หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 731 ความยุ่งยากในอนาคต

เล่มที่ 25 ตอนที่ 731 ความยุ่งยากในอนาคต

ท่านไป๋ขมวดคิ้ว “เจ้ากล่าวอันใด? อย่าได้พูดจาเหลวไหล”

“ตั้งแต่ได้พบสตรีนางนั้นท่านพี่ก็แตกต่างไปจากเดิม คราวนี้ไม่ง่ายเลยกว่าใต้เท้าจะให้อภัยท่านพี่ เช่นนั้นก็ทำราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างมิได้เกิดขึ้น ไม่ดีหรือ?”

ท่านไป๋รู้ว่าน้องชายของตนเข้าใจผิดไปมากจึงทำได้เพียงทอดถอนใจเบาๆ ครั้งหนึ่ง “อย่าได้ใส่ร้ายคนดี อีกอย่าง คุณชายย่อมไม่ยอมแพ้เรื่องคุณหนูซูแน่” เขาไม่อยากเข้าไปพัวพันกับปัญหานี้จึงเดินผ่านข้างกายอีกฝ่ายไป

ภายในห้อง

เพียงไม่นานรอบด้านก็เงียบลง ชาร้อนที่อยู่ระหว่างคนทั้งสองมีควันสีขาวโชยออกมา ชายชราเคราขาวที่เงียบมาตลอดจึงค่อยๆ เอ่ยปาก “แม่นางฝูจี ท่านผู้นำตระกูลสบายดีหรือไม่?”

ในที่สุดสตรีฝั่งตรงข้ามก็มีการเคลื่อนไหว นางยกมือขึ้นเล็กน้อย ปลดผ้าปิดหน้าของตนออกเผยให้เห็นใบหน้างดงามราวกับนางสวรรค์ที่น่าตื่นตะลึง อย่างไรก็ตามท่านมหาราชครูกลับทำเพียงแย้มยิ้มพึงพอใจ หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นเกรงว่าคงเหม่อลอยไปแล้ว

ไม่เสียทีที่เป็นคนรุ่นหลังของตระกูลหวายหวัง ใบหน้าอันโดดเด่นเช่นนี้ ต่อให้เป็นแคว้นเหลียนก็มีเพียงไม่กี่คนจะเทียบเคียงได้

“สุขภาพของท่านปู่สบายดีเจ้าค่ะ มักจะบอกว่าหากมีโอกาสสนิทสนมกับท่านมหาราชครูเสียหน่อยคงจะดี” เสียงไพเราะราวกับกระดิ่งเงินที่ถูกเปล่งออกมาจากสรวงสวรรค์ กระจ่างชัดกระทั่งทำให้จิตวิญญาณสั่นไหว เพียงแต่น่าเสียดายที่เจือไปด้วยความเย็นยะเยือกราวกับดอกบัวที่เบ่งบานอยู่ในหุบเขาลึกอันห่างไกล ความรู้สึกห่างเหินเช่นนั้นมิยอมปล่อยให้ผู้ใดฝ่าไปได้ ราวกับตัวคนอยู่เบื้องหน้าทว่าจิตวิญญาณอยู่ไกลออกไป

“ฮ่าๆๆ อืม เรื่องในอดีตราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ อย่างไรก็ตาม ยามนั้นเจ้ากับหลิงเอ๋อร์ยังไม่เกิด” ยามมหาราชครูกล่าวประโยคนี้ เขาสังเกตท่าทีของสตรีตรงข้ามเป็นพิเศษ

ทว่าใบหน้าของอีกฝ่ายราวกับประติมากรรมน้ำแข็ง ไม่มีความรู้สึกใด

“ได้ยินท่านหัวหน้าตระกูลกล่าวว่าทั้งตระกูลให้ความสำคัญกับเรื่องการแต่งงานของแม่นางฝูจียิ่งนัก มีบุรุษยอดเยี่ยมจำนวนไม่น้อยต้องการหมั้นหมาย แต่มหาราชครูเช่นข้ากลับเห็นว่า บุรุษบนโลกใบนี้คงไม่มีผู้ใดเหมาะสมกับแม่นางฝูจีจริงๆ”

ในที่สุดอีกฝ่ายก็เอ่ยปาก “ฝูจีไม่มีความรู้สึกดีๆ ต่อบุรุษสามัญเช่นนั้นแม้แต่น้อยจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเจตนาของท่านปู่และผู้อาวุโสแต่ละท่าน”

