หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 24 ตอนที่ 719 สันโดษในเขาลึก

เล่มที่ 24 ตอนที่ 719 สันโดษในเขาลึก
ในปากอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอันเข้มข้น ทำให้ผู้คนยากจะกลืนเข้าไป แต่กลับทำให้เซียวอี้เชินคิดไปถึงหลายปีก่อนหน้านี้ เพื่อที่จะทำให้ตนอับอาย เสด็จพี่ใหญ่จึงสั่งให้คนนำชาขมร้อยจินมามอบให้เขาโดยเฉพาะ ให้เขาดื่มทุกวัน ตอนนั้นนางกลับอยู่ข้างกายตน ทั้งสองจิบชากันท่ามกลางแสงจันทร์ยามค่ำคืน ดื่มชาขมแทนสุราเลิศรส พูดคุยกันเรื่องดินฟ้าอากาศจนดึกดื่น

นางคือบุตรีคนโตที่ตระกูลอวิ๋นประคองเอาไว้ในฝ่ามือ แต่กลับทนดื่มชาขมด้วยรอยยิ้มบางเบาไปถึงร้อยวัน ท่าทีของเซียวอี้เชินจมลึกสู่ความทรงจำ เหตุใดยามนั้นเขาจึงไม่รู้ตัวเล่า? นางอยู่ร่วมทุกข์กับตนมานานหลายปี ในยามที่ตนมีเกียรติและสูงศักดิ์ที่สุดกลับละทิ้งนาง ความทรงจำอันงดงามที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในใจถูกขุดออกมาทีละน้อย บางทียามนั้นเขาคงคิดว่าการที่นางทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อตนล้วนเป็นสิ่งที่เป็นไปตามเหตุผล เพียงแต่วันนี้เมื่อคิดดูกลับรู้สึกว่าชาขมในปากของตนล้ำค่าอย่างยิ่ง

ดวงตาเปียกชื้น บุรุษชะงักเล็กน้อย

“หึๆ” เขาหัวเราะอย่างถากถาง นี่หมายความว่าอย่างไร? สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงความทรงจำเท่านั้น เป็นความอัปยศในอดีตที่เขาไม่อยากคิดถึง!

เพียงแต่นางกลับไม่เคยคิดว่าการยืนด้วยกันกับตนเป็นเรื่องอัปยศ ตอนนี้ตนมีฐานะสูงส่ง เป็นเจ้าแห่งแคว้น ต้องการสตรีใต้หล้านี้มากน้อยเพียงใดก็ได้ตามต้องการ เพียงแต่ตอนแรกที่ตนเป็นเพียงองค์ชายที่ไม่ได้รับความโปรดปรานผู้หนึ่ง พวกนางไปอยู่ที่ใด?! เซียวอี้เชินไม่เคยรู้มาก่อนว่าสิ่งใดเรียกว่าหวงแหน เนื่องจากไม่เคยมีผู้ใดหวงแหนเขามาก่อน เขาอาศัยเพียงความพยายามของตนเพื่อแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่าง! นี่จะตำหนิเขาได้หรือ?

เขาไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่าอะไรคือความรัก เหตุใดจึงต้องรัก แต่นางเคยใช้ทุกสิ่งทุกอย่างมาพิสูจน์ความรักที่นางมีต่อตนแล้ว ยามนั้นตนถูกอะไรบดบังดวงตาทั้งสองกันแน่? เซียวอี้เชินเงยหน้าดื่มชาขมอีกครั้งราวกับมันเป็นสุราแรงเพื่อทำให้ใจของเขาด้านชา ทว่ากลับทำให้ความเจ็บปวดของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น

นางไม่รักเขาแล้ว ยามนี้ไม่รู้ว่านางกำลังอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษใด นางจะต้องรู้สึกเสียใจมากกระมัง? เสียใจที่เสียสละเพื่อตนในชีวิตนั้น เสียใจที่ร่วมผ่านความทุกข์มาด้วยกันกับตน เมื่อย้อนคิดถึงตนในอดีตแล้วมิใช่ว่าโง่งมมากหรือ? เซียวอี้เชินพบว่าตนไม่สามารถควบคุมความทรงจำเหล่านั้นได้อีก พวกมันถาโถมเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศราวกับลำธาร ต้องการให้ตนหายใจไม่ออก

