หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 24 ตอนที่ 720 ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น

เล่มที่ 24 ตอนที่ 720 ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น
“เหนื่อยหรือไม่?” นายพรานเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้สตรีผู้นั้นด้วยท่าทีอ่อนโยน อีกฝ่ายหลุบตาลงด้วยรอยยิ้ม ดูหวานกันยิ่งนัก

“ท่านพี่เจ้าคะ เมื่อครู่คุณชายด้านในกล่าวว่า หากมีโอกาสจะให้พวกเราออกไป ท่านพี่อยากไปที่ใดหรือไม่?” สตรีคิดถึงคำพูดของเซียวอี้เชินเมื่อครู่นี้ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้นมา

ชีวิตในภูเขาแห่งนี้ถึงแม้จะเรียบง่ายและสงบสุข แต่ยังคงอดไม่ได้ที่จะมีความคิดฝัน นางอยากไปเห็นเมืองอันคึกคักและงดงาม ไปพบเจอผู้คนมากยิ่งขึ้น

นายพรานชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าทอดมองไปไกล

ออกไปหรือ? เขาคิดว่าตนต้องอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิต

“ท่านพี่ไม่อยากกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดหรือเจ้าคะ?”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายจมลงสู่ความทรงจำ สตรีจึงซุกตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขาเบาๆ

นายพรานจึงค่อยได้สติกลับมา ลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน ไม่ทราบว่าต้องการกล่าวให้นางได้ยินหรือต้องการกล่าวให้ตนฟัง “ความจริงอยู่ที่นี่ก็ดีมากแล้ว”

“หึ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวอี้เชินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ดีจริงหรือ? ในฐานะที่เป็นบุรุษเช่นเดียวกัน เขามองเห็นความไม่ยินยอมและความจนใจในสายตาของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ไหนเลยจะสู้เมืองอันงดงามได้ เขาไม่เชื่อว่าบนโลกใบนี้จะมีบุรุษที่ไม่อยากโดดเด่น ใช่แล้ว ทุกคนล้วนเป็นเหมือนตน หากไม่ใช่หลงรักเผลอใจจะยินยอมอยู่ใช้ชีวิตยากลำบากข้างกายคนผู้หนึ่งได้อย่างไร?

เซียวอี้เชินราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มองไปยังสามีภรรยาที่อยู่ในความรักใคร่กลมเกลียว ดวงตาเกิดประกายสนุกสนาน

ม่านราตรีแผ่ขยาย องครักษ์เงาที่ออกไปสืบข้อมูลกลับมาในที่สุด

“ฝ่าบาท พวกกระหม่อมหาทางออกพบแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

สีหน้าของบุรุษข้างโต๊ะซีดขาวอยู่บ้าง พิษในร่างทำให้เขาไม่มีเรี่ยวแรง ทั้งยังรู้สึกเหนื่อยล้า

“ในป่าบนภูเขามีลำธารอยู่สายหนึ่ง พวกกระหม่อมเริ่มจากต้นน้ำ ให้เหล่าพี่น้องเดินลงไปตามแม่น้ำ พบทางแยกมากมาย หลังจากทำสัญญลักษณ์ไว้ไม่น้อยในที่สุดก็หาทางออกพบ เพียงแต่เนื่องจากฟ้ามืด พวกกระหม่อมจึงยังมิมั่นใจเต็มสิบส่วน”

ลำธาร? เซียวอี้เชินพยักหน้าเล็กน้อย เขาเชื่อมั่นในความสามารถของลูกน้องตน หากเดินไปตามลำธารควรจะออกไปจากค่ายกลได้ เพียงแต่ในใจยังรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง จนใจที่เขากระจ่างแจ้งในร่างกายของตนดี สภาพเช่นนี้หากเข้าไปในแคว้นเหลียนกลับจะเป็นอันตรายมากกว่า

“เตรียมตัวให้ดี หลังจากหาทางออกพบแล้วพวกเราจะไปทันที”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

องครักษ์เงาหลายคนพากันถอยออกไป เมื่อมองลอดผ่านประตูที่เปิดออก เซียวอี้เชินเห็นนายพรานอยู่บริเวณไม่ไกลจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

คนผู้นั้นกำลังมองมาในห้องเขา รู้สึกราวกับได้สบตาเซียวอี้เชินจึงแย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนแล้วพยักหน้าทักทาย

กำลังคิดจะไป แต่กลับได้ยินเสียงดังแว่วมาจากในห้อง

“พี่ชายมีอะไรหรือ?”

