หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 725 คนรู้จักพานพบ

เล่มที่ 25 ตอนที่ 725 คนรู้จักพานพบ
ไม่รอให้อวิ๋นซูกล่าวคำใด แม่ทัพกงซุนก็เปิดจดหมายออกอ่าน ท่าทีที่เดิมทีเคร่งขรึมพลันแปรเปลี่ยนไปโกรธเกรี้ยว ตงฟางรุ่ยเห็นมุมปากของอีกฝ่ายบิดเบี้ยวเล็กน้อย

นี่คือผู้ใด? ถึงกับเรียกท่านหมอว่าซูเอ๋อร์อย่างสนิทสนมเพียงนั้น ไม่นานฝ่ามือหนึ่งพลันถาโถมเข้ามา ตงฟางรุ่ยหลบตามสัญชาตญาณ ฝีมือเช่นนี้ทำให้แม่ทัพกงซุนต้องหรี่ตาด้วยความอันตราย

ขันทีน้อยน่าสงสัยผู้นี้ถึงกับมีวรยุทธเชียวหรือ?!

ตงฟางรุ่ยแย้มยิ้มเล็กน้อย ทว่าในใจอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน แม่ทัพผู้นี้มีพลังภายในแข็งแกร่งยิ่งนัก เมื่อครู่หากตนไม่หลบ เกรงว่าตอนนี้คงบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว อย่างไรก็ตามอวิ๋นซูยังคงดูอยู่ด้านข้าง เขาไม่อยากเสียหน้า พริบตานั้นจึงแสร้งทำท่าทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เพียงแค่จดหมายฉบับเดียว เหตุใดท่านแม่ทัพต้องมีโทสะด้วย”

“โอหัง! คนบ้าจากที่ใด? วันนี้ข้าแม่ทัพจะ…”

“โธ่ๆ!” ยามนี้เอง บริเวณไม่ไกลมีขันทีผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนใจ “นี่มันเกิดอะไรขึ้นขอรับ ท่านแม่ทัพกงซุนโปรดระงับโทสะ!”

นั่นมิใช่คนที่องค์ชายใหญ่พาเข้าวังมาหรือ เหตุใดเพียงพริบตาเดียวก็ไปล่วงเกินแม่ทัพกงซุนได้เล่า?

แม่ทัพกงซุนจำได้ว่าผู้มาเยือนเป็นคนในตำหนักองค์ชายใหญ่ พลันนั้นจึงมองอีกฝ่ายตาขวาง “มาได้ก็ดี เจ้าบ้านี่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเจ้าหรือ? วันนี้ข้าแม่ทัพจะถลกหนังมันเสีย เชื่อว่าองค์ชายใหญ่คงเห็นด้วยเป็นแน่”

“ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้เด็ดขาด!” ขันทีใหญ่ตะโกนพลางค้อมตัวเดินมาข้างกายตงฟางรุ่ย มองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงกล่าวข้างหูแม่ทัพกงซุนเสียงเบา “นี่เป็นคนที่องค์ชายใหญ่พากลับมาจากนอกวัง หากทำสิ่งใดล่วงเกิน ขอท่านแม่ทัพโปรดอภัย!”

คนที่องค์ชายพามาจากนอกวัง? นี่มันผู้ใดกัน!

แม่ทัพกงซุนขยี้จดหมายในฝ่ามือจนยับย่น ความแค้นนี้เขาจดจำไว้ในใจแล้ว รอให้อยู่เบื้องพระพักตร์องค์ชายใหญ่เสียก่อนจะต้องให้พระองค์จัดการเจ้าบ้านี่ด้วยตัวเองเป็นแน่!

