หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 726 จดหมาย

เล่มที่ 25 ตอนที่ 726 จดหมาย
ในที่สุดเงาร่างหลายร่างก็ปรากฏในมุมหนึ่ง อู๋ฮุ่ยอวิ๋นพลันมีสีหน้ายินดี เพียงแต่ชั่วขณะต่อมาในดวงตากลับหลงเหลือเพียงความสั่นสะท้าน

“เหนียงเหนียง!”

ปังๆๆ นางเคาะประตูด้วยท่าทีเคร่งเครียด “เหนียงเหนียง? เหนียงเหนียง!”

สลักประตูสั่นไหวจนส่งเสียงดังน่ารำคาญ ด้านนอกมีเสียงองครักษ์ดังแว่วมา “เงียบ!”

เพียงไม่นานเหมยเฟยก็ถูกหามมาถึงประตู ประตูถูกเปิดออก อู๋ฮุ่ยอวิ๋นรู้สึกเบื้องหน้ามืดมิด เหมยเฟยถึงกับถูกพวกเขาโยมเข้ามาโดยไม่ไว้ไมตรีแม้แต่น้อย โชคดีที่นางมีปฏิกิริยารวดเร็วจึงประคองได้ทัน “เหนียงเหนียง ท่าน…”

ร่างกายแบบบางคล้ายกับจะหายไปจากอกนางได้ทุกเมื่อ เหมยเฟยมีใบหน้าขาวซีดราวกับมิใช่มนุษย์ อู๋ฮุ่ยอวิ๋นไม่กล้าแตะขาทั้งสองของนาง ทำได้เพียงประคองแขน พยายามแบกไปที่เตียงอย่างยากลำบาก

“เหนียงเหนียงตื่นเถิด? ตื่นเถิด…”

นางส่งเสียงเรียกอยู่ข้างกาย ลองป้อนน้ำให้เหมยเฟย เพียงแต่น้ำกลับไหลลงมาตามมุมปากของนาง สภาพเช่นนี้ทำให้ในใจของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นโศกเศร้าจนถึงขีดสุด

“เหนียงเหนียง…”

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด ขนตาของสตรีมบนเตียงจึงค่อยขยับแล้วลืมตาขึ้น ก่อนจะมาสูดหายใจลึก

“เหนียงเหนียง! พระองค์ตื่นแล้วหรือ?”

ทัศนวิสัยค่อยๆ กระจ่างชัด ข้างหูมีเสียงเรียกแว่วมา เหมยเฟยเบนสายตาขึ้น สิ่งที่สะท้อนเข้าสู่ม่านสายตาคือดวงตาแดงระเรื่อของอู๋ฮุ่ยอวิ๋น

มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา “ร้องทำไม เปิ่นกง…ยังไม่ตาย”

ดวงตาของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นส่องสว่าง รีบหลุบตาลง ไม่อยากให้เหมยเฟยเห็นท่าทีของตนในยามนี้ชัดเจนนัก “เพียงแค่ทรายเข้าตาเพคะ…เหนียงเหนียง พวกเขา…ทำอะไรกับท่าน?”

“ไม่มีอะไร เพียงแค่ดื่มชาเท่านั้น…” น้ำเสียงราวกับจะปลิวหายไป เหมยเฟยหันไปมองผ้าม่านสีม่วงเหนือศีรษะ วันนี้ฮองเฮาลงมือโหดเหี้ยมเป็นพิเศษ เห็นได้ว่าอารมณ์ของพระนางไม่ดียิ่ง ด้วยเหตุนี้จึงระบายอารมณ์บนร่างของตน อย่างไรก็ตาม เหมยเฟยมิใส่ใจนัก ร่างกายพิการเช่นนี้ของตนคงขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น

“ไม่รู้ว่าเขาจะมารับข้าหรือไม่…”

อะไรนะ? อู๋ฮุ่ยอวิ๋นฟังคำพูดของเหมยเฟยไม่ชัดเจน “เหนียงเหนียงต้องการเสวยน้ำหรือเพคะ?”