นายพรานหยุดฝีเท้าลง ดวงตาเจือไปด้วยความลังเล เซียวอี้เชินเพียงมองก็คาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เสียงประตูค่อยๆ ถูกเปิดออกดังขึ้น นายพรานผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงก้าวเข้ามา

“พี่ชายอยากถามเกี่ยวกับเรื่องทางออกใช่หรือไม่?”

เซียวอี้เชินเอ่ยปาก มองไปยังท่าทีตกตะลึงในดวงตาของอีกฝ่ายด้วยความพึงพอใจ

เขากุมมืออย่างรู้สึกไม่ดีนัก ในดวงตาคล้ายกับมีประกายร้อนตัวปรากฏ ความจริงเขาไม่ได้แอบฟังบทสนทนาของพวกเขาอยู่ด้านนอก ทว่ากำลังออกไปเก็บของพอดี เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากในห้องของเซียวอี้เชิน ท่าทีดูผ่อนคลายกว่าตอนกลางวันไม่น้อยจึงคาดเดาได้ว่าอาจจะหาทางออกพบแล้ว

คนเหล่านั้นคล้ายกับหวาดกลัวคุณชายในห้องเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นนายพรานจึงคิดว่าฐานะของเซียวอี้เชินคงสูงศักดิ์ยิ่งนัก

“แต่…หาพบแล้วหรือขอรับ?”

เซียวอี้เชินเลิกคิดคิ้วขึ้นเล็กน้อย กล่าวไปตามตรงโดยไม่อ้อมค้อม “ใช่ หาพบแล้ว”

“จริงหรือ?” ดวงตาของนายพรานสว่างวาบ ความจริงหลายปีที่เพิ่งจะเข้ามาในภูเขาแห่งนี้ เขาไม่เคยยอมแพ้ในค้นหาทางออก เพียงแต่ลำพังตัวคนเดียวมิอาจทำได้จริงๆ นายพรานอื่นๆ ที่อยู่ในป่ารู้สึกขบขันกับความคิดเช่นนี้ของเขายิ่ง เพราะพวกเขาเองก็เคยลองมาแล้วหลายครั้งแต่ก็ล้มเหลว สุดท้ายจึงยอมรับในสิ่งที่เผชิญ ยิ่งไปกว่านั้นยังคิดว่าชั่วชีวิตนี้จะออกไปไม่ได้อีก ยิ่งหลังจากได้พบภรรยาเขาก็ไม่มีความคิดที่จะออกไป เพียงแต่วันนี้…จู่ๆ ก็มีคนบอกเขาว่าหาทางออกพบแล้ว นี่จะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้อย่างไร

เซียวอี้เชินแย้มยิ้ม รออีกฝ่ายเอ่ยปากอย่างสงบ คิดจะให้ตนพาเขาร่วมทางไปด้วยใช่หรือไม่?

นายพรานกุมมือของตัวเองราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังเซียวอี้เชิน อ้าปากเล็กน้อยแต่กลับกลืนคำพูดกลับลงไป

“เช่นนั้น…ยินดีกับคุณชายด้วย ดึกแล้ว ไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณชายแล้วขอรับ”

อะไรนะ? เขาจะไปเช่นนี้หรือ? ในเมื่ออีกฝ่ายไม่กล้าเอ่ยปาก มิสู้ตนช่วยเขาพูดความในใจออกมาเป็นอย่างไร “ให้ข้าพาเจ้าร่วมทางไปด้วยกันดีหรือไม่”

นายพรานชะงักไปครู่หนึ่ง “นี่…”

“เจ้าเองก็นับว่ามีบุญคุณกับข้า ในเมื่อหาทางออกพบแล้วพวกเราย่อมไม่จำเป็นต้องปกปิด หากเจ้าอยากตามข้าออกไป ข้าย่อมสามารถจัดหางานให้เจ้าได้ ดีกว่าใช้ชีวิตเป็นนายพรานล่าสัตว์อยู่ในป่าเขาลึกเช่นนี้ไปชั่วชีวิต”

ในห้องพลันจมลงสู่ความเงียบงัน นายพรานราวกับจินตนาการถึงเรื่องราวหลังจากออกไปจากป่าเขาแห่งนี้ได้ เขามองไปยังห้องอันโกโรโกโส สุดท้ายจึงแย้มยิ้มขมขื่น “ขอบคุณน้ำใจของคุณชายมากขอรับ ทว่าข้ากับภรรยาคุ้นชินชีวิตที่นี่แล้ว”

ยังไม่กล้ายอมรับความคิดที่แท้จริงของตนอีกหรือ? รอยยิ้มของเซียวอี้เชินลึกล้ำยิ่งขึ้น “หากเจ้าต้องการจากไป คุณชายเช่นข้าสามารถทำให้เจ้ามีเกียรติและร่ำรวย ยิ่งไปกว่านั้นยังได้แต่งอนุภรรยามากมาย เป็นอย่างไร?”