อวิ๋นซูที่อยู่ด้านข้างทำเพียงมองไปยังขันทีแปลกหน้าผู้นั้นด้วยสายตาลึกล้ำแฝงความหมาย รู้สึกว่าสายตาที่เขาใช้มองตนดูคุ้นเคยยิ่งนัก ราวกับพวกเขาเป็นคนรู้จักกัน เพียงแต่ใบหน้านี้ อวิ๋นซูกลับไม่มีความทรงจำอยู่แม้เพียงครึ่งส่วน

“เจ้ายังจะมองอีก!” แม่ทัพกงซุนกำหมัดแน่น ทะยานไปขวางอยู่เบื้องหน้าตงฟางรุ่ยในพริบตา เหตุใดองค์ชายจึงพาคนไร้มารยาทเช่นนี้เข้าวังมาได้ อีกสักครู่จะไม่ปล่อยไปแน่!

เมื่อเผชิญหน้ากับโทสะของแม่ทัพกงซุน ตงฟางรุ่ยทำเพียงไหวไหล่เล็กน้อย ขันทีที่อยู่ข้างกายแย้มยิ้มอย่างจนใจ “ท่านแม่ทัพ องค์ชายยังรออยู่ เชิญทางนี้ขอรับ”

ขันทีผู้นั้นเดินมาดึงตงฟางรุ่ยโดยเฉพาะ กลัวว่าคนผู้นี้จะกระทำการพิสดารอันใดออกมาอีก เว้นระยะห่างจากแม่ทัพกงซุนคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้งใจ

“หึ ซูเอ๋อร์ไม่ต้องกังวล”

อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย ความจริงนางไม่ได้กังวลเนื่องจากไม่อาจสัมผัสได้ถึงเจตนาอันเป็นศัตรูจากบนร่างขันทีน้อยแปลกหน้าผู้นั้น แม้ว่าการล้อเล่นเช่นนี้จะทำให้ผู้อื่นหัวเราะไม่ออกก็ตาม

“องค์ชาย แม่ทัพกงซุนมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิ่งหลิงรออยู่ในห้องโถงนานแล้ว เขาเบนสายตาขึ้นมอง กลับเห็นตงฟางรุ่ยที่แต่งกายเป็นขันทีน้อยข้างกาย รวมไปถึงสีหน้าเหลาะแหละหยอกล้อของเขา

“เจ้าก่อเรื่องอะไร?” บุรุษรูปงามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตงฟางรุ่ยกลับทำเพียงทอดถอนใจเบาๆ “องค์ชายทรงหมายความว่าอย่างไร กระหม่อมเป็นบุรุษที่ดีงามอยู่ในครรลอง ไม่ก่อเรื่องอะไรง่ายๆ เป็นแน่”

“องค์ชาย! โปรดอนุญาตยกเจ้าคนโอหังนี่ให้กระหม่อมด้วย กระหม่อมจะถลกหนังมันเสีย!” คำพูดของตงฟางรุ่ยเพิ่งจะกล่าวจบ แม่ทัพกงซุนก็เดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว สตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นเดินตามหลังมาติดๆ

สีหน้าของเฟิ่งหลิงพลันยินดี ยามนี้จึงค่อยรับรู้ถึงอะไรบางอย่าง เจ้าคนโอหัง? พลันนั้นจึงมองไปยังตงฟางรุ่ยที่อยู่ข้างกายด้วยความสงสัย อีกฝ่ายหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว แม่ทัพกงซุนแค่นเสียงครั้งหนึ่งแล้วจึงนำจดหมายในมือวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเฟิ่งหลิงอย่างรุนแรง

“เป็นเพียงการล้อเล่นเท่านั้น”

มุมปากของตงฟางรุ่ยยกขึ้นเป็นวงโค้ง เฟิ่งหลิงยื่นมือออกไปหยิบจดหมายฉบับนั้นมาเปิดอ่าน บนใบหน้าของบุรุษรูปงามมีประกายหนาวเหน็บพาดผ่าน “ยังมีอารมณ์ร่ายกลอนอีกหรือ ดูแล้วส่งท่านกลับไปจะดีกว่า”

ยามนี้ในห้องโถงเหลือเพียงพวกเขา เฟิ่งหลิงให้ทุกคนถอยออกไปนานแล้ว ตงฟางรุ่ยจึงนั่งลงด้านข้างอย่างผ่อนคาย “ญาติผู้พี่ เหตุใดต้องจริงจังเพียงนี้ ข้ากับท่านหมอนับเป็นสหายพานพบ จึงอดไม่ได้ที่จะใช้วิธีการพิเศษเพื่อเฉลิมฉลองเสียหน่อย”

ท่านหมอ?