อีกฝ่ายโบกมืออย่างอ่อนแรง ในดวงตาแฝงไปด้วยความคิดและความเปล่าเปลี่ยวที่อู๋ฮุ่ยอวิ๋นไม่เข้าใจ บุนุษผู้นั้นจะรอตนอยู่ในนรกหรือไม่? บางทีทุกสิ่งทุกอย่างนี้อาจเป็นกรรมกระมัง ระยะนี้แปลกประหลาดจริงๆ นางมักจะคิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ในแคว้นเฉินก่อนหน้านี้ คิดถึงยามที่นางเป็นศูนย์รวมความโปรดปราน ความจริงตั้งแต่แรกเริ่มตนก็มิได้ใส่ใจ เนื่องจากคิดว่าด้วยความสามารถของตนล้วนสมควรได้รับทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว มีเขาเป็นที่พักพิง ทั้งสองเรียกได้ว่าใช้ชีวิตไร้ข้อผูกมัด ความอ่อนโยนและความโปรดปรานของเขาเสมอต้นเสมอปลาย นางในยามนั้นนับว่ามีวาสนาจริงๆ

จู่ๆ เหมยเฟยพลันคิดว่าชีวิตนี้ของตนไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย เพื่อแคว้นเหลียน นางยอมทรยศบุรุษที่ตนรักอย่างลึกซึ้ง สุดท้ายยังทรยศหัวใจของตน เพียงแต่สุดท้ายนางได้อะไรเล่า? ถูกเสด็จพ่อทอดทิ้ง ตกลงสู่จุดจบเช่นนี้ บางทีนี่อาจเป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์กระมัง

เมื่อเห็นดวงตาของสตรีบนเตียงทอประกายอ่อนแสง อู๋ฮุ่ยอวิ๋นพลันรู้สึกไม่ถูกต้อง นางยื่นมือออกไป โบกไปมาเบื้องหน้าเหมยเฟย “เหนียงเหนียงเพคะ? เหนียงเหนียง?” เพียงแต่อีกฝ่ายยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด

“เหนียงเหนียง!”

ความรู้สึกราวกับชีวิตใกล้จะเลือนหายปรากฏ ยามนี้เอง แสงสีขาวพลันพุ่งเข้ามาในห้องอันโศกเศร้า อู๋ฮุ่ยอวิ๋นขมวดคิ้ว เหตุใดจึงมีนกพิราบอยู่ที่นี่ได้…

พลังอันลึกลับสายหนึ่งฉุดดึงสายตาของเหมยเฟย นางค่อยๆ หันไป มองไปยังนกพิราบสื่อสารที่เดินเตาะแตะเข้ามา ดวงตาขุ่นมัวพลันสว่างวาบ ท่าทีเช่นนี้ตกอยู่ในสายตาของอู๋ฮุ่ยอวิ๋น นางมิได้เอ่ยปากเนื่องจากด้านนอกยังมีคนเฝ้าพวกนางอยู่ ทำเพียงจับนกพิราบสื่อสารตัวนั้นอย่างเข้าใจ ที่ขาของมันมีกระดาษเล็กๆ อยู่จริงดังคาด

อู๋ฮุ่ยอวิ๋นค่อยๆ แกะออก เปิดอ่านท่ามกลางความสนใจของเหมยเฟย ตัวอักษรอันคุ้นเคยสะท้อนสู่สายตา ทำให้หัวใจของทั้งสองเต้นตึกตัก

จดหมายขององค์ชายรอง?! นี่ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร

เหมยเฟยไม่ทราบว่าเอาแรงมาจากที่ใด แย่งกระดาษในมือของอู๋ฮุ่ยอวิ๋นมาโดยพลัน สองมือสั่นระริก บนใบหน้าเผยความยินดีอันบ้าคลั่ง ถึงกับทำให้สีหน้าที่เดิมทีขาวซีดเกิดประกายแดงระเรื่อ เขามาแล้ว เขามาแล้ว รุ่ยเอ๋อร์ โอรสของนางมาแล้ว…

อู๋ฮุ่ยอวิ๋นสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเหมยเฟย อย่างไรก็ตาม นอกจากความยินดีแล้วนางกลับยังมีความกังวลอยู่หลายส่วน หากกล่าวว่าองค์ชายรองอยู่ในพระราชวังแคว้นเหลียน นั่นมิใช่ว่าอาจจะมีอันตรายทุกเมื่อหรือ?