“คุณชาย…” นายพรานคิดไม่ถึงว่าบุรุษเบื้องหน้าจะกล่าวคำพูดเช่นนี้ออกมา เขาดูมั่นใจถึงเพียงนั้น ราวกับเรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขา เกียรติยศและความร่ำรวย ตกแต่งอนุภรรยามากมายหรือ? คุณชายท่านนี้ร่ำรวยมากจริงดังคาด

“ขอบคุณในน้ำใจของคุณชายขอรับ แต่ข้าน้อยคงไม่มีวาสนา ยิ่งไปกว่านั้นข้าน้อยก็มีภรรยาแล้ว”

แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยคิดจะตกแต่งอนุภรรยามาก่อน ภรรยาของเขาดีกับตนเช่นนี้ ทั้งสองร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานานหลายปี เรียกได้ว่าต่างมีอีกฝ่ายเพียงผู้เดียว ความรู้สึกร่วมเป็นร่วมตายเช่นนี้ไม่ใช่อะไรที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ

“เช่นนั้นแล้วอย่างไรเล่า? บุรุษใต้หล้านี้ ผู้ใดบ้างที่ไม่มีสามภรรยาสี่อนุ ข้าคิดว่าเจ้ากับข้ามีวาสนาต่อกัน หากเจ้าต้องการออกไป ข้าจะมอบสาวงามหลายคนให้เจ้า เหตุใดต้องแห้งตายอยู่กับต้นไม้ต้นเดียวด้วย” เซียวอี้เชินราวกับต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่างจึงพยายามโยนเหยื่อให้นายพรานเปลี่ยนความคิด

อีกฝ่ายขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับกำลังใคร่ครวญอะไรบางอย่าง สุดท้ายยังคงแย้มยิ้มอย่างจนใจ “ข้าน้อย…ไม่มีวาสนาเช่นนั้นหรอกขอรับ ดึกแล้ว ข้าน้อยไม่รบกวนคุณชายพักผ่อนแล้ว” ราวกับกลัวว่าตนจะเสียใจ เมื่อพูดจบจึงรีบหมุนตัวเดินจากไป

“เจ้าจะไม่คิดดูจริงๆ หรือ? ปกติข้าไม่ใจดีเช่นนี้” คำพูดของเซียวอี้เชินมีพลังเป็นพิเศษ การเคลื่อนไหวของนายพรานชะงักไปทั้ง หันกลับมาค้อมตัวให้อีกฝ่ายครั้งหนึ่ง “ขอบคุณคุณชายมากขอรับ” จากนั้นจึงเดินไปที่ประตูแล้วปิดประตูลงโดยไม่มองเซียวอี้เชินอีกแม้เพียงสายตา

ในชั่วขณะที่ประตูถูกปิด ดวงตาของเซียวอี้เชินพลันเจือไปด้วยความขุ่นมัว

ถึงกับมีคนปฏิเสธเกียรติยศความร่ำรวยและการตกแต่งอนุภรรยามากมายเชียวหรือ? ตลอดมาเขาคิดว่าตนเป็นพวกหน้าซื่อใจคดแล้ว คิดไม่ถึงว่านายพรานผู้นี้จะไม่รู้จักดีชั่วเสแสร้งเจ้าเล่ห์เป็นอย่างยิ่ง เขาไม่เชื่อว่าใต้หล้านี้จะมีคนที่พอใจกับความเรียบง่ายและความน่าเบื่อหน่ายเช่นนี้

ใช่แล้ว เขากับภรรยาอยู่ด้วยกันมาหลายปี จะต้องไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งเฉกเช่นที่พวกเขาแสดงออกเป็นแน่ นิสัยของบุรุษมักจะได้ใหม่ลืมเก่า ไม่มีผู้ใดเป็นข้อยกเว้น ต่อให้สามีภรรยารักใคร่แล้วอย่างไรเล่า จะต้องมีสักวันหนึ่งที่ถูกเวลาทำลายไปแน่ ความรักที่มีก็เพียงทำให้ผู้อื่นมองเท่านั้น

เซียวอี้เชินไม่อาจยอมรับได้ว่านายพรานผู้นี้จะกล้าปฏิเสธน้ำใจของเขา ทำให้เขาไม่พอใจและเกิดหงุดหงิดขึ้นมาโดยพลัน อารมณ์ดีๆ ถูกกวาดหายไปในพริบตา ใช่แล้ว ใต้หล้านี้จะต้องไม่มีคนเช่นนี้อยู่ จะต้องไม่มี