สิ่งที่เขาเคยต้องการในอดีต ตอนนี้ล้วนได้มาหมดแล้ว เพียงแต่เซียวอี้เชินรู้ดี ใจมนุษย์เต็มไปด้วยความโลภไม่รู้จักพอ เขาคิดว่ายังไม่พอ ไม่เคยพอ ทั้งๆ ที่แผ่นดินอยู่ใต้เท้า อำนาจอยู่ในมือ ทว่าเหตุใดเขาจึงรู้สึกว่างเปล่า?

สตรีในวังหลังมากมายเพียงนั้น เหตุใดจึงไม่มีแม้แต่ผู้เดียวที่สามารถเข้ามาอยู่ในใจเขาได้? หรือจะกล่าวว่าใจของเขามอบให้คนผู้หนึ่งไปนานแล้ว ทว่ากลับมีความเกลียดชังที่มากพอกันลากดึงเขาไปกักขังอยู่ในกรงในใจ บดบังไม่ยอมให้นางออกมา และไม่ยอมให้ตนเห็นนาง

เขาเพียงแค่เกลียดชังความล้ำค่าของนางเท่านั้น นางเปล่งประกายสุกสว่างราวกับดวงจันทร์บนท้องฟ้าที่จำเป็นต้องมี ทุกครั้งที่ตนได้เห็น ส่วนลึกในใจมักจะเกิดความรู้สึกต่ำต้อยอันยากจะชะล้าง ใช่แล้ว ภาพหลวงตาทั้งสองกล่าวได้ถูกต้อง ยามนั้นเขาไล่ตามนางอย่างยากลำบาก ต่อให้เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยความเข้มแข็งและคะนองใจมากเพียงใด ทว่าส่วนลึกในใจยังคงกลัวว่านางจะดูถูกตน

เขาเอาอกเอาใจนางอย่างสุดความสามารถ สิ้นเปลืองความคิดไปยิ่งกว่าที่ใช้ในราชสำนักเสียอีก เมื่อได้นางมา ความรู้สึกเป็นเกียรติและความเคารพในตนเองก็ได้รับการเติมเต็ม ยามนั้นสายตาที่พี่น้องทั้งหลายมอง มีผู้ใดบ้างที่ไม่เต็มไปด้วยความอิจฉาและริษยา บุตรีคนโตของตระกูลอวิ๋นมีอำนาจมากเพียงพอ สามารถช่วยตนได้ไม่น้อย

แต่บางครั้ง ยามที่เซียวอี้เชินอยู่เพียงลำพังมักจะคิดว่าอวิ๋นซูไม่ได้มีจิตใจดีงามประหนึ่งบุปผาเฉกเช่นในข่าวลือ มิเช่นนั้นเหตุใดจึงเลอะเลือนถูกใจองค์ชายที่ไม่ได้รับความโปรดปรานเช่นตนได้ ความเข้าใจผิดนี้เมื่ออยู่บนร่างของตนกลับมิใช่สิ่งผิด และการที่ตนเอาอกเอาใจนางอย่างสุดความสามารถเช่นนี้เป็นเพราะนางมอบผลประโยชน์มากมายให้กับตน

เซียวอี้เชินสูดหายใจลึก เขาอยากให้นางในยามนี้กล่าวให้เขาได้ยินกับหูว่าเคียดแค้นเกลียดชังตนมากเพียงใด เคียดแค้นชิงชังจนอยากให้เขาตายไปเสีย! อย่างน้อยนี่ก็เป็นการพิสูจน์ว่ายามนั้นตนทำร้ายนางจริงๆ ยิ่งรักลึกล้ำก็ยิ่งถูกทำร้ายลึกล้ำ

