หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 724 จักรพรรดิเหลียนทรงกริ้ว
เล่มที่ 25 ตอนที่ 724 จักรพรรดิเหลียนทรงกริ้ว
รูปร่างและอายุสามารถปลอมแปลงได้ แต่เลือดพิษในร่างกายเล่า? ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้อื่นโกรธเกรี้ยวก็คือ อวิ๋นซูถึงกับใช้ประโยชน์จากสภาพหลังตายมาปกปิดความผิดปกติของนางที่อาจจะถูกเปิดเผย เมื่อร่างพิษตายไป เป็นไปได้มากว่าจะเกิดสภาพศพต่างๆ ศีรษะของซ่างกวนเมิ่งถูกนำไปแล้ว แต่ร่างกายยังอยู่ในมือพวกเขา พวกเขาไม่เห็นสภาพหลังจากศพถูกเปลี่ยน แต่ตอนนี้ระดับการเน่าเปื่อยของศพสตรีนี้ทำให้เขาทำได้เพียงใช้โลหิตพิษมาพิสูจน์ฐานะของนางได้เพียงวิธีเดียว
สามารถเปลี่ยนเลือดที่แข็งตัวไปแล้วทั่วทั้งร่างได้นับว่าเป็นเรื่องที่ดูถูกไม่ได้เช่นเดียวกัน มิเช่นนั้นดรุณีน้อยผู้นี้จะใช้วิธีการอันใดมาสร้างร่างพิษอีกร่างหนึ่ง
บุรุษรู้ดีว่าการที่ตนอยู่ที่นี่ไม่มีความหมายใด ในใจรู้สึกขายหน้าอยู่หลายส่วน มองไปเห็นประกายสนุกสนานที่อัดแน่นอยู่ในดวงตาของอวิ๋นซู ราวกับรอตนขายหน้าก็มิปาน
พริบตานั้น กระแสโหดเหี้ยมสายหนึ่งเอ่อล้นออกมาทั้งร่าง เพียงแต่จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนยังอยู่ที่นี่จึงทำได้เพียงสูดหายใจลึก “กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”
หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ก็โค้งตัวถอยออกไป ทิ้งไว้เพียงพระพักตร์อันย่ำแย่ของฮองเฮา
สุรเสียงอันอึมครึมดังขึ้น “ฮองเฮา เจิ้นจำได้ว่าเคยกล่าวแล้วว่าไม่อนุญาตให้เจ้าไปมาหาสู่กับตระกูลอู่สายในอีก ทำไม เจ้าคิดจะขัดราชโองการหรือ?!”
อารมณ์ของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนแปรเปลี่ยนไปโดยพลัน ทำให้ฮองเฮาตกพระทัย “ไม่เพคะ หม่อมฉันไม่ได้…”
“เจ้าเห็นเจิ้นเป็นตัวโง่งมหรือไร คนเมื่อครู่นี้มีฐานะเช่นไร เจ้าย่อมรู้ดียิ่งกว่าเจิ้น!” จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนสะบัดชายแขนเสื้อ ฮองเฮารู้สึกราวกับว่าชั่วขณะต่อไปพระหัตถ์ของพระองค์จะตบลงบนใบหน้าของตน
อย่างไรก็ตามบุรุษทำเพียงทอดพระเนตรมองพระนางอยู่เช่นนั้น ดวงเนตรเช่นนั้นทำให้ฮองเฮาไม่กล้าสบตา
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเกลียดชังตระกูลอู่สายในยิ่ง แม้จะรู้ว่าเจ้านายที่แท้จริงของพวกเขาคือผู้ใด แต่เมื่อปีนั้นเป็นพวกเขาที่วางแผนทำร้ายฮองเฮาของพระองค์ไม่หยุด! การกระทำชั่วช้าเบื้องหลังพระราชวังในหลายปีมานี้ เหตุใดพระองค์จะไม่ทราบ ตอนนี้ยังกล้าปรากฏตัวเบื้องพระพักตร์ของพระองค์อย่างเปิดเผย ต่อให้เปลี่ยนใบหน้าแล้ว คิดว่าพระองค์จะจำไม่ได้หรือไร?
โลหิตที่แปดเปื้อนมือของตระกูลอู่สายในทำให้จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนรู้สึกรังเกียจและชิงชังยิ่งนัก!