บุรุษสามัญ? ฮ่าๆ คำพูดเช่นนี้…แต่ก็เป็นความจริง หากปีนั้นหวายหวังมิได้ใจอ่อนไปชั่วครู่ คิดคำนวณตามแผนการมากมาย ยามนี้แม่นางฝูจีคงเป็นองค์หญิงสูงศักดิ์ไปแล้ว สายเลือดสูงศักดิ์ อีกทั้งยังมีใบหน้างดงามราวนางเซียน อย่างไรก็ตาม กระทั่งคนบ้าท่านมหาราชครูก็เคยพบมาแล้ว ดังนั้นยามนี้ย่อมไม่แสดงท่าทีแปลกประหลาดอันใดออกไป

“ไม่ทราบว่านายน้อยหลิงอยู่ในเรือนใด ฝูจีอยากพบหน้าสักครั้ง”

ในดวงตาของท่านมหาราชครูเกิดประกายแปลกประหลาด อีกฝ่ายถึงกับเริ่มลงมืออย่างเปิดเผยเช่นนี้เชียวหรือ? แต่ก็ถูก ดูจากท่าทีของนางแล้วคงมิใช่คนหน้าซื่อใจคดอันใด เพียงแต่ท่านมหาราชครูฟังออกว่าหากหลิงเอ๋อร์ของเขาเป็นบุรุษสามัญเช่นนั้น อีกฝ่ายคงไม่ยอมกล้ำกลืนความไม่พอใจเพื่อรักษาหน้าทุกฝ่ายเพียงเพราะฐานะของหลิงเอ๋อร์เป็นแน่

“ยามนี้หลิงเอ๋อร์ยังอยู่ในวัง”

ฝูจีเบนสายตาขึ้นเล็กน้อย “เพราะเรื่องของฮองเฮาซูหรือ?” นางคิดว่าตระกูลของท่านมหาราชครูฉีกหน้าราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนไปนานแล้ว เช่นนั้นเหตุใดนายน้อยหลิงจึงกลับไปยังสถานที่แห่งนั้นอีก จะต้องเป็นเพราะตามหาร่องรอยของฮองเฮาซูผู้เป็นมารดาเป็นแน่

ท่านมหาราชครูมิได้ตอบ ใช้ความเงียบแทนคำตอบแล้ว

“ไม่ทราบว่ามีเรื่องใดที่ฝูจีช่วยได้หรือไม่?”

สตรีที่อยู่เหนือผู้คนเช่นนี้ถึงกับเอ่ยปากจะช่วยเหลือด้วยตัวเองเชียวหรือ? ท่านมหาราชครูคิดว่าผู้นำตระกูลหวายหวังนับว่ามีความจริงใจ เชื่อว่าก่อนฝูจีจะมาอีกฝ่ายคงโน้มน้าวใจไว้แล้วกระมัง

ท่านมหาราชครูแย้มยิ้มเล็กน้อย “เรื่องเพียงเล็กน้อยจะรบกวนแขกสูงศักดิ์ได้อย่างไร แม่นางฝูจี หากมิรังเกียจก็พักในจวนก่อนเถิด ผู้ชราจะรีบส่งจดหมายบอกให้หลิงเอ๋อร์กลับมา”

“นายน้อยหลิงมีธุระรัดตัว ฝูจีย่อมไม่กล้าถ่วงเวลา ฝูจีเคยรับปากท่านปู่ไว้ว่าจะตัดสินใจทุกสิ่งทุกอย่างหลังจากได้พบหน้านายน้อยหลิงเสียก่อน ยามนี้ ในเมื่อนายน้อยอยู่ในเมืองหลวง เช่นนั้นฝูจีเดินทางไปพบเขาก็พอแล้ว” ความหมายของนางก็คือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องพบหน้าเฟิ่งหลิงสักครั้ง ต่อให้นางจะลำบากเล็กน้อยก็ไม่สำคัญ “ความสัมพันธ์ของสองตระกูลดีมาโดยตลอด หากฝูจีสามารถช่วยได้ ฝูจีย่อมช่วยแน่นอน เพียงแต่ท่านมหาราชครูโปรดกล่าวตามตรง มีผู้ใดที่มิอาจแตะต้องหรือไม่?”