เพียงแต่เหตุใดพิราบสื่อสารตัวนี้จึงไม่ถูกพบ?

อู๋ฮุ่ยอวิ๋นจ้องมองไปยังนกพิราบสื่อสารที่มีขนาดค่อนข้างเล็กตัวนั้น บนใบหน้าของเหมยเฟยราวกับฟื้นคืนสู่ความผ่องใส เจือไปด้วยรอยยิ้มลำพองใจหลายส่วน ติดว่าด้านนอกมีคนเฝ้า มิเช่นนั้นนางจะต้องบอกอู๋ฮุ่ยอวิ๋นแน่แล้ว นกพิราบเช่นนี้นางเป็นผู้ฝึกออกมาในช่วงเวลาสามปีที่อยู่ในตำหนักเย็นของแคว้นเฉิน เมื่อเทียบกับนกพิราบสื่อสารปกติ พวกมันฉลาดและเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่า อีกทั้งยังเข้าใจผู้คนยิ่งนัก ตนมักจะใช้พวกมันส่งจดหมายลับ ทั้งยังไม่เคยถูกผู้อื่นจับได้มาก่อน หนึ่งในนั้นนางมอบให้ตงฟางรุ่ยเอาไว้ใช้เป็นเส้นทางการติดต่อระหว่างพวกนางแม่ลูกในช่วงเวลาพิเศษ

นางนำจดหมายฉบับนั้นมากอดราวกับสมบัติล้ำค่า กระทั่งเหมยเฟยก็รู้สึกว่านี่เป็นความเห็นใจจากสวรรค์ ทำให้ตนที่เกือบจะยอมแพ้มีความหวังในการยืนหยัดต่อไปอีกครั้ง ร่างกายเองก็คล้ายกับมีพลังขึ้นมาก

โอรสของนางมาแล้ว โอรสของนางมาแล้ว!

ความจริงในใจของเหมยเฟยมีความรู้สึกผิดต่อตงฟางรุ่ยอย่างยิ่ง ในตอนที่อยู่แคว้นเฉิน ตนปล่อยให้เขาเติบโตข้างพระวรกายฮองเฮา ความจริงตอนนั้นมิใช่ว่านางไม่มีความสามารถที่จะทำให้เขารับรู้ถึงการคงอยู่ของหมู่เฟยอย่างตน เพียงแต่นางกลับเลือกที่จะติดต่อกับเขาในยามที่ตนกำลังจะแก้แค้น ช่วงเวลาที่เขาเติบใหญ่ ตนไม่เพียงจะไม่มอบความรักของมารดาให้เขา กลับใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์แม่ลูกเสียด้วยซ้ำ

นางคาดเดาได้เลยว่ายามนั้นตงฟางรุ่ยแกล้งตายเพื่ออะไร ระหว่างเสด็จพี่และมารดาผู้ให้กำเนิด เขาเลือกมารดาผู้ให้กำเนิด ทั้งยังอาจกล่าวได้ว่าเขาเลือกมารดาผู้เลี้ยงดู

เพียงแต่ตนไม่มีคุณสมบัติจะไปตำหนิเขา ตนไม่เคยมีความรับผิดชอบในฐานะมารดาคนหนึ่ง จะไปตำหนิว่าเขาไม่คิดถึงความสัมพันธ์แม่ลูกได้อย่างไร ความจริงสิ่งที่เหมยเฟยกลัวก็คือกลัวว่าตงฟางรุ่ยจะเกลียดชังนาง เพียงแต่วันนี้เหมยเฟยรู้ว่าตงฟางรุ่ยมาแล้ว เขาไม่ได้เกลียดตน หรืออาจเรียกได้ว่าเขาให้อภัยตนแล้ว นี่ก็เพียงพอแล้ว เพียงพอแล้ว

