออกไปลูบหน้าผากของตน ในมือเต็มไปด้วยหมึก!

ดียิ่ง ถึงกับมีคนกล้าหยิบจานหมึกมาเขวี้ยงใส่ตนเชียวหรือ! “เป็นผู้ใดกันแน่…” เพียงแต่รอบด้านไม่มีเงาร่างของผู้ใดแม้แต่คนเดียว! ประเดี๋ยวก่อน นั่นมิใช่…

ตงฟางซวี่ก้มตัวลงหยิบมันขึ้นมา จานหมึกนี้เขาจำได้ว่าเป็นของขวัญที่น้องรองมอบให้ตนตอนที่เขาเพิ่งกลับมาจากการท่องเที่ยว เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้? “ผู้ใดอยู่ที่นั่น? ออกมา! ออกมา!”

เสียงนี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว คละเคล้าไปด้วยความร้อนใจ กระทั่งตงฟางซวี่ก็ไม่เข้าใจว่าอารมณ์ซับซ้อนของตนเกิดขึ้นได้อย่างไร

เป็นผู้ใดนำจานหมึกนี้มาเขวี้ยงใส่ตนกัน? ผู้ใดกัน?