ญาติผู้พี่?

อวิ๋นซูและแม่ทัพกงซุนมองไปยังบุรุษเบื้องหน้าด้วยท่าทีแปลกใจ อีกฝ่ายไม่หลบสายตาพวกเขาแม้แต่น้อย

“องค์ชายรอง?” อวิ๋นซูเอ่ยปากขึ้นก่อนเป็นคนแรก บุรุษเบื้องหน้าเรียกเฟิ่งหลิงว่าญาติผู้พี่ อีกทั้งจากบทสนทนาของพวกเขาเมื่อครู่นี้ทำให้ทราบว่าคนเบื้องหน้ารู้จักตนด้วย เช่นนั้นมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือตงฟางรุ่ย

บุรุษบนเก้าอี้มีความยินดีเต็มหน้า “ท่านหมอยังจำข้าได้ น่ายินดีจริงๆ”

“หึ!” แม่ทัพกงซุนแค่นเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ เขาไม่สนใจว่าบุรุษเบื้องหน้าจะเป็นองค์ชายรองหรือองค์ชายสาม ผู้ใดกล้ามารังแกบุตรีของเขา ผู้นั้นต้อง…

“ญาติผู้พี่ ตั้งแต่เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ท่านลุงผู้นี้มักจะมีท่าทีราวกับจะจับข้ากิน ทำให้ญาติผู้น้องเช่นข้าหวาดกลัวหาใดเปรียบ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาเป็นญาติห่างๆ ท่านใดของท่านหมอ?” ตงฟางรุ่ยคาดเดาได้แล้วว่าหากต้องการพาอวิ๋นซูเข้าแคว้นเหลียนจะต้องมอบฐานะใหม่ให้นาง เช่นนั้นควรจะเป็นบุรุษเบื้องหน้าผู้นี้กระมัง

“อย่าได้คิดจะพูดจาเหลวไหล! องค์ชาย ผู้มีฐานะไม่ชัดเจนเช่นนี้มอบให้ข้าไปทรมานสอบสวนจะดีกว่า!”

เฟิ่งหลิงกุมหน้าผากด้วยความปวดเศียรเวียนเกล้า เขาสูดหายใจลึกพยายามอดทน “นี่คือแม่ทัพกงซุน นี่คือคุณหนูกงซุน ที่นี่ไม่มีท่านหมออันใด ญาติผู้น้องจดจำให้กระจ่างด้วย”

คุณหนูกงซุน? หรือท่านลุงที่โกรธเกรี้ยวผู้นี้ก็คือบิดาในนามของท่านหมอในยามนี้? ฮ่าๆ ดูจากท่าทีเคร่งเครียดของของเขาแล้ว ผู้ที่ไม่ทราบคงคิดว่าเป็นบิดาที่รักบุตรีเป็นอย่างยิ่ง

“องค์ชายรองเสด็จมาในครั้งนี้เพราะเรื่องของเหมยเฟยและพระชายาใช่หรือไม่?” ในที่สุดสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นก็เอ่ยปาก ตงฟางรุ่ยจึงเก็บสีหน้าไป

ที่แท้ก็เป็นโอรสของเหมยเฟย! แม่ทัพกงซุนพลันเข้าใจกระจ่างขึ้นมา บุรุษเบื้องหน้าคือองค์ชายรองของแคว้นเฉิน มิน่าเล่าเขาจึงเรียกองค์ชายใหญ่ว่าญาติผู้พี่

“เจ้าเคยพบพวกนางแล้วหรือ?”