ท่านมหาราชครูเข้าใจความหมายของนางได้โดยพลัน เขารู้ว่าความสามารถของตระกูลหวายหวังมากกว่าตระกูลมหาราชครูไม่น้อย หากมีความช่วยเหลือจากฝูจี เรื่องราวจะราบรื่นยิ่งขึ้น ความหมายของอีกฝ่ายคล้ายกับว่าหากมีผู้ใดกล้าขวางอยู่เบื้องหน้าพวกเขาก็จะแย่งชิงชีวิตของคนผู้นั้นไปก็มิปาน ดังนั้นฝูจีจึงถามถึงคนที่มิอาจสังหาร ทั้งนี้เพื่อป้องกันความผิดพลาดจนทั้งสองตระกูลขัดแย้งกัน

ท่านมหาราชครูคิด พลันนั้นจึงเกิดความคิดอย่างหนึ่ง

“หลิงเอ๋อร์เป็นคนที่มองภาพรวมเป็นสำคัญมาโดยตลอด เพียงแต่มีจุดหนึ่งที่ไม่ดี นั่นคือใจอ่อนเกินไป ความจริงยามนี้ในวังมีคนผู้หนึ่งที่รู้เบาะแสของบุตรีผู้ชรา เพียงแต่ตกไปอยู่ในมือของฮองเฮาแล้ว การจะช่วยนางออกมามิใช่เรื่องง่ายเลย”

“เช่นนั้นควรได้ข่าวของฮองเฮาซูมาเสียก่อนแล้วค่อยกำจัดวัชพืชให้ถึงรากเพื่อป้องกันมิให้เรื่องราวยืดเยื้อ” คำพูดเย็นชาไร้ใจเช่นนี้ถูกเอ่ยออกมาจากปากของสตรีผู้มีใบหน้างดงามโดดเด่น นี่ทำให้ผู้คนรู้สึกสั่นสะท้านเสียจริง ราวกับในสายตาของนาง ชีวิตผู้คนเป็นเพียงผักปลาก็มิปาน

“แม่นางฝูจีคิดเหมือนกับผู้ชรายิ่งนัก!”

ในดวงตาของท่านมหาราชครูเปล่งประกาย ดรุณีน้อยผู้นี้ฉลาดเฉลียวจริงๆ ถึงกับคิดเหมือนกันกับตน ความคิดนี้เขามิได้บอกหลิงเอ๋อร์มาโดยตลอด จนกระทั่งตอนนี้เหมยเฟยยังคงมีชีวิตอยู่ นั่นเป็นเพราะนางรู้เบาะแสของฮองเฮาซู ยามนี้คนอยู่ในมือของฮองเฮา มิใช่เรื่องดีสำหรับพวกเขาเลยจริงๆ เพราะไม่รู้ว่านางจะบอกข้อมูลของฮองเฮาซูไปเมื่อใด วิธีที่มั่นคงที่สุดก็คือสังหารนางเสีย

แน่นอนว่าต้องเอาชีวิตนางหลังจากรีดเบาะแสออกมาได้เสียก่อน เพียงแต่ท่านมหาราชครูรู้ว่าเฟิ่งหลิงไม่อาจลงมือฆ่าคนเช่นนี้ได้ เขาใจอ่อนและมีเมตตาเกินไป เป็นเสด็จอาหญิงแล้วอย่างไรเล่า ขอเพียงเป็นคนของราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนล้วนสมควรตายทั้งสิ้น!

เพียงแต่ตอนนี้คำพูดของฝูจีกำลังบอกเขาว่า สตรีผู้นี้ต้องการไปพบเฟิ่งหลิง หากได้รู้ข่าวของเหมยเฟยย่อมช่วยเป็นกำลังให้เขา ถึงตอนนั้น หากเฟิ่งหลิงมิอาจลงมือ เช่นนั้นนางจะยอมลำบากแทน สำหรับฝูจีแล้ว การสังหารคนผู้หนึ่งเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่ง

“ฝูจีเข้าใจแล้ว” ไม่ต้องให้ท่านมหาราชครูพูดให้มากความ สตรีผู้นี้ก็เข้าใจเจตนาในคำพูดของเขาได้ อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องเล็กน้อยลำบากแค่ยกมือทว่าสามารถซื้อน้ำใจของท่านมหาราชครูได้ เหตุใดจะไม่ทำเล่า

ท่านมหาราชครูพยักหน้าอย่างชื่นชม “แม่นางฝูจีเดินทางมาไกล เชื่อว่าคงเหนื่อยแล้วกระมัง วันนี้พักผ่อนอยู่ในจวนก่อนเถิด”

“ก่อนหน้านี้ไม่นานฝูจีส่งจดหมายฉบับหนึ่งเข้าวัง เพียงแต่ยังไม่มีข่าวคราวใดตอบกลับ”

คิดไม่ถึงว่าสตรีตรงข้ามจะเอ่ยปากขึ้นฉับพลัน ท่านมหาราชครูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ส่งจดหมายเข้าวังหรือ?