นางไม่ได้หวังให้ตงฟางรุ่ยช่วยนางออกไปได้จริงๆ สิ่งที่นางต้องการก็คือการอภัยของเขา

อู๋ฮุ่ยอวิ๋นหยิบกระดาษและพู่กันออกมาอย่างเงียบงัน ในเมื่อองค์ชายเสด็จมาแล้ว เช่นนั้นพวกนางต้องรีบแจ้งเขาถึงจะถูก

อย่างไรก็ตามเหมยเฟยกลับไม่มีการเคลื่อนไหว นางนำกระดาษแผ่นนั้นใส่เข้าไปในแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง ลูบหน้าอกของนกพิราบสื่อสารเบาๆ เจ้าตัวเล็กเดินออกไปอย่างเงียบงันราวเข้าใจ จากนั้นจึงบินออกไปทางหน้าต่าง หายไปบนท้องฟ้า

อู๋ฮุ่ยอวิ๋นมีสีหน้าแปลกใจ “เหนียงเหนียง นี่…” เหตุใดจึงปล่อยนกพิราบตัวนั้นไปเล่า? พวกนางยังไม่ได้บอกองค์ชายเลยว่าที่นี่อยู่ที่ใด

เหมยเฟยทำเพียงแย้มยิ้มบางเบา ไม่ได้อธิบายอะไรให้อู๋ฮุ่ยอวิ๋นฟัง นางไม่คิดจะออกไป หูตาที่ฮองเฮาวางไว้ในตำหนักเย็นมีมากเกินไป ต่อให้รุ่ยเอ๋อร์หาพบ แต่หลังจากเข้ามาแล้วจะต้องร้ายมากกว่าดีเป็นแน่ เมื่อเขาถูกฮองเฮาคุมตัว เหมยเฟยเชื่อว่าตนคงไม่มีความกล้าพอที่จะทนเห็นเขาถูกทรมาน

สิ่งที่ฮองเฮาต้องการตนไม่อาจให้ ดังนั้นรุ่ยเอ๋อร์ย่อมไม่สมควรเสี่ยงอันตรายใดเด็ดขาด

เหมยเฟยทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง เพียงแต่มุมปากยังคงมีรอยยิ้มแขวนเอาไว้

ภายในตำหนักองค์ชายใหญ่ ทุกคนที่กำลังรออยู่ในห้องรับแขกมีอารมณ์แตกต่างกันไป

ตงฟางรุ่ยจิบชาอย่างสบายอุรา รอบด้านได้ยินเพียงเสียงกลืนของเขา เพียงไม่นานนกพิราบสีขาวก็ปรากฏสู่สายตาของทุกคน เสียงเรียบๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น “กระดาษหายไปแล้ว!”

อวิ๋นซูมองเพียงปราดเดียวก็พบว่าสองขาของนกพิราบสื่อสารว่างเปล่า ดวงตาของเฟิ่งหลิงเปล่งประกาย หรือจะมันจะทำให้เขาหาที่อยู่ของเหมยเฟยพบจริงๆ

ตงฟางรุ่ยมีท่าทางคล้ายกับมีแผนอยู่ในใจ ราวกับรู้อยู่แล้วว่านกพิราบสื่อสารของตนจะนำจดหมายไปส่งได้อย่างปลอดภัย เขาเป่าปากเบาๆ นกพิราบตัวนั้นจึงตีปีกทะยานตัวลงบนหลังมือของตงฟางรุ่ย ท่าทีที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเช่นนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกแปลกใจ

เพียงแต่ชั่วขณะต่อไปตงฟางรุ่ยกลับขมวดคิ้วแน่น เขาค้นหาบนตัวนกพิราบสื่อสารรอบหนึ่ง “เหตุใดจึงไม่มีจดหมายตอบกลับ”

“หรือว่า…จะถูกผู้อื่นสกัดระหว่างทาง?”