เฟิ่งหลิงยังมิได้กล่าวเรื่องเหมยเฟยและอู๋ฮุ่ยอวิ๋นกับตงฟางรุ่ยอย่างละเอียด เมื่อกล่าวถึงเรื่องจริงจัง เขาพลันเก็บท่าทีเหลาะแหละก่อนหน้านี้ไป

“องค์ชาย พระองค์จะ…” แม่ทัพกงซุนขมวดคิ้ว องค์ชายพาองค์ชายรองผู้นี้มายังแคว้นเหลียน นี่เป็นวิธีการที่อันตรายยิ่ง ทั้งยังเป็นการแสดงให้เห็นชัดเจนว่าองค์ชายทรงตัดสินพระทัยแล้วว่าจะช่วยเหมยเฟยออกมา เพียงแต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก หากองค์ชายทำเช่นนั้นเท่ากับเป็นการตั้งตัวเป็นศัตรูกับผู้อยู่หลังม่านอย่างเปิดเผย จะนำพาความยุ่งยากมาให้เขาอย่างใหญ่หลวง

“ยามนี้เหมยเฟยและพระชายาถูกขังอยู่ในตำหนักเย็นแห่งหนึ่ง ถูกฮองเฮาเฝ้าอย่างเข้มงวด ต่อให้เป็นคนของข้าก็มิอาจเข้าไปได้”

ดวงตาของตงฟางรุ่ยลึกล้ำ “ญาติผู้พี่รับมือไม่ได้ มิได้หมายความว่าข้าจะไม่มีวิธี”

เพิ่งจะกล่าวจบก็พบว่าบุรุษเบื้องหน้าหยิบวัตถุสีขาวอย่างหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ เมื่อทุกคนมองอย่างละเอียด พบว่าเป็นนกพิราบสื่อสารที่มีขนาดค่อนข้างเล็กตัวหนึ่ง

“ไม่ เมื่อนกพิราบเช่นนี้ปรากฏตัว จะต้องถูกคนของฮองเฮาสกัดไว้ในทันทีแน่นอน…”

ตงฟางรุ่ยกลับแย้มยิ้มบางเบา “นี่มิใช่นกพิราบสื่อสารธรรมดา ญาติผู้พี่รอดูเถิด” สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ มีท่าทีมากแผนการ

อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นยาอันเข้มข้น ตามมาด้วยเสียงไอต่อเนื่อง

“เหนียงเหนียง เสวยน้ำก่อนเถิด”

เหมยเฟยค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังใบหน้าเปี่ยมกังวลเบื้องหน้า ดวงหน้าที่เดิมทีเคยงดงาม ยามนี้หลงเหลือเพียงใบหน้าซีดขาวและซูบผอม กระทั่งลมหายใจก็รวยระริน

“ฮุ่ยอวิ๋น เจ้าดื่มเถิด เจ้าเองก็นวดขาให้เปิ่นกงมาทั้งเช้าแล้ว”

ยามนี้อู๋ฮุ่ยอวิ๋นมิได้เน้นย้ำชื่อทางชีของตนอีก เหมยเฟยก็มักจะเรียกชื่อนาง สำหรับสตรีเบื้องหน้า ทั้งๆ ที่มีสายเลือดสูงศักดิ์แต่กลับต้องรับความทรมาณเช่นนี้ ในใจของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นจึงเห็นใจและสงสารนางยิ่ง

ตกลงแล้วข่าวที่นางส่งออกไปมีคนรับหรือไม่? เหตุใดจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดมาช่วยพวกนาง

“เหนียงเหนียง ได้เวลาแล้ว”

เสียงอันเย็นชาดังขึ้นบริเวณประตู อู๋ฮุ่ยอวิ๋นร่างกายแข็งทื่อ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “วันนี้พระวรกายของเหนียงเหนียงไม่ไหวจริงๆ รอให้ผ่านไปอีกหลายวันค่อย…”

“พูดจาไร้สาระให้มันน้อยหน่อย! ฮองเฮาเชิญเหมยเฟยไปดื่มชา นี่นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณแล้ว!”

