หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 25 ตอนที่ 730 สตรีลึกลับ

เล่มที่ 25 ตอนที่ 730 สตรีลึกลับ

ตงฟางรุ่ยในยามนี้กลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว จะอย่างไรเขาก็ใส่หน้ากากหนังมนุษย์ไปช่วยเหมยเฟยในพระราชวัง คนชุดดำเหล่านั้นจึงเห็นใบหน้าเขาแล้ว ดังนั้นเมื่อกลับถึงจวนแม่ทัพในคราวนี้ อวิ๋นซูจึงนำหน้ากากเขาออก

กู้สวิ๋นฟางหรี่ตาราวกับพยายามคิดเกี่ยวกับบุรุษเบื้องหน้า ถึงแม้จะจำฐานะของอีกฝ่ายไม่ได้ชั่วคราว ทว่ากู้สวิ๋นฟางคิดว่าผู้ที่สามารถทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยจะต้องสูงศักดิ์ร่ำรวยเป็นแน่ ในแคว้นเฉินเขามีฐานะเป็นถึงช่างฝีมือป้ายทอง ผู้ที่ได้ติดต่อสัมพันธ์กันล้วนเป็นผู้สูงศักดิ์และขุนนาง ดังนั้นคนเบื้องหน้าจะต้องมีฐานะพิเศษเป็นแน่

เพียงแต่ไม่ว่าเขาจะเป็นองค์ชายหรือจะเป็นขุนนางอันใด แต่ถึงกับกล้ามารังแกหลิงเอ๋อร์ หึ เพียงแค่ได้รับการบาดเจ็บเล็กน้อยก็นับว่าอีกฝ่ายได้เปรียบแล้ว!

“ชุนเซียง นี่มันเรื่องอะไร เหตุใดจึงพาผู้ที่มีฐานะไม่ชัดเจนเหล่านั้นเข้ามาในจวนตามใจ?” น้ำเสียงของกู้สวิ๋นฟางเต็มไปด้วยเจตนาอันเป็นศัตรูอย่างเข้มข้น ตงฟางรุ่ยกลับแย้มยิ้ม ฐานะไม่ชัดเจน? แล้วช่างฝีมือป้ายทองผู้นี้มิใช่เช่นเดียวกันหรือ? ว่าแต่ผู้อื่นเขาทว่าตนเองเป็นเสียเอง

ชุนเซียงแย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “คุณชายท่านนี้เป็นแขกของคุณหนูเจ้าค่ะ คุณชายกู้พาหลิงเอ๋อร์ไปเล่นที่อื่นเถิด”

ใช่แล้ว กู้สวิ๋นฟางพลันคิดขึ้นมาได้ เมื่อครู่ชุนเซียงเรียกบุรุษเบื้องหน้าว่าคุณชายตงฟาง

ตงฟาง…หรือว่า เขาก็คือองค์ชายแห่งแคว้นเฉิน?!

ในสมองของกู้สวิ๋นฟางสั่นไหว น่าสนใจ เหตุใดจึงมีคนแคว้นเฉินเข้ามาแคว้นเหลียนมากมายเพียงนี้ได้

“หลิงเอ๋อร์ มานี่”

ซูหลิงเอ๋อร์สูดจมูก เดินมาข้างกายกู้สวิ๋นฟางด้วยดวงตาแดงระเรื่อ “พี่ชาย ว่าวของหลิงเอ๋อร์…”

“หึ ประเดี๋ยวกลับไปจะทำว่าวที่งดงามยิ่งกว่าให้เจ้าอีกสิบตัว ผู้อื่นชอบของของเด็กน้อยเช่นเจ้าก็ทิ้งไว้ให้เขาเถิด!” ในคำพูดของกู้สวิ๋นฟางเต็มไปด้วยเจตนาถากถาง ตงฟางรุ่ยจิ๊ปาก จากนั้นจึงมองดูบุรุษผู้นั้นพาเด็กน้อยเดินไปจากสายตาของเขา

“โอ้ย…” จู่ๆ ตงฟางรุ่ยพลันขมวดคิ้ว กุมหน้าอกของตนด้วยท่าทีเจ็บปวด ชุนเซียงจึงมองมาด้วยความสงสัย “คุณชายตงฟาง?”