เพียงแต่เมื่อคิดว่านางจะกลับไปเป็นฮองเฮาอันคุ้นเคย ท่าทีเย็นชาต่อทุกสิ่งทุกอย่างทำให้เซียวอี้เชินรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง นางไม่ใส่ใจตนแล้วหรือ? ไม่ นี่เป็นไปไม่ได้ มิเช่นนั้นเหตุใดนางจึงกลับมา ทว่าเหตุใดนางจึงโถมเข้าสู่อ้อมกอดของบุรุษอื่น? มิใช่ว่านางต้องการแก้แค้นหรือ เช่นนั้นก็พยายามมาแก้แค้นตนเสีย! เรื่องความรักจะนับเป็นอะไรได้?

สิ่งที่ทำให้เซียวอี้เชินไม่อาจรับได้มิใช่การแก้แค้นของอวิ๋นซู แต่เป็นความรักของอวิ๋นซูที่เปลี่ยนไป เขาหวังว่าทุกชาติ ชั่วชีวิตนี้และชีวิตต่อๆ ไป นางจะจดจำตนได้ จะเกลียดชังตน จะรักตน ต่อให้ผู้ที่ทรยศก่อนคือตนแล้วจะอย่างไร? เขาเองก็ถูกบีบบังคับเช่นกัน

เซียวอี้เชินในยามนี้เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่กำเนิดหรือไร? ผู้ที่ดูถูกเขาเหล่านั้นล้วนบีบบังคับให้เป็น!

นางจะกลับมาอยู่ข้างกายตนได้หรือไม่? ขอเพียงนางยังเคียดแค้นชิงชังตน เซียวอี้เชินเชื่อว่าจะต้องมีวิธีทำให้นางกลับมาได้แน่ ยามนั้นเขาสามารถทำให้สตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในแคว้นอี้มาอยู่ข้างกายตนได้ เช่นนั้นตอนนี้ก็ต้องทำได้!

ในสมองพลันปรากฏใบหน้างดงามหล่อเหลาขึ้นมา บุรุษผู้นั้น…

เสียงเพล้งดังขึ้น ถ้วยชาในมือถูกบีบจนแตก ทั้งๆ ที่แตกอยู่กลางฝ่ามือเขากลับไม่รู้ตัว เลือดสดๆ ไหลออกมา

นายพรานที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงจึงรีบเดินมาตรงประตูด้วยความร้อนใจ “คุณชาย ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ความจริงเรื่องเมื่อครู่นี้ทำให้นายพรานหวาดกลัว อย่างไรก็ตามคุณชายอีกหลายท่านกล่าวว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด บอกเขาว่าอย่าใส่ใจ ให้ปรนนิบัติให้ดีก็พอแล้ว

เนิ่นนานผ่านไปในห้องจึงมีเสียงดังแว่วมา “ยังมีน้ำชาอีกหรือไม่?”

“มีๆๆ คุณชายโปรดรอสักครู่!”

เพียงไม่นานสตรีชาวบ้านผู้นั้นก็นำโจ๊กและผักป่าขึ้นโต๊ะ ท่าทีของนางมีความระมัดระวังอยู่บ้าง “คุณชายเจ้าคะ พวกเราอยู่ในป่าเขาลึกไม่มีของดีอะไร ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของคุณชายยังอ่อนแอ ดื่มโจ๊กใสอุ่นกระเพาะก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

เซียวอี้เชินเห็นประกายหลบซ่อนในดวงตาของนาง เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวตนยิ่ง สายตาหยุดอยู่บนมือหยาบกระด้างทั้งสองของอีกฝ่าย รับรู้ได้ว่ายามปกตินางมีชีวิตเช่นไร

เพียงแต่สีหน้าของสตรีผู้นี้แดงระเรื่อยิ่งนัก ดูแล้วไม่ได้มีท่าทีทุกข์ระทมอันใด เมื่อดูจากการกระทำเมื่อครู่นี้ของพวกเขาสองสามีภรรยา ความรักของทั้งสองคงดีเยี่ยมจริงๆ

มีชีวิตย่ำแย่แต่ยังรักษาความรักไว้ได้อีกหรือ? จะอย่างไรเซียวอี้เชินก็ยังรู้สึกยากจะเชื่อ

จู่ๆ เขาพลันเกิดความคิดอย่างหนึ่งขึ้นมา “ข้าจะมอบเงินให้เจ้าเพื่อให้เจ้าไปจากสามีเจ้า ดีหรือไม่?”