“ในเมื่อท่านมหาราชครูกล่าวว่านายน้อยหลิงอยู่ในวัง ทว่ากลับไม่มีจดหมายตอบกลับ หรือนายน้อยจะไม่ทราบเรื่องนี้? หรือเขามีความคิดอื่น?” ทั้งๆ ที่เป็นน้ำเสียงสงบนิ่งหาใดเปรียบ แต่กลับได้ยินความไม่พอใจอันเข้มข้นจากในน้ำเสียงของฝูจี ต้องทราบว่ากว่านางยอมมาพบหน้านายน้อยของตระกูลท่านมหาราชครูด้วยตัวเอง ท่านปู่ต้องสิ้นเปลืองคำพูดไปมากน้อยเพียงใดนางถึงจะตอบตกลง ไหนเลยจะรู้ว่ากลับถูกปิดประตูใส่หน้าหลายครั้งหลายครา ในใจของฝูจีไม่มีความประทับใจอันดีต่อเฟิ่งหลิงเป็นอย่างยิ่ง ด้วยนิสัยของนางคงกลับไปรายงานท่านปู่นานแล้ว ไหนเลยจะอยู่ให้อับอายผู้อื่นที่นี่

เพียงแต่ความหยิ่งทนงของฝูจีไม่อนุญาตให้นางทำเช่นนี้ ต่อให้ถูกปฏิเสธนางก็ต้องรู้ให้กระจ่างชัดว่าตนทำไม่ดีที่ใดกันแน่ หากมิใช่เช่นนั้นแต่เป็นนายน้อยผู้นั้นเหลาะแหละไม่เอาไหน เช่นนั้นตระกูลหวายหวังของพวกเขาย่อมมีเป็นพันเป็นหมื่นวิธีที่จะทำให้ตระกูลของมหาราชครูได้ลิ้มรสชาติของความเสียใจ

ท่านมหาราชครูคิดไม่ถึงว่าจะตรีผู้นี้จะอดกลั้นมานานก่อนจะบอกปัญหานี้กับตน! หรือนางจะติดต่อกับหลิงเอ๋อร์ก่อนแล้วเพียงแต่หลิงเอ๋อร์มิได้สนใจนาง? ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อครู่นี้ตนกล่าวว่าหลิงเอ๋อร์อยู่ในวัง ตอนนี้คิดจะหาข้ออ้างก็ไม่ทันเสียแล้ว!

ฉลาดเฉลียวจริงดังคาด มอบสัญญาซื้อใจคนเสียก่อน จากนั้นค่อยขุดปัญหานี้ขึ้นมาทำให้ตนลำบากใจ

“ยามนี้ในวังกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ หลิงเอ๋อร์กระทำเรื่องใดล้วนระมัดระวังมาโดยตลอด แม่นางฝูจีโปรดวางใจ รอให้ถึงวังเสียก่อน หลิงเอ๋อร์จะต้องต้อนรับแม่นางอย่างดีเป็นแน่”

ท่านมหาราชครูมิได้ตอบคำถามของแม่นางฝูจีอย่างตรงไปตรงมา ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่คิดจะบอกนางเรื่องอวิ๋นซู

ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด พบกันเพียงครั้งเดียวเขาก็รู้แล้วว่าฝูจีเป็นสตรีเช่นไร นางมีฐานะสูงส่ง จิตใจจึงหยิ่งทนง อย่างไรก็ตามท่านมหาราชครูเชื่อว่าหลานของตนมิใช่บุรุษสามัญอันใด หากกระทั่งหลิงเอ๋อร์ก็ไม่อยู่ในสายตาของนาง เช่นนั้นฝูจีคงต้องอยู่โดดเดี่ยวไปชั่วชีวิตแล้ว เขาเชื่อว่าเมื่อทั้งสองได้พบกัน เงื่อนไขจะสุกงอม และด้วยนิสัยของฝูจี หากรู้ว่าคู่ต่อสู้ของตนถึงกับเป็นสตรีธรรมดา เช่นนั้นจะต้องไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งแน่นอน ต้องทราบว่าความอิจฉาของสตรีและวิธีการของสตรีน่ากลัวเป็นที่สุด ถึงตอนนั้นไม่ต้องให้ตนลงมือฝูจีก็จะจัดการสตรีผู้นั้นด้วยตัวเอง

ในสมองอดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพใบหน้าสุขุมเยือกเย็นนั้นขึ้นมา มุมปากของท่านมหาราชครูเจือไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา เรื่องที่เขาต้องการกระทำ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยทำไม่สำเร็จ ไม่ว่าหลิงเอ๋อร์จะต่อต้านเช่นไร ขอเพียงเห็นภาพรวมเป็นสำคัญเขาก็จะทำได้เพียงประนีประนอม จะอย่างไรก็ยังเยาว์เกินไป ท่านมหาราชครูไม่คิดว่าการตัดสินใจของตนมีอะไรผิด เขาเชื่อว่าภายหลังเฟิ่งหลิงจะต้องเข้าใจถึงความลำบากใจของตนเป็นแน่ เส้นทางนี้จึงจะเป็นเส้นทางที่ถูกต้อง สตรีเบื้องหน้าจึงจะเป็นคู่ชีวิตที่ดีที่สุดของเขา

เมื่อได้รับคำสัญญาจากท่านมหาราชครู บนใบหน้าของฝูจีกลับไม่มีความรู้สึกยินดีแม้แต่น้อย นางขยับเล็กน้อย หยิบถุงผ้าแพรอันงดงามออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งออกไป “นี่คือหลักฐานยืนยันที่ใต้เท้ามอบให้ท่านปู่เมื่อปีนั้น ขอให้ใต้เท้าโปรดดู” นี่คือสิ่งที่แสดงถึงฐานะอันสูงส่งของนาง

ท่านมหาราชครูแย้มยิ้ม “แม่นางฝูจีเกรงใจเกินไปแล้ว อีกไม่นานก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน หลักฐานยืนยันย่อมเป็นเพียงคำสัญญาเมื่อปีนั้น แม่นางเก็บไปเถิด หลังจากเข้าวังก็อาศัยของสิ่งนี้ติดต่อกับหลิงเอ๋อร์”

อีกด้านหนึ่ง

เงาดำสายหนึ่งหายไปจากห้องหนังสือของเฟิ่งหลิงอย่างรวดเร็ว บุรุษในห้องมีใบหน้าเย็นชา ในมือมีจดหมายฉบับหนึ่ง เขานำไปวางไว้บนเปลวไฟด้านข้าง สายตาที่ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อยมองไปยังจดหมายแผ่นบางที่ถูกเผาไหม้จนหมด

“ผู้ใด?”

เฟิ่งหลิงเบนสายตาขึ้นมอง เพียงไม่นานเงาร่างในอาภรณ์สีฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้นบริเวณประตู

หลานอวิ๋นยืนกอดอกมองบุรุษหน้าโต๊ะ จากนั้นจึงมองไปยังกองขี้เถ้าที่หลงเหลืออยู่บนโต๊ะอีกครั้ง “องค์ชายใหญ่ทรงกระทำเรื่องไม่ดีอยู่หรือ?”

เฟิ่งหลิงขมวดคิ้ว ท่าทีเช่นนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่มีอารมณ์จะมาหยอกล้อกับอีกฝ่าย “เจ้ามาทำไม”

“ได้ยินว่าในตำหนักองค์ชายมีแขกสูงศักดิ์มาเยือน มิใช่ว่ากระหม่อมมาเพื่อทำความรู้จักหรือไร?”

เฟิ่งหลิงเข้าใจได้โดยพลันว่าคนที่เขาพูดถึงคือผู้ใด เพียงแต่ไม่ยอมตอบ ทำเพียงก้มหน้าลงตั้งใจทำเรื่องของตนเองต่อไป ดูท่าทางเรื่องที่ตงฟางรุ่ยก่อเรื่องในตำหนักเย็นจะทำให้ฮองเฮามีการเคลื่อนไหวแล้วกระมัง มิเช่นนั้นเหตุใดหลานอวิ๋นจึงรู้ข่าวนี้ได้