พริบตานั้นบรรยากาศภายในห้องโถงพลันเย็นยะเยือกหาใดเปรียบ พระเนตรของฮองเฮาเปล่งประกาย แต่กลับไม่ทราบว่าควรจะอธิบายเช่นไร
กำลังคิดจะแย้มพระโอษฐ์ จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนกลับแค่นเสียงเย็นออกมาครั้งหนึ่ง “ไม่ต้องอธิบายแล้ว! ก่อนซ่างกวนเมิ่งตายก็กล่าวไว้ชัดเจนแล้ว ฮองเฮา เจ้าทำให้เจิ้นผิดหวังเหลือเกิน!” ประโยคนี้กระแทกเข้าไปในพระทัยของฮองเฮาอย่างรุนแรง พระนางรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งพระวรกาย พระเนตรของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเย็นชาหาใดเปรียบ ราวกับมีลูกดอกอันเย็นยะเยือกจำนวนนับไม่ถ้วนโถมยิงเข้าสู่พระทัยของพระนาง
ต่อให้ฝ่าบาทมิได้ตรัสออกมาว่าจะลงโทษพระนางเช่นไร แต่ฮองเฮาทราบดีว่าวันเวลาต่อจากนี้คงไม่ดีนัก
ด้วยฐานะของตน ตอนนี้ฝ่าบาทย่อมมิอาจแตะต้องพระนางได้ ทว่าพระนางเองทราบดี ฝ่าบาทสามารถใช้วิธีการอื่นมาลงโทษพระนาง
“แม่ทัพกงซุน ลำบากแล้ว” จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเสด็จมาเบื้องหน้าแม่ทัพกงซุน ราวกับจะทำให้เขามั่นใจก็มิปาน จากนั้นจึงสะบัดชายฉลองพระองค์เสด็จหายไปจากสายตาของทุกคนโดยไม่แม้แต่จะทอดพระเนตรฮองเฮา
แม่ทัพกงซุนเข้าใจแล้วว่าภารกิจของตนสำเร็จแล้ว ส่วนการต่อสู้ระหว่างฝ่าบาทและฮองเฮาไม่ใช่อะไรที่ตนจะสอดมือได้
เบื้องหน้าปรากฏร่างสตรีสูงศักดิ์ผู้นั้นขึ้น บนพระพักตร์เจือไปด้วยรอยสรวลที่ทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้าน “ท่านแม่ทัพ เรื่องนี้ทำได้ดียิ่ง” ในพระสุรเสียงมิได้ปกปิดโทสะและความข่มขู่แม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม แม่ทัพกงซุนไม่ใช่ตะเกียงไร้น้ำมัน เขาทำเพียงแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “กระหม่อมเพียงทำตามหน้าที่ ฮองเฮาโปรดวางพระทัย พระเนตรของฝ่าบาทกระจ่างชัดเป็นอย่างยิ่ง ถูกผิดย่อมรู้อยู่แก่พระทัย”
ฮองเฮาค่อยๆ เก็บสีหน้า “เช่นนั้นก็ดี เปิ่นกงกลับอยากจะเห็นเสียจริงว่าผู้ใดจะหัวเราะได้ถึงท้ายที่สุด”
หลังจากกล่าวประโยคที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวทิ้งไว้ ฮองเฮาก็เสด็จเชิดพระพักตร์ออกไปจากตำหนักราวกับทรงเกลียดชังห้องโถงแห่งนี้เป็นอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นเงาร่างนั้นเดินจากไปไกล บนใบหน้าของแม่ทัพกงซุนจึงปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “ซูเอ๋อร์วางใจเถิด พ่อจะไม่ยอมให้ฮองเฮาทำร้ายเจ้าแน่ ยิ่งไปกว่านั้น พระนางเองก็ไม่มีความสามารถเช่นนั้น”