พบว่าบุรุษผู้นี้เอ่ยด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยว “นั่นมันอาวุธอันใดกัน เหตุใดจึงได้ปวดเพียงนี้…” เขาก้มหน้าลงมอง ทั้งเจ็บและรู้สึกเย็นยะเยือกจนเสียดแทงกระดูก ต้องทราบว่าหากอยู่ในสถานการณ์ปกติ อาการบาดเจ็บถากๆ เช่นนี้ เพียงไม่นานก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว ทว่าคราวนี้ถึงกับทำให้เขาเจ็บปวดจนทนไม่ไหวเชียว

มีเพียงสวรรค์ที่ทราบว่าหากกู้สวิ๋นฟางอยู่ทะเลาะกับเขาต่อไป เขาคงอดทนไม่ยอมเผยท่าทีลำบากเช่นนี้ออกมาไม่ไหว

“สาวใช้ เร็ว รีบเข้ามาประคองข้ากลับไปพักผ่อนแล้วให้คุณหนูของเจ้ามาดูข้าเสียหน่อย ทางที่ดีออกเทียบยารักษาบาดแผลสักสิบเทียบแปดเทียบมาด้วย…” เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ชุนเซียงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ส่งสายตาครั้งหนึ่ง สาวใช้ทั้งหลายที่เดิมทีล้อมวงกันเข้ามาจึงพากันถอยออกไป

“โอ้ย สาวใช้ เจ้าเบาเสียหน่อยได้หรือไม่?” ชุนเซียงประคองตงฟางรุ่ย ทว่ากลับทำให้บาดแผลของเขาเจ็บปวดขึ้นมา บุรุษจึงร้องโอดครวญมาเป็นระลอก

“เป็นความผิดของบ่าวเองเจ้าค่ะ”

อีกด้านหนึ่ง

“ฮ่าๆๆๆ ถึงกับกล้าดูถูกจวนแม่ทัพของข้าเชียว!” แม่ทัพกงซุนได้ยินเรื่องน่าสนใจที่ตงฟางรุ่ยกระทำก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังด้วยท่าทีลำพองใจ “จับตาดูเขาต่อไป องค์ชายใหญ่ทรงมีรับสั่งมาแล้ว หากเรื่องราวยังมิได้ถูกจัดการให้สมบูรณ์ก็ไม่อนุญาตให้เขาก่อเรื่องอีก!”

“ขอรับ!”

…

ภายในโรงน้ำชาอันครึกครื้น บนห้องใต้หลังคาอันเงียบสงบฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ด้านข้างคือถนนที่ค่อนข้างคึกคัก เพียงแต่ห้องนี้กลับมีเพียงความเงียบ

ภายในห้องมีสตรีสวมใส่อาภรณ์เรียบง่ายยืนอยู่หลายคน ใบหน้าล้วนงดงามโดดเด่น สตรีที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะสวมใส่อาภรณ์สีขาว ใช้ผ้าแพรบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง สิ่งที่ปรากฏสู่สายตามีเพียงดวงตาอันขุ่นมัวราวหมอกเมฆ ทว่ากลับเป็นสายตาที่ทำให้ผู้คนจมดิ่ง

“แม่นาง ในวังยังไม่มีจดหมายมาเจ้าค่ะ”

ในดวงตาของสตรีผู้นั้นไม่มีคลื่นกระเพื่อมอันใด ทำเพียงขยับมือเล็กน้อย มิได้กล่าวคำพูดอันใดให้มากความ กล่าวเพียงประโยคเดียวด้วยท่าทีเรียบเฉยว่า “กลับไปก่อนเถิด” จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน ร่างงดงามราวภาพฝันเดินชดช้อยคล้ายโบยบินบนก้อนเมฆ พาสตรีทั้งหลายเดินหายไปจากในห้อง