วันต่อมา

องครักษ์เงานำข่าวดีมาจริงดังคาด เซียวอี้เชินเก็บของตั้งแต่เช้าเตรียมออกเดินทาง

บริเวณประตู สตรีให้ใช้สายตาที่ต่างออกไปมองไปยังทุกสิ่งทุกอย่างในห้อง

พวกเขาจะไปแล้วหรือ? เมื่อคืนหลังจากสามีกลับมาก็ดูแปลกไป ไม่รู้ว่าพูดคุยสิ่งใดกับคุณชายท่านนั้น

องครักษ์เงาผู้หนึ่งเดินมาข้างกายเซียวอี้เชิน “นายท่าน ต้องการกำจัดวัชพืชให้ถึงรากเพื่อป้องกันอุปสรรคในภายภาคหน้าหรือไม่ขอรับ?”

เซียวอี้เชินมองไปยังสตรีบริเวณประตูอย่างเรียบเฉย ทำเพียงเอ่ยปากเล็กน้อย “รอก่อน”

นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว เขาเชื่อว่านายพรานผู้นั้นจะปรากฏตัวออกมา

จริงดังคาด ไม่นานนายพรานผู้นั้นก็ถือห่อของบางอย่างเดินเข้ามา “คุณชาย นี่เป็นเสบียงแห้งจำนวนหนึ่ง ไม่รู้ว่าระหว่างทางจะไกลเพียงใด พวกเราเป็นครอบครัวเล็ก มีของเพียงเท่านี้ คุณชายโปรดรับไว้เถิด”

บนใบหน้าของนายพรานเจือไปด้วยรอยยิ้มสงบนิ่ง ราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เจ้าไม่ไปกับพวกเราจริงหรือ?”

นายพรานเกาหัวอย่างรู้สึกไม่ดีนัก “หากคุณชายยินยอม จะบอกทางออกให้กับข้าน้อยได้หรือไม่ บางทีหากพวกเราสองสามีภรรยาหารือกันดีแล้วก็ไม่แน่ว่าจะไปจากที่นี่” เขาแย้มยิ้มอย่างเขินอาย เมื่อคืนเพิ่งจะปฏิเสธน้ำใจของคุณชาย ตอนนี้กลับถามทางออกจากผู้อื่น ช่างทำให้รำคาญใจจริงๆ

ยามนี้เอง เซียวอี้เชินแย้มยิ้มบางเบา มองไปยังองครักษ์เงาที่อยู่ด้านข้าง พวกเขาจึงเข้าใจได้โดยพลัน

บุรุษหลายคนเดินมาข้างกายนายพรานผู้นั้น ไม่ทราบว่าพูดสิ่งใดกับเขา จากนั้นจึงพานายพรานผู้นั้นจากไปด้วยกัน

เมื่อเหยียบย่างออกมาจากห้อง ท่าทีของเซียวอี้เชินพลันกลายเป็นเย็นชาหาใดเปรียบ มือที่อยู่ในแขนเสื้อกำแน่น เขาไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าตนผิด ใต้หล้านี้ถึงกับมีบุรุษที่ยอมละทิ้งอนาคตอันดีมาอยู่ในที่เช่นนี้กับสตรีผู้หนึ่งด้วยหรือ หึ หากมี เช่นนั้นก็สมควรตาย!

นายพรานคิดว่าพวกเขาจะบอกทางออกกับตน ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อเดินไปถึงใต้ต้นไม้ กระบี่อันเย็นยะเยือกกลับแทงทะลุร่างของเขา “อั่ก ท่าน…”

เขาเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้มีสีหน้าไร้อารมณ์ด้วยท่าทียากจะเชื่อ ร่างกายหนักอึ้งค่อยๆ ล้มลง

“ท่านพี่?” สตรีที่อยู่ไม่ไกลไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อมองให้ละเอียดกลับพบว่าสามีของนางนนอนทรุดอยู่กับพื้น”กรี้ด! ท่านพี่…เกิดอะไรขึ้น…”

ได้ยินเสียงพลั่กดังขึ้น ไม่ทราบว่าตั้งแต่ยามใด บุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านหลังของนาง ออกแรงที่ฝ่ามือเล็กน้อย ลำคอของนางเจ็บแปลบก่อนจะสูญเสียการรับรู้ไปตลอดกาล

องครักษ์เงาไม่ได้มีความคิดใดต่อศพทั้งสองบนพื้น ทะยานตัวราวกับสายลมตามเซียวอี้เชินจากไป