เมื่อผ่านเรื่องนี้ไป แม่ทัพกงซุนเชื่อว่าจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนจะไม่ยอมนั่งรอความตายเฉยๆ เป็นแน่ เกรงว่าในพระทัยของฮองเฮาก็คงกังวลว่าฝ่าบาทจะใช้วิธีการพิเศษอันใดมาแก้แค้นพระนาง ดังนั้นระยะนี้พระนางจะต้องระมัดระวัง ไม่กล้าก่อความวุ่นวายอะไรอีก
สตรีในห้องโถงถูกจัดการให้กลายเป็นซ่างกวนเมิ่งอย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ แม่ทัพกงซุนเดินมาข้างกายอวิ๋นซู “ซูเอ๋อร์ ได้ยินว่าองค์ชายใหญ่เสด็จกลับตำหนักแล้ว”
กลับตำหนักแล้ว? อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในใจพลันเกิดความรู้สึกอบอุ่นและวางใจ ทุกครั้งที่เขาหายไปกะทันหัน ตนมักจะรู้สึกเป็นห่วง มักจะคิดว่าเขาจะไปทำเรื่องอันตรายอันใดอีก ช่วงเวลาเช่นนี้ทำให้นางกดดันยิ่งนัก หวังเพียงว่าคลื่นลมทั้งหมดจะสงบลงให้เร็วเสียหน่อย
“พ่อมีเรื่องสำคัญต้องการหารือกับองค์ชายใหญ่พอดี มิสู้ซูเอ๋อร์ไปด้วยกันเถิด” แม่ทัพกงซุนราวกับมองความคิดน้อยๆ ของอวิ๋นซูออก รู้ดีว่าบุรุษสตรีคู่นี้ต้องทนรับความลำบากจากความรู้สึกที่มีต่อกัน ในใจเขาก็รู้สึกทุกข์ใจหาใดเปรียบ ยามปกติ เพื่อป้องกันมิให้ผู้อื่นนินทา อวิ๋นซูย่อมไม่สามารถเข้าวังมาพบปะองค์ชายใหญ่ได้ เพียงแต่วันนี้มีตนติดตามไปด้วย ทุกสิ่งทุกอย่างจึงเป็นไปตามครรลอง ดูสิว่าจะมีผู้ใดกล้าปากมากหรือไม่
ในดวงตาของอวิ๋นซูมีประกายเขินอายพาดผ่าน แม้จะไม่ได้กล่าว ทว่าแม่ทัพกงซุนรับรู้ความคิดของนางแล้ว
ทั้งสองเดินไปยังตำหนักของเฟิ่งหลิง ผ่านสวนบุปผาแห่งหนึ่ง มีองครักษ์ผู้หนึ่งเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ “ท่านแม่ทัพ…”
องครักษ์เดินมาซุบซิบอะไรบางอย่างข้างกายแม่ทัพกงซุน บุรุษผู้นั้นพลันมีสีหน้าเคร่งขรึมลง “หึ ฮองเฮาพระองนี้ใช้ลูกไม้ตื้นๆ คิดจะล้มแม่ทัพเช่นข้า เป็นความฝันที่โง่งมจริงๆ! ซูเอ๋อร์ เจ้ารอพ่ออยู่ที่นี่ครู่หนึ่ง เดี๋ยวพ่อกลับมา”
การจัดการศพของสตรีผู้นั้นถูกรับสั่งของฮองเฮาขัดขวาง เชื่อว่าหลังจากพระนางเสด็จกลับตำหนักคงรู้สึกมิอาจเก็บกลืนความโกรธเกรี้ยวนี้ได้จึงคิดจะสร้างความยุ่งยากให้แม่ทัพกงซุน อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงหาศาลาแห่งหนึ่งเพื่อนั่งรอ ใบหน้าสงบนิ่งเจือไปด้วยความกังวลจางๆ
บริเวณไม่ไกล เงาร่างที่เดินผ่านทางมาหยุดฝีเท้าลง สายตาคมกริบมองเพียงปราดเดียวก็สังเกตุเห็นสตรีในศาลา
เป็นนางหรือ?! ตงฟางรุ่ยดวงตาเปล่งประกาย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ตนคาดเดาไม่ผิดจริงๆ ท่านหมออยู่ที่แคว้นเหลียนจริงด้วย! คิดไม่ถึงว่าญาติผู้พี่ท่านนี้จะกล้าพาคนเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในวังอย่างเปิดเผยจริงๆ มิน่าเล่าเสด็จพี่และจักรพรรดิเซียวแห่งแคว้นอี้คิดจนสมองแทบแตกก็ยังหานางไม่พบ!