สตรีชาวบ้านชะงักไป จากนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา นางคิดว่าเซียวอี้เชินกำลังล้อเล่น “คุณชายกล่าวขบขันแล้ว สำหรับครอบครัวนายพรานอย่างพวกเรา เงินไม่ได้มีประโยชน์อันใดมากมายนัก”

พวกนางคิดว่าชั่วชีวิตนี้ของตนคงไม่อาจออกจากภูเขาแห่งนี้ได้ ยามปกติมีการไปมาหาสู่ระหว่างครอบครัวนายพรานเพียงเพื่อแลกเปลี่ยนสัตว์ที่ล่าได้เท่านั้น ส่วนเงินเป็นเพียงของตกแต่ง

ในดวงตาของเซียวอี้เชินเปล่งประกาย องครักษ์เงาคงจะสืบมาแล้ว ในเมื่อเงินไม่มีประโยชน์กับพวกเขา เช่นนั้นเหตุใด…

ยามนี้เอง สายตาของเขาหยุดอยู่บนปิ่นมุกบริเวณศีรษะของนาง

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ลูกน้องของตนนับว่าฉลาดจริงๆ เชื่อว่าสิ่งที่พวกเขามอบให้คงไม่ใช่เงินทองแต่เป็นเครื่องประดับจำนวนหนึ่งกระมัง? มิเช่นนั้นสตรีกลางป่าเขาจะมีปิ่นมุกเช่นนั้นได้อย่างไร อย่างไรก็ตามเมื่อคิดดูอีกครั้ง เซียวอี้เชินกลับรู้ดีว่านายพรานผู้นั้นรักภรรยาของตนยิ่ง

“หากมีวันหนึ่งเจ้าไปจากที่นี่ได้ เจ้าจะเต็มใจหรือไม่?”

“ไปจากที่นี่หรือเจ้าคะ?” ในดวงตาของสตรีชาวบ้านมีประกายส่องสว่าง ท่าทีเช่นนี้ทำให้ในใจของเซียวอี้เชินมีความสุขยิ่งนัก ดูเอาเถิด ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่เต็มใจใช้ชีวิตยากลำบากกับคนผู้หนึ่ง

“แม้ว่าข้าจะไม่มีครอบครัว แต่ยังอยากกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดเสียหน่อย และอยากไปเยี่ยมบ้านเกิดของสามี แต่ว่า…” บนใบหน้าของสตรีเผยรอยยิ้มจนใจ ความจริงนางคิดว่ากระทั่งพวกเซียวอี้เชินก็คงออกไปไม่ได้ เดิมทีนางเป็นคุณหนูของครอบครัวร่ำรวยครอบครัวหนึ่ง พบโจรภูเขาระหว่างเดินทางกลับบ้าน มีเพียงนางที่ยังอายุน้อยหนีรอดเข้ามาในป่าแห่งนี้ได้ คิดไม่ถึงว่าโจรภูเขาเหล่านั้นกลับไม่ไล่ตามมา ภายหลังนางเดินเตร่อยู่ในป่าเพียงลำพังหลายวัน นางในวัยเยาว์โชคดีได้พบกับสามีจึงรู้ว่าเขาเองก็เข้ามาในป่าแห่งนี้เมื่อหลายปีก่อนและไม่ได้ออกไปอีก

สตรีชาวบ้านเห็นเซียวอี้เชินกำลังมองนาง คิดว่าอีกฝ่ายเห็นใจในสิ่งที่นางต้องเผชิญจึงรีบหัวเราะออกมา