บนถนนมีผู้คนเดินไปมา ในหูเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยครึกครื้น

สตรีทั้งหลายกลับเลือกเดินบนเส้นทางเล็กๆ อันห่างไกลและค่อนข้างรกร้าง เห็นได้ชัดว่าไม่อยากเป็นจุดสนใจมากเกินไป

“โอ้ย! ผู้น้อยสมควรตาย! ผู้น้อยสมควรตาย!” ขอทานน้อยผู้หนึ่งเดินพุ่งออกมาจากด้านข้าง พริบตาเดียวก็เข้าชนสตรีในอาภรณ์สีขาวที่อยู่ตรงกลางสุด

ไม่รอให้ผู้อื่นกล่าวอันใด ขอทานน้อยผู้นั้นก็โค้งคำนับเพื่อขออภัยและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

“แม่นาง เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ?”

สตรีที่สวมผ้าปิดหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำเพียงยื่นมือออกไปปัดชายอาภรณ์ที่ถูกขอทานน้อยชนจนสกปรก ทว่าพลันนั้นการเคลื่อนไหวของนางกลับชะงักไป สตรีข้างกายจึงมีปฏิกิริยาขึ้นมา “หรือจะเป็นขโมย?”

สตรีที่ปกปิดใบหน้าราวกลับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ตามไป!”

“ฮี่ๆ คราวนี้ขโมยได้ของดีจริงๆ!” ในมุมหนึ่ง ขอทานน้อยนั่งย่อตัวลงด้วยความลำพองใจ มองถุงที่มีงานปักอันปราณีตหาใดเปรียบในมือของตน ด้านในคงมีเงินมากเลยทีเดียว!

“นี่มันอะไร?” อย่างไรก็ตามเมื่อเปิดออกดู ด้านในกลับมีเพียงก้อนหินสีเขียวอ่อนก้อนหนึ่ง ทั้งยังมีกลิ่นหอมอยู่จางๆ เหตุใดจึงมิใช่เงินเล่า? ในดวงตาของขอทานน้อยเผยความเสียดายออกมา ทว่าเมื่อคิดดูอีกครั้ง ก้อนหินเช่นนี้ไม่มีความจำเป็นต้องใส่ไว้ในถุงที่ดีงามถึงเพียงนี้ มิแน่ว่าอาจจะเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาไม่เคยเห็นกระมัง? มิสู้นำไปถามราคาที่ร้านดูหน่อยเป็นอย่างไร?

กำลังคิดจะลุก เบื้องหน้าพลันมีเงาร่างของสตรีทั้งหลายปรากฏขึ้น

ดวงตาของเขากลอกกลิ้งไปมา หมุนตัววิ่งออกไปด้วยความรวดเร็วราวกับปลาไหล อย่างไรเสียก็เป็นเพียงสตรีอ่อนแอประดุจใบหลิวหลายคน ต่อให้ถูกจับเขาก็ไม่กลัว อีกทั้งฝีเท้าของตนรวดเร็วมาก คุณหนูสูงศักดิ์เหล่านั้นจะตามทันได้อย่างไร

แม้จะคิดเช่นนี้ ทว่าเบื้องหน้ากลับสั่นไหว เขาชนเข้ากับอะไรบางอย่างอย่างแรงจนเซถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะล้มลงกับพื้น

“ส่งของออกมา”

เหนือศีรษะมีเสียงอันเย็นยะเยือกดังแว่วมา ขอทานน้อยเงยหน้าขึ้นมอง สตรีทั้งหลายที่เมื่อครู่ยังอยู่ด้านหลัง ยามนี้ถึงกับพากันยืนเรียงแถวอยู่เบื้องหน้าเขา ไม่มีที่ให้ถอยแม้แต่น้อย

นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?! หรือพวกนางจะบินได้?