ไม่พบกันนาน บนร่างของนางกลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ยากจะบรรยาย ราวกับฤดูใบไม้ผลิหลังจากข้ามผ่านฤดูหนาว มีการเปลี่ยนแปลงจากประสบการณ์ที่ก้าวผ่าน ทว่ายังคงมีเมฆหมอกของฤดูใบไม้ผลิจางๆ
สตรีงดงามเรียบง่ายมองไปยังที่ไกลๆ อย่างเงียบสงบเช่นนั้น ตงฟางรุ่ยจ้องมอง ในใจมีความโศกเศร้าเอ่อล้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อคิดว่าสตรีที่เสด็จพี่ของตนเอาแต่คำนึงหาทั้งวันอยู่เบื้องหน้าพลันรู้สึกราวกับอยู่กันคนละโลก นางรู้เรื่องความเปลี่ยนแปลงนอกแคว้นเหลียนในตอนนี้หรือไม่? รู้หรือไม่ว่าเสด็จพี่เปลี่ยนไปมีสภาพเช่นไรเพราะนาง? เดิมทีในใจของตนยังรู้สึกตำหนินางอยู่บ้าง เพียงแต่วันนี้เมื่อได้เห็น นางกลับมีอิทธิพลต่ออารมณ์ของตนโดยไม่รู้ตัว
สตรีสงบนิ่งงดงามเช่นนี้ราวกับอยู่ในแดนสุขาวดีที่ไร้ซึ่งคลื่นลม เพียงแต่ในดวงตายังคงเจือไปด้วยความลึกล้ำที่ทำให้ผู้อื่นไม่เข้าใจ อยู่ในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียนอันลึกล้ำเช่นนี้ บางทีนางคงมีความจนใจมากมาย การต่อสู้ด้านนอกจะเกี่ยวข้องอันใดกับนางเล่า? ที่ผิดเป็นเพียงเพราะคำว่ารักเพียงคำเดียว ทำให้ผู้คนยากจะถอนตัว
เพียงไม่นานตงฟางรุ่ยก็ได้สติกลับมา ยากนักที่จะได้พบคนรู้จักในต่างแดน เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่ตนและนางมีต่อกันก่อนหน้านี้จึงอดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดหยอกล้อ พริบตานั้นจึงทะยานตัวหายไปจากมุมมืด
อวิ๋นซูที่อยู่ในศาลามองไปยังทิศทางที่เขาเพิ่งจากไปอย่างเฉียบแหลม เป็นนางคิดไปเองหรือ? เหตุใดจึงรู้สึกว่าเมื่อครู่นี้คล้ายกับมีคนอยู่บริเวณนั้น
อย่างไรก็ตาม เพียงไม่นานเงาร่างในชุดสีฟ้าร่างหนึ่งพลันดึงดูดความสนใจของนาง
เป็นขันทีน้อยแปลกหน้าผู้มีใบหน้าซูบผอมผู้หนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้อวิ๋นซูสนใจคือท่าทีการเดินของเขา ดูไม่ถ่อมตัวเหมือนขันทีคนอื่นในวัง กลับทำให้อวิ๋นซูคิดไปถึงคำว่ามีลมใต้เท้าราวจอมยุทธ์
บนใบหน้าของคนผู้นั้นประดับไปด้วยรอยยิ้ม พริบตาเดียวก็มายืนอยู่เบื้องหน้า นางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งมาให้
ในดวงตาของอวิ๋นซูเกิดประกายสงสัย อย่างไรก็ตามขันทีเบื้องหน้ากลับทำเพียงแย้มยิ้มไม่กล่าวคำใด ทั้งยังไม่กล่าวว่าตนเป็นคนของตำหนักใดและยังไม่ได้คารวะ เพียงแต่ในสายตาของเขากลับมีประกายความมั่นใจที่แตกต่างจากผู้อื่น ราวกับรออวิ๋นซูรับไป
เมื่อผ่านเรื่องเมื่อกลางวันมา ไหนเลยอวิ๋นซูจะรับของที่คนแปลกหน้าส่งมาให้ง่ายๆ อีก ขันทีผู้นั้นแย้มยิ้ม ในที่สุดก็เอ่ยปาก “บ่าวชื่นชมคุณหนูมานานแล้ว ขอให้คุณหนูโปรดรับจดหมายฉบับนี้ด้วยเถิด”
หากที่นี่มีผู้อื่นอยู่ด้วย เกรงว่าคงตกใจจนคางร่วงไปแล้ว ขันทีต่ำต้อยผู้หนึ่งถึงกับกล้ากล่าวว่าชื่นชมคุณหนูกงซุน นี่มิใช่คางคกริอยากกินเนื้อหงส์หรือ? ไม่สิ กระทั่งคางคกก็ไม่นับว่าเป็น กล่าวได้เพียงว่าเขาไปกินดีเสือจนโอหัง ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง?