“บางทีนี่คงเป็นลิขิตสวรรค์กระมัง หากไม่มีโจรภูเขาเหล่านั้น ข้าคงไม่ได้พบสามี เขาดีกับข้ามากจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นชีวิตในยามนี้ก็ไม่เลวเลย ข้าเองก็คุ้นชินกับที่นี่แล้ว คุณชายอย่ามองเพียงว่าที่นี่อยู่ในป่าเขาเชียว ที่นี่มีทุกสิ่งทุกอย่างครบครัน บนยอดเขาอีกแห่งหนึ่งมีหมอชราอยู่ท่านหนึ่งด้วย เช่นนี้ข้าก็สามารถอยู่กับสามีไปได้อย่างสงบเรียบง่ายชั่วชีวิตแล้ว”

เมื่อเห็นสตรีเบื้องหน้า เซียวอี้เชินคิดว่านางคงกำลังโกหก ผู้ใดจะเต็มใจอยู่ที่แห่งนี้ไปตลอดชีวิตบ้างเล่า เพียงแต่ประกายในดวงตาของอีกฝ่ายและรอยยิ้มเปี่ยมความสุขบนใบหน้ามิใช่เรื่องเท็จ

เมื่อเห็นบุรุษรูปงามเบื้องหน้าไม่กล่าวคำใด จะอย่างไรบุรุษสตรีก็มีความแตกต่าง สตรีชาวบ้านจึงถอยออกไปเงียบๆ

เซียวอี้เชินมองไปยังผักป่าและโจ๊กใสบนโต๊ะ คิดไปถึงคำพูดของอวิ๋นซูก่อนหน้านี้โดยพลัน ยามนั้นนางกล่าวว่ารอให้ทุกสิ่งทุกอย่างสงบเสียก่อน อยากให้เขาท่องเที่ยวไปยังภูเขาแม่น้ำด้วยกันกับนาง ไม่ต้องสนใจการแย่งชิงในโลกหล้า ใช้ชีวิตเรียบง่าย จิบชาหยาบกร้านกินอาหารรสอ่อนก็เพียงพอแล้ว ยามนั้นตนทำเพียงตอบรับไปตามใจ จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า เมื่อเขาได้ครอบครองแผ่นดิน คิดว่าไม่ง่ายเลยกว่าจะได้ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ จะยอมทิ้งไปได้อย่างไร?

ชีวิตเช่นนี้ไม่เหมาะกับเขา เขาเกิดมาเพื่อเป็นจักรพรรดิ จะให้เขาเป็นเหมือนนายพรานผู้นั้นหรือไร? จะต้องเป็นเรื่องล้อเล่นของสวรรค์เป็นแน่ ส่วนอวิ๋นซู นางก็ไม่อาจเทียบได้กับสตรีผู้นี้ นางเกิดมาเพื่อเป็นมารดาของแผ่นดิน ไม่มีผู้ใดมาแทนได้

ในความคิดของเซียวอี้เชิน การใช้ชีวิตอยู่ในภูเขาลำน้ำเป็นเพียงความรู้สึกอยากเปิดหูเปิดตาที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันของคุณชายเสเพลเหล่านั้น ใช้ชีวิตได้ไม่กี่วันก็กลับมาอยู่บนกองภูษาหยกภัตตาหารทองแล้ว ส่วนนางกลับชอบเรื่องที่ผู้อื่นคิดไม่ถึงมาโดยตลอด

บุรุษข้างโต๊ะทอดถอนใจเบาๆ อยู่ในห้องอันโกโรโกโสและเงียบเชียบเช่นนี้ทำให้ผู้คนฟุ้งซ่านได้ง่ายจริงๆ

ด้านนอกมีเสียงหัวเราะดังแว่วมาเบาๆ ทำให้เซียวอี้เชินหยุดการเคลื่อนไหวลง เดินไปข้างหน้าต่างช้าๆ มองไปยังคู่สามีภรรยาที่กำลังพูดคุยหยอกล้อกันอยู่ในลาน ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงรู้สึกเสียดแทงนัยน์ตายิ่งนัก