“ขะ ของอะไร…”

เบื้องหน้าปรากฏสีขาวอันบริสุทธิ์ขึ้นสายหนึ่ง มืออันอ่อนนุ่มปรากฏสู่ม่านสายตาของเขา ไม่รอให้ขอทานน้อยมีปฏิกิริยากลับมาก็ได้ยินเสียงดังฟุ่บ ใบหน้าสกปรกแข็งค้าง จากนั้นร่างกายอันผอมเล็กพลันล้มลงกับพื้น มีเพียงดวงตาที่ยังคงเบิกค้างมองตรงไปเบื้องหน้า

สตรีที่ปิดบังใบหน้าย่อตัวลง หยิบถุงของนางออกมาจากอกเสื้อของเขา จากนั้นจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมือทั้งสอง นางเกลียดของสกปรกเช่นนี้เป็นที่สุด ทำให้นางรู้สึกไม่สบายไปทั้งร่าง

“เกิดอะไรขึ้น?” บริเวณไม่ไกลบุรุษหลายคนที่ผ่านทางมามองมาทางนี้ สตรีทั้งหลายที่เดิมทียืนอยู่บริเวณนั้นพลันหายตัวไปในพริบตา หลงเหลือไว้เพียงขอทานน้อยบนพื้นที่แน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน

“ทำไม เจ้ามองอะไรหรือ?” บุรุษข้างกายมองไปตามสายตาของเขา อีกฝ่ายเกาศีรษะด้วยความสงสัย “มะ ไม่มีอะไร อาจเป็นข้ามองผิดไปกระมัง?” ใช่แล้ว อยู่ดีๆ เหตุใดจึงมีคนหายไปในอากาศได้เล่า อาจเป็นตนตาฝาดไปจริงๆ

“นี่ เจ้าขอทาน เหตุใดจึงมานอนอยู่กลางถนน…” บุรุษหลายคนเดินผ่านทางไปมาทว่าขอทานน้อยบนพื้นกลับไม่มีปฏิกิริยาอันใด หนึ่งในนั้นจึงใช้เท้าสะกิดเขาด้วยความไม่พอใจ

“อา! ตะ ตายแล้ว!”

…

ภายในป่าอันเงียบสงบ สตรีในอาภรณ์สีขาวทั้งหลายยืนรออยู่ที่นั่นอย่างสงบ

ดวงตาอันงดงามของสตรีในอาภรณ์สีขาวซึ่งเป็นผู้นำกวาดมองไปยังค่ายกลลวงตาที่ตนยืนอยู่ ใคร่ครวญถึงจุดอ่อนของมันอย่างละเอียด

“ผู้ใด?!”

สตรีทั้งหลายแปรแถวเป็นค่ายกล มองไปยังทิศทางหนึ่งด้วยความระมัดระวัง ยามนี้เอง มีเงาร่างในอาภรณ์สีขาวปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าพวกนาง

บุรุษผู้มีใบหน้าสุภาพคารวะเล็กน้อย จากนั้นจึงมีเสียงเบาๆ ดังแว่วมาจากด้านหลัง “อย่าเสียมารยาท”

สตรีทั้งหลายหลีกทางในพริบตา สตรีผู้สวมใส่อาภรณ์สีขาวจึงค่อยๆ ก้าวออกมา

ท่านไป๋ผงกหัวอย่างนอบน้อม ทำท่าทางกล่าวเชิญ

ตั้งแต่ที่อวิ๋นซูจากไป แม้ท่านไป๋จะถูกทำโทษ ทว่าไม่นานก็ได้กลับสู่ตำแหน่งฐานะของตน ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างมิได้เกิดขึ้น กระทั่งเขายังยากจะเชื่อว่าท่านมหาราชครูจะให้อภัยเขาเช่นนี้

สตรีทั้งหลายที่อยู่ด้านหลังเดินตามมา เมื่อครู่ท่านไป๋มองสำรวจสตรีในอาภรณ์สีขาวครู่หนึ่งแล้ว แม้อีกฝ่ายจะใช้ผ้าแพรบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ทว่าด้วยบรรยากาศบนร่างของนางตลอดจนดวงตาคู่นั้นทำให้มั่นใจได้ว่าสตรีเบื้องหน้างามล่มแคว้น จะต้องงามหาใดเปรียบเป็นแน่