บนใบหน้าของอวิ๋นซูเกิดความแปลกประหลาดอยู่หลายส่วนดังคาด นางยากจะเชื่อสิ่งที่หูของตนได้ยิน
“ความชื่นชมที่บ่าวมีต่อคุณหนูราวกับแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวไม่มีที่สิ้นสุด อยากจะเป็นสหายกับคุณหนูจริงๆ หวังว่าคุณหนูจะไม่รังเกียจ หากคุณหนูให้โอกาสบ่าว ต่อให้บ่าวต้องขึ้นภูเขากระบี่ลงทะเลเดือดบ่าวก็ไม่เสียดาย!”
“…” ตอนนี้เอง อวิ๋นซูถึงกับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา นางมองขันทีน้อยเบื้องหน้าอย่างละเอียด ราวกับอยากมั่นใจว่าเขาไม่ได้กำลังล้อเล่น “เจ้า…เป็นคนของตำหนักใด?”
“บ่าวเป็นคนของตำหนักองค์ชายใหญ่” ตงฟางรุ่ยรู้สึกลำพองใจเนื่องจากอวิ๋นซูจำเขาไม่ได้ ไม่สิ หากกล่าวให้ชัดเจนก็คือจำเสียงเขาไม่ได้
อวิ๋นซูรู้สึกแปลกใจ มองไปเบื้องหลังตงฟางรุ่ยโดยไม่รู้ตัว กลับไม่มีเงาร่างของเฟิ่งหลิง
หรือเขากลับตำหนักมาแล้ว คิดอยากจะล้อเล่นกับตน? เพียงแต่…สายตาของอวิ๋นซูหยุดอยู่บนจดหมายฉบับนั้น ดูแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ ทว่านางไม่อยากรับการล้อเล่นครั้งนี้จริงๆ อย่างไรก็ตาม ขันทีน้อยเบื้องหน้ายังคงมีสีหน้าจริงจัง
“ซูเอ๋อร์ เป็นอะไรไป?”
เพียงไม่นานด้านหลังก็มีเสียงเปี่ยมความสงสัยดังแว่วมา แม่ทัพกงซุนมองเพียงปราดเดียวก็เห็นขันทีน้อยแปลกหน้าเบื้องหน้าอวิ๋นซู พลันจึงคิดถึงเรื่องนางข้าหลวงที่กล่าวว่าฮองเฮารับสั่งให้มาส่งจดหมายในวันนี้ หรือว่าฮองเฮากำลังทำให้ซูเอ๋อร์ลำบากใจอีก? พริบตานั้นทั่วทั้งร่างพลันเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต “เจ้าคือผู้ใด? นี่คืออะไร!”
แม่ทัพกงซุนแย่งจดหมายมาจากในเมื่อของตงฟางรุ่ย ดวงตาเต็มไปด้วยความดุดัน ราวกับจะกินอีกฝ่ายก็มิปาน
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ตงฟางรุ่ยน่าโดนตีหัวด้วย เฟิงหลิงจัดการ ท่านแม่ทัพจัดการเลย หยอกล้อไม่ดูเวลา หึ จะมาโทษอวิ๋นซูได้ไง นางไม่ได้รัก ไม่ได้ให้ความหวัง องค์รัชทายาทเสือกหลงรักเอง จะว่าไปรู้สึกเป็นห่วงนางเอก ฮองเฮาคงเก็บกลืนความโกรธได้นานเต็มท้องหรือ ให้ดีหาเรื่องอวิ๋นซูอีกหรือเปล่านี่สิ ไหนจะตระกูลอู๋สายใน คงคิดเล่นงานนางเอกอยู่แน่ คงเจ็บใจน่าดู นางเอกทำเสียแผนหลายครั้ง