ตงฟางรุ่ยค้นหาอีกรอบหนึ่งอย่างไม่ยอมแพ้ ทว่าแม่ทัพกงซุนที่อยู่ด้านข้างกลับแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “หากนกพิราบสื่อสารเพียงตัวเดียวสามารถหาเหมยเฟยพบ เช่นนั้นฮองเฮาจะมิเป็นเพียงเสือกระดาษหรือไร?” เขารู้แล้วว่ามันไม่ง่ายดายเช่นนั้น หากคนของฮองเฮารับมือง่าย พวกเขาจะมาปวดหัวนานเพียงนี้ได้อย่างไร

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ หากถูกผู้อื่นสกัดไประหว่างทาง นกพิราบสื่อสารตัวนี้คงไม่กลับมาแล้ว ขอเพียงเหมยเฟยยังอยู่ในพระราชวังแห่งนี้ นกพิราบสื่อสารตัวนี้จะต้องหานางพบแน่นอน” ตงฟางรุ่ยมั่นใจว่านกพิราบสื่อสารของตนจะต้องนำกระดาษไปส่งถึงมือเหมยเฟยเป็นแน่ เพียงแต่เหตุใดจึงไม่มีจดหมายตอบกลับเล่า? “เป็นไปได้หรือไม่ว่าเหมยเฟยกลัวข้ามีอันตรายจึงไม่กล้าเผยข้อมูลให้รู้?”

มีเพียงความเป็นไปได้นี้เท่านั้น เหมยเฟยได้รับข่าวแล้วแต่กลับไม่ยอมตอบ หรือจะกล่าวว่านางไม่มีแรงกระทั่งจะเขียนจดหมายแล้ว?

ในใจของตงฟางรุ่ยกังวลยิ่งนัก เดิมทีคิดว่าจะหาเบาะแสของเหมยเฟยได้อย่างราบรื่น ตอนนี้อารมณ์จึงขุ่นมัวขึ้นมาก

เฟิ่งหลิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนราวกับรู้ความคิดในใจของตงฟางรุ่ย “ญาติผู้น้องอย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่ามจะเป็นการดี ต้องมั่นใจที่อยู่ของเหมยเฟยเสียก่อน พวกเราค่อยวางแผนกันอีกครั้ง”

อย่างไรก็ตามตงฟางรุ่ยทำเพียงมองเขาครั้งหนึ่งแต่ไม่ได้ตอบอันใด

เขาไม่ยอมแพ้ ไม่ง่ายเลยกว่าตนจะมาถึงแคว้นเหลียนได้ เหตุใดหมู่เฟยจึงไม่ยอมบอกเบาะแสกับตน? ตงฟางรุ่ยจับจ้องนกพิราบตัวนั้นอยู่เนิ่นนาน ไม่ทราบว่ากำลังคิดอะไร

ม่านราตรีค่อยๆ แผ่ขยาย ทั่วทั้งพระราชวังแห่งแคว้นเหลียนราวกับจมลงสู่ขุมนรก

ภายในตำหนักเย็นแห่งนั้นเย็นยะเยือกอย่างแปลกประหลาด มีเสียงไอรุนแรงดังแว่วมาเป็นระยะ “เหนียงเหนียง บอกพวกเขาเถิด ให้พวกเขาเชิญหมอมาตรวจหน่อยเถิด” อู๋ฮุ่ยอวิ๋นรู้ว่าหากยืดเยื้อเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าเหมยเฟยคงยืนหยัดได้ไม่นาน หากคนเหล่านี้ต้องการอะไรจากเหมยเฟย เช่นนั้นย่อมไม่ปล่อยให้นางตายแน่นอน

อย่างไรก็ตามสตรีบนเตียงกลับส่ายศีรษะเบาๆ ความปรารถนาในใจของนางสำเร็จแล้ว ตอนนี้นางไม่กล้าหวังว่าจะได้พบตงฟางรุ่ยอีก เพียงแค่รู้ว่าโอรสของตนปลอดภัยก็ดีแล้ว ส่วนชีวิตของตนล้วนขึ้นอยู่กับลิขิตสวรรค์