ท่านมหาราชครูให้ตนมานำทางแขกสูงศักดิ์ท่านนี้เท่านั้น จะต้องต้อนรับให้รอบด้าน เพียงแต่ท่านไป๋พอจะคาดเดาฐานะของนางได้บ้างแล้ว

ไม่ทราบว่าตั้งแต่ยามใด เขารู้สึกได้ว่าบนร่างถูกปกคลุมไปด้วยความรู้สึกกดดันอันไร้รูปแบบ ในใจอดไม่ได้ที่จะกังวลแทนสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้น

อย่างไรก็ตาม ท่านไป๋กลับเข้าใจเป็นอย่างดี สตรีเบื้องหลังตนมิใช่ผู้ที่จะจัดการได้ง่ายๆ เจตนาของท่านมหาราชครูมิได้แสดงถึงเจตนาของนาง หากนางไม่เต็มใจ เรื่องนี้ก็จะไม่สำเร็จ แต่ผู้ใดจะรู้บ้างเล่าว่าแม่นางท่านนี้กำลังคิดอะไรอยู่? ที่ผ่านมาทั้งสองตระกูลไปมาหาสู่กันน้อยมาก มีเพียงหลายปีมานี้ที่ติดต่อกันอีกครั้ง ไม่ทราบว่าหัวหน้าตระกูลของอีกฝ่ายมีความคิดเห็นเช่นไรกับข้อเสนอแนะของท่านมหาราชครู

อย่างไรก็ตาม แม่นางสูงศักดิ์ท่านนี้มาเยือนด้วยตนเองแล้ว ท่านไป๋จึงเข้าใจเจตนาของหัวหน้าตระกูลอีกฝ่ายได้หลายส่วน

ยิ่งไปกว่านั้นท่านไป๋สังเกตุเห็นว่าสตรีกลุ่มนี้ไม่มีเสียงฝีเท้าแม้แต่น้อย เห็นได้ว่าล้วนเป็นยอดฝีมือ หากมิใช่ว่าพวกนางไม่ได้เก็บซ่อนลมปราณของตน เกรงว่าท่านไป๋คงคิดว่าไม่มีผู้ใดเดินตามมาด้านหลัง

เดินทะลุผ่านเมฆหมอกอันหนาแน่น เบื้องหน้ามีจวนเล็กๆ อันเงียบสงบปรากฏขึ้น

“ท่านมหาราชครู แขกมาถึงแล้วขอรับ”

ท่านไป๋หยุดฝีเท้าลงบริเวณประตู จากนั้นด้านในจึงมีเสียงมั่นคงหนักแน่นดังแว่วมา “เชิญเข้ามา”

ท่านไป๋ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สตรีนางอื่นยืนเรียงแถวรออยู่ด้านนอก มีเพียงสตรีในอาภรณ์สีขาวผู้นั้นที่เดินเข้าไปอย่างสงบ

เรื่องที่ท่านมหาราชครูมอบหมายสำเร็จแล้ว ท่านไป๋ไม่อาจรั้งอยู่ที่นี่ได้นาน ถึงแม้เขาจะอยากทราบถึงบทสนทนาด้านใน ทว่ายามนี้ท่านมหาราชครูยังคงมีใจระแวงเขาอยู่หลายส่วน

บริเวณไม่ไกลมีเงาร่างในอาภรณ์สีเขียวร่างหนึ่งปรากฏขึ้น ท่านไป๋สังเกตุเห็นสายตากล่าวเตือนของอีกฝ่ายจึงรีบเก็บสีหน้าแล้วเดินออกมา

ในมุมหนึ่ง บุรุษในอาภรณ์ชุดเขียวดึงเขาไปด้านข้าง ทั้งสองมายังที่ลับด้วยท่าทีระมัดระวัง อีกฝ่ายเอ่ยปากอย่างไม่พอใจ “ท่านพี่ คงมิใช่ว่าท่านคิดแอบฟังบทสนทนาของนายท่านหรอกกระมัง? เพื่อนางหรือ?”