ดื่มชาอันใดกัน หลายวันมานี้การเปลี่ยนแปลงของคนเหล่านี้ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เวลานี้ของทุกวันมักจะพาเหมยเฟยออกไป ตกลงไปทำเรื่องอันใดกันแน่ อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเองก็ไม่ทราบ หลังจากเหมยเฟยกลับมาก็ไม่เคยกล่าวกับนาง เพียงแต่นางแอบเห็นรอยแผลบริเวณผิวหนังใต้ร่มผ้าของเหมยเฟย ทั้งยังมีสีหน้าที่ซีดเซียวอ่อนแรงลงทุกวัน

ไม่ทราบว่าคนเหล่านั้นใช้วิธีการอันใดทรมานเหมยเฟย ทั้งๆ ที่นางก็อ่อนแอเพียงนี้แล้ว แต่ยังลงมือได้อีก!

เสียงโซ่ดังแว่วมา ทั้งยังมีองครักษ์สีหน้าไร้อารมณ์สองคนเข้ามาหามเหมยเฟยออกไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง การกระทำไม่ระมัดระวังแม้แต่น้อย

“เหนียงเหนียง…”

เหมยเฟยหันมา ทำเพียงแย้มยิ้มอย่างเรียบเฉยราวกับยอมรับโชคชะตาเช่นนี้แล้ว สีหน้าสงบนิ่งหายไปจากสายตาอู๋ฮุ่ยอวิ๋น

“อามิตตาพุทธ…” หัวใจของนางเต้นอย่างบ้าคลั่ง มองไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ หวังเพียงว่าเหมยเฟยจะไม่ได้รับความลำบากเกินไปนัก

กางคัมภีร์เล่มหนึ่งออก หมุนสร้อยประคำในมือพลางสวดตามคัมภีร์ หวังว่าสวรรค์จะสงสารสตรีน่าสงสารผู้นั้น อู๋ฮุ่ยอวิ๋นคิดว่าหากตนเป็นเหมยเฟยจะต้องอยากตายสบายเสียหน่อย เพียงแต่สตรีผู้นั้นกลับยืนหยัดแน่วแน่มาจนถึงตอนนี้ อู๋ฮุ่ยอวิ๋นไม่เข้าใจ นางไม่เข้าใจว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้เหมยเฟยมีความคิดยืนหยัดแน่วแน่มาจนถึงตอนนี้ได้ ช่วงเวลาที่ได้ใกล้ชิดกันทำให้นางพบว่าบนร่างของเหมยเฟยมีลักษณะบางอย่างที่คนธรรมดาไม่มี อู๋ฮุ่ยอวิ๋นนับว่าเป็นผู้เข้าใจเหตุผล ผู้ที่น่าชิงชังยังมีส่วนที่น่าสงสาร

เวลาผ่านไปทุกชั่วขณะพร้อมกับใจอันร้อนรน อาทิตย์คล้อยต่ำ แสงแดดยามเย็นที่ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อยสาดส่องเข้ามาในห้อง อู๋ฮุ่ยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมอง ยามนี้ควรกลับมาได้แล้วกระมัง?

อย่างไรก็ตาม นางมองอยู่นานกลับไม่เห็นเงาร่างของเหมยเฟย

ความไม่สบายใจรุนแรงยิ่งขึ้น วันนี้ผิวของเหมยเฟยเย็นยะเยือกขึ้นมาก อาการไอก็รุนแรงกว่าเมื่อก่อน ทั้งยังมีเสียงที่มิได้เหมือกาลก่อน คนเหล่านั้นจะลงมือไว้ไมตรีหรือไม่? หาก…

ไม่ เป็นไปไม่ได้ อย่าได้คิดฟุ้งซ่านเป็นอันขาด เหมยเฟยไม่ทำปล่อยให้ตัวเองตายไปเช่นนี้แน่ นางยังมิได้ทำความปรารถนาในใจให้สำเร็จเลยมิใช่หรือ?